Psyche
alle pijlers
Ik ben bang voor mijn ex
maandag 7 februari 2011 om 23:41
Hi,
Ik heb nogal getwijfeld om dit te posten, bang dat ik niet serieus zal worden genomen. Maar goed, ik zit er echt mee en heb me dus toch maar even aangemeld om mijn situatie aan jullie voor te leggen. Ik vind het best moeilijk om dit te schrijven, dus ik hoop dat het niet al te onduidelijk is!
Sinds vorig jaar oktober ben ik weer vrijgezel na een relatie van 7 jaar te hebben gehad. Het was een erg moeizame, intensieve relatie naar mijn gevoel.
De relatie begon toen we beiden 17 waren. Ik was er net écht over uit dat ik ook op meiden val en begon dus vol goede moed en natuurlijk smoorverliefd aan deze relatie. Jammer genoeg kwamen er snel problemen. Ex bleek nogal bezitterig te zijn en kon werkelijk doordraaien wanneer ze haar zin niet kreeg. Ik - met mijn onzekerheid - probeerde het haar angstvallig naar de zin te maken. Mocht dat me nl. niet lukken, had ze er geen enkel probleem mee me voor de ergste dingen uit te maken, keihard te beledigen en zelfs te slaan/schoppen. Vanwege allerlei vervelende gebeurtenissen in mijn jeugd, is mijn zelfrespect/zelfvertrouwen nooit helemaal geweest wat het volgens mij hoort te zijn. Daardoor geloofde ik alles wat ze tegen me zei en vond ik dat ik eigenlijk ook niet beter verdiende.
Om een lang verhaal kort te maken: ik durfde aan niemand te vertellen hoe ik door mijn ex werd behandeld, dit mocht ook niet van haar. Uiteindelijk kon ik echter niet meer normaal functioneren, ik stond stijf van angst en ging daardoor slechter presteren op mijn werk, gedroeg me afwezig bij de paar vrienden die ik nog mocht zien etc. Men begon zich dus af te vragen wat er was en eindelijk kwam het hoge woord eruit bij mijn nicht. Het heeft een aantal maanden geduurd, waarin ze consequent op me bleef inpraten mijn ex te verlaten. Dat heeft me erg geholpen dus toen mijn ex het voor de zoveelste keer dreigde uit te maken, heb ik de knoop doorgehakt en haar uit mijn huis gezet.
Het probleem zit 'm echter in het feit dat ik doodsbang ben voor mijn ex. Niet zomaar een beetje bang, nee het beheerst mijn hele leven. Ik vond het heel moeilijk om mijn vrije tijd op te vullen na de relatie, maar het is aardig gelukt. Ik sport weer, ik geef bijles, ik doe meer aan mijn hobby's, heb veel meer contact met de buitenwereld. Je zou denken: hét recept om over een pas verbroken relatie heen te komen. Maar mijn ex is niet uit mijn gedachten, ik ben constant als de dood dat ze plotseling tevoorschijn komt en me overhoop knalt of neersteekt, omdat ze me dit altijd heeft beloofd, mocht het uitgaan.
Sinds de dag dat het uit is, ben ik in totaal niet meer dan 10 dagen alleen thuis geweest. Ik slaap bij mijn ouders, mijn nicht, mijn beste vriend of er blijft iemand bij mij slapen. Maar zelfs dan slaap ik niet goed: ik droom vrijwel elke nacht over mijn ex en die dromen zijn niet om vrolijk van te worden.
Ik word ZO moe van mezelf, ik wil wanhopig graag verder gaan, een nieuw leven opbouwen! Mijn ex heeft me dmv mails/smsjes/brieven duidelijk gemaakt het nog te willen proberen, ook voor mijn eigen bestwil want ze weet blijkbaar dat ik onrustig ben. Ondanks al deze shit ben ik zo ver gekomen in zo'n korte tijd, maar ik begin moedeloos te worden van die allesoverheersende angst. Ik merk dat mijn omgeving me nogal dramatisch vindt reageren. Ze snappen best dat mijn ex een manipulatief persoon is, maar vinden het een beetje overdreven dat ik zó bang ben voor een mager vrouwtje als mijn ex. Het doet me pijn dat zelfs mijn ouders hier grapjes over maken of vinden dat een relatie tussen twee vrouwen nu eenmaal wat dramatischer verloopt dan een relatie tussen m/v. Ik word er heel onzeker van, ik weet dat dit ook geen gezonde situatie of reactie van mij hierop is, maar ik weet ook dat mijn ex wat geweld betreft een vrouw van haar woord is. Het is niet dat ik bang ben voor een paar rake klappen, ik ben echt bang om vermoord te worden omdat ze me dit dus heeft beloofd. Het erge is dat ik weet dat ze dit evt. alleen heeft gezegd om zo controle over me te houden, maar het uiteindelijk niet zal doen. En dan toch die rotangst, want aan de andere kant is ze er gek genoeg voor... Af en toe ben ik zo desperate om van deze angst af te komen dat ik denk dat het beter zou zijn om weer terug te gaan naar mijn ex. Ook die gedachte beangstigd me vreselijk. Pfff, zoveel ANGST! Ik moest het even van me afschrijven...
Hebben jullie nog tips/wijze woorden over hoe ik met deze angst moet omgaan of herkent iemand zich misschien in deze situatie? Ik hoor (of nou ja: lees) het supergraag!
