Psyche
alle pijlers
Hoe wordt ik zakelijker?
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:36
Ik heb altijd gewerkt bij werkgevers waar collega's erg open waren tegen elkaar. We praatten over alles. Met één collega heb ik zelfs uitgebreide gesprekken gehad over zijn verwarrende gevoelens over zijn homosexualiteit, waarin hij zelfs een paar keer in tranen uitbarste. Zelf was ik ook erg open over mijn relatie en andere dingen. Vriendschap en collegialiteit liepen door elkaar heen.
Dit is zeven jaar goed gegaan. Maar nu werk ik ergens waar de openheid een stuk minder is. Eén van mijn collega's gedroeg zich echter net zo tegen mij als mijn 'oude collega's'. Tegen haar ben ik dan ook erg open geweest over mezelf. Zij had echter geen goede motieven en heeft haar kennis over mij misbruikt, zodat ik behoorlijk in de problemen ben gekomen. (klinkt wat vaag ivm herkenbaarheid).
Ik zou graag willen horen van mensen die een duidelijke afbakening hebben tussen 'privépersoon' en 'werkpersoon' hoe ze dit doen. Ik ben op het werk hetzelfde als thuis en dat moet ik dus echt zien te veranderen. Ik krijg gemakkelijk vriendschappelijke gevoelens voor mensen, zeker als ik ze veel zie... en daar wil ik vanaf. Ik zou er eigenlijk met een psycholoog aan moeten werken, maar die kan ik momenteel niet betalen (woon in buitenland en het wordt hier niet vergoed).
Dit is zeven jaar goed gegaan. Maar nu werk ik ergens waar de openheid een stuk minder is. Eén van mijn collega's gedroeg zich echter net zo tegen mij als mijn 'oude collega's'. Tegen haar ben ik dan ook erg open geweest over mezelf. Zij had echter geen goede motieven en heeft haar kennis over mij misbruikt, zodat ik behoorlijk in de problemen ben gekomen. (klinkt wat vaag ivm herkenbaarheid).
Ik zou graag willen horen van mensen die een duidelijke afbakening hebben tussen 'privépersoon' en 'werkpersoon' hoe ze dit doen. Ik ben op het werk hetzelfde als thuis en dat moet ik dus echt zien te veranderen. Ik krijg gemakkelijk vriendschappelijke gevoelens voor mensen, zeker als ik ze veel zie... en daar wil ik vanaf. Ik zou er eigenlijk met een psycholoog aan moeten werken, maar die kan ik momenteel niet betalen (woon in buitenland en het wordt hier niet vergoed).
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:40
In ieder geval door ik word zonder t te schrijven.
Maar denk dat je gewoon best lange tijd moet nemen om een bedrijf en je collega's af te tasten als het gaat om vertrouwen. En gewoon heel weinig over jezelf te vertellen tenzij je voelt dat het veilig is. En al helemaal niet met collega's, als je ze nog niet goed kent, over andere collega's, bedrijfscultuur, gang van zaken praten.
Maar denk dat je gewoon best lange tijd moet nemen om een bedrijf en je collega's af te tasten als het gaat om vertrouwen. En gewoon heel weinig over jezelf te vertellen tenzij je voelt dat het veilig is. En al helemaal niet met collega's, als je ze nog niet goed kent, over andere collega's, bedrijfscultuur, gang van zaken praten.
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:44
quote:VotesforLeo schreef op 27 augustus 2011 @ 15:40:
En gewoon heel weinig over jezelf te vertellen tenzij je voelt dat het veilig is. .Dat gevoel heb ik dus te snel... Ik moet denk ik juist objectiever worden en dat is niet zo gemakkelijk voor een gevoelsmens... Hoe doe je dat? Zijn er praktische foefjes voor?
En gewoon heel weinig over jezelf te vertellen tenzij je voelt dat het veilig is. .Dat gevoel heb ik dus te snel... Ik moet denk ik juist objectiever worden en dat is niet zo gemakkelijk voor een gevoelsmens... Hoe doe je dat? Zijn er praktische foefjes voor?
