Psyche
alle pijlers
Het is het allemaal net niet...
zaterdag 8 januari 2011 om 17:00
Heb voor dit topic een nieuwe account aangemaakt...
Ik ben het net niet.
Ik zou zo graag mn leven over willen doen en andere keuzes maken. Ik heb het idee dat ik het verkeerde pad aan het bewandelen ben. Teveel verkeerde afslagen. Ik denk dat ik van dit pad ook nog wel wat leuks kan maken, want hier zal ik het toch echt mee moeten doen, maar het blijft maar door mn hoofd spoken hoe mn leven zou zijn als ik op de 'hoofdweg' gebleven was. En ik weet dat dit niet realistisch is, maar wat zou ik toch graag een tijdmachine hebben.
Nu het idee dat ik maar achter de feiten aan blijf lopen. Bejaard voordat ik eindelijk een studie heb afgerond. En was dat wel de juiste keuze? En wat voor baan ga ik krijgen?
Me te laat in de datingwereld gestort. Nog te groen op relatiegebied, waardoor je slechte keuzes blijft maken. En ik ben het steeds net niet. Ze vinden me geweldig, maar net niet goed genoeg voor een relatie. En wanneer ben ik dat wel? Als ik net weer te oud ga zijn voor kinderen?
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Weet niet wat ik hiermee wil. Hopelijk iemand die dit ook herkent... Of dat dit gedachten zijn die horen bij de drempel naar het volwassen leven. Ik weet het niet. Het is niet alsof ik dit constant denk en super depressief ben, maar moest het toch even kwijt.
Ik ben het net niet.
Ik zou zo graag mn leven over willen doen en andere keuzes maken. Ik heb het idee dat ik het verkeerde pad aan het bewandelen ben. Teveel verkeerde afslagen. Ik denk dat ik van dit pad ook nog wel wat leuks kan maken, want hier zal ik het toch echt mee moeten doen, maar het blijft maar door mn hoofd spoken hoe mn leven zou zijn als ik op de 'hoofdweg' gebleven was. En ik weet dat dit niet realistisch is, maar wat zou ik toch graag een tijdmachine hebben.
Nu het idee dat ik maar achter de feiten aan blijf lopen. Bejaard voordat ik eindelijk een studie heb afgerond. En was dat wel de juiste keuze? En wat voor baan ga ik krijgen?
Me te laat in de datingwereld gestort. Nog te groen op relatiegebied, waardoor je slechte keuzes blijft maken. En ik ben het steeds net niet. Ze vinden me geweldig, maar net niet goed genoeg voor een relatie. En wanneer ben ik dat wel? Als ik net weer te oud ga zijn voor kinderen?
Als ik naar mn leven kijk zie ik verloren jaren en gemiste kansen. Belangrijke jaren die meestal gebruikt worden om jezelf te leren kennen, waarin je relaties ontdekt en levenlessen leert om je uiteindelijke relatie te kunnen laten slagen, een carrierepad moet kiezen, volwassen wordt.
Ik ben bang voor een leven van net niet. Bang om mn hele leven een paar stappen achter de rest aan te rennen.
Weet niet wat ik hiermee wil. Hopelijk iemand die dit ook herkent... Of dat dit gedachten zijn die horen bij de drempel naar het volwassen leven. Ik weet het niet. Het is niet alsof ik dit constant denk en super depressief ben, maar moest het toch even kwijt.
donderdag 17 februari 2011 om 01:04
@muisje. Allemaal heel herkenbaar wat je schrijft. Vrede ermee hebben is waar ik nu zo'n moeite mee heb.
En mezelf vergelijken met beteren is wat ik altijd al gedaan heb. Ik wil mezelf helemaal niet vergelijken. Mezelf vergelijken met 'slechteren' zou alleen maar verschrikkelijk arrogant zijn.
Ieder zn eigen geluksniveau. Moet alleen op een of andere manier de mijne nog vinden.
En mezelf vergelijken met beteren is wat ik altijd al gedaan heb. Ik wil mezelf helemaal niet vergelijken. Mezelf vergelijken met 'slechteren' zou alleen maar verschrikkelijk arrogant zijn.
Ieder zn eigen geluksniveau. Moet alleen op een of andere manier de mijne nog vinden.
donderdag 17 februari 2011 om 21:49
quote:infeliz schreef op 17 februari 2011 @ 00:33:
Ik ben 25.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Afgelopen jaar heb ik geleerd hoeveel er kan veranderen in een jaar, dus dat ik me nu niet zo krampachtig druk moet maken over wat nog moet komen. Maar voelt toch alsof ik nergens heen ga.
Ik ben 32.
Kom met mijn magere WW net de maand door, maar bij een onverwachte rekening loopt alles in de war..
Veel werkervaring, maar momenteel bijna een jaar werkloos.
Ook niet veel relatie ervaring, want had een relatie met mijn baan.
Mijn baan was mijn masker, mijn trots, mijn identiteit.
Heb veel leuke mannen "laten lopen". Alleen maar omdat ik mij destijds te goed voelde voor die leuke "gemiddelde mannen". En al die leuke, gemiddelde mannen zijn nu leuke echtgenoten en vaders. Echt, kan geen Facebook meer zien..
Te pijnlijk allemaal. Over gemiste kansen gesproken..
Ik ben 25.
Duizenden euro's schuld, wat oploopt.
Niet veel werkervaring, alleen wat bijbaantjes.
Niet veel relatie ervaring.
Mijn bachelor zelfs nog niet. En niet door coole verhalen van omgegooide levens en stoere reizen. Gewoon het leven aan het doorsukkelen.
Afgelopen jaar heb ik geleerd hoeveel er kan veranderen in een jaar, dus dat ik me nu niet zo krampachtig druk moet maken over wat nog moet komen. Maar voelt toch alsof ik nergens heen ga.
