Psyche
alle pijlers
Het is het allemaal net niet...
zaterdag 8 januari 2011 om 17:00
Heb voor dit topic een nieuwe account aangemaakt...
Ik ben het net niet.
Ik zou zo graag mn leven over willen doen en andere keuzes maken. Ik heb het idee dat ik het verkeerde pad aan het bewandelen ben. Teveel verkeerde afslagen. Ik denk dat ik van dit pad ook nog wel wat leuks kan maken, want hier zal ik het toch echt mee moeten doen, maar het blijft maar door mn hoofd spoken hoe mn leven zou zijn als ik op de 'hoofdweg' gebleven was. En ik weet dat dit niet realistisch is, maar wat zou ik toch graag een tijdmachine hebben.
Nu het idee dat ik maar achter de feiten aan blijf lopen. Bejaard voordat ik eindelijk een studie heb afgerond. En was dat wel de juiste keuze? En wat voor baan ga ik krijgen?
Me te laat in de datingwereld gestort. Nog te groen op relatiegebied, waardoor je slechte keuzes blijft maken. En ik ben het steeds net niet. Ze vinden me geweldig, maar net niet goed genoeg voor een relatie. En wanneer ben ik dat wel? Als ik net weer te oud ga zijn voor kinderen?
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Weet niet wat ik hiermee wil. Hopelijk iemand die dit ook herkent... Of dat dit gedachten zijn die horen bij de drempel naar het volwassen leven. Ik weet het niet. Het is niet alsof ik dit constant denk en super depressief ben, maar moest het toch even kwijt.
Ik ben het net niet.
Ik zou zo graag mn leven over willen doen en andere keuzes maken. Ik heb het idee dat ik het verkeerde pad aan het bewandelen ben. Teveel verkeerde afslagen. Ik denk dat ik van dit pad ook nog wel wat leuks kan maken, want hier zal ik het toch echt mee moeten doen, maar het blijft maar door mn hoofd spoken hoe mn leven zou zijn als ik op de 'hoofdweg' gebleven was. En ik weet dat dit niet realistisch is, maar wat zou ik toch graag een tijdmachine hebben.
Nu het idee dat ik maar achter de feiten aan blijf lopen. Bejaard voordat ik eindelijk een studie heb afgerond. En was dat wel de juiste keuze? En wat voor baan ga ik krijgen?
Me te laat in de datingwereld gestort. Nog te groen op relatiegebied, waardoor je slechte keuzes blijft maken. En ik ben het steeds net niet. Ze vinden me geweldig, maar net niet goed genoeg voor een relatie. En wanneer ben ik dat wel? Als ik net weer te oud ga zijn voor kinderen?
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Weet niet wat ik hiermee wil. Hopelijk iemand die dit ook herkent... Of dat dit gedachten zijn die horen bij de drempel naar het volwassen leven. Ik weet het niet. Het is niet alsof ik dit constant denk en super depressief ben, maar moest het toch even kwijt.
zondag 9 januari 2011 om 12:19
Dat er altijd mensen beter zullen zijn dat besef ik me. En lijkt me inderdaad eenzijdig om me maar op 1 ding te gaan storten. Maar je hebt gelijk dat 'net niet' misschien niet helemaal goed beschrijft wat ik bedoel.
Het is meer een gevoel van dat mijn 'echte' leven een paar jaar voor me uit holt. Dat ik in dit leven al zoveel verder had kunnen zijn. Dat er jaren verloren zijn gegaan die ik niet meer terug krijg. Dat ik achterloop op de rest. Dat ik straks met 40 pas op een punt ben, waar de meeste mensen met 30 al zijn. Dat er teveel is wat ik nog moet leren. Over mezelf en het leven.
Pff zo klinkt het dramatisch... Maar hoop zo beter uitgelegd...
Het is meer een gevoel van dat mijn 'echte' leven een paar jaar voor me uit holt. Dat ik in dit leven al zoveel verder had kunnen zijn. Dat er jaren verloren zijn gegaan die ik niet meer terug krijg. Dat ik achterloop op de rest. Dat ik straks met 40 pas op een punt ben, waar de meeste mensen met 30 al zijn. Dat er teveel is wat ik nog moet leren. Over mezelf en het leven.
Pff zo klinkt het dramatisch... Maar hoop zo beter uitgelegd...
zondag 9 januari 2011 om 14:11
Waarom ga je niet gewoon leven? Als je je studie af wil maken waarom doe je dat dan niet? Als jij besluit een jaar te stoppen na je bachelor waarom dan nog twijfelen? En waarom kijk je zoveel naar anderen en betrek je zoveel dingen op jezelf? Niemand is perfect. Relaties zijn niet perfect en banen ook niet. Het ligt puur aan jezelf wat jij ervan maakt in het leven en daarvoor moet jezelf in beweging komen dat doet een ander niet voor je. Daarnaast als je je studie afmaakt geeft jou dat een goed gevoel over jezelf en neemt het een stuk onzekerheid over jezelf weg.
maandag 10 januari 2011 om 12:13
Je hebt ook helemaal gelijk. Ik moet het doen. En mezelf aan anderen meten is altijd al een probleem geweest.
Hoop/denk ook wel dat als ik straks een afgeronde studie en een baantje en ooit een huisje heb dat ik heel tevreden ga zijn.
Nu zou ik eigenlijk al niet moeten zeuren. Maar er blijft een onderbuik gevoel dat ik het allemaal over zou willen doen....