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:47
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:48
Ik zelf ben en blijf een heel open persoon. Of dat nu verstandig is of niet, ik wil dat niet veranderen. Het is vaak de andere persoon die er niet mee om weet te gaan.
Dus mijn advies zou zijn (ook al begrijp ik de andere adviezen en jouw idee daarbij ook): gewoon jezelf blijven en open zijn wanneer jij daar behoefte aan hebt, maar rekening houdend met eventuele gevolgen en indien nodig daarop aanpassen.
Psychologische hulp lijkt me echt te ver gaan voor iets wat bij jou hoort. Als je dan echt iets wilt leren over hoe te communiceren, zou ik eerder denken aan een communicatietrainer.
Succes.
Dus mijn advies zou zijn (ook al begrijp ik de andere adviezen en jouw idee daarbij ook): gewoon jezelf blijven en open zijn wanneer jij daar behoefte aan hebt, maar rekening houdend met eventuele gevolgen en indien nodig daarop aanpassen.
Psychologische hulp lijkt me echt te ver gaan voor iets wat bij jou hoort. Als je dan echt iets wilt leren over hoe te communiceren, zou ik eerder denken aan een communicatietrainer.
Succes.
zaterdag 27 augustus 2011 om 15:55
Je kunt best heel vriendelijk en open tegen collega's zijn, over oppervlakkige onderwerpen. Het weer, een nieuwsbericht. Of iets persoonlijker: een film die je hebt gezien of een boek dat je hebt gelezen, misschien een vakantie. Nog persoonlijker: aankoop van auto, huis of verbouwing of een leuke anekdote over je kinderen.
Off limits onderwerpen tegen je collega's: sollicitaties, roddels, politiek, geloof, geld, seks en medische, psychische of verslavingsproblematiek.
Off limits onderwerpen tegen je collega's: sollicitaties, roddels, politiek, geloof, geld, seks en medische, psychische of verslavingsproblematiek.
zaterdag 27 augustus 2011 om 16:16
Ik ben er door in problemen gekomen, omdat het een baan is waarin we zelfsturend zijn en veel mensen een uurtje of 60 werken per week. Deze collega heeft door te vragen over mijn privéleven 'ontdekt' dat ik 'slechts' de (contractuele) 40 uur werk en heeft met succes mijn leidinggevende wijsgemaakt dat ik niet gemotiveerd ben. Doordat ik kinderen heb kan ik niet naar elke borrel etc. (Ik ben de enige met kinderen) Contractueel kunnen ze me weinig maken... maar sociaal is het niet echt leuk nu... Mijn leidinggevende checkt alles wat ik doe.
Mijn gevoel heeft me dus in dit geval bedrogen... Ik moet wantrouwiger of zakelijker worden...
Mijn gevoel heeft me dus in dit geval bedrogen... Ik moet wantrouwiger of zakelijker worden...
zaterdag 27 augustus 2011 om 16:25
Dit lijkt me niet echt een prettige manier van met elkaar omgaan. Dat je afgerekend wordt op het feit dat je gewoon het aantal uren werkt waar je voor betaald wordt.
In deze omgeving lijkt het me inderdaad belangrijk om wat terughoudender te zijn in dingen die je vertelt. Mieomij geeft goede voorbeelden waar je het over kunt hebben.
In deze omgeving lijkt het me inderdaad belangrijk om wat terughoudender te zijn in dingen die je vertelt. Mieomij geeft goede voorbeelden waar je het over kunt hebben.
zaterdag 27 augustus 2011 om 16:55
Het beste advies dat ik ooit van een manager kreeg was dat ik mezelf geen geweld aan moest doen. Dat lijkt me hier voor jou ook van toepassing.
Je doet niks verkeerd, de bedrijfscultuur past niet bij jou.
