Psyche
alle pijlers
ik ga opgenomen worden
zaterdag 16 juli 2011 om 22:17
Hallo allemaal,
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
dinsdag 19 juli 2011 om 21:16
quote:alexisss schreef op 19 juli 2011 @ 20:33:
Zou het dan heel toevallig niet ook een klein beetje aan jezelf liggen, dat je dat gevoel elke keer hebt
Het ligt heel erg aan mij. Wat ik er aan doen kan, heb ik gedaan / doe ik. Het is niet voor niets dat velen moeilijk kunnen geloven dat ik autistisch ben. Dat komt door mijn levenslange grote wens om sociaal te participeren en mijn heldere verstand, plus doordat ik mijn tekortkoming niet als een gemakkelijk excuus gebruik.
quote:Bovendien ben jij hier aardig aan het samenspannen met nog een aantal om Kers helemaal de grond in te boren.Samenspannen heb ik niet nodig.
Zou het dan heel toevallig niet ook een klein beetje aan jezelf liggen, dat je dat gevoel elke keer hebt
Het ligt heel erg aan mij. Wat ik er aan doen kan, heb ik gedaan / doe ik. Het is niet voor niets dat velen moeilijk kunnen geloven dat ik autistisch ben. Dat komt door mijn levenslange grote wens om sociaal te participeren en mijn heldere verstand, plus doordat ik mijn tekortkoming niet als een gemakkelijk excuus gebruik.
quote:Bovendien ben jij hier aardig aan het samenspannen met nog een aantal om Kers helemaal de grond in te boren.Samenspannen heb ik niet nodig.
dinsdag 19 juli 2011 om 21:31
Als eerste wil ik klaver123 heel veel sterkte wensen met haar komende opname en vind ik het heel knap dat je zelf de beslissing hebt genomen een dikke
Omdat je om ervaringen vroeg geef ik die van mij even.
Een groot aantal jaren geleden ben ik ook opgenomen als patient/client hoe je het ook wilt noemen.
In het begin deed ik niets anders dan overal tegenaan schoppen en geen hulp aannemen.
Gelukkig heb ik hulpverleners en pbérs gehad die op een gegeven ogeblik hier doorheen wisten te prikken en met kleine beetjes hulp begonnen.
Mijn psychiater begon met korte gesprekken,liet mij vertellen of niet. Soms was er gewoon een sessie met bijna complete stilte
ik had geen vertrouwen in niemand in het ggz.
Maar na een poosje kwam het langzaam aan toch ....en omdat ik zelf door toeval een artikel las waarin mijn syndroom beschreven stond en het voor mij een oogopener was van ja dit is wat ik heb en dit kon bespreken en er naar mij geluisterd werd kwam langzaam het vertrouwen.
Ook omdat er toen gezegd werd dat ik een onderzoek kreeg om te zien of het klopte.
Mijn behandelaren hadden al het idee wat er met mj aan de hand was.
Hierna heb ik veel en hard moeten vechten maar zowel verplegend personeel als behandelaren zijn er altijd voor mij geweest Het gebeurde zelf dat ik elke dag een gesprek had als het nodig was en JA ze waren er voor mij en hebben mij nooit laten vallen wat ik ook deed.
Nu jaren later heb ik het ggz gelukkig niet meer nodig en leef een gelukkig leven maar wel dank zij het hele ggz en dat ze in mij bleven geloven en mij leerden dat voor iedereen het leven waarde heeft en je mag zijn wie je bent.
Er zullen best ggz instellingen zijn waar het niet altijd ok is, maar het is wel zo wat er hier al gezegd is er zijn ook mensen die het wel makkelijk vinden en in de slachtoffer rol blijven zitten en de draaideur ggz-ers blijven.
Je moet het uiteindelijk zelf doen maar je zult wel hulp moeten accepteren,
En de therapieen die je nodig hebt serieus moeten nemen anders kom je er niet.
Ik kan mij met oprecht een ex ggz-er noemen mede dankzij de volharding en het geloof wat men in mij gehouden heeft.
En Verry-Cherry zoals ik het van jou lees complimenten want ik merk dat jij ook hart heb voor de mensen die je behandelt en ze niet inde steek laat.
Van mij krijg je ook een hart onder je riem en een groot ook nog eens.
voor Verry-Cherry
Omdat je om ervaringen vroeg geef ik die van mij even.