Ken je die films/series waarbij hoofdpersonen erachter komen hoe het leven eruit zou zien als ze die ene keuze over mochten doen? Of hoe het leven zou zijn als ze nooit geboren zouden zijn? Dat wil ik!!
Soort van bevestiging dat die ene keuze niet heiligmakend is en dat ik goeie invloed heb gehad in leven om me heen. En waarom ik die bevestiging zo hard nodig heb weet ik niet...
Hoop/denk ook wel dat als ik straks een afgeronde studie en een baantje en ooit een huisje heb dat ik heel tevreden ga zijn.
Nu zou ik eigenlijk al niet moeten zeuren. Maar er blijft een onderbuik gevoel dat ik het allemaal over zou willen doen....
Ken je die films/series waarbij hoofdpersonen erachter komen hoe het leven eruit zou zien als ze die ene keuze over mochten doen? Of hoe het leven zou zijn als ze nooit geboren zouden zijn? Dat wil ik!!
Soort van bevestiging dat die ene keuze niet heiligmakend is en dat ik goeie invloed heb gehad in leven om me heen. En waarom ik die bevestiging zo hard nodig heb weet ik niet...
woensdag 16 februari 2011 om 15:52
Weer even een mega dipmomentje...
Aantal tentamens niet gehaald en zit er nu echt even doorheen. Niets lijkt te lukken. Ik sta stil en de wereld raast me voorbij. Hoe zwak zal ik straks wel niet blijken te zijn als ik ooit wel echte problemen ga krijgen....
Ik voel me een mislukkeling. Ik wil een geslaagde herkansing!! Voor mn vakken, voor gebeurtenissen, voor mn leven.
Aantal tentamens niet gehaald en zit er nu echt even doorheen. Niets lijkt te lukken. Ik sta stil en de wereld raast me voorbij. Hoe zwak zal ik straks wel niet blijken te zijn als ik ooit wel echte problemen ga krijgen....
Ik voel me een mislukkeling. Ik wil een geslaagde herkansing!! Voor mn vakken, voor gebeurtenissen, voor mn leven.
woensdag 16 februari 2011 om 17:47
@ Infeliz
* Life is what happens to you, while you are busy making other plans*
Alles komt goed. Mijn leven is ook een aaneenschakeling van teleurstellingen. Alles wat ik aanraak lijkt in stront te veranderen.
Maar HOOP op goede tijden houdt mij op de been. En de liefde van mijn familie. Concentreer je op de dingen die WEL goed gaan.
De beste studenten krijgen de moeilijkste lessen..
* Life is what happens to you, while you are busy making other plans*
Alles komt goed. Mijn leven is ook een aaneenschakeling van teleurstellingen. Alles wat ik aanraak lijkt in stront te veranderen.
Maar HOOP op goede tijden houdt mij op de been. En de liefde van mijn familie. Concentreer je op de dingen die WEL goed gaan.
De beste studenten krijgen de moeilijkste lessen..
woensdag 16 februari 2011 om 18:16
quote:infeliz schreef op 08 januari 2011 @ 17:00:
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Heel herkenbaar.
Wat mij heeft geholpen is om dit te "verwerken", het klinkt heel zwaar, maar ik heb het als een rouwproces ervaren en mezelf de ruiimte gegeven (en gegund!) om echt verdrietig te zijn om de dingen die ik gemist heb, de kansen die ik gemist heb.
Nu heb ik er veel meer vrede mee (jeetje, klinkt ook zo zwaar!) als ik er echt bij stil ga staan, ja dan voel ik me alsnog verdrietig, maar het grijpt me niet meer zo, ik ben er niet zoveel mee bezig en ik kijk vooruit.
Veel mensen zeiden tegen me, "ja, maar het gaat toch hartstikke goed met je, daar moet je blij om zijn!" en dan voelde ik me schuldig dat ik er zo mee zat en ook nog onbegrepen. Toch is het wel zo, maar tot ik het zelf allemaal verwerkt had en al die gevoelens er had laten zijn, toen pas kon ik me meer richten om het nu en de toekomst.
Want het is wel zo, aan het verleden kan ik niks veranderen, ik ben die jaren voor altijd kwijt, kan nooit meer terug, kan het nooit meer overdoen, kan niet die gemiste kansen pakken. Maar, ik kan er wel voor zorgen dat het nu goed gaat, dat ik dingen aanpak die ik leuk vind, dat ik niet weer "gemiste kansen" creëer. En hoewel ik me al best "oud" voel (ook vergeleken met oude studiegenoten e.d.) ben ik dat in feite niet en kan er nog zo veel gebeuren. Het hangt niet allemaal af van mijn keuzes in het verleden, je leven is niet al helemaal uitgestippeld, er kan van alles nog op je pad komen, je kan zelf nog achter allemaal dingen aangaan. Het is niet nu al "klaar".
Maar laat eerst die gevoelens er zijn, wees gewoon goed verdrietig en/of boos!!! Ook al vind je rationeel gezien dat daar geen reden toe is, je voelt het wel, dus laat het er zijn!
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Heel herkenbaar.
Wat mij heeft geholpen is om dit te "verwerken", het klinkt heel zwaar, maar ik heb het als een rouwproces ervaren en mezelf de ruiimte gegeven (en gegund!) om echt verdrietig te zijn om de dingen die ik gemist heb, de kansen die ik gemist heb.
Nu heb ik er veel meer vrede mee (jeetje, klinkt ook zo zwaar!) als ik er echt bij stil ga staan, ja dan voel ik me alsnog verdrietig, maar het grijpt me niet meer zo, ik ben er niet zoveel mee bezig en ik kijk vooruit.