Om er voorlopig mee om te gaan zou je jezelf kunnen voorhouden dat je collega's je concurrenten zijn, en niet je vrienden. En dat dus ook niet worden. Op de lange termijn zou ik je aanraden naar een leuke baan uit te kijken bij een werkgever die wel bij je past.
Dat je hiervoor een psycholoog nodig zou hebben vind ik onzin.
Ik vind het wel minder slim van je om op je werk te vertellen dat je ipv de gewoonlijke zestig uur, er 'maar' veertig werkt. Ja had kunnen verwachten dat dat scheve gezichten oplevert. Ik vind de verontwaardiging van je collega dus ook niet gek. Dat ze bij je manager gaat klagen is een beetje kinderachtig, maar dat het uit zou komen had je kunnen verwachten.
Je doet niks verkeerd, de bedrijfscultuur past niet bij jou.
Om er voorlopig mee om te gaan zou je jezelf kunnen voorhouden dat je collega's je concurrenten zijn, en niet je vrienden. En dat dus ook niet worden. Op de lange termijn zou ik je aanraden naar een leuke baan uit te kijken bij een werkgever die wel bij je past.
Dat je hiervoor een psycholoog nodig zou hebben vind ik onzin.
Ik vind het wel minder slim van je om op je werk te vertellen dat je ipv de gewoonlijke zestig uur, er 'maar' veertig werkt. Ja had kunnen verwachten dat dat scheve gezichten oplevert. Ik vind de verontwaardiging van je collega dus ook niet gek. Dat ze bij je manager gaat klagen is een beetje kinderachtig, maar dat het uit zou komen had je kunnen verwachten.
zaterdag 27 augustus 2011 om 17:37
Ik vind dat je best open mag zijn op je werk over luchtige onderwerpen. Dat je kinderen hebt zou ik ook geen geheim van maken, dat is nu eenmaal een belangrijk onderdeel van je leven en helemaal geen schande.
Alleen over echt persoonlijke en gevoelige onderwerpen ga ik niet teveel in. Ik heb bijvoorbeeld wel verteld dat mijn moeder ernstig ziek is, maar verkies het om daar verder niet teveel over te vertellen. En ook niet over mijn uitspattingen in het weekend, mijn liefdesleven (wel verteld: ik heb een relatie) en mijn problemen/ruzies, alle negatieve dingen.
Ik hou het liever luchtig en positief. Dat werkt het beste volgens mij, je mag best laten zien dat je een mens bent.
Alleen over echt persoonlijke en gevoelige onderwerpen ga ik niet teveel in. Ik heb bijvoorbeeld wel verteld dat mijn moeder ernstig ziek is, maar verkies het om daar verder niet teveel over te vertellen. En ook niet over mijn uitspattingen in het weekend, mijn liefdesleven (wel verteld: ik heb een relatie) en mijn problemen/ruzies, alle negatieve dingen.
Ik hou het liever luchtig en positief. Dat werkt het beste volgens mij, je mag best laten zien dat je een mens bent.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:13
Als je te snel vertrouwelijk en loslippig over je privéleven wordt tegen een relatief vreemde dan heeft de ander het gevoel dat je gevoelsleven heel goedkoop is en dat je een klessebes bent die geen onderscheid maakt en dat wil je toch niet?
Vertrouwelijkheid moet je verdienen en niet door de ander door je strot geduwd krijgen terwijl je absoluut geen diepgaande belangstelling hebt. Exclusiviteit is een gunst, geen last.
Vertrouwelijkheid moet je verdienen en niet door de ander door je strot geduwd krijgen terwijl je absoluut geen diepgaande belangstelling hebt. Exclusiviteit is een gunst, geen last.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:26
quote:Harlette schreef op 27 augustus 2011 @ 16:55:
Ik vind het wel minder slim van je om op je werk te vertellen dat je ipv de gewoonlijke zestig uur, er 'maar' veertig werkt. Ja had kunnen verwachten dat dat scheve gezichten oplevert. Ik vind de verontwaardiging van je collega dus ook niet gek. Dat ze bij je manager gaat klagen is een beetje kinderachtig, maar dat het uit zou komen had je kunnen verwachten.Dat heb ik niet gezegd, dat heeft ze opgemaakt uit wat ik haar vertelde over mijn privéleven.
