Psyche
alle pijlers
Ik ben bang voor mijn ex
maandag 7 februari 2011 om 23:41
Hi,
Ik heb nogal getwijfeld om dit te posten, bang dat ik niet serieus zal worden genomen. Maar goed, ik zit er echt mee en heb me dus toch maar even aangemeld om mijn situatie aan jullie voor te leggen. Ik vind het best moeilijk om dit te schrijven, dus ik hoop dat het niet al te onduidelijk is!
Sinds vorig jaar oktober ben ik weer vrijgezel na een relatie van 7 jaar te hebben gehad. Het was een erg moeizame, intensieve relatie naar mijn gevoel.
De relatie begon toen we beiden 17 waren. Ik was er net écht over uit dat ik ook op meiden val en begon dus vol goede moed en natuurlijk smoorverliefd aan deze relatie. Jammer genoeg kwamen er snel problemen. Ex bleek nogal bezitterig te zijn en kon werkelijk doordraaien wanneer ze haar zin niet kreeg. Ik - met mijn onzekerheid - probeerde het haar angstvallig naar de zin te maken. Mocht dat me nl. niet lukken, had ze er geen enkel probleem mee me voor de ergste dingen uit te maken, keihard te beledigen en zelfs te slaan/schoppen. Vanwege allerlei vervelende gebeurtenissen in mijn jeugd, is mijn zelfrespect/zelfvertrouwen nooit helemaal geweest wat het volgens mij hoort te zijn. Daardoor geloofde ik alles wat ze tegen me zei en vond ik dat ik eigenlijk ook niet beter verdiende.
Om een lang verhaal kort te maken: ik durfde aan niemand te vertellen hoe ik door mijn ex werd behandeld, dit mocht ook niet van haar. Uiteindelijk kon ik echter niet meer normaal functioneren, ik stond stijf van angst en ging daardoor slechter presteren op mijn werk, gedroeg me afwezig bij de paar vrienden die ik nog mocht zien etc. Men begon zich dus af te vragen wat er was en eindelijk kwam het hoge woord eruit bij mijn nicht. Het heeft een aantal maanden geduurd, waarin ze consequent op me bleef inpraten mijn ex te verlaten. Dat heeft me erg geholpen dus toen mijn ex het voor de zoveelste keer dreigde uit te maken, heb ik de knoop doorgehakt en haar uit mijn huis gezet.
Het probleem zit 'm echter in het feit dat ik doodsbang ben voor mijn ex. Niet zomaar een beetje bang, nee het beheerst mijn hele leven. Ik vond het heel moeilijk om mijn vrije tijd op te vullen na de relatie, maar het is aardig gelukt. Ik sport weer, ik geef bijles, ik doe meer aan mijn hobby's, heb veel meer contact met de buitenwereld. Je zou denken: hét recept om over een pas verbroken relatie heen te komen. Maar mijn ex is niet uit mijn gedachten, ik ben constant als de dood dat ze plotseling tevoorschijn komt en me overhoop knalt of neersteekt, omdat ze me dit altijd heeft beloofd, mocht het uitgaan.
Sinds de dag dat het uit is, ben ik in totaal niet meer dan 10 dagen alleen thuis geweest. Ik slaap bij mijn ouders, mijn nicht, mijn beste vriend of er blijft iemand bij mij slapen. Maar zelfs dan slaap ik niet goed: ik droom vrijwel elke nacht over mijn ex en die dromen zijn niet om vrolijk van te worden.
Ik word ZO moe van mezelf, ik wil wanhopig graag verder gaan, een nieuw leven opbouwen! Mijn ex heeft me dmv mails/smsjes/brieven duidelijk gemaakt het nog te willen proberen, ook voor mijn eigen bestwil want ze weet blijkbaar dat ik onrustig ben. Ondanks al deze shit ben ik zo ver gekomen in zo'n korte tijd, maar ik begin moedeloos te worden van die allesoverheersende angst. Ik merk dat mijn omgeving me nogal dramatisch vindt reageren. Ze snappen best dat mijn ex een manipulatief persoon is, maar vinden het een beetje overdreven dat ik zó bang ben voor een mager vrouwtje als mijn ex. Het doet me pijn dat zelfs mijn ouders hier grapjes over maken of vinden dat een relatie tussen twee vrouwen nu eenmaal wat dramatischer verloopt dan een relatie tussen m/v. Ik word er heel onzeker van, ik weet dat dit ook geen gezonde situatie of reactie van mij hierop is, maar ik weet ook dat mijn ex wat geweld betreft een vrouw van haar woord is. Het is niet dat ik bang ben voor een paar rake klappen, ik ben echt bang om vermoord te worden omdat ze me dit dus heeft beloofd. Het erge is dat ik weet dat ze dit evt. alleen heeft gezegd om zo controle over me te houden, maar het uiteindelijk niet zal doen. En dan toch die rotangst, want aan de andere kant is ze er gek genoeg voor... Af en toe ben ik zo desperate om van deze angst af te komen dat ik denk dat het beter zou zijn om weer terug te gaan naar mijn ex. Ook die gedachte beangstigd me vreselijk. Pfff, zoveel ANGST! Ik moest het even van me afschrijven...