Veel mensen zeiden tegen me, "ja, maar het gaat toch hartstikke goed met je, daar moet je blij om zijn!" en dan voelde ik me schuldig dat ik er zo mee zat en ook nog onbegrepen. Toch is het wel zo, maar tot ik het zelf allemaal verwerkt had en al die gevoelens er had laten zijn, toen pas kon ik me meer richten om het nu en de toekomst.
Want het is wel zo, aan het verleden kan ik niks veranderen, ik ben die jaren voor altijd kwijt, kan nooit meer terug, kan het nooit meer overdoen, kan niet die gemiste kansen pakken. Maar, ik kan er wel voor zorgen dat het nu goed gaat, dat ik dingen aanpak die ik leuk vind, dat ik niet weer "gemiste kansen" creëer. En hoewel ik me al best "oud" voel (ook vergeleken met oude studiegenoten e.d.) ben ik dat in feite niet en kan er nog zo veel gebeuren. Het hangt niet allemaal af van mijn keuzes in het verleden, je leven is niet al helemaal uitgestippeld, er kan van alles nog op je pad komen, je kan zelf nog achter allemaal dingen aangaan. Het is niet nu al "klaar".
Maar laat eerst die gevoelens er zijn, wees gewoon goed verdrietig en/of boos!!! Ook al vind je rationeel gezien dat daar geen reden toe is, je voelt het wel, dus laat het er zijn!
woensdag 16 februari 2011 om 23:32
quote:indigoblue schreef op 16 februari 2011 @ 18:16:
[...]
Heel herkenbaar.
Wat mij heeft geholpen is om dit te "verwerken", het klinkt heel zwaar, maar ik heb het als een rouwproces ervaren en mezelf de ruiimte gegeven (en gegund!) om echt verdrietig te zijn om de dingen die ik gemist heb, de kansen die ik gemist heb.
Nu heb ik er veel meer vrede mee (jeetje, klinkt ook zo zwaar!) als ik er echt bij stil ga staan, ja dan voel ik me alsnog verdrietig, maar het grijpt me niet meer zo, ik ben er niet zoveel mee bezig en ik kijk vooruit.
Veel mensen zeiden tegen me, "ja, maar het gaat toch hartstikke goed met je, daar moet je blij om zijn!" en dan voelde ik me schuldig dat ik er zo mee zat en ook nog onbegrepen. Toch is het wel zo, maar tot ik het zelf allemaal verwerkt had en al die gevoelens er had laten zijn, toen pas kon ik me meer richten om het nu en de toekomst.
Want het is wel zo, aan het verleden kan ik niks veranderen, ik ben die jaren voor altijd kwijt, kan nooit meer terug, kan het nooit meer overdoen, kan niet die gemiste kansen pakken. Maar, ik kan er wel voor zorgen dat het nu goed gaat, dat ik dingen aanpak die ik leuk vind, dat ik niet weer "gemiste kansen" creëer. En hoewel ik me al best "oud" voel (ook vergeleken met oude studiegenoten e.d.) ben ik dat in feite niet en kan er nog zo veel gebeuren. Het hangt niet allemaal af van mijn keuzes in het verleden, je leven is niet al helemaal uitgestippeld, er kan van alles nog op je pad komen, je kan zelf nog achter allemaal dingen aangaan. Het is niet nu al "klaar".
Maar laat eerst die gevoelens er zijn, wees gewoon goed verdrietig en/of boos!!! Ook al vind je rationeel gezien dat daar geen reden toe is, je voelt het wel, dus laat het er zijn!Goede tip! Ben alleen bang dat ik straks niet meer kan stoppen met huilen/rouwen
[...]
Heel herkenbaar.
Wat mij heeft geholpen is om dit te "verwerken", het klinkt heel zwaar, maar ik heb het als een rouwproces ervaren en mezelf de ruiimte gegeven (en gegund!) om echt verdrietig te zijn om de dingen die ik gemist heb, de kansen die ik gemist heb.
Nu heb ik er veel meer vrede mee (jeetje, klinkt ook zo zwaar!) als ik er echt bij stil ga staan, ja dan voel ik me alsnog verdrietig, maar het grijpt me niet meer zo, ik ben er niet zoveel mee bezig en ik kijk vooruit.
Veel mensen zeiden tegen me, "ja, maar het gaat toch hartstikke goed met je, daar moet je blij om zijn!" en dan voelde ik me schuldig dat ik er zo mee zat en ook nog onbegrepen. Toch is het wel zo, maar tot ik het zelf allemaal verwerkt had en al die gevoelens er had laten zijn, toen pas kon ik me meer richten om het nu en de toekomst.
Want het is wel zo, aan het verleden kan ik niks veranderen, ik ben die jaren voor altijd kwijt, kan nooit meer terug, kan het nooit meer overdoen, kan niet die gemiste kansen pakken. Maar, ik kan er wel voor zorgen dat het nu goed gaat, dat ik dingen aanpak die ik leuk vind, dat ik niet weer "gemiste kansen" creëer. En hoewel ik me al best "oud" voel (ook vergeleken met oude studiegenoten e.d.) ben ik dat in feite niet en kan er nog zo veel gebeuren. Het hangt niet allemaal af van mijn keuzes in het verleden, je leven is niet al helemaal uitgestippeld, er kan van alles nog op je pad komen, je kan zelf nog achter allemaal dingen aangaan. Het is niet nu al "klaar".
