Psyche
alle pijlers
hoe kom ik van mijn pesttrauma af?
zaterdag 12 november 2011 om 20:30
Hallo allemaal,
Ik zit met het volgende probleem.
Ben mijn hele leven lang heel erg gepest.
Ik denk zelf dat ik hier iets vervelends aan overgehouden heb en dat is.
Behalve een trauma dat ik heel erg graag aardig gevonden wil worden
Zo extreem zelfs dat ik er dagen over in kan zitten als mensen me negeren of me ergens niet bij betrekken als ik in een team moet werken.
Als ik de situatie zou bekijken met andere ogen zou ik denken dat het misschien zo op mij overkomt maar dat het helemaal niet de bedoeling is.
Toch beïnvloed het mijn leven heel erg. Als mensen al een beetje bot doen tegen me krop ik deze spanning op. Dan word het zo groot dat ik overspannen wordt en op het hoogtepunt tot huilen uitbarst.
Ik wil er graag iets aan doen, maar ben ten einde raad.
Heb therapieën gevolgd, assertiviteitstrainingen.
Ook ben ik bij een coach geweest, die heeft tegen me gezegd dat ik moet accepteren dat ik niet door iedereen aardig gevonden kan worden.
Hoewel dit klinkt als begrijpbare informatie, vind ik het erg moeilijk en het lukt me maar niet om de knop om te draaien.
Ben ook erg onzeker over mezelf, doe elke dag een oefening dat ik goede dingen van mezelf benoem. Toch is iedereen beter af in mijn ogen, terwijl ik genoeg heb om trots op te zijn.
Een half jaar geleden tijdens een vergadering is er een collega erg direct naar me toe geweest.
Ik heb de situatie als aanvallend gevoeld terwijl als ik de situatie met andere ogen bekijk dat ik weet dat hij eigenlijk gewoon zijn mening over mij verkondigde. En meningen uiten dat mag een mens dus daar is niks verkeerd aan.
Toch kwam het bij mij zo heftig binnen dat ik over stuur raakte.
Toen ik wat gekalmeerd was ben ik een gesprek met hem aangegaan en heb ik aangegeven te begrijpen wat hij bedoeld.
Ondanks dat de situatie uitgepraat is schaam ik me heel erg voor mijn uitbarsting en voel ik me sindsdien anders in mijn team.
Er hoeft maar iets te gebeuren, bijvoorbeeld mijn mening word genegeerd dan kan ik me alweer buitengesloten voelen en denken van ze moeten me niet.
Ik zou graag willen weten of er meer mensen zijn die dit herkennen, of jullie suggesties hebben hoe ik van dit probleem af kan komen.
Ik weet niet of ik hooggevoelig ben ik heb dit nooit laten onderzoeken.
Ik zit met het volgende probleem.
Ben mijn hele leven lang heel erg gepest.
Ik denk zelf dat ik hier iets vervelends aan overgehouden heb en dat is.
Behalve een trauma dat ik heel erg graag aardig gevonden wil worden
Zo extreem zelfs dat ik er dagen over in kan zitten als mensen me negeren of me ergens niet bij betrekken als ik in een team moet werken.
Als ik de situatie zou bekijken met andere ogen zou ik denken dat het misschien zo op mij overkomt maar dat het helemaal niet de bedoeling is.
Toch beïnvloed het mijn leven heel erg. Als mensen al een beetje bot doen tegen me krop ik deze spanning op. Dan word het zo groot dat ik overspannen wordt en op het hoogtepunt tot huilen uitbarst.
Ik wil er graag iets aan doen, maar ben ten einde raad.
Heb therapieën gevolgd, assertiviteitstrainingen.
Ook ben ik bij een coach geweest, die heeft tegen me gezegd dat ik moet accepteren dat ik niet door iedereen aardig gevonden kan worden.
Hoewel dit klinkt als begrijpbare informatie, vind ik het erg moeilijk en het lukt me maar niet om de knop om te draaien.
Ben ook erg onzeker over mezelf, doe elke dag een oefening dat ik goede dingen van mezelf benoem. Toch is iedereen beter af in mijn ogen, terwijl ik genoeg heb om trots op te zijn.
Een half jaar geleden tijdens een vergadering is er een collega erg direct naar me toe geweest.