Hebben jullie nog tips/wijze woorden over hoe ik met deze angst moet omgaan of herkent iemand zich misschien in deze situatie? Ik hoor (of nou ja: lees) het supergraag!
Ik heb nogal getwijfeld om dit te posten, bang dat ik niet serieus zal worden genomen. Maar goed, ik zit er echt mee en heb me dus toch maar even aangemeld om mijn situatie aan jullie voor te leggen. Ik vind het best moeilijk om dit te schrijven, dus ik hoop dat het niet al te onduidelijk is!
Sinds vorig jaar oktober ben ik weer vrijgezel na een relatie van 7 jaar te hebben gehad. Het was een erg moeizame, intensieve relatie naar mijn gevoel.
De relatie begon toen we beiden 17 waren. Ik was er net écht over uit dat ik ook op meiden val en begon dus vol goede moed en natuurlijk smoorverliefd aan deze relatie. Jammer genoeg kwamen er snel problemen. Ex bleek nogal bezitterig te zijn en kon werkelijk doordraaien wanneer ze haar zin niet kreeg. Ik - met mijn onzekerheid - probeerde het haar angstvallig naar de zin te maken. Mocht dat me nl. niet lukken, had ze er geen enkel probleem mee me voor de ergste dingen uit te maken, keihard te beledigen en zelfs te slaan/schoppen. Vanwege allerlei vervelende gebeurtenissen in mijn jeugd, is mijn zelfrespect/zelfvertrouwen nooit helemaal geweest wat het volgens mij hoort te zijn. Daardoor geloofde ik alles wat ze tegen me zei en vond ik dat ik eigenlijk ook niet beter verdiende.
Om een lang verhaal kort te maken: ik durfde aan niemand te vertellen hoe ik door mijn ex werd behandeld, dit mocht ook niet van haar. Uiteindelijk kon ik echter niet meer normaal functioneren, ik stond stijf van angst en ging daardoor slechter presteren op mijn werk, gedroeg me afwezig bij de paar vrienden die ik nog mocht zien etc. Men begon zich dus af te vragen wat er was en eindelijk kwam het hoge woord eruit bij mijn nicht. Het heeft een aantal maanden geduurd, waarin ze consequent op me bleef inpraten mijn ex te verlaten. Dat heeft me erg geholpen dus toen mijn ex het voor de zoveelste keer dreigde uit te maken, heb ik de knoop doorgehakt en haar uit mijn huis gezet.
Het probleem zit 'm echter in het feit dat ik doodsbang ben voor mijn ex. Niet zomaar een beetje bang, nee het beheerst mijn hele leven. Ik vond het heel moeilijk om mijn vrije tijd op te vullen na de relatie, maar het is aardig gelukt. Ik sport weer, ik geef bijles, ik doe meer aan mijn hobby's, heb veel meer contact met de buitenwereld. Je zou denken: hét recept om over een pas verbroken relatie heen te komen. Maar mijn ex is niet uit mijn gedachten, ik ben constant als de dood dat ze plotseling tevoorschijn komt en me overhoop knalt of neersteekt, omdat ze me dit altijd heeft beloofd, mocht het uitgaan.
Sinds de dag dat het uit is, ben ik in totaal niet meer dan 10 dagen alleen thuis geweest. Ik slaap bij mijn ouders, mijn nicht, mijn beste vriend of er blijft iemand bij mij slapen. Maar zelfs dan slaap ik niet goed: ik droom vrijwel elke nacht over mijn ex en die dromen zijn niet om vrolijk van te worden.