Maar laat eerst die gevoelens er zijn, wees gewoon goed verdrietig en/of boos!!! Ook al vind je rationeel gezien dat daar geen reden toe is, je voelt het wel, dus laat het er zijn!Goede tip! Ben alleen bang dat ik straks niet meer kan stoppen met huilen/rouwen
woensdag 16 februari 2011 om 23:38
@caesarion. Dank je wel voor de knuffel!!
Heb er net ook een van een vriendin gekregen en begon spontaan te huilen. Blijkbaar zat het echt heel hoog...
En ik ben ook echt heel blij wat ik wel heb hoor. Geloof niet in god, maar zou hem bijna elke dag op mn blote knietjes bedanken voor mijn fam, mn vrienden, mn lijf die over het algemeen prima functioneert los van de kwaaltjes wat nou eenmaal blijkbaar bij mij hoort, mn kamertje en verder alle leuke dingen die ik doe.
Is alleen zo frustrerend als alles wat echt belangrijk is niet lijkt te lukken. Mn studie, mn toekomst, financiën... Ik voel me dan zo'n mislukkeling. Iedereen om me heen lijkt ook die dingen te hebben die ik heb plus gehaalde tentamens en een diploma...
Ik ben het type wat je pas leert te waarderen als je me wat langer kent. Of dat heb ik in ieder geval weleens gehoord. Maar als eerste indruk ben ik de halverwege de 20 dame, zonder opleiding, zonder toekomstplannen en zonder geld.
En ik weet dat ik me niet moet aantrekken wat andere van me vinden en vooral blij moet zijn met de waardering van de mensen die me wel echt kennen, maar het steekt toch dat ik overkom als net niet. Alsof ik ze hoor denken: Infeliz: leuke meid, maar wat jammer toch dat het haar niet lijkt te lukken met studeren enzo. Wat zou daar toch fout gaan? Kan ze het niet? En ja ze was ooit goed in die en die sport, maar jammer ze heeft net die top toen niet gehaald. En die ene jongen? Waar is die gebleven? Toch niet helemaal?
@indigoblue.
Ook herkenbaar. Vooral het onbegrepen, schuldig en rationeel. Ik voel me onbegrepen, schuldig omdat dit luttele dilemma's zijn en rationeel weet ik dat dit rare gedachten zijn. Ik heb zoveel wel!!
En het is echt niet zo dat ik overal uitmuntend in wil zijn, maar wil het beste uit mezelf halen. En nu het gevoel dat die top veeeel lager ligt dan ik zou willen. Dat ik het echt niet kan. Dat ik mee altijd onbeholpen zal voelen. Dat ik met alles in het diepe gegooid ga worden en dat ik met moeite ga watertrappelen terwijl de rest al 2 banen verder is.
Oeps lang verhaal.. Was niet de bedoeling. Wil graag duidelijk overbrengen hoe ik me voel, maar volgens mij kom ik nu vooral over als een dramaqueen.
Heb er net ook een van een vriendin gekregen en begon spontaan te huilen. Blijkbaar zat het echt heel hoog...
En ik ben ook echt heel blij wat ik wel heb hoor. Geloof niet in god, maar zou hem bijna elke dag op mn blote knietjes bedanken voor mijn fam, mn vrienden, mn lijf die over het algemeen prima functioneert los van de kwaaltjes wat nou eenmaal blijkbaar bij mij hoort, mn kamertje en verder alle leuke dingen die ik doe.
Is alleen zo frustrerend als alles wat echt belangrijk is niet lijkt te lukken. Mn studie, mn toekomst, financiën... Ik voel me dan zo'n mislukkeling. Iedereen om me heen lijkt ook die dingen te hebben die ik heb plus gehaalde tentamens en een diploma...
Ik ben het type wat je pas leert te waarderen als je me wat langer kent. Of dat heb ik in ieder geval weleens gehoord. Maar als eerste indruk ben ik de halverwege de 20 dame, zonder opleiding, zonder toekomstplannen en zonder geld.
En ik weet dat ik me niet moet aantrekken wat andere van me vinden en vooral blij moet zijn met de waardering van de mensen die me wel echt kennen, maar het steekt toch dat ik overkom als net niet. Alsof ik ze hoor denken: Infeliz: leuke meid, maar wat jammer toch dat het haar niet lijkt te lukken met studeren enzo. Wat zou daar toch fout gaan? Kan ze het niet? En ja ze was ooit goed in die en die sport, maar jammer ze heeft net die top toen niet gehaald. En die ene jongen? Waar is die gebleven? Toch niet helemaal?
@indigoblue.
Ook herkenbaar. Vooral het onbegrepen, schuldig en rationeel. Ik voel me onbegrepen, schuldig omdat dit luttele dilemma's zijn en rationeel weet ik dat dit rare gedachten zijn. Ik heb zoveel wel!!
En het is echt niet zo dat ik overal uitmuntend in wil zijn, maar wil het beste uit mezelf halen. En nu het gevoel dat die top veeeel lager ligt dan ik zou willen. Dat ik het echt niet kan. Dat ik mee altijd onbeholpen zal voelen. Dat ik met alles in het diepe gegooid ga worden en dat ik met moeite ga watertrappelen terwijl de rest al 2 banen verder is.
Oeps lang verhaal.. Was niet de bedoeling. Wil graag duidelijk overbrengen hoe ik me voel, maar volgens mij kom ik nu vooral over als een dramaqueen.
woensdag 16 februari 2011 om 23:48
woensdag 16 februari 2011 om 23:53
Het lot.. Interessante discussie..