Ik heb de situatie als aanvallend gevoeld terwijl als ik de situatie met andere ogen bekijk dat ik weet dat hij eigenlijk gewoon zijn mening over mij verkondigde. En meningen uiten dat mag een mens dus daar is niks verkeerd aan.
Toch kwam het bij mij zo heftig binnen dat ik over stuur raakte.
Toen ik wat gekalmeerd was ben ik een gesprek met hem aangegaan en heb ik aangegeven te begrijpen wat hij bedoeld.
Ondanks dat de situatie uitgepraat is schaam ik me heel erg voor mijn uitbarsting en voel ik me sindsdien anders in mijn team.
Er hoeft maar iets te gebeuren, bijvoorbeeld mijn mening word genegeerd dan kan ik me alweer buitengesloten voelen en denken van ze moeten me niet.
Ik zou graag willen weten of er meer mensen zijn die dit herkennen, of jullie suggesties hebben hoe ik van dit probleem af kan komen.
Ik weet niet of ik hooggevoelig ben ik heb dit nooit laten onderzoeken.
zaterdag 12 november 2011 om 20:46
Wat naar dat je zo gepest werd.
Zo te lezen ben je al goed bezig en weet verstandelijk al hoe je dit kunt aanpakken. Helaas is er geen trucje om dit snel op te lossen.
Wat misschien kan helpen om bij contacten met mensen niet steeds te denken " Wat vind hij/zij van mij ?" maar te denken "Wat vind ik van hem/haar ?"
Zo te lezen ben je al goed bezig en weet verstandelijk al hoe je dit kunt aanpakken. Helaas is er geen trucje om dit snel op te lossen.
Wat misschien kan helpen om bij contacten met mensen niet steeds te denken " Wat vind hij/zij van mij ?" maar te denken "Wat vind ik van hem/haar ?"
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zaterdag 12 november 2011 om 20:48
zaterdag 12 november 2011 om 20:52
zaterdag 12 november 2011 om 20:53
Ariel wat naar dat je voor je eigenwaarde zo afhankelijk bent van andermans mening. Ken je het gezegde: hard op de inhoud, zacht op de persoon? Zou een soort gouden regel moeten zijn op de werkvloer. Je kunt prima kritiek hebben op iemands functioneren, maar je valt hem niet persoonlijk aan. Je kunt zelf het beste beoordelen wat er tijdens die vergadering gaande was.
Verder denk ik dat het belangrijk is dat je iets zoekt waardoor je je goed kunt voelen over jezelf. Heb je een talent, een hobby van waaruit je je zelfvertrouwen en eigenwaarde kunt opbouwen zodat de mening van anderen minder belangrijk wordt?
Of je wel of niet hooggevoelig bent, is denk ik minder belangrijk. Dat is maar een label. Feit is, dat jij moet zorgen dat je wat steviger in je schoenen komt te staan.
Verder denk ik dat het belangrijk is dat je iets zoekt waardoor je je goed kunt voelen over jezelf. Heb je een talent, een hobby van waaruit je je zelfvertrouwen en eigenwaarde kunt opbouwen zodat de mening van anderen minder belangrijk wordt?
Of je wel of niet hooggevoelig bent, is denk ik minder belangrijk. Dat is maar een label. Feit is, dat jij moet zorgen dat je wat steviger in je schoenen komt te staan.
zaterdag 12 november 2011 om 21:08
Het is helaas wel zo in de wereld dat je wordt afgerekend op anders zijn. Mensen zijn in zijn algemeenheid vrij open naar personen die ze aantreffen. Doe je normaal, dan reageert men in zijn algemeenheid (enkele hork daargelaten) normaal terug.
Ik kan me wel degelijk voorstellen dat men anders naar je kijkt na zo een uitbarsting op je werk. Je excuses aanbieden is een goed ding, maar daarna is mijn advies om het te laten rusten en vooral weer gewoon te gaan doen. Als je gaat handelen naar je fouten, oftewel weer heel onzeker gaat zijn, dan weten mensen vaak ook niet wat ze er mee moeten. Ze zullen je dan wellicht aardig vinden, maar niet gelijkwaardig.
Het draait om hoe je naar jezelf kijkt en hoeveel belang je jezelf toeschrijft. Voor de meeste mensen die je in je leven tegenkomt ben je van voorbijgaande aard. Dat klinkt heel naar enerzijds, maar juist als een geruststelling anderzijds. Je kan wenkbrouwen doen optrekken, maar daarna zijn ze je echt wel weer vergeten. Behalve mensen waar je vaker mee te maken hebt.