Ik word ZO moe van mezelf, ik wil wanhopig graag verder gaan, een nieuw leven opbouwen! Mijn ex heeft me dmv mails/smsjes/brieven duidelijk gemaakt het nog te willen proberen, ook voor mijn eigen bestwil want ze weet blijkbaar dat ik onrustig ben. Ondanks al deze shit ben ik zo ver gekomen in zo'n korte tijd, maar ik begin moedeloos te worden van die allesoverheersende angst. Ik merk dat mijn omgeving me nogal dramatisch vindt reageren. Ze snappen best dat mijn ex een manipulatief persoon is, maar vinden het een beetje overdreven dat ik zó bang ben voor een mager vrouwtje als mijn ex. Het doet me pijn dat zelfs mijn ouders hier grapjes over maken of vinden dat een relatie tussen twee vrouwen nu eenmaal wat dramatischer verloopt dan een relatie tussen m/v. Ik word er heel onzeker van, ik weet dat dit ook geen gezonde situatie of reactie van mij hierop is, maar ik weet ook dat mijn ex wat geweld betreft een vrouw van haar woord is. Het is niet dat ik bang ben voor een paar rake klappen, ik ben echt bang om vermoord te worden omdat ze me dit dus heeft beloofd. Het erge is dat ik weet dat ze dit evt. alleen heeft gezegd om zo controle over me te houden, maar het uiteindelijk niet zal doen. En dan toch die rotangst, want aan de andere kant is ze er gek genoeg voor... Af en toe ben ik zo desperate om van deze angst af te komen dat ik denk dat het beter zou zijn om weer terug te gaan naar mijn ex. Ook die gedachte beangstigd me vreselijk. Pfff, zoveel ANGST! Ik moest het even van me afschrijven...
Hebben jullie nog tips/wijze woorden over hoe ik met deze angst moet omgaan of herkent iemand zich misschien in deze situatie? Ik hoor (of nou ja: lees) het supergraag!
dinsdag 8 februari 2011 om 00:09
Herkenbaar. Althans die angst.
Wat ik heb gedaan om van ex af te komen is:
Alle contact verbreken.
Niet meer reageren, nergens op!
Iemand bellen als er weer contact gezocht wordt ipv reageren op ex.
Woedend worden en denken: je kunt me de pot op! Ik laat mijn leven niet door jou bepalen.
Het is in het begin enorm lastig en het lijkt soms idd of je maar beter terug kunt gaan om een 'valse' controle te hebben. Maar dat is natuurlijk dikke kul.
Bedenk dat niemand het recht heeft om jou zo te manipuleren.
Veel sterkte.
Wat ik heb gedaan om van ex af te komen is:
Alle contact verbreken.
Niet meer reageren, nergens op!
Iemand bellen als er weer contact gezocht wordt ipv reageren op ex.
Woedend worden en denken: je kunt me de pot op! Ik laat mijn leven niet door jou bepalen.
Het is in het begin enorm lastig en het lijkt soms idd of je maar beter terug kunt gaan om een 'valse' controle te hebben. Maar dat is natuurlijk dikke kul.
Bedenk dat niemand het recht heeft om jou zo te manipuleren.
Veel sterkte.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:09
dinsdag 8 februari 2011 om 00:11
quote:krissu schreef op 08 februari 2011 @ 00:09:
Nee, voor zover ik weet heeft ze geen vuurwapen, maar omdat ze tot nu toe 9 vd 10 keer woord heeft gehouden na het uiten van bedreigingen, ben ik erg bang dat deze op den duur ook wordt geuit.Dan zou ik melding doen bij de politie. Je hoeft niet direct aangifte te doen maar je kunt wel een melding maken. Zij kunnen je ook adviseren wat te doen.
Nee, voor zover ik weet heeft ze geen vuurwapen, maar omdat ze tot nu toe 9 vd 10 keer woord heeft gehouden na het uiten van bedreigingen, ben ik erg bang dat deze op den duur ook wordt geuit.Dan zou ik melding doen bij de politie. Je hoeft niet direct aangifte te doen maar je kunt wel een melding maken. Zij kunnen je ook adviseren wat te doen.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:14
quote:noanoanoa schreef op 08 februari 2011 @ 00:11:
[...]
Dan zou ik melding doen bij de politie. Je hoeft niet direct aangifte te doen maar je kunt wel een melding maken. Zij kunnen je ook adviseren wat te doen.Ik heb hier inderdaad al over nagedacht, maar vraag me echt af of dit wel serieus zal worden genomen?
[...]
Dan zou ik melding doen bij de politie. Je hoeft niet direct aangifte te doen maar je kunt wel een melding maken. Zij kunnen je ook adviseren wat te doen.Ik heb hier inderdaad al over nagedacht, maar vraag me echt af of dit wel serieus zal worden genomen?
dinsdag 8 februari 2011 om 00:15
quote:marianne78 schreef op 08 februari 2011 @ 00:09:
Je zou haar kunnen uitnodigen voor een gesprek, gewoon om uit te leggen dat je nu even alleen wilt zijn.. Zo kunnen jullie het 'afsluiten' en heb jij ook niet meer het gevoel dat ze boos op je is of wat dan ook...Maar dan moet dat gesprek wel goed gaan natuurlijk
Goed idee, met iemand gaan praten die verder zich totaal psychotisch gedraagt.