Ik ben 32.
Kom met mijn magere WW net de maand door, maar bij een onverwachte rekening loopt alles in de war..
Veel werkervaring, maar momenteel bijna een jaar werkloos.
Ook niet veel relatie ervaring, want had een relatie met mijn baan.
Mijn baan was mijn masker, mijn trots, mijn identiteit.
Heb veel leuke mannen "laten lopen". Alleen maar omdat ik mij destijds te goed voelde voor die leuke "gemiddelde mannen". En al die leuke, gemiddelde mannen zijn nu leuke echtgenoten en vaders. Echt, kan geen Facebook meer zien..
Te pijnlijk allemaal. Over gemiste kansen gesproken..
vrijdag 18 februari 2011 om 08:52
Je houdt jezelf in dit cirkeltje met deze gedachten! Die eigenlijk allemaal neerkomen op "ik ben niet goed genoeg."
Zo zonde, want je bent wél goed genoeg en door in dit cirkeltje te blijven creëer je alleen meer "gemiste kansen." Het leven is niet afgelopen op je 25e of 30e, er kan nog van alles gebeuren.
Dat wil niet zeggen dat je je niet rot mag voelen over het verleden. Ik ken het gevoel maar al te goed! En juist door me er verdrietig over te mogen voelen kon ik er wat meer afstand van nemen. Maar blijf jezelf niet zo de grond instampen ermee. Uit eindelijk moet je het loslaten om verder te kunnen.
Veel succes!
Zo zonde, want je bent wél goed genoeg en door in dit cirkeltje te blijven creëer je alleen meer "gemiste kansen." Het leven is niet afgelopen op je 25e of 30e, er kan nog van alles gebeuren.
Dat wil niet zeggen dat je je niet rot mag voelen over het verleden. Ik ken het gevoel maar al te goed! En juist door me er verdrietig over te mogen voelen kon ik er wat meer afstand van nemen. Maar blijf jezelf niet zo de grond instampen ermee. Uit eindelijk moet je het loslaten om verder te kunnen.
Veel succes!
vrijdag 18 februari 2011 om 09:20
quote:infeliz schreef op 16 februari 2011 @ 23:38:
@indigoblue.
Ook herkenbaar. Vooral het onbegrepen, schuldig en rationeel. Ik voel me onbegrepen, schuldig omdat dit luttele dilemma's zijn en rationeel weet ik dat dit rare gedachten zijn. Ik heb zoveel wel!!
En het is echt niet zo dat ik overal uitmuntend in wil zijn, maar wil het beste uit mezelf halen. En nu het gevoel dat die top veeeel lager ligt dan ik zou willen. Dat ik het echt niet kan. Dat ik mee altijd onbeholpen zal voelen. Dat ik met alles in het diepe gegooid ga worden en dat ik met moeite ga watertrappelen terwijl de rest al 2 banen verder is.
Oeps lang verhaal.. Was niet de bedoeling. Wil graag duidelijk overbrengen hoe ik me voel, maar volgens mij kom ik nu vooral over als een dramaqueen.Ook hier weer herkenbaar, dat niet het beste uit jezelf hebben gehaald. Maar daar moet ik gewoon niet meer aan denken. Anders raak ik in zo'n negatieve put. Ja, het had anders gekund, maar zo is het niet gegaan. Dat vind ik heel jammer en heel vervelend, maar als ik nu niet leer blij zijn met wat ik heb en iets maken van de dingen die ik heb en gaan komen, dan kijk ik over 10 jaar weer terug met spijt dat ik er niet nú iets van gemaakt heb.
Er is niet één goede weg in het leven. Dat ik niet tot mijn top gepresteerd heb maakt mijn leven niet mislukt. Wie weet wat er nog gaat komen.
@indigoblue.
Ook herkenbaar. Vooral het onbegrepen, schuldig en rationeel. Ik voel me onbegrepen, schuldig omdat dit luttele dilemma's zijn en rationeel weet ik dat dit rare gedachten zijn. Ik heb zoveel wel!!
En het is echt niet zo dat ik overal uitmuntend in wil zijn, maar wil het beste uit mezelf halen. En nu het gevoel dat die top veeeel lager ligt dan ik zou willen. Dat ik het echt niet kan. Dat ik mee altijd onbeholpen zal voelen. Dat ik met alles in het diepe gegooid ga worden en dat ik met moeite ga watertrappelen terwijl de rest al 2 banen verder is.
Oeps lang verhaal.. Was niet de bedoeling. Wil graag duidelijk overbrengen hoe ik me voel, maar volgens mij kom ik nu vooral over als een dramaqueen.Ook hier weer herkenbaar, dat niet het beste uit jezelf hebben gehaald. Maar daar moet ik gewoon niet meer aan denken. Anders raak ik in zo'n negatieve put. Ja, het had anders gekund, maar zo is het niet gegaan. Dat vind ik heel jammer en heel vervelend, maar als ik nu niet leer blij zijn met wat ik heb en iets maken van de dingen die ik heb en gaan komen, dan kijk ik over 10 jaar weer terug met spijt dat ik er niet nú iets van gemaakt heb.
Er is niet één goede weg in het leven. Dat ik niet tot mijn top gepresteerd heb maakt mijn leven niet mislukt. Wie weet wat er nog gaat komen.
vrijdag 18 februari 2011 om 09:57
Ik heb ook zo'n verkeerde route genomen. Is alleen op één gebied niet meer mogelijk om andere route te kiezen: werk. Ben in de loop van de jaren 80-100% arbeidsongeschikt geraakt. Iets voor mezelf beginnen kan ook niet meer, daar heb ik de energie niet meer voor. Op het gebied van partner-keuze kan ik nog wel een bewustere keuze maken en hopen dat die ene, hele leuke nog op mijn pad komt . . . . .
vrijdag 18 februari 2011 om 10:24
muisje en infeliz, geloof ik herken het gevoel heel goed en ongeveer net zo oud als jullie, hoewel het helemaal niet terecht is (dat is het bij niemand)....vanochtend las ik een opiniestuk van iemand die 3 jonger is dan ik en ik dacht jeetje, ik heb nog niks wezelijks bereikt en zij heeft al een boek geschreven.
