Hoe leven op orde stellen?

Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.

Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.

Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?

Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.

Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.

Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?

Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!

Verbinder schreef: ↑

05-08-2026 03:06

Heftig Framboise, die bosbrand. En dat het wat dichter bij je vakantie adres is.
Nou, hopelijk is het snel geblust en helemaal onder controle.
Ik ben niet meegeweest naar de wedstrijd, we hadden hond bij ons en ik ben met hond in onze overnachtingsplek geblven. Wat ik wel prima vond, ik ben geen grote sport fan maar kijk af en toe op tv als man ernaar kijkt.
Hetzelfde met de tour de France, ik begrijp eigenlijk weinig van de regels maar vind het leuk de beelden en afwisseling in landschap te zien. De tour de France wordt hier ook uitgezonden en is best populair, mede vanwege de landschappen.

Voor mij de enige reden om de tour de france op te zetten. De prachtige landschappen die tussendoor zichtbaar zijn. Ik zal er nooit naartoe gaan, dus dan maar zo genieten.

framboise-t schreef: ↑

05-08-2026 19:48

O shit sorry ik wilde je niet aan het huilen maken.
Dat weet ik toch. Het geeft voor mij vooral aan dat hormonen een rol hebben gespeeld.

Ja met verdragen bedoel ik inderdaad gewoon maar doorploeteren en accepteren dat het zo is. Dan huil je veel, nou en, dat maakt je geen slecht mens opeens. Wat ik het liefste als klusje doe tijdens zo'n huilbui: iets bakken. Hoeft niet goed te gaan of eetbaar te zijn, ik hervind m'n evenwicht door met bloem, boter, suiker, eieren te kliederen.
Ik trek mezelf dan compleet terug. Iets wat juist niet handig is met kind erbij. Daarom komt dan ook altijd het idee dat ze niks aan me heeft. Ik kan mijn eigen emoties niet reguleren en dat ziet ze dan. Hoe kan ik haar dan leren om die van haar te reguleren?

En cyclus kan mij ook onderuit schoppen, dat krijg ik met bakken ook niet recht, goed idee om daar ook wat mee te doen.

Binnenkort maar weer aankloppen bij de huisarts. Niet dat ik het idee heb die hij er voldoende verstand van heeft.

Framboise-t, je hebt een pb.