Ik zou in jouw schoenen aangifte gaan doen van bedreiging. Zelfs al meent ze er niets van, dan kun je niet van die krankzinnigheden roepen. Het is niet goed te praten, op geen enkele manier, om te dreigen met moord. Dat is héél serieus.
Je zou haar kunnen uitnodigen voor een gesprek, gewoon om uit te leggen dat je nu even alleen wilt zijn.. Zo kunnen jullie het 'afsluiten' en heb jij ook niet meer het gevoel dat ze boos op je is of wat dan ook...Maar dan moet dat gesprek wel goed gaan natuurlijk
Goed idee, met iemand gaan praten die verder zich totaal psychotisch gedraagt.
Ik zou in jouw schoenen aangifte gaan doen van bedreiging. Zelfs al meent ze er niets van, dan kun je niet van die krankzinnigheden roepen. Het is niet goed te praten, op geen enkele manier, om te dreigen met moord. Dat is héél serieus.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:17
quote:marianne78 schreef op 08 februari 2011 @ 00:09:
Je zou haar kunnen uitnodigen voor een gesprek, gewoon om uit te leggen dat je nu even alleen wilt zijn.. Zo kunnen jullie het 'afsluiten' en heb jij ook niet meer het gevoel dat ze boos op je is of wat dan ook...Maar dan moet dat gesprek wel goed gaan natuurlijk ;)Als ik dat al zou durven, zou ik sowieso iemand willen meenemen. Maar eerlijk gezegd, denk ik niet dat ze plotseling respect voor mijn grenzen zal krijgen...
Je zou haar kunnen uitnodigen voor een gesprek, gewoon om uit te leggen dat je nu even alleen wilt zijn.. Zo kunnen jullie het 'afsluiten' en heb jij ook niet meer het gevoel dat ze boos op je is of wat dan ook...Maar dan moet dat gesprek wel goed gaan natuurlijk ;)Als ik dat al zou durven, zou ik sowieso iemand willen meenemen. Maar eerlijk gezegd, denk ik niet dat ze plotseling respect voor mijn grenzen zal krijgen...
dinsdag 8 februari 2011 om 00:19
Okee. Misschien ben ik niet de juiste persoon om hier te reageren, misschien juist wel. Ik heb een ex die geprobeerd heeft me om zeep te helpen, letterlijk. Tijdens de relatie ben ik vaak bang voor hem geweest, bang als in: hij was fysiek gewelddadig (en véél sterker dan ik) en ik voelde in eerste instantie juist een enorme bevrijding toen ik eindelijk de knoop had doorgehakt. Deels, want toen begon het gedonder. Smeekbedes, brieven, (nachtelijke) telefoontjes en smsjes, bij me op de stoep staan, etc. In het begin nam ik het niet zo serieus, ik was tijdens de relatie banger voor hem dan daarna. Dat veranderde toen hij ontdekte dat hij z'n zin (voortzetting van de relatie, macht over mij) niet kreeg. Toen zijn de bedreigingen begonnen. Deze startten met dagen langs mijn huis patrouilleren en me bedreigen per tel/sms (met teksten als dat hij mij en/of mijn dieren ging vermoorden) en eindigde met een serieuze poging om mij om het leven te brengen. Tussen de eerste dreigementen en de latere serieuze poging zat twee en een halve maand, en in die tijd gebeurde er ook wel e.e.a. Vanwege privacyredenen (rechtszaak speelt nog, plus ik ben te herkenbaar) zal ik niet te veel vertellen over hoe of wat, maar ik kan je zeggen: de politie was er net op tijd, één minuut later en ik was er niet meer geweest.
Maar: ik ben er nog. En op een bepaalde, heel vreemde, manier opgelucht dat de angst die ik had, uiteindelijk is uitgekomen. Omdat het me heeft geleerd dat ik sterker ben dan ik dacht, omdat ik heb gezien en gevoeld hoe sterk je overlevingsdrang is, en waartoe je ineens allemaal in staat bent om het er levend af te brengen.
Mijn ex is 25 cm langer dan ik, en ongeveer 2 keer zo zwaar. Ik heb fysiek geen goede conditie, hij wel. Maar ik ben er nog steeds. En de continue angst was erger dan het moment dat ik werkelijk moest vechten voor mijn leven.