Vorig week heb ik met wintersport een ongeluk gehad, waardoor ik nu 6 maanden moet revalideren (het komt uiteindelijk allemaal goed), maar dan besef je pas wat een goede gezondheid waard is en familie waar je kunt logeren en vrienden die je willen helpen.
Waar ik het meest van baalde net na het ongeluk: ik kan 6 weke niet gaan werken en de kans is dus heel groot dat ik mijn promotie dit jaar misloop
. Nu 3 weken later is het maar relatief, het belangrijkste is dat ik weer volledig herstel, dan maar een jaar later promotie. Hoe stom dat ik me daar druk om kon maken eigenlijk.....
Nu relativeer ik het heel erg, ik hoop dat ik vast kan houden; maar wat ik wil zeggen die gevoelens zijn er, probeer je niet te vergelijken met mensen die het "beter doen", maar voor jezelf tevreden te zijn en als je iets niet goed vindt maak dan een concreet plan om het te veranderen.
Vorig week heb ik met wintersport een ongeluk gehad, waardoor ik nu 6 maanden moet revalideren (het komt uiteindelijk allemaal goed), maar dan besef je pas wat een goede gezondheid waard is en familie waar je kunt logeren en vrienden die je willen helpen.
Waar ik het meest van baalde net na het ongeluk: ik kan 6 weke niet gaan werken en de kans is dus heel groot dat ik mijn promotie dit jaar misloop
. Nu 3 weken later is het maar relatief, het belangrijkste is dat ik weer volledig herstel, dan maar een jaar later promotie. Hoe stom dat ik me daar druk om kon maken eigenlijk.....Nu relativeer ik het heel erg, ik hoop dat ik vast kan houden; maar wat ik wil zeggen die gevoelens zijn er, probeer je niet te vergelijken met mensen die het "beter doen", maar voor jezelf tevreden te zijn en als je iets niet goed vindt maak dan een concreet plan om het te veranderen.
zaterdag 19 februari 2011 om 13:59
Hey dames.
Echt super bedankt voor jullie berichtjes. Meestal kan ik ook wel beter relativeren dan dit hoor, maar zat er deze week echt doorheen. Gaat nu wel iets beter, maar er blijft nog wel een zeurend gevoel van balen over.
Ik hoop zo dat met het behalen van een diploma er een last van me af gaat vallen en ik meer tevreden ga zijn!! Maar stiekem ook beetje bang dat het nooit genoeg gaat zijn... Daar moeten we dus aan werken!!
Echt super bedankt voor jullie berichtjes. Meestal kan ik ook wel beter relativeren dan dit hoor, maar zat er deze week echt doorheen. Gaat nu wel iets beter, maar er blijft nog wel een zeurend gevoel van balen over.
Ik hoop zo dat met het behalen van een diploma er een last van me af gaat vallen en ik meer tevreden ga zijn!! Maar stiekem ook beetje bang dat het nooit genoeg gaat zijn... Daar moeten we dus aan werken!!
zaterdag 28 mei 2011 om 03:40
Is oud topic, ik weet het.
Maar het is het mijne, dus ik dacht daar kan ik rustig van me afschrijven ipv het topic van iemand anders bevuilen.
Ik ga het niet redden. Ik wilde in de zomer klaar zijn, maar het gaat me niet lukken. Al mn planningen worden weer verplaatst door niet gehaalde tentamens en nu zit ik vast. Ik weet het niet meer. Ik kan het niet meer alleen. Ik weet niet meer waar te beginnen. En ik weet niet hoe ik het aan bijv mn ouders moet gaan vertellen.
Ik loop tegen een muur aan, die ik waarschijnlijk stiekem zelf gebouwd heb. Het laatste wat ik wil is me in een slachtoffer rol plaatsen want het is niemands schuld dan mijn eigen.
Ik weet niet meer wat ik wil. Aan de ene kant wil ik dit leven zolang mogelijk behouden en wil ik dat er niets veranderd. Deze vrienden, deze kamer, deze leeftijd, deze sport, dit vriendje, mijn ouders nog enigszins trots op me enz enz
En aan de andere kant wil ik klaar zijn. Nieuwe fase beginnen. Werken. Reizen.
En de realiteit? Voorbij aug moet ik toch nog blijven studeren. Iedereen die ik voor dacht te zijn halen me alsnog in. Hoe hard ik ook probeer te rennen, ik blijf een rondje achter.
Ik negeer de situatie met dingen die ik leuk vind en val ik een extra diep gat als ik ermee geconfronteerd word. Ik ken de vicieuze cirkel ondertussen en nog steeds kan ik m niet doorbreken.
Ik moet het doen. Dat weet ik. Maar zie even niet meer hoe.
Maar het is het mijne, dus ik dacht daar kan ik rustig van me afschrijven ipv het topic van iemand anders bevuilen.
Ik ga het niet redden. Ik wilde in de zomer klaar zijn, maar het gaat me niet lukken. Al mn planningen worden weer verplaatst door niet gehaalde tentamens en nu zit ik vast. Ik weet het niet meer. Ik kan het niet meer alleen. Ik weet niet meer waar te beginnen. En ik weet niet hoe ik het aan bijv mn ouders moet gaan vertellen.
Ik loop tegen een muur aan, die ik waarschijnlijk stiekem zelf gebouwd heb. Het laatste wat ik wil is me in een slachtoffer rol plaatsen want het is niemands schuld dan mijn eigen.