Ik vind het wel minder slim van je om op je werk te vertellen dat je ipv de gewoonlijke zestig uur, er 'maar' veertig werkt. Ja had kunnen verwachten dat dat scheve gezichten oplevert. Ik vind de verontwaardiging van je collega dus ook niet gek. Dat ze bij je manager gaat klagen is een beetje kinderachtig, maar dat het uit zou komen had je kunnen verwachten.Dat heb ik niet gezegd, dat heeft ze opgemaakt uit wat ik haar vertelde over mijn privéleven.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:31
quote:Harlette schreef op 27 augustus 2011 @ 16:55:
Het beste advies dat ik ooit van een manager kreeg was dat ik mezelf geen geweld aan moest doen. Dat lijkt me hier voor jou ook van toepassing.
Je doet niks verkeerd, de bedrijfscultuur past niet bij jou.
.Dankjewel dat is een goeie... Al denk ik dat ik daadwerkelijk zakelijker moet worden.
Het beste advies dat ik ooit van een manager kreeg was dat ik mezelf geen geweld aan moest doen. Dat lijkt me hier voor jou ook van toepassing.
Je doet niks verkeerd, de bedrijfscultuur past niet bij jou.
.Dankjewel dat is een goeie... Al denk ik dat ik daadwerkelijk zakelijker moet worden.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:37
Ik ben ook een heel open persoon, ook t.o.v mijn collega´s. Maar toch zijn mijn collega´s niet mijn vriendinnen.
Als ik voel dat het veilig is vertel ik weleens iets over mijn leven buiten werk om tegen een collega.
Naast mijn parttime baan run ik een bedrijfje wat ik naast mijn parttime job er naast doe.
In dit bedrijfje voer ik hetzelfde werk uit als wat ik bij mijn baan doe maar dan in een andere stad en kleiner toch ook anders etc.
Iedereen is hier van op de hoogte.
Wat ik ook niet doe met collega's en wat veel mensen wel doen ( moet een ieder voor zich weten) is met mijn collega's op Facebook,Hyves etc.
Want dat is mijn privé.
En ik vertel niet dat ik een website heb voor mijn bedrijfje.
Ze hoeven niet alles van je te weten vind ik.
En het gaat prima zo.
Als ik voel dat het veilig is vertel ik weleens iets over mijn leven buiten werk om tegen een collega.
Naast mijn parttime baan run ik een bedrijfje wat ik naast mijn parttime job er naast doe.
In dit bedrijfje voer ik hetzelfde werk uit als wat ik bij mijn baan doe maar dan in een andere stad en kleiner toch ook anders etc.
Iedereen is hier van op de hoogte.
Wat ik ook niet doe met collega's en wat veel mensen wel doen ( moet een ieder voor zich weten) is met mijn collega's op Facebook,Hyves etc.
Want dat is mijn privé.
En ik vertel niet dat ik een website heb voor mijn bedrijfje.
Ze hoeven niet alles van je te weten vind ik.
En het gaat prima zo.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:47
Ik heb het met mijn collega's eigenlijk nooit over dingen die erg privé zijn. Je kunt dit soort zaken beter met vrienden/vriendinnen bespreken. Met je collega's bespreek je oppervlakkige zaken als "hoe was je weekend" en andere dingen waarvan het niet uitmaakt als zelfs je baas het te weten zou komen. Er is een dunne lijn tussen privé en "privé".
Het belangrijkste van een goede/leuke omgang met collega's is dat je gewoon leuk met elkaar om kunt gaan en dan hoef je niet te diep in te gaan op je privè-leven.
Dit zal wel afhankelijk zijn van de branche waarin je werkt, maar ik bespreek nooit zaken met collega's die hen niet aangaan.