Ja, hij loopt in de tussentijd nog vrij rond (zoals ik al zei, rechtszaak nog niet afgerond), en ja, ik ben nog steeds bang voor hem. Maar niet meer zo bang als toen. Ik ben op m'n hoede, maar niet meer 24 uur per dag in doodsangst. En weet je waarom niet? Omdat die angst je uitput. Alert zijn is okee, continue angst is verlammend. En juist die verlamming maakt je kwetsbaar.
Mijn raad? Werk, om te beginnen, aan je gevoel van veiligheid. Voor mij was dat bijvoorbeeld een cursus Krav Maga. Ook dáár leer je, juist, om niet continu gespannen te zijn, maar pas in actie te komen als het móet.
Verder: zorg voor kleine dingen die maken dat je je veiliger voelt, hoe gek ze ook zijn. Koop een telefoon die een noodknop heeft, bijvoorbeeld (Samsung heeft ze). Slaap met een lichtje aan en/of een knuppel naast je bed, koop een grote stoere Duitse herder, whatever, maar zorg dat je kracht en zekerheid uitstraalt. Verlam jezelf niet door continu in angst te leven.
Bespreek je zorgen desnoods met de politie. Word je bedreigd, in welke vorm dan ook, doe aangifte! Dit laatste zeg ik met klem, mócht het uit de hand lopen, dan is er reeds een dossier opgebouwd.
En hoe gek het ook mag klinken uit de mond van iemand die een poging tot moord heeft overleefd: onthou dat dreigementen, maar al te vaak dreigementen zijn. Dat overhoop knallen bijv is geen reële angst, een pistool koop je nu eenmaal niet bij de Gamma. Ik kan je niet te veel vertellen over de poging tot moord die er op mij gedaan is, maar hij was heel wat minder "spectaculair" dan de scenario's die je hier beschrijft. Mensen liggen niet op klaarlichte dag met een pistool of een slagersmes klaar in de bosjes, althans, niet in het gangbare verkeer.
En ga in géén geval terug naar je ex!
Ik begrijp dat de gedachte weleens door je hoofd speelt, omdat je zo bang bent, maar geloof me, je doet jezelf er geen goed mee. Je leert je ex dat je te manipuleren bent, dat dreiging helpt om controle en macht over jou te houden, en geloof me, dat is precies wat je een potentieel gevaarlijk iemand níet wilt leren (sowieso wil je dit niemand leren, maar dat terzijde).
Eventuele dreigende smsjes/brieven bewaren en bij de politie droppen, enne om de situatie niet te laten escaleren (door je ex het idee te geven dat het weer 'goed' kan komen): reageer niet op de mails/brieven/smeekbedes, wees resoluut. Over, uit, klaar, geen nieuwe ronde, geen nieuwe kansen. (Als iemand hier niet naar luistert kan je uiteindelijk een contactverbod overwegen.)
Echt, wees resoluut. Laat geen ruimte bestaan voor misverstanden. Handel daadkrachtig, en laat je leven niet vergallen uit angst voor een dag die naar alle waarschijnlijkheid nooit komen gaat.
Sterkte
Maar: ik ben er nog. En op een bepaalde, heel vreemde, manier opgelucht dat de angst die ik had, uiteindelijk is uitgekomen. Omdat het me heeft geleerd dat ik sterker ben dan ik dacht, omdat ik heb gezien en gevoeld hoe sterk je overlevingsdrang is, en waartoe je ineens allemaal in staat bent om het er levend af te brengen.
Mijn ex is 25 cm langer dan ik, en ongeveer 2 keer zo zwaar. Ik heb fysiek geen goede conditie, hij wel. Maar ik ben er nog steeds. En de continue angst was erger dan het moment dat ik werkelijk moest vechten voor mijn leven.
Ja, hij loopt in de tussentijd nog vrij rond (zoals ik al zei, rechtszaak nog niet afgerond), en ja, ik ben nog steeds bang voor hem. Maar niet meer zo bang als toen. Ik ben op m'n hoede, maar niet meer 24 uur per dag in doodsangst. En weet je waarom niet? Omdat die angst je uitput. Alert zijn is okee, continue angst is verlammend. En juist die verlamming maakt je kwetsbaar.
Mijn raad? Werk, om te beginnen, aan je gevoel van veiligheid. Voor mij was dat bijvoorbeeld een cursus Krav Maga. Ook dáár leer je, juist, om niet continu gespannen te zijn, maar pas in actie te komen als het móet.