Ik weet niet meer wat ik wil. Aan de ene kant wil ik dit leven zolang mogelijk behouden en wil ik dat er niets veranderd. Deze vrienden, deze kamer, deze leeftijd, deze sport, dit vriendje, mijn ouders nog enigszins trots op me enz enz
En aan de andere kant wil ik klaar zijn. Nieuwe fase beginnen. Werken. Reizen.
En de realiteit? Voorbij aug moet ik toch nog blijven studeren. Iedereen die ik voor dacht te zijn halen me alsnog in. Hoe hard ik ook probeer te rennen, ik blijf een rondje achter.
Ik negeer de situatie met dingen die ik leuk vind en val ik een extra diep gat als ik ermee geconfronteerd word. Ik ken de vicieuze cirkel ondertussen en nog steeds kan ik m niet doorbreken.
Ik moet het doen. Dat weet ik. Maar zie even niet meer hoe.
zaterdag 28 mei 2011 om 15:51
He Infeliz,
Heb net het hele topic doorgelezen... Wat een herkenbaarheid!
Wat me opvalt is dat je erg op mij lijkt (vermoed ik)...en dat wil zeggen dat je enorm hoge eisen aan jezelf stelt. Je hebt volgens mij maar één doel en dat is het allerhoogste. Maar waarom? Waarom is 'gemiddeld' niet goed genoeg?
Dat je zegt dat je moeite hebt om aan je ouders te vertellen dat je studie-vertraging oploopt, zegt ook dat je blijkbaar het idee hebt dat je flink moet presteren voor je ouders.
Ik ben zelf halverwege de 30...dus ietsje ouder dan jij, maar ik heb ook heel vaak het gevoel dat ik de boot gemist heb in dit leven. Ik heb pas in 2007 mijn studie afgerond (na 4 andere studies 'uitgeprobeerd' te hebben), mijn relaties zijn stuk voor stuk rampzalig, ik loop inmiddels al dik 4 jaar in therapie, heb geen eigen (huur)huis, met werk wil het niet echt vlotten. Toevallig net weer een baan gevonden, dat wel. maar het is het ook allemaal nét niet. Ik ben niet gelukkig zoals het gaat, maar ik zie ook geen uitweg naar hoe het dan wél moet. Ik ben nu een dikke studieschuld aan het afbetalen en voel me totaal vast zitten in dit leven. Voor mijn gevoel kan ik geen kant op...
Nou ja, het is allemaal geen hart onder de riem voor jou, besef ik, maar ik wil alleen maar aangeven dat je hier niet alleen in staat.
Wat je situatie nu betreft: Ik zou het toch aan je ouders vertellen. Maar vertel er ook bij waar je mee worstelt en dat je het gevoel hebt dat je faalt. Deel je gevoelens met hen, ook al is het nog zo beangstigend misschien. Ben je bang voor afwijzing?
Dat je voor je gevoel 'achter loopt' is ook maar heel relatief natuurlijk. In de tijd van mijn ouders was het heel normaal dat je met je 30e pas afgestudeerd was. Ik was ook behoorlijk laat voor mijn generatie en verbaas me altijd zo enorm over die mensen die op hun 23e al afgestudeerd zijn. Dat is denk ik toch echt uitzonderlijk hoor! Ik denk dat je jezelf teveel vergelijkt met mensen die het in jouw ogen beter doen dan jij zelf. En ja, ook dat doe ik zelf ook
Ik kan me je gevoel van achterlopen trouwens heel goed inbeelden hoor, want dat heb ik ook, maar klopt het ook echt? En zo ja, wat dan nog eigenlijk? Je zal echt niet de enige zijn (dat zie je al aan de reacties hier) en het is maar net met wie je je vergelijkt.
Het klinkt simpel, maar probeer te kijken naar wat je wel hebt en hebt bereikt. Je bent echt nog heel erg jong (was ik maar 25!), dus je kan nog alle kanten op.
Heel veel sterkte!! Je komt er wel!
Heb net het hele topic doorgelezen... Wat een herkenbaarheid!
Wat me opvalt is dat je erg op mij lijkt (vermoed ik)...en dat wil zeggen dat je enorm hoge eisen aan jezelf stelt. Je hebt volgens mij maar één doel en dat is het allerhoogste. Maar waarom? Waarom is 'gemiddeld' niet goed genoeg?
Dat je zegt dat je moeite hebt om aan je ouders te vertellen dat je studie-vertraging oploopt, zegt ook dat je blijkbaar het idee hebt dat je flink moet presteren voor je ouders.
Ik ben zelf halverwege de 30...dus ietsje ouder dan jij, maar ik heb ook heel vaak het gevoel dat ik de boot gemist heb in dit leven. Ik heb pas in 2007 mijn studie afgerond (na 4 andere studies 'uitgeprobeerd' te hebben), mijn relaties zijn stuk voor stuk rampzalig, ik loop inmiddels al dik 4 jaar in therapie, heb geen eigen (huur)huis, met werk wil het niet echt vlotten. Toevallig net weer een baan gevonden, dat wel. maar het is het ook allemaal nét niet. Ik ben niet gelukkig zoals het gaat, maar ik zie ook geen uitweg naar hoe het dan wél moet. Ik ben nu een dikke studieschuld aan het afbetalen en voel me totaal vast zitten in dit leven. Voor mijn gevoel kan ik geen kant op...
Nou ja, het is allemaal geen hart onder de riem voor jou, besef ik, maar ik wil alleen maar aangeven dat je hier niet alleen in staat.
Wat je situatie nu betreft: Ik zou het toch aan je ouders vertellen. Maar vertel er ook bij waar je mee worstelt en dat je het gevoel hebt dat je faalt. Deel je gevoelens met hen, ook al is het nog zo beangstigend misschien. Ben je bang voor afwijzing?