Een groot aantal jaren geleden ben ik ook opgenomen als patient/client hoe je het ook wilt noemen.
In het begin deed ik niets anders dan overal tegenaan schoppen en geen hulp aannemen.
Gelukkig heb ik hulpverleners en pbérs gehad die op een gegeven ogeblik hier doorheen wisten te prikken en met kleine beetjes hulp begonnen.
Mijn psychiater begon met korte gesprekken,liet mij vertellen of niet. Soms was er gewoon een sessie met bijna complete stilte
ik had geen vertrouwen in niemand in het ggz.
Maar na een poosje kwam het langzaam aan toch ....en omdat ik zelf door toeval een artikel las waarin mijn syndroom beschreven stond en het voor mij een oogopener was van ja dit is wat ik heb en dit kon bespreken en er naar mij geluisterd werd kwam langzaam het vertrouwen.
Ook omdat er toen gezegd werd dat ik een onderzoek kreeg om te zien of het klopte.
Mijn behandelaren hadden al het idee wat er met mj aan de hand was.
Hierna heb ik veel en hard moeten vechten maar zowel verplegend personeel als behandelaren zijn er altijd voor mij geweest Het gebeurde zelf dat ik elke dag een gesprek had als het nodig was en JA ze waren er voor mij en hebben mij nooit laten vallen wat ik ook deed.
Nu jaren later heb ik het ggz gelukkig niet meer nodig en leef een gelukkig leven maar wel dank zij het hele ggz en dat ze in mij bleven geloven en mij leerden dat voor iedereen het leven waarde heeft en je mag zijn wie je bent.
Er zullen best ggz instellingen zijn waar het niet altijd ok is, maar het is wel zo wat er hier al gezegd is er zijn ook mensen die het wel makkelijk vinden en in de slachtoffer rol blijven zitten en de draaideur ggz-ers blijven.
Je moet het uiteindelijk zelf doen maar je zult wel hulp moeten accepteren,
En de therapieen die je nodig hebt serieus moeten nemen anders kom je er niet.
Ik kan mij met oprecht een ex ggz-er noemen mede dankzij de volharding en het geloof wat men in mij gehouden heeft.
En Verry-Cherry zoals ik het van jou lees complimenten want ik merk dat jij ook hart heb voor de mensen die je behandelt en ze niet inde steek laat.
Van mij krijg je ook een hart onder je riem en een groot ook nog eens.
voor Verry-Cherry
dinsdag 19 juli 2011 om 22:29
quote:alleenvoormij schreef op 19 juli 2011 @ 21:31:
Er zullen best ggz instellingen zijn waar het niet altijd ok is, maar het is wel zo wat er hier al gezegd is er zijn ook mensen die het wel makkelijk vinden en in de slachtoffer rol blijven zitten en de draaideur ggz-ers blijven.
Je moet het uiteindelijk zelf doen maar je zult wel hulp moeten accepteren,
En de therapieen die je nodig hebt serieus moeten nemen anders kom je er niet.
Ik kan mij met oprecht een ex ggz-er noemen mede dankzij de volharding en het geloof wat men in mij gehouden heeft.
Niet alle averechtse resultaten van diagnose en / of behandeling komen doordat de patient niet bereid is mee te werken. Bij mij was het omgekeerde het geval.
Ik ben meermaals met overgave en inzet in psychotherapie gegaan, en heb er soms jaren in volhard terwijl het toch steeds slechter met me bleef gaan. Ik bracht mijn achteruitgang niet in verband met de therapie (edit: is niet helemaal waar, zie onder), maar met mijn eigen falen, en werkte nog maar weer harder, tot aan de zoveelste inzinking en opname. En ik vind dus dat niet ik had moeten zien dat dit geen goede hulp voor me was maar de hulpverleners. Want ik zag het niet.
We waren bezig om van een ms dos een apple te maken. Kansloos.
Onder alles zit trouwens een reden, ook onder niet goed meewerken door clienten / patienten. Daarbij heb ik het niet goed meewerken ook nog eens niet veel waargenomen, tijdens de vele gesprekken met medepatienten in mijn lange en vrij intensieve 'carriere' bij de ggz. De meesten die niet goed meewerkten waren minder begaafd.
Edit: ik heb heus wel kritiek gehad in die tijd. Op de therapie, op de therapeuten, op het beleid. Maar ik wist niet beter of ik kon, alle factoren en beroerde omstandigheden in aanmerking genomen, nergens anders terecht dan daar.