Ik geloof ergens wel in het lot ja. Maar dan zie ik het lot als een serie van kansen die je aangeboden worden en dat je daardoor op zijweggetjes en hoofdwegen terecht kom. En met mijn leven het idee dat ik zoveel kansen heb laten liggen dat het lot nu zoiets heeft van: Nou dan zoek je het ook maar uit. Succes he!
Of heb ik nu echt teveel mn doemdenk hoedje op?
Ik geloof ergens wel in het lot ja. Maar dan zie ik het lot als een serie van kansen die je aangeboden worden en dat je daardoor op zijweggetjes en hoofdwegen terecht kom. En met mijn leven het idee dat ik zoveel kansen heb laten liggen dat het lot nu zoiets heeft van: Nou dan zoek je het ook maar uit. Succes he!
Of heb ik nu echt teveel mn doemdenk hoedje op?
donderdag 17 februari 2011 om 00:06
Halverwege de 20? Zoals je over jezelf schrijft ("bejaard" als je je studie hebt afgerond) had ik je nogal wat ouder geschat. Hoezo is dat oud dan? Moet je halverwege de 20 al die dingen die jij noemt al gedaan hebben?
Je denkt erg negatief over je verleden, heden en toekomst. Je zou hetzelfde verhaal op een veel positievere manier kunnen bekijken. Ik zie veel 'verkeerd' en 'verloren' in je verhaal. Dat zijn geen objectieve beschrijvingen, dat is jouw perceptie van jouw eigen keuzes. Jouw keuzes!
Veel mensen zijn op jouw leeftijd bezig uit te kristalliseren welke richting ze willen inslaan. Daarin ben je niet uniek. Sommigen hebben hun doel vrij duidelijk voor ogen en hebben al het een en ander bereikt in die richting. Bedenk wel dat bijna de helft de mensen die nu al aan het settelen zijn op een bepaald moment uit elkaar gaan, dat genoeg mensen achteraf niet blij zijn met hun beroeps- of studiekeuze, dat mensen soms een ideaalbeeld nastreven van huisje-boompje-baantje en alles in dat ideaalbeeld passen.
Waarom vind jij dat jij 'achter de rest' aan rent? Volg je niet gewoon je eigen pad?
Je denkt erg negatief over je verleden, heden en toekomst. Je zou hetzelfde verhaal op een veel positievere manier kunnen bekijken. Ik zie veel 'verkeerd' en 'verloren' in je verhaal. Dat zijn geen objectieve beschrijvingen, dat is jouw perceptie van jouw eigen keuzes. Jouw keuzes!
Veel mensen zijn op jouw leeftijd bezig uit te kristalliseren welke richting ze willen inslaan. Daarin ben je niet uniek. Sommigen hebben hun doel vrij duidelijk voor ogen en hebben al het een en ander bereikt in die richting. Bedenk wel dat bijna de helft de mensen die nu al aan het settelen zijn op een bepaald moment uit elkaar gaan, dat genoeg mensen achteraf niet blij zijn met hun beroeps- of studiekeuze, dat mensen soms een ideaalbeeld nastreven van huisje-boompje-baantje en alles in dat ideaalbeeld passen.
Waarom vind jij dat jij 'achter de rest' aan rent? Volg je niet gewoon je eigen pad?
Ga in therapie!
donderdag 17 februari 2011 om 00:11
@dubiootje. Bekende vraag.
Natuurlijk heb ik dingen geleerd over mezelf, maar had ik die dingen echt niet kunnen leren als het allemaal wat soepeler was gegaan straks? Moet ik nou echt weer over mezelf leren hoe en wat en wie ik ben als deze opleiding/sport/relatie niet lukt als ik dat nog weet van de vorige? Hoe vaak moet ik deze levensles nou nog hebben. Met teleurstelling omgaan kan ik nou wel. Balen van mezelf en dan weer tijdelijk opkrabbelen kan ik ook.
Word er zo moe van dat daar nooit een einde lijkt te komen. En als ik echt een depri bui heb wil ik zelfs nog wel eens denken: Of is dit levens zn manier om me voor te bereiden op wat nog gaat komen. Dat dit straks niets lijkt in vergelijking met wat nog komen gaat en dat ik dus met terugwerkende kracht nooit ga genieten in het moment van wat ik heb..
Natuurlijk heb ik dingen geleerd over mezelf, maar had ik die dingen echt niet kunnen leren als het allemaal wat soepeler was gegaan straks? Moet ik nou echt weer over mezelf leren hoe en wat en wie ik ben als deze opleiding/sport/relatie niet lukt als ik dat nog weet van de vorige? Hoe vaak moet ik deze levensles nou nog hebben. Met teleurstelling omgaan kan ik nou wel. Balen van mezelf en dan weer tijdelijk opkrabbelen kan ik ook.
Word er zo moe van dat daar nooit een einde lijkt te komen. En als ik echt een depri bui heb wil ik zelfs nog wel eens denken: Of is dit levens zn manier om me voor te bereiden op wat nog gaat komen. Dat dit straks niets lijkt in vergelijking met wat nog komen gaat en dat ik dus met terugwerkende kracht nooit ga genieten in het moment van wat ik heb..
donderdag 17 februari 2011 om 00:19
Ik weet dat het mijn keuzes zijn. En op het moment stond ik daar achter, dus dan zou het toch de juiste keuze moeten zijn. Ik weet dat ik dat moet denken, maar de fantasie van al die keuzes overdoen met de kennis die ik achteraf had zou ik zo graag willen. En dat kan niet. En daar baal ik van.
