Psyche
alle pijlers
Hoe vergeef je?
dinsdag 8 mei 2012 om 11:44
Ex woont (na jarenlang liegen en meerdere keren, langdurig vreemdgaan) inmiddels samen met de vrouw waar hij mij al een half jaar mee bedroog. Ik kwam er in september achter, in oktober woonde hij met haar samen (niet op papier overigens maar zij is bij hem als ze niet bij haar eigen kinderen is). Deze vrouw was overigens ook getrouwd en heeft haar gezin verlaten voor mijn (ex)man.
Mijn kinderen (basisschoolleeftijd) hebben in november met haar kennisgemaakt en als ze bij hun vader zijn spelen ze 'nieuw gezin' met elkaar.
En ik ben woest. Voel me verraden, bedrogen, gekwetst en vernederd. Door hen beiden. Maar ik merk ook dat me dat vreselijk veel energie kost. En dat het mijn kinderen geen goed doet dat ik zo boos ben op hun vader en vriendin (voor de duidelijkheid: geen verkeerd woord van mij over hen maar ze weten wel dat ik boos ben en waarom. Heb ik ze een tijd geleden zo neutraal mogelijk proberen uit te leggen omdat mijn lichaamstaal op de momenten dat hij bij ons in huis was niet overeenkwam met wat ik zei).
Ik verlang naar rust. Naar opbouwen van mijn eigen leven. Naar niet meer 24u pd bezig zijn met 'wat me aangedaan is'. En de enige weg is dat ik hem, hen vergeef denk ik. Maar hoe doe ik dat zonder mezelf te verloochenen? Want met het begraven van de strijdbijl geef ik hen volledig vrij spel. Hoeven ze zich niet meer schuldig te voelen. Maar ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf, en indirect ook mijn kinderen, het meest straf met deze strijd (vooral innerlijk) in stand te houden.
Dus mijn vraag.. Hoe vergeef ik? Of is het 'gewoon' een kwestie van tijd (slijten van emoties)?
Mijn kinderen (basisschoolleeftijd) hebben in november met haar kennisgemaakt en als ze bij hun vader zijn spelen ze 'nieuw gezin' met elkaar.
En ik ben woest. Voel me verraden, bedrogen, gekwetst en vernederd. Door hen beiden. Maar ik merk ook dat me dat vreselijk veel energie kost. En dat het mijn kinderen geen goed doet dat ik zo boos ben op hun vader en vriendin (voor de duidelijkheid: geen verkeerd woord van mij over hen maar ze weten wel dat ik boos ben en waarom. Heb ik ze een tijd geleden zo neutraal mogelijk proberen uit te leggen omdat mijn lichaamstaal op de momenten dat hij bij ons in huis was niet overeenkwam met wat ik zei).
Ik verlang naar rust. Naar opbouwen van mijn eigen leven. Naar niet meer 24u pd bezig zijn met 'wat me aangedaan is'. En de enige weg is dat ik hem, hen vergeef denk ik. Maar hoe doe ik dat zonder mezelf te verloochenen? Want met het begraven van de strijdbijl geef ik hen volledig vrij spel. Hoeven ze zich niet meer schuldig te voelen. Maar ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf, en indirect ook mijn kinderen, het meest straf met deze strijd (vooral innerlijk) in stand te houden.
Dus mijn vraag.. Hoe vergeef ik? Of is het 'gewoon' een kwestie van tijd (slijten van emoties)?
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 8 mei 2012 om 22:00
Emotie (verdriet, woede, pijn) verhindert dat je los kunt laten. Liefde voor jezelf voelen en liefde kunnen opbrengen voor je ex en zijn vriendin ('ze weten ook niet beter dan dit, ik hoef me niet meer te wreken') zorgt ervoor dat je kunt loslaten. Wat diaantje al zei: vergeven is een kado voor jezelf. Dat doe je door te houden van jezelf en jezelf vrij te maken van alles wat je in je pijn laat hangen.
Hoe je dit doet? Je ego eventjes loslaten. Controle willen loslaten over hoe zij zich moeten voelen, vanwege wat ze jou hebben aangedaan. Ben het daarom niet eens met Suzy, die vindt dat ex je mee moet helpen hieruit te komen. Welnee! Als je zover bent dat je van jezelf kunt houden, komt de vergiffenis vanzelf. Vanuit je eigen kracht, vanuit je eigen zelf. Eenmaal staand in dat positieve daglicht, boeit het jou voor geen ene meter meer hoe het tussen ex en zijn vriendin gaat. Dan hoop je slechts dat ze - als het eenmaal moet - ze werkelijk samen gelukkig worden zodat je kinderen daar in ieder geval ook een fijne plek hebben.
Goed ja, misschien zijn mijn gedachten wat anders dan gemiddeld maar denk echt dat het zo werkt. Voel jij je gelukkig, dan heb je het niet meer nodig dat je ex en zijn vriendin zich ongelukkig moeten voelen.
Hoe je dit doet? Je ego eventjes loslaten. Controle willen loslaten over hoe zij zich moeten voelen, vanwege wat ze jou hebben aangedaan. Ben het daarom niet eens met Suzy, die vindt dat ex je mee moet helpen hieruit te komen. Welnee! Als je zover bent dat je van jezelf kunt houden, komt de vergiffenis vanzelf. Vanuit je eigen kracht, vanuit je eigen zelf. Eenmaal staand in dat positieve daglicht, boeit het jou voor geen ene meter meer hoe het tussen ex en zijn vriendin gaat. Dan hoop je slechts dat ze - als het eenmaal moet - ze werkelijk samen gelukkig worden zodat je kinderen daar in ieder geval ook een fijne plek hebben.
Goed ja, misschien zijn mijn gedachten wat anders dan gemiddeld maar denk echt dat het zo werkt. Voel jij je gelukkig, dan heb je het niet meer nodig dat je ex en zijn vriendin zich ongelukkig moeten voelen.
dinsdag 8 mei 2012 om 22:25
Dankbaar zijn zou je kunnen helpen. Dankbaarheid zijn is een helende emotie die je door verdriet, woede enz heen kan helpen, waarna je vergeving kunt ontdekken.
Dankbaar zijn voor een lekker kopje thee, de zon die doorkomt, gezondheid van je kinderen, een fijn moment samen, een tekening die je van ze krijgt, en ook dankbaarheid dat je ex voor ze zorgt als ze bij hem zijn, dat zijn nieuwe vriendin goed is voor je kinderen (al je dit tenminste zo ziet), dat je elke dag een nieuwe dag hebt, dat je zult leren met pijnlijke emoties om te gaan, ik noem maar wat. Wat bij jou past, wees creatief.
Dankbaar zijn voor een lekker kopje thee, de zon die doorkomt, gezondheid van je kinderen, een fijn moment samen, een tekening die je van ze krijgt, en ook dankbaarheid dat je ex voor ze zorgt als ze bij hem zijn, dat zijn nieuwe vriendin goed is voor je kinderen (al je dit tenminste zo ziet), dat je elke dag een nieuwe dag hebt, dat je zult leren met pijnlijke emoties om te gaan, ik noem maar wat. Wat bij jou past, wees creatief.