Dat je voor je gevoel 'achter loopt' is ook maar heel relatief natuurlijk. In de tijd van mijn ouders was het heel normaal dat je met je 30e pas afgestudeerd was. Ik was ook behoorlijk laat voor mijn generatie en verbaas me altijd zo enorm over die mensen die op hun 23e al afgestudeerd zijn. Dat is denk ik toch echt uitzonderlijk hoor! Ik denk dat je jezelf teveel vergelijkt met mensen die het in jouw ogen beter doen dan jij zelf. En ja, ook dat doe ik zelf ook
Ik kan me je gevoel van achterlopen trouwens heel goed inbeelden hoor, want dat heb ik ook, maar klopt het ook echt? En zo ja, wat dan nog eigenlijk? Je zal echt niet de enige zijn (dat zie je al aan de reacties hier) en het is maar net met wie je je vergelijkt.
Het klinkt simpel, maar probeer te kijken naar wat je wel hebt en hebt bereikt. Je bent echt nog heel erg jong (was ik maar 25!), dus je kan nog alle kanten op.
Heel veel sterkte!! Je komt er wel!
zaterdag 28 mei 2011 om 17:42
Lieve Valesca.C
Dank je wel voor je woorden. Bijna net zo effectief als een jankfilm.
Ik weet niet waarom gemiddeld niet genoeg is.Bang voor 13 in een dozijn en om onzichtbaar te zijn. Ik wil in positieve manier uniek zijn. En nu ben ik dat voor mijn gevoel in negatieve zin.
Van mijn ouders moet ik niet uitzonderlijk presteren. Ik moet doen waarvan zij denken wat in me zit. En toegeven dat ik het nu niet ga halen, betekend dat hun beeld over mij niet klopt. Ik ben super teleurgesteld in mezelf en het idee van de extra teleurstelling van mijn ouders en docenten enzo er nog bovenop maakt me benauwd.
Ik weet niet waarom het niet lukt. Ik hou mezelf tegen, maar weet niet hoe dat op te lossen. Ik wil zo graag overal controle over houden dat ik het juist verpest. Ik wil graag de play knop weer vinden, maar op een of andere manier krijg ik mn vinger niet van de pauze knop af.
Precies wat jij zegt: Ik kan voor mn gevoel geen kant op...
Dank je wel voor je woorden. Bijna net zo effectief als een jankfilm.
Ik weet niet waarom gemiddeld niet genoeg is.Bang voor 13 in een dozijn en om onzichtbaar te zijn. Ik wil in positieve manier uniek zijn. En nu ben ik dat voor mijn gevoel in negatieve zin.
Van mijn ouders moet ik niet uitzonderlijk presteren. Ik moet doen waarvan zij denken wat in me zit. En toegeven dat ik het nu niet ga halen, betekend dat hun beeld over mij niet klopt. Ik ben super teleurgesteld in mezelf en het idee van de extra teleurstelling van mijn ouders en docenten enzo er nog bovenop maakt me benauwd.
Ik weet niet waarom het niet lukt. Ik hou mezelf tegen, maar weet niet hoe dat op te lossen. Ik wil zo graag overal controle over houden dat ik het juist verpest. Ik wil graag de play knop weer vinden, maar op een of andere manier krijg ik mn vinger niet van de pauze knop af.
Precies wat jij zegt: Ik kan voor mn gevoel geen kant op...
zaterdag 28 mei 2011 om 17:55
Ja 25. En weet dat dat niet oud is, maar zo voelt het nu wel als ik kijk naar het student zijn en naar alles wat ik heb bereikt.
Er moet nu iets veranderen. Nu zit ik vast. En ik hoop dat ik met 40 de balans opnieuw opmaak en dan terug kijk naar hoe onnozel ik was met 25 en dat ik 100 procent begrijp dat je zo reageert, maar nu zit de angst er dat er tegen die tijd alleen maar 15 jaar meer spijt bij op geteld is. En weet niet hoe ik dat moet doorbreken.
Er moet nu iets veranderen. Nu zit ik vast. En ik hoop dat ik met 40 de balans opnieuw opmaak en dan terug kijk naar hoe onnozel ik was met 25 en dat ik 100 procent begrijp dat je zo reageert, maar nu zit de angst er dat er tegen die tijd alleen maar 15 jaar meer spijt bij op geteld is. En weet niet hoe ik dat moet doorbreken.
zaterdag 28 mei 2011 om 18:01
Dat zal niet zo zijn, je moet vooral kijken op de lange termijn. Eind 20 is een prima leeftijd om een studie af te ronden. Ik begon trouwens op mijn 40e nog een nieuwe carrière met studie. Kinderen kan je krijgen tot je 40e ongeveer, dat kan met partner maar ook zonder partner. Mocht het zo zijn dat je 'verkeerde keuzes' hebt gemaakt, dan hebben ze je geleerd dat je moet bijstellen en omschakelen om andere keuzes te maken, en daarmee zijn de verkeerde keuzes niet verkeerd maar broodnodige lessen. Het leven is geen ge-effend pad. Je leert door te vallen en op te staan. Niemand heeft bij 'het concert des levens, een program'
zaterdag 28 mei 2011 om 18:18
Maar voldoen aan de verwachtingen van je ouders is ook een manier van moeten presteren, toch? Denk jij dat je ouders een bepaald beeld van je hebben (of van wat je moet zijn) of hebben ze dat ook echt uitgesproken?