En weet ook wel dat ik niet heel uniek ben in dit. Ieder huisje zn kruisje. Ook dat weet ik. En ik volg zeker mn eigen pad.
Poging mijn gevoel te omschrijven met een metafoor: Iedereen zit in een bus van het leven, maar kiest daarin zn eigen stoel. Daar heb ik vrede mee. Maar voor mijn gevoel heb ik mijn bus gemist en moet ik het nu doen met de beste plek van 3 bussen later. Om altijd mn eigenlijke bus voor me uit te zien rijden.
Pff dat klinkt dramatisch.
Vind het echt super lief dat jullie meedenken. En heb ook zeker momenten dat ik die dingen denk die jullie zeggen en ik weet het ergens ook allemaal wel. Maar met een dipmoment is het zo moeilijk daar nog in te geloven.
Iedereen roept altijd Komt goed!! Maar wat als dat niet zo is?
En weet ook wel dat ik niet heel uniek ben in dit. Ieder huisje zn kruisje. Ook dat weet ik. En ik volg zeker mn eigen pad.
Poging mijn gevoel te omschrijven met een metafoor: Iedereen zit in een bus van het leven, maar kiest daarin zn eigen stoel. Daar heb ik vrede mee. Maar voor mijn gevoel heb ik mijn bus gemist en moet ik het nu doen met de beste plek van 3 bussen later. Om altijd mn eigenlijke bus voor me uit te zien rijden.
Pff dat klinkt dramatisch.
Vind het echt super lief dat jullie meedenken. En heb ook zeker momenten dat ik die dingen denk die jullie zeggen en ik weet het ergens ook allemaal wel. Maar met een dipmoment is het zo moeilijk daar nog in te geloven.
Iedereen roept altijd Komt goed!! Maar wat als dat niet zo is?
donderdag 17 februari 2011 om 00:33
Ik ben 25.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Afgelopen jaar heb ik geleerd hoeveel er kan veranderen in een jaar, dus dat ik me nu niet zo krampachtig druk moet maken over wat nog moet komen. Maar voelt toch alsof ik nergens heen ga.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Afgelopen jaar heb ik geleerd hoeveel er kan veranderen in een jaar, dus dat ik me nu niet zo krampachtig druk moet maken over wat nog moet komen. Maar voelt toch alsof ik nergens heen ga.
donderdag 17 februari 2011 om 00:40
quote:infeliz schreef op 17 februari 2011 @ 00:11:
@dubiootje. Bekende vraag.
Natuurlijk heb ik dingen geleerd over mezelf, maar had ik die dingen echt niet kunnen leren als het allemaal wat soepeler was gegaan straks?
Hoe bedoel je straks? Je hebt het nu toch over het verleden? En het antwoord is nee
Moet ik nou echt weer over mezelf leren hoe en wat en wie ik ben als deze opleiding/sport/relatie niet lukt als ik dat nog weet van de vorige? Hoe vaak moet ik deze levensles nou nog hebben. Met teleurstelling omgaan kan ik nou wel. Balen van mezelf en dan weer tijdelijk opkrabbelen kan ik ook.
Zijn dat je levenslessen dan? Omgaan met teleurstelling, balen van jezelf en tijdelijk weer opkrabbelen (tot...?). Die levenslessen klinken ook niet erg positief, je klinkt zelfs behoorlijk cynisch voor je leeftijd, vind ik:
Word er zo moe van dat daar nooit een einde lijkt te komen. En als ik echt een depri bui heb wil ik zelfs nog wel eens denken: Of is dit levens zn manier om me voor te bereiden op wat nog gaat komen. Dat dit straks niets lijkt in vergelijking met wat nog komen gaat en dat ik dus met terugwerkende kracht nooit ga genieten in het moment van wat ik heb..
Dit vind ik een onbegrijpelijke zin, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet zo in het leven sta. Hoe kun je met terugwerkende kracht nooit genieten in het moment?
Je geniet nu al niet in het moment van wat je hebt
@dubiootje. Bekende vraag.
Natuurlijk heb ik dingen geleerd over mezelf, maar had ik die dingen echt niet kunnen leren als het allemaal wat soepeler was gegaan straks?
Hoe bedoel je straks? Je hebt het nu toch over het verleden? En het antwoord is nee
Moet ik nou echt weer over mezelf leren hoe en wat en wie ik ben als deze opleiding/sport/relatie niet lukt als ik dat nog weet van de vorige? Hoe vaak moet ik deze levensles nou nog hebben. Met teleurstelling omgaan kan ik nou wel. Balen van mezelf en dan weer tijdelijk opkrabbelen kan ik ook.
Zijn dat je levenslessen dan? Omgaan met teleurstelling, balen van jezelf en tijdelijk weer opkrabbelen (tot...?). Die levenslessen klinken ook niet erg positief, je klinkt zelfs behoorlijk cynisch voor je leeftijd, vind ik:
Word er zo moe van dat daar nooit een einde lijkt te komen. En als ik echt een depri bui heb wil ik zelfs nog wel eens denken: Of is dit levens zn manier om me voor te bereiden op wat nog gaat komen. Dat dit straks niets lijkt in vergelijking met wat nog komen gaat en dat ik dus met terugwerkende kracht nooit ga genieten in het moment van wat ik heb..
Dit vind ik een onbegrijpelijke zin, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet zo in het leven sta. Hoe kun je met terugwerkende kracht nooit genieten in het moment?