Verder: zorg voor kleine dingen die maken dat je je veiliger voelt, hoe gek ze ook zijn. Koop een telefoon die een noodknop heeft, bijvoorbeeld (Samsung heeft ze). Slaap met een lichtje aan en/of een knuppel naast je bed, koop een grote stoere Duitse herder, whatever, maar zorg dat je kracht en zekerheid uitstraalt. Verlam jezelf niet door continu in angst te leven.
Bespreek je zorgen desnoods met de politie. Word je bedreigd, in welke vorm dan ook, doe aangifte! Dit laatste zeg ik met klem, mócht het uit de hand lopen, dan is er reeds een dossier opgebouwd.
En hoe gek het ook mag klinken uit de mond van iemand die een poging tot moord heeft overleefd: onthou dat dreigementen, maar al te vaak dreigementen zijn. Dat overhoop knallen bijv is geen reële angst, een pistool koop je nu eenmaal niet bij de Gamma. Ik kan je niet te veel vertellen over de poging tot moord die er op mij gedaan is, maar hij was heel wat minder "spectaculair" dan de scenario's die je hier beschrijft. Mensen liggen niet op klaarlichte dag met een pistool of een slagersmes klaar in de bosjes, althans, niet in het gangbare verkeer.
En ga in géén geval terug naar je ex!
Ik begrijp dat de gedachte weleens door je hoofd speelt, omdat je zo bang bent, maar geloof me, je doet jezelf er geen goed mee. Je leert je ex dat je te manipuleren bent, dat dreiging helpt om controle en macht over jou te houden, en geloof me, dat is precies wat je een potentieel gevaarlijk iemand níet wilt leren (sowieso wil je dit niemand leren, maar dat terzijde).
Eventuele dreigende smsjes/brieven bewaren en bij de politie droppen, enne om de situatie niet te laten escaleren (door je ex het idee te geven dat het weer 'goed' kan komen): reageer niet op de mails/brieven/smeekbedes, wees resoluut. Over, uit, klaar, geen nieuwe ronde, geen nieuwe kansen. (Als iemand hier niet naar luistert kan je uiteindelijk een contactverbod overwegen.)
Echt, wees resoluut. Laat geen ruimte bestaan voor misverstanden. Handel daadkrachtig, en laat je leven niet vergallen uit angst voor een dag die naar alle waarschijnlijkheid nooit komen gaat.
Sterkte
dinsdag 8 februari 2011 om 00:19
Wow. Ik zou ook naar de politie gaan. Dan kunnen ze op zijn minst de situatie in de computer zetten, en mocht er ooit iets zijn en je belt, dan weten ze snel waar het omgaat. Dat kan op zo'n moment belangrijk zijn. Ik weet trouwens vrij zeker dat ze er wel iets mee doen, en waarschijnlijk met haar in gesprek gaan of iets dergelijks (als jij dat goedvindt) Jullie relatie is heftig geweest, maar dan nog mag zij jou niet bedreigen, dat kan echt niet. Ik zou ook niet met haar afspreken, sorry, maar ze lijkt wel compleet gestoord, hiermee moet je niet willen afspreken. En het lijkt ook alsof ze je wil manipuleren zodat je terugkomt, en daar denk je nu bijna aan omdat ze zich zo gedraagt. Ken je haar ouders/vrienden? misschien dat je die kunt inlichten, want ik denk dat ze echt psychisch niet in orde is, anders ga je niet roepen dat je iemand neer gaat knallen omdat een relatie over is. Misschien kunnen die hulp voor haar regelen. En dan kun jij ook naar een psycholoog om hier over te praten en dit te verwerken.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:20
quote:krissu schreef op 08 februari 2011 @ 00:14:
[...]
Ik heb hier inderdaad al over nagedacht, maar vraag me echt af of dit wel serieus zal worden genomen?
Je kunt altijd bellen voor advies. Zij komen dit vaker tegen en kunnen je dus ook adviseren wat je eventueel kunt doen. Daarnaast kun je hulp in gaan schakelen voor jezelf. Via de huisarts kun je een verwijzing vragen om eens te praten met iemand.
Ik zou je aanraden hier niet te lang mee rond te lopen in je eentje. Het is heftig dus daarin mag je best hulp vragen.
Wij nemen je ook serieus. Goed dat je hier je verhaal iig al wel hebt gedaan.
Dapper hoor
[...]
Ik heb hier inderdaad al over nagedacht, maar vraag me echt af of dit wel serieus zal worden genomen?