Het belangrijkste van een goede/leuke omgang met collega's is dat je gewoon leuk met elkaar om kunt gaan en dan hoef je niet te diep in te gaan op je privè-leven.
Dit zal wel afhankelijk zijn van de branche waarin je werkt, maar ik bespreek nooit zaken met collega's die hen niet aangaan.
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:53
quote:Bahco schreef op 27 augustus 2011 @ 19:13:
Als je te snel vertrouwelijk en loslippig over je privéleven wordt tegen een relatief vreemde dan heeft de ander het gevoel dat je gevoelsleven heel goedkoop is en dat je een klessebes bent die geen onderscheid maakt en dat wil je toch niet?
Vertrouwelijkheid moet je verdienen en niet door de ander door je strot geduwd krijgen terwijl je absoluut geen diepgaande belangstelling hebt. Exclusiviteit is een gunst, geen last.
Blijven collega's altijd 'relatief vreemden' voor jou? En wat doe je als iemand open is over zichzelf en je voelt sympathie voor diegene? of overkomt je dat niet op je werk?
(geen aanval hoor, ik ben daadwerkelijk benieuwd hoe je dat doet).
Als je te snel vertrouwelijk en loslippig over je privéleven wordt tegen een relatief vreemde dan heeft de ander het gevoel dat je gevoelsleven heel goedkoop is en dat je een klessebes bent die geen onderscheid maakt en dat wil je toch niet?
Vertrouwelijkheid moet je verdienen en niet door de ander door je strot geduwd krijgen terwijl je absoluut geen diepgaande belangstelling hebt. Exclusiviteit is een gunst, geen last.
Blijven collega's altijd 'relatief vreemden' voor jou? En wat doe je als iemand open is over zichzelf en je voelt sympathie voor diegene? of overkomt je dat niet op je werk?
(geen aanval hoor, ik ben daadwerkelijk benieuwd hoe je dat doet).
zaterdag 27 augustus 2011 om 20:25
quote:_____novice_____ schreef op 27 augustus 2011 @ 19:53:
[...]
Blijven collega's altijd 'relatief vreemden' voor jou? En wat doe je als iemand open is over zichzelf en je voelt sympathie voor diegene? of overkomt je dat niet op je werk?
(geen aanval hoor, ik ben daadwerkelijk benieuwd hoe je dat doet).
Het was mijnerzijds iig niet als een aanval bedoeld maar het klinkt wel zuur nu ik het teruglees.
Nee, hoor, ik hoor wel vaker hoe collega's over elkaar praten ("Ik voel me helemaal sufgeluld, wat kan die ouwehoeren!"), hoe ze het kennelijk ervaren als iemand ongevraagd vertrouwelijk is, en daar wou ik je tegen waarschuwen.
Ik hou tot collega's inderdaad altijd afstand, dat is het eenvoudigst. Op een keer na. Ik heb inderdaad weleens een vriend gehad op kantoor. Een collega die een vriend werd. Maar ik vond dat wel moeilijk te plaatsen. De vriend zie ik nog (mijn man) maar de rest nooit meer.
[...]
Blijven collega's altijd 'relatief vreemden' voor jou? En wat doe je als iemand open is over zichzelf en je voelt sympathie voor diegene? of overkomt je dat niet op je werk?
(geen aanval hoor, ik ben daadwerkelijk benieuwd hoe je dat doet).
Het was mijnerzijds iig niet als een aanval bedoeld maar het klinkt wel zuur nu ik het teruglees.
Nee, hoor, ik hoor wel vaker hoe collega's over elkaar praten ("Ik voel me helemaal sufgeluld, wat kan die ouwehoeren!"), hoe ze het kennelijk ervaren als iemand ongevraagd vertrouwelijk is, en daar wou ik je tegen waarschuwen.