Het beeld wat je hebt geschapen is echt heel erg goed recht te breien. Dat gebeurd door gewoon jezelf te zijn en niet zo krampachtig leuk gevonden te worden.
Je bent niet zo belangrijk als je denkt, dat mensen aandacht geven aan hoe wel of niet leuk je bent. (voor mensen niet in je innercircle) Anderen zijn OOK niet zo belangrijk als jij denkt. We zijn allemaal mensen, we maken allemaal (soms rare of grove) fouten, we hebben allemaal onzekerheden en we allemaal hebben we een kruis te dragen. De ene wat meer dan de ander.
Heel veel onzekerheid is heel erg IK gericht. Bedenk je wel dat je daarmee ook anderen afstoot, omdat jij ze net zo hard geen kans geeft door je gedachtes, dat jij ook veroordeeld vanuit assumpties, dat jij wel verwacht dat mensen JOU leuk vinden, maar minder nadenkt over andersom.
Daar zit een zeker egoisme achter. Dat is ontwikkeld uit angst en zelfbescherming dat begrijp ik wel. Leer te kijken om je heen. Dan zie je niet alleen dat mensen ook leuk kunnen zijn, maar dat ze net zo kwetsbaar (kunnen) zijn als jij.
Ik kan me wel degelijk voorstellen dat men anders naar je kijkt na zo een uitbarsting op je werk. Je excuses aanbieden is een goed ding, maar daarna is mijn advies om het te laten rusten en vooral weer gewoon te gaan doen. Als je gaat handelen naar je fouten, oftewel weer heel onzeker gaat zijn, dan weten mensen vaak ook niet wat ze er mee moeten. Ze zullen je dan wellicht aardig vinden, maar niet gelijkwaardig.
Het draait om hoe je naar jezelf kijkt en hoeveel belang je jezelf toeschrijft. Voor de meeste mensen die je in je leven tegenkomt ben je van voorbijgaande aard. Dat klinkt heel naar enerzijds, maar juist als een geruststelling anderzijds. Je kan wenkbrouwen doen optrekken, maar daarna zijn ze je echt wel weer vergeten. Behalve mensen waar je vaker mee te maken hebt.
Het beeld wat je hebt geschapen is echt heel erg goed recht te breien. Dat gebeurd door gewoon jezelf te zijn en niet zo krampachtig leuk gevonden te worden.
Je bent niet zo belangrijk als je denkt, dat mensen aandacht geven aan hoe wel of niet leuk je bent. (voor mensen niet in je innercircle) Anderen zijn OOK niet zo belangrijk als jij denkt. We zijn allemaal mensen, we maken allemaal (soms rare of grove) fouten, we hebben allemaal onzekerheden en we allemaal hebben we een kruis te dragen. De ene wat meer dan de ander.
Heel veel onzekerheid is heel erg IK gericht. Bedenk je wel dat je daarmee ook anderen afstoot, omdat jij ze net zo hard geen kans geeft door je gedachtes, dat jij ook veroordeeld vanuit assumpties, dat jij wel verwacht dat mensen JOU leuk vinden, maar minder nadenkt over andersom.
Daar zit een zeker egoisme achter. Dat is ontwikkeld uit angst en zelfbescherming dat begrijp ik wel. Leer te kijken om je heen. Dan zie je niet alleen dat mensen ook leuk kunnen zijn, maar dat ze net zo kwetsbaar (kunnen) zijn als jij.
zaterdag 12 november 2011 om 21:34
Een vriendin van mij werd vroeger heel erg gepest. Haar moeder vertelde dit mij, ik had al wel gemerkt dat er iets met haar aan de hand was. Ze sprak erg veel zonder, antwoord te verlangen, angst voor stilte. Later ontdekte ik sterke overeenkomsten met een van mijn eigen ouders, daarom vond ik haar waarschijnlijk leuk, ze werkte erg vertrouwd op mij. Toen begreep ik dat mijn eigen ouder ook heel erg gepest was vroeger. Beide hadden er een psychische stoornis aan op gelopen die behoorlijk ernstig te noemen is. Voortdurend erg veel aandacht willen hebben, in het narsistische toe. In het begin dacht ik dat ik haar kon helpen, maar dat lukte helaas niet. Heb erg veel spijt van de verspeelde tijd met haar. Wel begrijp ik nu wat een reden kan zijn en herken ik dit gedrag bij anderen snel.
zaterdag 12 november 2011 om 22:41
Mooie post rozenstruikje! Erg waar!