Dat je je zo vast voelt zitten en dat je dat benauwt, komt denk ik doordat je zo bezig bent je best te doen voor anderen. En daarmee ga je voorbij aan wat jij zelf het allerliefste zou willen. Tenminste...tot voor kort had ik dat zelf heel erg. Ik heb altijd het gevoel dat ik een soort succesverhaal moest worden. Mijn ouders hebben nooit uitgesproken welke verwachtingen ze van me hebben, sterker nog: zij willen alleen maar dat ik gelukkig ben. En tóch voel ik die druk om 'succesvol' te zijn. Het heeft ook heel erg met de huidige maatschappij te maken hoor. Zonder de verantwoordelijkheid daarmee naast me neer te legen, maar alles is wel gericht op presteren en het moet ook nog eens allemaal sneller en goedkoper. Kijk maar wat ze nu doen met de studie: allemaal prestatie-druk opvoeren. Beboeten van langstudeerders, kosten van de 2e studie volledig voor eigen rekening. Ik vind het geen goede ontwikkeling.
Maarja, daar hebben we helaas mee te dealen!
Maar, infeliz... misschien moet je proberen de teugels een klein beetje te laten vieren. Blijkbaar verwacht je ook heel veel van jezelf en dan kan je alleen maar falen. Het is voor jou zelf nooit goed genoeg. Omdat je niet tevreden bent over je eigen prestaties en je eigen kunnen, straal je dat misschien uit (of zeg je dat ook letterlijk, net als hier) en gaan mensen je zo zien. Waaronder mannen. Beetje psychologie van de koude grond misschien, maar ik denk dat het zo werkt.
Ik herken dat namelijk ook...dat mannen me geweldig vinden, maar uiteindelijk loopt het stuk. En eigenlijk komt dat steeds door mij zelf, omdat ik mezelf eigenlijk niet leuk genoeg vind.
Infeliz, waar zou je spijt van kunnen hebben over 15 jaar? Hooguit over wat je NIET hebt gedaan. Spijt misschien over dat je niet hebt gedaan wat JIJ eigenlijk wilde.
Kijk, je zult nooit weten wat er zou zijn gebeurd als je andere keuzes had gemaakt. Je weet alleen welke keuzes je nu maakt en wat er nu gebeurt. Het is een soort avontuur, maar terugkijken heeft geen zin. En overigens: veel keuzes zijn echt niet zo definitief als ze lijken. En als je het niet weet...: experimenteer! Je bent nog heel jong en kunt van alles uitproberen om erachter te komen wat dicht bij je hart ligt. Je hóeft ook niet op dit moment DE keuzes van je leven te maken. Dat is weer zo'n prestatie-idee denk ik. Laat het een beetje los en zie het als een avontuur, probeer uit, geniet van wat je doet en als het niet bevalt, probeer iets anders!
Dat je je zo vast voelt zitten en dat je dat benauwt, komt denk ik doordat je zo bezig bent je best te doen voor anderen. En daarmee ga je voorbij aan wat jij zelf het allerliefste zou willen. Tenminste...tot voor kort had ik dat zelf heel erg. Ik heb altijd het gevoel dat ik een soort succesverhaal moest worden. Mijn ouders hebben nooit uitgesproken welke verwachtingen ze van me hebben, sterker nog: zij willen alleen maar dat ik gelukkig ben. En tóch voel ik die druk om 'succesvol' te zijn. Het heeft ook heel erg met de huidige maatschappij te maken hoor. Zonder de verantwoordelijkheid daarmee naast me neer te legen, maar alles is wel gericht op presteren en het moet ook nog eens allemaal sneller en goedkoper. Kijk maar wat ze nu doen met de studie: allemaal prestatie-druk opvoeren. Beboeten van langstudeerders, kosten van de 2e studie volledig voor eigen rekening. Ik vind het geen goede ontwikkeling.
Maarja, daar hebben we helaas mee te dealen!
Maar, infeliz... misschien moet je proberen de teugels een klein beetje te laten vieren. Blijkbaar verwacht je ook heel veel van jezelf en dan kan je alleen maar falen. Het is voor jou zelf nooit goed genoeg. Omdat je niet tevreden bent over je eigen prestaties en je eigen kunnen, straal je dat misschien uit (of zeg je dat ook letterlijk, net als hier) en gaan mensen je zo zien. Waaronder mannen. Beetje psychologie van de koude grond misschien, maar ik denk dat het zo werkt.
Ik herken dat namelijk ook...dat mannen me geweldig vinden, maar uiteindelijk loopt het stuk. En eigenlijk komt dat steeds door mij zelf, omdat ik mezelf eigenlijk niet leuk genoeg vind.
Infeliz, waar zou je spijt van kunnen hebben over 15 jaar? Hooguit over wat je NIET hebt gedaan. Spijt misschien over dat je niet hebt gedaan wat JIJ eigenlijk wilde.
Kijk, je zult nooit weten wat er zou zijn gebeurd als je andere keuzes had gemaakt. Je weet alleen welke keuzes je nu maakt en wat er nu gebeurt. Het is een soort avontuur, maar terugkijken heeft geen zin. En overigens: veel keuzes zijn echt niet zo definitief als ze lijken. En als je het niet weet...: experimenteer! Je bent nog heel jong en kunt van alles uitproberen om erachter te komen wat dicht bij je hart ligt. Je hóeft ook niet op dit moment DE keuzes van je leven te maken. Dat is weer zo'n prestatie-idee denk ik. Laat het een beetje los en zie het als een avontuur, probeer uit, geniet van wat je doet en als het niet bevalt, probeer iets anders!
zaterdag 28 mei 2011 om 18:41
@meds. Je hebt gelijk. Ergens weet ik dat wel. Ik heb nog tijd zat en kan bij wijze van mn leven op mn 80ste nog omgooien door te beslissen in een bejaardentehuis in hawai te gaan zitten bijvoorbeeld. Maar op dit moment heb ik het idee dat ik in jouw voorbeeld van het concert des levens net iets te lang koffie heb gedronken in de pauze en dat ik dat zaal niet meer in mag.