Ik hou tot collega's inderdaad altijd afstand, dat is het eenvoudigst. Op een keer na. Ik heb inderdaad weleens een vriend gehad op kantoor. Een collega die een vriend werd. Maar ik vond dat wel moeilijk te plaatsen. De vriend zie ik nog (mijn man) maar de rest nooit meer.
zondag 28 augustus 2011 om 10:28
Ik heb geen echte afbakening tussen werk en privepersoon. Dat wil zeggen: ik gedraag me niet anders op mijn werk. Wel bespreek ik niet alles met iedereen op mijn werk. Mijn collega's weten mijn gezinssituatie, waar ik woon, wat mijn echtgenoot voor werk doet, sommigen weten welke hobby's ik heb. Als er prive dingen spelen die invloed kunnen hebben op het werk, dan vertel ik dat. Niet tot in detail, maar ik blijf ook niet extreem vaag.
Ik denk wel dat, als er vriendschappen ontstaan, dat dit zich ontwikkelt. Je merkt dat je met een bepaalde collega een klik hebt, en langzamerhand ga je ook meer privezaken delen. Alleen is het van belang dat niet op je werk te doen, maar die vriendshap buiten je werk te onderhouden en uit te bouwen. Ten slotte ben je op je werk op te werken.
Ik vind het heel flauw van die collega hoe ze dit gedaan heeft. Ligt dat per se aan jou? Moet jij dan veranderen? Misschien alleen op het gebied van de onderwerpen die je bespreekt op het werk (post van Mieomij goed voorbeeld) en wanneer je die onderwerpen bespreekt. Aan het begin van de ochtend eventueel (koffieautomaat-praat) en tijdens de lunch. Ik zou er geen psycholoog voor inschakelen hoor!
En: over die bedrijfscultuur zou ik ook goed nadenken. Als de cultuur inderdaad is 60 uur per week werken, en jij wilt dat niet, dan pas jij daar misschien niet. Dat is geen schande, en zeker niet iets wat je zou moeten willen veranderen.
Ik denk wel dat, als er vriendschappen ontstaan, dat dit zich ontwikkelt. Je merkt dat je met een bepaalde collega een klik hebt, en langzamerhand ga je ook meer privezaken delen. Alleen is het van belang dat niet op je werk te doen, maar die vriendshap buiten je werk te onderhouden en uit te bouwen. Ten slotte ben je op je werk op te werken.
Ik vind het heel flauw van die collega hoe ze dit gedaan heeft. Ligt dat per se aan jou? Moet jij dan veranderen? Misschien alleen op het gebied van de onderwerpen die je bespreekt op het werk (post van Mieomij goed voorbeeld) en wanneer je die onderwerpen bespreekt. Aan het begin van de ochtend eventueel (koffieautomaat-praat) en tijdens de lunch. Ik zou er geen psycholoog voor inschakelen hoor!
En: over die bedrijfscultuur zou ik ook goed nadenken. Als de cultuur inderdaad is 60 uur per week werken, en jij wilt dat niet, dan pas jij daar misschien niet. Dat is geen schande, en zeker niet iets wat je zou moeten willen veranderen.
zondag 28 augustus 2011 om 10:34
Zou het ook branche-gerelateerd kunnen zijn? Zijn er branches waar je nooit hecht bent met collega's, en branches waar e dat sneller bent?
Ik zelf merk wel verschil tussen de afdeling waar ik nu werk, en de afdeling waar ik vandaan kom. Andere soort managementstijl, ander soort collega's. Heb ik iets aangepast? Tja, niet extreem, heb mezelf niet veranderd. Maar de onderwerpen die ik besprak zijn anders, en ik koos zorgvuldiger uit met wie ik wat besprak.
Ik zelf merk wel verschil tussen de afdeling waar ik nu werk, en de afdeling waar ik vandaan kom. Andere soort managementstijl, ander soort collega's. Heb ik iets aangepast? Tja, niet extreem, heb mezelf niet veranderd. Maar de onderwerpen die ik besprak zijn anders, en ik koos zorgvuldiger uit met wie ik wat besprak.
zondag 28 augustus 2011 om 19:13
hoi novice,
Dit probleem herken ik echt. Misschien wat kort door de bocht, maar misschien is het zo dat mensen die zelf wel goed omgaan met vertrouwelijke informatie en geen bijbedoelingen hebben zelf ook makkelijk hun priveleven delen met anderen, zoals collega's.