Je kunt altijd bellen voor advies. Zij komen dit vaker tegen en kunnen je dus ook adviseren wat je eventueel kunt doen. Daarnaast kun je hulp in gaan schakelen voor jezelf. Via de huisarts kun je een verwijzing vragen om eens te praten met iemand.
Ik zou je aanraden hier niet te lang mee rond te lopen in je eentje. Het is heftig dus daarin mag je best hulp vragen.
Wij nemen je ook serieus. Goed dat je hier je verhaal iig al wel hebt gedaan.
Dapper hoor
dinsdag 8 februari 2011 om 00:22
quote:dreamlogic schreef op 08 februari 2011 @ 00:15:
TO, heb je zelf al eens hulp gezocht bij een deskundige?
En nog een vraag: Zijn er tekenen dat ze echt met geweld achter je aankomt of achter je aanzit?Ik sta op een wachtlijst voor hulp bij een deskundige. Ik weet niet of het echt duidelijke tekenen zijn, maar ze wil nog wel 'ns 'opdagen' terwijl ik bijv. boodschappen doe. Ze zegt meestal niets of alleen hoi, maar kijkt me met een bepaalde blik aan die alleen zij en ik begrijpen (na 7 jaar herken je dé blik wel). Snap je wat ik bedoel? Verder heeft ze vooral in het begin nogal wat dreigbrieven/smsjes gestuurd.
TO, heb je zelf al eens hulp gezocht bij een deskundige?
En nog een vraag: Zijn er tekenen dat ze echt met geweld achter je aankomt of achter je aanzit?Ik sta op een wachtlijst voor hulp bij een deskundige. Ik weet niet of het echt duidelijke tekenen zijn, maar ze wil nog wel 'ns 'opdagen' terwijl ik bijv. boodschappen doe. Ze zegt meestal niets of alleen hoi, maar kijkt me met een bepaalde blik aan die alleen zij en ik begrijpen (na 7 jaar herken je dé blik wel). Snap je wat ik bedoel? Verder heeft ze vooral in het begin nogal wat dreigbrieven/smsjes gestuurd.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:30
quote:The_Jets schreef op 08 februari 2011 @ 00:18:
Ik zie dat ik mosterd ben, maar kom op dames. Je gaat toch niet zo maar dreigen als je relatie uit is??
TO, is door je angst voor je ex je normale doen en laten verstoord?Ja, bijv. dat ik dus niet meer alleen durf te zijn. Ik voel me constant door opgejaagd, kijk telkens over mijn schouder. Ook heb ik me nu toch al een aantal keer ziekgemeld, omdat ik zowat verlamd van angst was.
Ik zie dat ik mosterd ben, maar kom op dames. Je gaat toch niet zo maar dreigen als je relatie uit is??
TO, is door je angst voor je ex je normale doen en laten verstoord?Ja, bijv. dat ik dus niet meer alleen durf te zijn. Ik voel me constant door opgejaagd, kijk telkens over mijn schouder. Ook heb ik me nu toch al een aantal keer ziekgemeld, omdat ik zowat verlamd van angst was.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:30
Dank je wel, Yellowlove
TO, mocht je er iets aan hebben, dan mag je me PB'en en/of ik zet hier even in het kort m'n verhaal neer en haal het daarna weer weg (nu laat, weinig meelezers, moet alleen niemand me quoten)
TO en Yellowlove, ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat de politie dergelijke meldingen weldegelijk serieus neemt. Mijn advies is om het te spelen via de wijkagent, die is toch vaker een "stapje dichterbij" en over het algemeen graag op de hoogte van wat er zich afspeelt in 'zijn' wijk.
Dat de politie met haar gaat praten na een melding van jouw kant, is níet zo aannemelijk, maar dat moet je misschien niet willen ook.
In mijn geval deed de politie het uiteindelijk, op mijn aandringen. Stom stom stom, want toen wist m'n ex dat ik z'n bedreigingen serieus nam en daadwerkelijk bang voor 'm was. Een telefoontje van de politie jegens hem, nav een bedreigende sms ("Vanaf nu zal je iedere seconde over je schouder moeten kijken, oh enne by the way, ik heb vandaag nog even gezwaaid naar je katjes... Zou naar zijn als er iets met ze gebeurt he") resulteerde in drie (!!!!) dagen (!!!!!!) volcontinu langs mijn huis patrouilleren en 36 (!!!) dreigtelefoontjes in nog geen 24 uur.
Jouw angst voedt hun woede, hun behoefte aan wraak. Ieder contact, ook indirect (via de politie dus) is één contact te veel. Het is olie op het vuur.
Ik post hierna nog wat, maar dat haal ik daarna weer weg, dus niet quoten ajb.