@noa. Genieten kan ik ook zeker wel. En kan ik zo blij zijn met wat ik allemaal heb. Maar op momenten als deze lijkt het volwassen leven zo ver weg en voelt het alsof ik verwacht wordt daar allang te zijn.
@Valesca.C. Mijn ouders verwachten dat ik mn bachelor haal. En dat hebben ze ook uitgesproken. En dat wil ik zelf ook heel graag, want dit hoofdstuk mag nou eindelijk wel eens afgesloten worden, maar een of andere manier houdt angst me tegen. En ik probeer uit te zoeken waar die angst vandaan komt. Maar ze willen vooral dat ik gelukkig wordt. Het is niet dat ze me teveel pushen. Ik heb de geweldigste ouders van de wereld. Zit vooral met mezelf in de knoop nu.
Hoe andere me misschien zien door wat ik uitstraal weet ik niet. Probeer het meestal te verbergen en doen alsof het me niets kan schelen allemaal. Act van de eeuwige student met een heleboel zelfspot. Want hoe kan het weer niet halen van een tentamen nou niet anders overkomen dan sneu en een mislukking. Wat kan je dan beter doen dat het weglachen... Wat ik echt voel heb ik hier getypt...
@noa. Genieten kan ik ook zeker wel. En kan ik zo blij zijn met wat ik allemaal heb. Maar op momenten als deze lijkt het volwassen leven zo ver weg en voelt het alsof ik verwacht wordt daar allang te zijn.
@Valesca.C. Mijn ouders verwachten dat ik mn bachelor haal. En dat hebben ze ook uitgesproken. En dat wil ik zelf ook heel graag, want dit hoofdstuk mag nou eindelijk wel eens afgesloten worden, maar een of andere manier houdt angst me tegen. En ik probeer uit te zoeken waar die angst vandaan komt. Maar ze willen vooral dat ik gelukkig wordt. Het is niet dat ze me teveel pushen. Ik heb de geweldigste ouders van de wereld. Zit vooral met mezelf in de knoop nu.
Hoe andere me misschien zien door wat ik uitstraal weet ik niet. Probeer het meestal te verbergen en doen alsof het me niets kan schelen allemaal. Act van de eeuwige student met een heleboel zelfspot. Want hoe kan het weer niet halen van een tentamen nou niet anders overkomen dan sneu en een mislukking. Wat kan je dan beter doen dat het weglachen... Wat ik echt voel heb ik hier getypt...
zaterdag 28 mei 2011 om 18:51
Ik herken het wel. Ik ben ook eind twintig en op één of andere manier heb ik altijd het idee gehad dat ik op deze leeftijd vanalles "moest". 10 jaar geleden had ik gedacht nu een gezinnetje te hebben, de baan van mijn dromen en een leuke relatie.
Allemaal niet gelukt Ik heb een jaar geleden mijn laatste vaste ex gedumpt. Op één of andere manier lijk ik het bij niemand uit te kunnen houden of ben ik nooit tevreden of verveel ik me te snel.
Een gezin is er ook nog niet en de baan van mijn dromen heb ik ook nog niet gevonden.
Toch probeer ik het de laatste tijd wel wat beter te relativeren. Ik kan sowieso nog wel een kind krijgen tot ik een jaar of 35 ben. Een studie kan ik ook nog oppakken (wat ik ook ga doen) en een relatie? Die komt hopelijk ook wel weer een keer.
In de tussentijd probeer ik aan mezelf te werken en aan de dingen te werken die er voor zorgen dat ik mezelf niet altijd optimaal voel. Want het is een cliché: hou eerst van jezelf voor een ander dat kan.
Toch is dat gevoel van "mislukt" zijn er af en toe nog. Omdat leeftijdgenoten het wel "gemaakt" hebben.
Allemaal niet gelukt Ik heb een jaar geleden mijn laatste vaste ex gedumpt. Op één of andere manier lijk ik het bij niemand uit te kunnen houden of ben ik nooit tevreden of verveel ik me te snel.
Een gezin is er ook nog niet en de baan van mijn dromen heb ik ook nog niet gevonden.
Toch probeer ik het de laatste tijd wel wat beter te relativeren. Ik kan sowieso nog wel een kind krijgen tot ik een jaar of 35 ben. Een studie kan ik ook nog oppakken (wat ik ook ga doen) en een relatie? Die komt hopelijk ook wel weer een keer.
In de tussentijd probeer ik aan mezelf te werken en aan de dingen te werken die er voor zorgen dat ik mezelf niet altijd optimaal voel. Want het is een cliché: hou eerst van jezelf voor een ander dat kan.
Toch is dat gevoel van "mislukt" zijn er af en toe nog. Omdat leeftijdgenoten het wel "gemaakt" hebben.
zaterdag 28 mei 2011 om 19:16
Hello ladiezz,
Het lijkt alsof je vast zit in een aantal overtuigingen zoals
-Ik ben de koningin van net niet
-anderen doen het beter
-ik red het niet
-ik móet mijn bachelor halen
-ik mis de boot wat betreft relaties
-mijn ouders verwachten x y en z van me
Door de overtuigingen die mensen (onbewust) hebben gaat er veel energie verloren en handel je soms onbewust in de selffulfilling prophecy.
Een boek dat ik je echt aanraad te lezen is:
Gedachten die je vrijheid zullen geven van Byron Katie. Daarmee verdwijnen je problemen niet maar leer je er anders mee om te gaan. En de manier is heel simpel en verandert de lading die nu aan al je hersenspinsels hangt. Het leest makkelijk weg en is ook goed als naslagwerk voor als je het even moeilijk hebt
Succes!
Het lijkt alsof je vast zit in een aantal overtuigingen zoals
-Ik ben de koningin van net niet
-anderen doen het beter
-ik red het niet
-ik móet mijn bachelor halen
-ik mis de boot wat betreft relaties
-mijn ouders verwachten x y en z van me
Door de overtuigingen die mensen (onbewust) hebben gaat er veel energie verloren en handel je soms onbewust in de selffulfilling prophecy.