TO, ik denk wel dat, als ik je verhaal zo lees, het goed is om te bekijken op welke manier je je houding, zelfvertrouwen en manier van denken kan veranderen. Ik heb geen ervaring met EMDR, maar heb er wel goede verhalen van gehoord. Sterkte!
TO, ik denk wel dat, als ik je verhaal zo lees, het goed is om te bekijken op welke manier je je houding, zelfvertrouwen en manier van denken kan veranderen. Ik heb geen ervaring met EMDR, maar heb er wel goede verhalen van gehoord. Sterkte!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
zaterdag 12 november 2011 om 22:47
Ariel2000, wat vervelend dat zo'n situatie (collega die zn mening geeft) zoveel bij je losmaakt.
Ik ben een beetje bang dat wanneer je je onzekerheid met een collega of leidinggevende (of het hele team) deelt, zij je ook eerder als 'onzeker' zullen bestempelen.
Misschien kun je deze onzekerheid/spanningen van je af 'sporten'. Mij helpt het om na een botte opmerking of kritiek af te reageren dmv zwemmen, bodypump (in sportschool) oid. Dan begin ik heel verontwaardigd en ben ik uiteindelijk zo moe dat ik het een beetje los kan laten.
Ik ben een beetje bang dat wanneer je je onzekerheid met een collega of leidinggevende (of het hele team) deelt, zij je ook eerder als 'onzeker' zullen bestempelen.
Misschien kun je deze onzekerheid/spanningen van je af 'sporten'. Mij helpt het om na een botte opmerking of kritiek af te reageren dmv zwemmen, bodypump (in sportschool) oid. Dan begin ik heel verontwaardigd en ben ik uiteindelijk zo moe dat ik het een beetje los kan laten.
Follow your dreams
zondag 13 november 2011 om 02:10
Wat vervelend meid!
Het is erg herkenbaar, ik ben zelf ook gepest etc.
Wat je hebt lijkt meer op een woedeaanval omdat je het ziet als een aanval op jou en omdat je collega het misschien op een botte manier heeft gezegd( denk ik)
Ik heb hier ook last van dat ik niet tegen de manier waarop een collega wat zeg of ik voel me buitengesloten als iemand bot doet of mij niet betrekt.
Wat ik meestal doe is eerst negatief denken en vervolgens denk ik van nee joh, die persoon bedoeld het niet persoonlijk.
Hou het in je achterhoofd: die persoon bedoeld het niet persoonlijk.
Daarnaast vind ik het goed van je dat je assertiviteitstrainingen heb gevolgd. Het kan je zeker sterker maken, maar dat hangt ervan af hoe je het geleerde toepast.
Tot slot kan ik je meedelen dat je op internet veel informatie kan vinden en toe kan passen.
Het is erg herkenbaar, ik ben zelf ook gepest etc.
Wat je hebt lijkt meer op een woedeaanval omdat je het ziet als een aanval op jou en omdat je collega het misschien op een botte manier heeft gezegd( denk ik)
Ik heb hier ook last van dat ik niet tegen de manier waarop een collega wat zeg of ik voel me buitengesloten als iemand bot doet of mij niet betrekt.
Wat ik meestal doe is eerst negatief denken en vervolgens denk ik van nee joh, die persoon bedoeld het niet persoonlijk.
Hou het in je achterhoofd: die persoon bedoeld het niet persoonlijk.
Daarnaast vind ik het goed van je dat je assertiviteitstrainingen heb gevolgd. Het kan je zeker sterker maken, maar dat hangt ervan af hoe je het geleerde toepast.
Tot slot kan ik je meedelen dat je op internet veel informatie kan vinden en toe kan passen.
zondag 13 november 2011 om 08:28
quote:diamanta schreef op 12 november 2011 @ 21:34:
Een vriendin van mij werd vroeger heel erg gepest. Haar moeder vertelde dit mij, ik had al wel gemerkt dat er iets met haar aan de hand was. Ze sprak erg veel zonder, antwoord te verlangen, angst voor stilte. Later ontdekte ik sterke overeenkomsten met een van mijn eigen ouders, daarom vond ik haar waarschijnlijk leuk, ze werkte erg vertrouwd op mij. Toen begreep ik dat mijn eigen ouder ook heel erg gepest was vroeger. Beide hadden er een psychische stoornis aan op gelopen die behoorlijk ernstig te noemen is. Voortdurend erg veel aandacht willen hebben, in het narsistische toe. In het begin dacht ik dat ik haar kon helpen, maar dat lukte helaas niet. Heb erg veel spijt van de verspeelde tijd met haar. Wel begrijp ik nu wat een reden kan zijn en herken ik dit gedrag bij anderen snel.