Ik ben hier eens flink op aangesproken tijdens een stage in de GGZ (en ik deelde niet eens hele gekke prive-dingen hoor! maar kleine dingetjes). Met sommige mensen kan dat gewoon niet, terwijl ze wel steeds informeren hoe het nu gaat bijv. nadat je iets verteld hebt.
Mijn ervaring is helaas dat veel dingen echt tegen je kunnen worden gebruikt en het vormt een beeld over je.
Mijn idee is dus om bij aankomende stages/werk gewoon zoveel mogelijk oppervlakkig te babbelen, krijg je ook geen problemen. Jammer, maar echt veiliger.
Heb ook geleerd om niet al mijn vriendinnen meer alles te vertellen, teveel mensen roddelen of gebruiken info tegen je.
Bespreek je relatieproblematiek, gezondheidsklachten en twijfels in het leven met je partner, 1 beste vriendin/zus/moeder en laat het daarbij.
Dit probleem herken ik echt. Misschien wat kort door de bocht, maar misschien is het zo dat mensen die zelf wel goed omgaan met vertrouwelijke informatie en geen bijbedoelingen hebben zelf ook makkelijk hun priveleven delen met anderen, zoals collega's.
Ik ben hier eens flink op aangesproken tijdens een stage in de GGZ (en ik deelde niet eens hele gekke prive-dingen hoor! maar kleine dingetjes). Met sommige mensen kan dat gewoon niet, terwijl ze wel steeds informeren hoe het nu gaat bijv. nadat je iets verteld hebt.
Mijn ervaring is helaas dat veel dingen echt tegen je kunnen worden gebruikt en het vormt een beeld over je.
Mijn idee is dus om bij aankomende stages/werk gewoon zoveel mogelijk oppervlakkig te babbelen, krijg je ook geen problemen. Jammer, maar echt veiliger.
Heb ook geleerd om niet al mijn vriendinnen meer alles te vertellen, teveel mensen roddelen of gebruiken info tegen je.
Bespreek je relatieproblematiek, gezondheidsklachten en twijfels in het leven met je partner, 1 beste vriendin/zus/moeder en laat het daarbij.
zondag 28 augustus 2011 om 19:22
Ik werk ook in een sector waarin mensen heel veel van elkaar weten en heel erg open zijn. Ik werk in de zoen sector, oftewel wij kussen elkaar als we elkaar zien (niet iedere dag, maar wel als we een afspraak hebben). Prive en werk loopt hierdoor heel vaak door elkaar heen. We werken allemaal heel hard en daardoor ontstaan er een soort van werkvriendschappen. Toch ben ook ik een keertje heel hard op mn bek gegaan, en ik let nu wel een beetje op tegen wie ik wat zeg. Ik roddel niet meer mee, en vertel alleen de waarheid of iig iets wat ik met de baas ook zo heb besproken.
Ik ben wel voorzichtiger geworden dan dat ik was, en dat gebeurde ook niet over één nacht ijs. Zeker als je ergens nog niet zolang werkt moet je wel een beetje opletten en de kat uit de boom kijken. Niet zomaar mensen vertrouwen (ok dat klinkt negatiever, maar helaas vaak wel waar) en je hele hebben en houwen op tafel leggen.
Ik ben wel voorzichtiger geworden dan dat ik was, en dat gebeurde ook niet over één nacht ijs. Zeker als je ergens nog niet zolang werkt moet je wel een beetje opletten en de kat uit de boom kijken. Niet zomaar mensen vertrouwen (ok dat klinkt negatiever, maar helaas vaak wel waar) en je hele hebben en houwen op tafel leggen.