Je geniet nu al niet in het moment van wat je hebt
Ga in therapie!
donderdag 17 februari 2011 om 00:42
quote:infeliz schreef op 17 februari 2011 @ 00:19:
En weet ook wel dat ik niet heel uniek ben in dit. Ieder huisje zn kruisje. Ook dat weet ik. En ik volg zeker mn eigen pad.
Is dat echt zo? Je zit toch in de verkeerde bus? Daar heb je toch niet zelf voor gekozen? Je hebt je 'eigenlijke' bus toch net gemist?
Iedereen roept altijd Komt goed!! Maar wat als dat niet zo is?Het komt ook goed. En dan gaat het weer fout. En dan komt het weer goed. That's life
En weet ook wel dat ik niet heel uniek ben in dit. Ieder huisje zn kruisje. Ook dat weet ik. En ik volg zeker mn eigen pad.
Is dat echt zo? Je zit toch in de verkeerde bus? Daar heb je toch niet zelf voor gekozen? Je hebt je 'eigenlijke' bus toch net gemist?
Iedereen roept altijd Komt goed!! Maar wat als dat niet zo is?Het komt ook goed. En dan gaat het weer fout. En dan komt het weer goed. That's life
Ga in therapie!
donderdag 17 februari 2011 om 00:44
quote:infeliz schreef op 17 februari 2011 @ 00:33:
Ik ben 25.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Zie je hoe je alleen maar in negatieve bewoordingen kan omschrijven wat je tot nu toe hebt gedaan en bereikt? Wat heb je allemaal aan positiefs gedaan en bereikt?
Ik ben 25.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Zie je hoe je alleen maar in negatieve bewoordingen kan omschrijven wat je tot nu toe hebt gedaan en bereikt? Wat heb je allemaal aan positiefs gedaan en bereikt?
Ga in therapie!
donderdag 17 februari 2011 om 00:53
quote:dubiootje schreef op 17 februari 2011 @ 00:40:
[...]
Dit vind ik een onbegrijpelijke zin, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet zo in het leven sta. Hoe kun je met terugwerkende kracht nooit genieten in het moment?
Je geniet nu al niet in het moment van wat je hebt
Met straks bedoel ik dat ik de dingen die ik nu aan het leren ben. Dat de levenslessen die ik nu leer, door door te zetten en te beseffen dat leven je niet komt aanwaaien, is mijn leven echt zoveel beter? Zulke dingen had ik echt ook wel kunnen beseffen door naar levens van andere mensen te bekijken en daardoor te beseffen hoe gelukkig ik wel niet ben. En had ik die ook niet kunnen leren door het me maar 1 keer te laten meemaken? Mij 1 keer het gevoel geven hoe het zou zijn om een tentamen niet te halen. En dan met hard leren haal ik het bijvoorbeeld wel. Maar dat is dus niet waar. Je best doen is niet altijd genoeg.
En ja dat zijn levenslessen toch? Omgaan met de negatieve en genieten van het positieve. En van de positieve dingen leer ik ook een hoop hoor. Maar ben vandaag duidelijk niet in een vrolijke bui.
En met die laatste zin bedoel ik ook wat jij zegt. Ik geniet nu niet van het heden. En ik heb de angst dat ik over 10 jaar denk: Oh had ik 10 jaar geleden maar wat meer genoten. Toen waren mijn problemen eigenlijk helemaal niet zo boeiend. (met terugwerkende kracht dus wel blij zijn met wat ik toen had, maar toch niet helemaal) Beetje net als met je gewicht. Tijdje terug was ik niet zo blij met die vetrol, maar als er dan 5 kilo extra bij komt wens je dat je weer het lijf had van dat tijdje terug.
[...]
Dit vind ik een onbegrijpelijke zin, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet zo in het leven sta. Hoe kun je met terugwerkende kracht nooit genieten in het moment?
Je geniet nu al niet in het moment van wat je hebt
Met straks bedoel ik dat ik de dingen die ik nu aan het leren ben. Dat de levenslessen die ik nu leer, door door te zetten en te beseffen dat leven je niet komt aanwaaien, is mijn leven echt zoveel beter? Zulke dingen had ik echt ook wel kunnen beseffen door naar levens van andere mensen te bekijken en daardoor te beseffen hoe gelukkig ik wel niet ben. En had ik die ook niet kunnen leren door het me maar 1 keer te laten meemaken? Mij 1 keer het gevoel geven hoe het zou zijn om een tentamen niet te halen. En dan met hard leren haal ik het bijvoorbeeld wel. Maar dat is dus niet waar. Je best doen is niet altijd genoeg.
En ja dat zijn levenslessen toch? Omgaan met de negatieve en genieten van het positieve. En van de positieve dingen leer ik ook een hoop hoor. Maar ben vandaag duidelijk niet in een vrolijke bui.
En met die laatste zin bedoel ik ook wat jij zegt. Ik geniet nu niet van het heden. En ik heb de angst dat ik over 10 jaar denk: Oh had ik 10 jaar geleden maar wat meer genoten. Toen waren mijn problemen eigenlijk helemaal niet zo boeiend. (met terugwerkende kracht dus wel blij zijn met wat ik toen had, maar toch niet helemaal) Beetje net als met je gewicht. Tijdje terug was ik niet zo blij met die vetrol, maar als er dan 5 kilo extra bij komt wens je dat je weer het lijf had van dat tijdje terug.
donderdag 17 februari 2011 om 00:53
Infeliz, herkenbaar!! Bij mij heel erg, maar ook bij vriendinnen. Misschien ben jij gewoon heel open? Dat hou ik mezelf altijd maar voor. Iedereen twijfelt vast wel aan zichzelf op bepaalde vlakken, maar niet iedereen vertelt daar zo vrolijk over waardoor je denkt dat je de enige bent?