Ik herken dit heel erg. Ik vond het moeilijk om hier mee om te gaan. Het kostte mij veel energie om met zo'n vriendin om te gaan. Ik vond het moeilijk om te zien dat ik haar niet heb kunnen helpen.
Sorry TO als je hier niet veel aan hebt. Denk je dat je jezelf in het beeld dat Diamanta schetst herkent? Het lijkt mij heel moeilijk.
Een vriendin van mij werd vroeger heel erg gepest. Haar moeder vertelde dit mij, ik had al wel gemerkt dat er iets met haar aan de hand was. Ze sprak erg veel zonder, antwoord te verlangen, angst voor stilte. Later ontdekte ik sterke overeenkomsten met een van mijn eigen ouders, daarom vond ik haar waarschijnlijk leuk, ze werkte erg vertrouwd op mij. Toen begreep ik dat mijn eigen ouder ook heel erg gepest was vroeger. Beide hadden er een psychische stoornis aan op gelopen die behoorlijk ernstig te noemen is. Voortdurend erg veel aandacht willen hebben, in het narsistische toe. In het begin dacht ik dat ik haar kon helpen, maar dat lukte helaas niet. Heb erg veel spijt van de verspeelde tijd met haar. Wel begrijp ik nu wat een reden kan zijn en herken ik dit gedrag bij anderen snel.
Ik herken dit heel erg. Ik vond het moeilijk om hier mee om te gaan. Het kostte mij veel energie om met zo'n vriendin om te gaan. Ik vond het moeilijk om te zien dat ik haar niet heb kunnen helpen.
Sorry TO als je hier niet veel aan hebt. Denk je dat je jezelf in het beeld dat Diamanta schetst herkent? Het lijkt mij heel moeilijk.
zondag 13 november 2011 om 13:27
Hoi Ariel,
Wat goed van je dat je zo rustig kan zien hoe de situatie echt is. Met je ratio dus.
Je schrikt en baalt alleen van je gevoel, dat nog steeds onbetrouwbaar de kop opsteekt en jouw misschien het gevoel geeft dat het nooit eens afgelopen is met dat pestverleden.
Volgens mij is het met alle pijnlijke dingen in het leven zo. Het gaat erom hoe je daar op reageert, en die reactie vertelt mij dat je er al heel ver overheen bent. Misschien wordt het niet beter, en zul je hier altijd een beetje last van hebben. Neem jezelf dat niet kwalijk.
Ik vind het heel knap van je hoe je met de situatie omgaat.
Wat goed van je dat je zo rustig kan zien hoe de situatie echt is. Met je ratio dus.
Je schrikt en baalt alleen van je gevoel, dat nog steeds onbetrouwbaar de kop opsteekt en jouw misschien het gevoel geeft dat het nooit eens afgelopen is met dat pestverleden.
Volgens mij is het met alle pijnlijke dingen in het leven zo. Het gaat erom hoe je daar op reageert, en die reactie vertelt mij dat je er al heel ver overheen bent. Misschien wordt het niet beter, en zul je hier altijd een beetje last van hebben. Neem jezelf dat niet kwalijk.
Ik vind het heel knap van je hoe je met de situatie omgaat.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 13 november 2011 om 21:25
In nederland is de druk op het individu altijd erg groot geweest. Als mensen niet in staat zijn om waar te maken wat van hun verwacht wordt gaan ze hun frustratie vaak op anderen los laten. Dit verklaart pesten. Het is een onmogelijke opgave om van schoolgaanden te gaan verwachten dat ze succesvol of geslaagd moeten gaan worden, dit is later vragen om problemen. Nederland heeft de fout gemaakt om werkelijk van iedereen te gaan verlangen om iets zinvols te gaan betekenen voor de economie. Dit is onrealistisch. Het is veel gezonder om iets voor een ander te betekenen dan voor eigen status of bankrekening.