Er zullen best ggz instellingen zijn waar het niet altijd ok is, maar het is wel zo wat er hier al gezegd is er zijn ook mensen die het wel makkelijk vinden en in de slachtoffer rol blijven zitten en de draaideur ggz-ers blijven.
Je moet het uiteindelijk zelf doen maar je zult wel hulp moeten accepteren,
En de therapieen die je nodig hebt serieus moeten nemen anders kom je er niet.
Ik kan mij met oprecht een ex ggz-er noemen mede dankzij de volharding en het geloof wat men in mij gehouden heeft.
Niet alle averechtse resultaten van diagnose en / of behandeling komen doordat de patient niet bereid is mee te werken. Bij mij was het omgekeerde het geval.
Ik ben meermaals met overgave en inzet in psychotherapie gegaan, en heb er soms jaren in volhard terwijl het toch steeds slechter met me bleef gaan. Ik bracht mijn achteruitgang niet in verband met de therapie (edit: is niet helemaal waar, zie onder), maar met mijn eigen falen, en werkte nog maar weer harder, tot aan de zoveelste inzinking en opname. En ik vind dus dat niet ik had moeten zien dat dit geen goede hulp voor me was maar de hulpverleners. Want ik zag het niet.
We waren bezig om van een ms dos een apple te maken. Kansloos.
Onder alles zit trouwens een reden, ook onder niet goed meewerken door clienten / patienten. Daarbij heb ik het niet goed meewerken ook nog eens niet veel waargenomen, tijdens de vele gesprekken met medepatienten in mijn lange en vrij intensieve 'carriere' bij de ggz. De meesten die niet goed meewerkten waren minder begaafd.
Edit: ik heb heus wel kritiek gehad in die tijd. Op de therapie, op de therapeuten, op het beleid. Maar ik wist niet beter of ik kon, alle factoren en beroerde omstandigheden in aanmerking genomen, nergens anders terecht dan daar.
dinsdag 19 juli 2011 om 22:47
Even on topic:
Klavertje, ik vind het zoo jammer dat het zo is gegaan hier. Je hebt beter verdiend.
Heel lang geleden, overleden binnen een paar jaar tijd mijn moeder en vader. Na het overlijden van mijn paps (hij overleed in binnen een week na de geboorte van ons kindje) kampte ik met tegenstrijdige gevoelens van rouw en blijdschap (geen wonder natuurlijk). Later kwamen de schuldgevoelens voor mijn blijdschap.
Toen ik uiteindelijk bij de GGZ kwam werd op mijn intakeformulier, nav mijn antwoorden, "geadopteerd" genoteerd.Nu had ik nooit problemen gehad met mijn adoptie en toch gingen haast alle sessies richting mijn adoptie/ongewenst kind zijn, etc. Als ik zei dat ik hier geen problemen mee had dan werd mij verteld dat dit toch echt mijn probleem was en dat dit allemaal in mijn onderbewustzijn "zat".
Nou ja, totale zinlose therapie dus, ben er gelukkig door mijn eigen omgeving uit getrokken maar het geeft wel aan dat je moet opletten en dat niet alles vanzelf gaat. Zou misschien wel meer moeten maar een wereld waar alles gaat zoals het moet is een Fata Morgana en te vinden op de Efteling.
Klavertje, ik vind het zoo jammer dat het zo is gegaan hier. Je hebt beter verdiend.
Heel lang geleden, overleden binnen een paar jaar tijd mijn moeder en vader. Na het overlijden van mijn paps (hij overleed in binnen een week na de geboorte van ons kindje) kampte ik met tegenstrijdige gevoelens van rouw en blijdschap (geen wonder natuurlijk). Later kwamen de schuldgevoelens voor mijn blijdschap.
Toen ik uiteindelijk bij de GGZ kwam werd op mijn intakeformulier, nav mijn antwoorden, "geadopteerd" genoteerd.Nu had ik nooit problemen gehad met mijn adoptie en toch gingen haast alle sessies richting mijn adoptie/ongewenst kind zijn, etc. Als ik zei dat ik hier geen problemen mee had dan werd mij verteld dat dit toch echt mijn probleem was en dat dit allemaal in mijn onderbewustzijn "zat".