Ik heb nogal getwijfeld om dit te posten, bang dat ik niet serieus zal worden genomen. Maar goed, ik zit er echt mee en heb me dus toch maar even aangemeld om mijn situatie aan jullie voor te leggen. Ik vind het best moeilijk om dit te schrijven, dus ik hoop dat het niet al te onduidelijk is!
Sinds vorig jaar oktober ben ik weer vrijgezel na een relatie van 7 jaar te hebben gehad. Het was een erg moeizame, intensieve relatie naar mijn gevoel.
De relatie begon toen we beiden 17 waren. Ik was er net écht over uit dat ik ook op meiden val en begon dus vol goede moed en natuurlijk smoorverliefd aan deze relatie. Jammer genoeg kwamen er snel problemen. Ex bleek nogal bezitterig te zijn en kon werkelijk doordraaien wanneer ze haar zin niet kreeg. Ik - met mijn onzekerheid - probeerde het haar angstvallig naar de zin te maken. Mocht dat me nl. niet lukken, had ze er geen enkel probleem mee me voor de ergste dingen uit te maken, keihard te beledigen en zelfs te slaan/schoppen. Vanwege allerlei vervelende gebeurtenissen in mijn jeugd, is mijn zelfrespect/zelfvertrouwen nooit helemaal geweest wat het volgens mij hoort te zijn. Daardoor geloofde ik alles wat ze tegen me zei en vond ik dat ik eigenlijk ook niet beter verdiende.
Om een lang verhaal kort te maken: ik durfde aan niemand te vertellen hoe ik door mijn ex werd behandeld, dit mocht ook niet van haar. Uiteindelijk kon ik echter niet meer normaal functioneren, ik stond stijf van angst en ging daardoor slechter presteren op mijn werk, gedroeg me afwezig bij de paar vrienden die ik nog mocht zien etc. Men begon zich dus af te vragen wat er was en eindelijk kwam het hoge woord eruit bij mijn nicht. Het heeft een aantal maanden geduurd, waarin ze consequent op me bleef inpraten mijn ex te verlaten. Dat heeft me erg geholpen dus toen mijn ex het voor de zoveelste keer dreigde uit te maken, heb ik de knoop doorgehakt en haar uit mijn huis gezet.
Het probleem zit 'm echter in het feit dat ik doodsbang ben voor mijn ex. Niet zomaar een beetje bang, nee het beheerst mijn hele leven. Ik vond het heel moeilijk om mijn vrije tijd op te vullen na de relatie, maar het is aardig gelukt. Ik sport weer, ik geef bijles, ik doe meer aan mijn hobby's, heb veel meer contact met de buitenwereld. Je zou denken: hét recept om over een pas verbroken relatie heen te komen. Maar mijn ex is niet uit mijn gedachten, ik ben constant als de dood dat ze plotseling tevoorschijn komt en me overhoop knalt of neersteekt, omdat ze me dit altijd heeft beloofd, mocht het uitgaan.
Sinds de dag dat het uit is, ben ik in totaal niet meer dan 10 dagen alleen thuis geweest. Ik slaap bij mijn ouders, mijn nicht, mijn beste vriend of er blijft iemand bij mij slapen. Maar zelfs dan slaap ik niet goed: ik droom vrijwel elke nacht over mijn ex en die dromen zijn niet om vrolijk van te worden.
Ik word ZO moe van mezelf, ik wil wanhopig graag verder gaan, een nieuw leven opbouwen! Mijn ex heeft me dmv mails/smsjes/brieven duidelijk gemaakt het nog te willen proberen, ook voor mijn eigen bestwil want ze weet blijkbaar dat ik onrustig ben. Ondanks al deze shit ben ik zo ver gekomen in zo'n korte tijd, maar ik begin moedeloos te worden van die allesoverheersende angst. Ik merk dat mijn omgeving me nogal dramatisch vindt reageren. Ze snappen best dat mijn ex een manipulatief persoon is, maar vinden het een beetje overdreven dat ik zó bang ben voor een mager vrouwtje als mijn ex. Het doet me pijn dat zelfs mijn ouders hier grapjes over maken of vinden dat een relatie tussen twee vrouwen nu eenmaal wat dramatischer verloopt dan een relatie tussen m/v. Ik word er heel onzeker van, ik weet dat dit ook geen gezonde situatie of reactie van mij hierop is, maar ik weet ook dat mijn ex wat geweld betreft een vrouw van haar woord is. Het is niet dat ik bang ben voor een paar rake klappen, ik ben echt bang om vermoord te worden omdat ze me dit dus heeft beloofd. Het erge is dat ik weet dat ze dit evt. alleen heeft gezegd om zo controle over me te houden, maar het uiteindelijk niet zal doen. En dan toch die rotangst, want aan de andere kant is ze er gek genoeg voor... Af en toe ben ik zo desperate om van deze angst af te komen dat ik denk dat het beter zou zijn om weer terug te gaan naar mijn ex. Ook die gedachte beangstigd me vreselijk. Pfff, zoveel ANGST! Ik moest het even van me afschrijven...
Hebben jullie nog tips/wijze woorden over hoe ik met deze angst moet omgaan of herkent iemand zich misschien in deze situatie? Ik hoor (of nou ja: lees) het supergraag!