Ik ben 27, moet NU mijn scriptie schrijven waar ik maar niet toe kom. Heb geen relevante werkervaring, geen reizen, geen stages. Allemaal gemiste kansen waar ik enorm van baal. Toevallig dat ik dit topic nu vind ook, want heb vandaag de hele dag gebaald. Relatie net over (zie relatie redden hoe, niet gelukt dus ). Kortom; echt geen leven waarvan je zegt: zo, heb jij het even goed geregeld voor jezelf! Ik zit met jou in die vierde bus hoor. En dat gevoel heb ik altijd gehad. Bijna blijven zitten op de middelbare school, krap aan geslaagd, studie een ramp etc. etc. Ik kan dan ook echt op facebook naar de leuke levens van anderen kijken en denken: jee, ik ben net niet ja. Terwijl ik stiekem zelf ook leuke dingen gedaan heb en veel lol gehad heb, maar dat zie ik soms gewoon niet! Misschien heb jij dat ook? Wel minder gedaan dan vele anderen ja...en minder snel, maar ja: schijnbaar ben ik een late. Zie er maar de humor van in. En daarbij: er zijn ook veel mensen die geen universitaire studie doen, gewoon lekker doktersassistente zijn en zich helemaal niet druk maken over alle dingen die aan ze voorbij gaan (verre reizen bijvoorbeeld). Het is maar wat je wil, dat moet je zelf bepalen en daar vrede mee hebben, ook al gaat het soms mis, jij wil het wel aanpakken blijkbaar!
Je vergelijkt je alleen met de in jouw ogen "beteren". Of niet?
Ik ben 27, moet NU mijn scriptie schrijven waar ik maar niet toe kom. Heb geen relevante werkervaring, geen reizen, geen stages. Allemaal gemiste kansen waar ik enorm van baal. Toevallig dat ik dit topic nu vind ook, want heb vandaag de hele dag gebaald. Relatie net over (zie relatie redden hoe, niet gelukt dus ). Kortom; echt geen leven waarvan je zegt: zo, heb jij het even goed geregeld voor jezelf! Ik zit met jou in die vierde bus hoor. En dat gevoel heb ik altijd gehad. Bijna blijven zitten op de middelbare school, krap aan geslaagd, studie een ramp etc. etc. Ik kan dan ook echt op facebook naar de leuke levens van anderen kijken en denken: jee, ik ben net niet ja. Terwijl ik stiekem zelf ook leuke dingen gedaan heb en veel lol gehad heb, maar dat zie ik soms gewoon niet! Misschien heb jij dat ook? Wel minder gedaan dan vele anderen ja...en minder snel, maar ja: schijnbaar ben ik een late. Zie er maar de humor van in. En daarbij: er zijn ook veel mensen die geen universitaire studie doen, gewoon lekker doktersassistente zijn en zich helemaal niet druk maken over alle dingen die aan ze voorbij gaan (verre reizen bijvoorbeeld). Het is maar wat je wil, dat moet je zelf bepalen en daar vrede mee hebben, ook al gaat het soms mis, jij wil het wel aanpakken blijkbaar!
Je vergelijkt je alleen met de in jouw ogen "beteren". Of niet?
donderdag 17 februari 2011 om 00:57
Ja ik besef me dat ik alles nu heel negatief zie. En laten we hopen dat dat snel weer overgaat.
Heb er een tijdje terug in een verschrikkelijk depri bui wel eens over nagedacht. Wat als ik nu dood zou gaan? (en dat betekend niet dat ik echt dood wil hoor!! Heb gezien wat dat doet met je omgeving en dan zou ik ze nooit aandoen!. Stiekem ook te nieuwsgierig natuurlijk wat er gaat komen!)
Maar wat zouden ze dan zeggen op mn begrafenis naast de standaard dingen van we gaan haar missen, veel te vroeg, ze had nog zoveel kunnen bereiken, ze was zo'n leuke meid enz enz.
Kom serieus niets bedenken. Niets origineels wat alleen van mij is.
Heb er een tijdje terug in een verschrikkelijk depri bui wel eens over nagedacht. Wat als ik nu dood zou gaan? (en dat betekend niet dat ik echt dood wil hoor!! Heb gezien wat dat doet met je omgeving en dan zou ik ze nooit aandoen!. Stiekem ook te nieuwsgierig natuurlijk wat er gaat komen!)
Maar wat zouden ze dan zeggen op mn begrafenis naast de standaard dingen van we gaan haar missen, veel te vroeg, ze had nog zoveel kunnen bereiken, ze was zo'n leuke meid enz enz.
Kom serieus niets bedenken. Niets origineels wat alleen van mij is.
donderdag 17 februari 2011 om 00:58
Niks tegen doktersassistentes trouwens hoor! Maar ik bedoel daarmee te zeggen; je eist een bepaald niveau van jezelf en dat haal je 'net niet' in 1 keer. Een studieniveau lager zou je wellicht makkelijk halen, maar daar kies je niet voor blijkbaar. Je stelt hoge eisen aan jezelf, daar is ook iets voor te zeggen!
Volgens mij doe jij wel wat je wil, alleen heb je dat zelf nog niet zo in de gaten .
Volgens mij doe jij wel wat je wil, alleen heb je dat zelf nog niet zo in de gaten .
.