TO, mocht je er iets aan hebben, dan mag je me PB'en en/of ik zet hier even in het kort m'n verhaal neer en haal het daarna weer weg (nu laat, weinig meelezers, moet alleen niemand me quoten)
TO en Yellowlove, ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat de politie dergelijke meldingen weldegelijk serieus neemt. Mijn advies is om het te spelen via de wijkagent, die is toch vaker een "stapje dichterbij" en over het algemeen graag op de hoogte van wat er zich afspeelt in 'zijn' wijk.
Dat de politie met haar gaat praten na een melding van jouw kant, is níet zo aannemelijk, maar dat moet je misschien niet willen ook.
In mijn geval deed de politie het uiteindelijk, op mijn aandringen. Stom stom stom, want toen wist m'n ex dat ik z'n bedreigingen serieus nam en daadwerkelijk bang voor 'm was. Een telefoontje van de politie jegens hem, nav een bedreigende sms ("Vanaf nu zal je iedere seconde over je schouder moeten kijken, oh enne by the way, ik heb vandaag nog even gezwaaid naar je katjes... Zou naar zijn als er iets met ze gebeurt he") resulteerde in drie (!!!!) dagen (!!!!!!) volcontinu langs mijn huis patrouilleren en 36 (!!!) dreigtelefoontjes in nog geen 24 uur.
Jouw angst voedt hun woede, hun behoefte aan wraak. Ieder contact, ook indirect (via de politie dus) is één contact te veel. Het is olie op het vuur.
Ik post hierna nog wat, maar dat haal ik daarna weer weg, dus niet quoten ajb.
anoniem_10333 wijzigde dit bericht op 08-02-2011 00:38
Reden: kleine wijziging nav reactie
Reden: kleine wijziging nav reactie
% gewijzigd
dinsdag 8 februari 2011 om 00:31
Mastermind goed dat je je verhaal hier verteld.
Toch hoeft dit niet zo te gaan bij Krissu en haar ex. Maar duidelijk is wel dat als je in contact blijft het contact (ook al ben je uit elkaar) steeds zieker kan worden.
Dus hoe eerder jij je grenzen aangeeft door niet meer te reageren. Hoe meer kans dat het uiteindelijk stopt. Gebeurt dit niet dan kun je de stappen doen die Mastermind beschrijft.
Toch hoeft dit niet zo te gaan bij Krissu en haar ex. Maar duidelijk is wel dat als je in contact blijft het contact (ook al ben je uit elkaar) steeds zieker kan worden.
Dus hoe eerder jij je grenzen aangeeft door niet meer te reageren. Hoe meer kans dat het uiteindelijk stopt. Gebeurt dit niet dan kun je de stappen doen die Mastermind beschrijft.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:35
dinsdag 8 februari 2011 om 00:36
quote:noanoanoa schreef op 08 februari 2011 @ 00:31:
Mastermind goed dat je je verhaal hier verteld.
Toch hoeft dit niet zo te gaan bij Krissu en haar ex. Maar duidelijk is wel dat als je in contact blijft het contact (ook al ben je uit elkaar) steeds zieker kan worden.
Dat is precies wat ik bedoelde te zeggen. Direct contact, indirect contact, het geeft de ex een gevoel van controle/macht, en dit is waardoor het contact steeds zieker kán worden.
Maak je vrij, probeer zo veel mogelijk zonder angst te leven, des te groter is de kans dat je angst ongegrond blijkt.
Klinkt raar, maar echt waar.
Dus hoe eerder jij je grenzen aangeeft door niet meer te reageren. Hoe meer kans dat het uiteindelijk stopt. Gebeurt dit niet dan kun je de stappen doen die Mastermind beschrijft.
Mastermind goed dat je je verhaal hier verteld.
Toch hoeft dit niet zo te gaan bij Krissu en haar ex. Maar duidelijk is wel dat als je in contact blijft het contact (ook al ben je uit elkaar) steeds zieker kan worden.
Dat is precies wat ik bedoelde te zeggen. Direct contact, indirect contact, het geeft de ex een gevoel van controle/macht, en dit is waardoor het contact steeds zieker kán worden.
Maak je vrij, probeer zo veel mogelijk zonder angst te leven, des te groter is de kans dat je angst ongegrond blijkt.
Klinkt raar, maar echt waar.
Dus hoe eerder jij je grenzen aangeeft door niet meer te reageren. Hoe meer kans dat het uiteindelijk stopt. Gebeurt dit niet dan kun je de stappen doen die Mastermind beschrijft.