Een boek dat ik je echt aanraad te lezen is:
Gedachten die je vrijheid zullen geven van Byron Katie. Daarmee verdwijnen je problemen niet maar leer je er anders mee om te gaan. En de manier is heel simpel en verandert de lading die nu aan al je hersenspinsels hangt. Het leest makkelijk weg en is ook goed als naslagwerk voor als je het even moeilijk hebt
Succes!
zaterdag 28 mei 2011 om 20:00
quote:infeliz schreef op 28 mei 2011 @ 18:41:
@meds. Je hebt gelijk. Ergens weet ik dat wel. Ik heb nog tijd zat en kan bij wijze van mn leven op mn 80ste nog omgooien door te beslissen in een bejaardentehuis in hawai te gaan zitten bijvoorbeeld. Maar op dit moment heb ik het idee dat ik in jouw voorbeeld van het concert des levens net iets te lang koffie heb gedronken in de pauze en dat ik dat zaal niet meer in mag.
Ja joh, ik heb ook wel eens het idee of een gedachte of gevoel. Het leuke is dat die net zo vaak niet kloppen als dat ze wel kloppen. Dus je constateert met mij dat ik gelijk heb en dat jouw gedachten dus ireeel zijn, maar aan de andere kant zeg je: maar ik heb ze en dus moet ik ze serieus nemen. Nee hoor dat hoeft niet. Gedachten komen en gaan, sommige moet je serieus nemen, andere kan je gewoon naast je neerleggen
@noa. Genieten kan ik ook zeker wel. En kan ik zo blij zijn met wat ik allemaal heb. Maar op momenten als deze lijkt het volwassen leven zo ver weg en voelt het alsof ik verwacht wordt daar allang te zijn.
@Valesca.C. Mijn ouders verwachten dat ik mn bachelor haal. En dat hebben ze ook uitgesproken. En dat wil ik zelf ook heel graag, want dit hoofdstuk mag nou eindelijk wel eens afgesloten worden, maar een of andere manier houdt angst me tegen. En ik probeer uit te zoeken waar die angst vandaan komt. Maar ze willen vooral dat ik gelukkig wordt. Het is niet dat ze me teveel pushen. Ik heb de geweldigste ouders van de wereld. Zit vooral met mezelf in de knoop nu.
Hoe andere me misschien zien door wat ik uitstraal weet ik niet. Probeer het meestal te verbergen en doen alsof het me niets kan schelen allemaal. Act van de eeuwige student met een heleboel zelfspot. Want hoe kan het weer niet halen van een tentamen nou niet anders overkomen dan sneu en een mislukking. Wat kan je dan beter doen dat het weglachen... Wat ik echt voel heb ik hier getypt...
@meds. Je hebt gelijk. Ergens weet ik dat wel. Ik heb nog tijd zat en kan bij wijze van mn leven op mn 80ste nog omgooien door te beslissen in een bejaardentehuis in hawai te gaan zitten bijvoorbeeld. Maar op dit moment heb ik het idee dat ik in jouw voorbeeld van het concert des levens net iets te lang koffie heb gedronken in de pauze en dat ik dat zaal niet meer in mag.
Ja joh, ik heb ook wel eens het idee of een gedachte of gevoel. Het leuke is dat die net zo vaak niet kloppen als dat ze wel kloppen. Dus je constateert met mij dat ik gelijk heb en dat jouw gedachten dus ireeel zijn, maar aan de andere kant zeg je: maar ik heb ze en dus moet ik ze serieus nemen. Nee hoor dat hoeft niet. Gedachten komen en gaan, sommige moet je serieus nemen, andere kan je gewoon naast je neerleggen
@noa. Genieten kan ik ook zeker wel. En kan ik zo blij zijn met wat ik allemaal heb. Maar op momenten als deze lijkt het volwassen leven zo ver weg en voelt het alsof ik verwacht wordt daar allang te zijn.
@Valesca.C. Mijn ouders verwachten dat ik mn bachelor haal. En dat hebben ze ook uitgesproken. En dat wil ik zelf ook heel graag, want dit hoofdstuk mag nou eindelijk wel eens afgesloten worden, maar een of andere manier houdt angst me tegen. En ik probeer uit te zoeken waar die angst vandaan komt. Maar ze willen vooral dat ik gelukkig wordt. Het is niet dat ze me teveel pushen. Ik heb de geweldigste ouders van de wereld. Zit vooral met mezelf in de knoop nu.
Hoe andere me misschien zien door wat ik uitstraal weet ik niet. Probeer het meestal te verbergen en doen alsof het me niets kan schelen allemaal. Act van de eeuwige student met een heleboel zelfspot. Want hoe kan het weer niet halen van een tentamen nou niet anders overkomen dan sneu en een mislukking. Wat kan je dan beter doen dat het weglachen... Wat ik echt voel heb ik hier getypt...
zaterdag 28 mei 2011 om 20:48
@meds. Alweer heb je een punt. En ik weet inderdaad dat mn gedachten niet altijd heel reeel zijn. Maar het lukte me nu niet meer om mezelf uit de put te praten. Heel ver achter in mn gezond verstand weet ik wat ik wel heb, maar op het moment overheerst er verdriet. En denk dat ik blijkbaar het type ben om dit gevoel te ontleden zodat ik het een plekje kan geven. En dit is ondertussen zo vaak naar boven gekomen dat ik niet meer weet wat ik er mee aan moet. Gelukkig helpen alle lieve dames hier een hoop. Het helpt soms om van anderen iets te horen als naar jezelf luisteren niet meer lukt.
Nu nog de moed verzamelen om hulp te vragen IRL.
Nu nog de moed verzamelen om hulp te vragen IRL.