Nou ja, totale zinlose therapie dus, ben er gelukkig door mijn eigen omgeving uit getrokken maar het geeft wel aan dat je moet opletten en dat niet alles vanzelf gaat. Zou misschien wel meer moeten maar een wereld waar alles gaat zoals het moet is een Fata Morgana en te vinden op de Efteling.
Optimist tot in de kist!
woensdag 20 juli 2011 om 12:44
woensdag 20 juli 2011 om 13:51
quote:Frankie33 schreef op 19 juli 2011 @ 22:29:
[...]
Niet alle averechtse resultaten van diagnose en / of behandeling komen doordat de patient niet bereid is mee te werken. Bij mij was het omgekeerde het geval.
Ik ben meermaals met overgave en inzet in psychotherapie gegaan, en heb er soms jaren in volhard terwijl het toch steeds slechter met me bleef gaan. Ik bracht mijn achteruitgang niet in verband met de therapie (edit: is niet helemaal waar, zie onder), maar met mijn eigen falen, en werkte nog maar weer harder, tot aan de zoveelste inzinking en opname. En ik vind dus dat niet ik had moeten zien dat dit geen goede hulp voor me was maar de hulpverleners. Want ik zag het niet.
We waren bezig om van een ms dos een apple te maken. Kansloos.
Onder alles zit trouwens een reden, ook onder niet goed meewerken door clienten / patienten. Daarbij heb ik het niet goed meewerken ook nog eens niet veel waargenomen, tijdens de vele gesprekken met medepatienten in mijn lange en vrij intensieve 'carriere' bij de ggz. De meesten die niet goed meewerkten waren minder begaafd.
Edit: ik heb heus wel kritiek gehad in die tijd. Op de therapie, op de therapeuten, op het beleid. Maar ik wist niet beter of ik kon, alle factoren en beroerde omstandigheden in aanmerking genomen, nergens anders terecht dan daar.
Frankie, ik snap heel goed dat het zo kan gaan. En ik denk ook dat je zeker niet de enige bent bij wie de GGZ-aanpak (voor zover die over één kam te scheren is) niet of zelfs averechts werkt. Zonde dat je jaren hebt lopen prutsen terwijl er elders meteen een goede diagnose en behandeling bleken te zijn. Ik begrijp je frustratie (en woede) daarover wel. Heb zelf de ervaring ook (niet direct, maar door mijn broer, die na jaren in hulpverlenersland rond te hebben gedoold schizofreen bleek te zijn). Het gaat me er alleen om dat dit niet de plek is voor die discussie, en al helemaal niet als die de overhand krijgt en in een persoonlijk steekduel uitmondt, waardoor TO's verhaal ondersneeuwt.
Ben blij voor je dat je nu weet waar het 'm bij jou aan schort, dat je een goede behandelaar hebt en weet hoe je met jouw ding om moet gaan om een zo goed mogelijk leven te leiden. Ik hoop dat je je frustratie over de jaren dat het niet vlotte uiteindelijk los kunt laten. Je schiet er niks mee op. Integendeel zelfs.
[...]
Niet alle averechtse resultaten van diagnose en / of behandeling komen doordat de patient niet bereid is mee te werken. Bij mij was het omgekeerde het geval.
Ik ben meermaals met overgave en inzet in psychotherapie gegaan, en heb er soms jaren in volhard terwijl het toch steeds slechter met me bleef gaan. Ik bracht mijn achteruitgang niet in verband met de therapie (edit: is niet helemaal waar, zie onder), maar met mijn eigen falen, en werkte nog maar weer harder, tot aan de zoveelste inzinking en opname. En ik vind dus dat niet ik had moeten zien dat dit geen goede hulp voor me was maar de hulpverleners. Want ik zag het niet.
We waren bezig om van een ms dos een apple te maken. Kansloos.
Onder alles zit trouwens een reden, ook onder niet goed meewerken door clienten / patienten. Daarbij heb ik het niet goed meewerken ook nog eens niet veel waargenomen, tijdens de vele gesprekken met medepatienten in mijn lange en vrij intensieve 'carriere' bij de ggz. De meesten die niet goed meewerkten waren minder begaafd.
Edit: ik heb heus wel kritiek gehad in die tijd. Op de therapie, op de therapeuten, op het beleid. Maar ik wist niet beter of ik kon, alle factoren en beroerde omstandigheden in aanmerking genomen, nergens anders terecht dan daar.
Frankie, ik snap heel goed dat het zo kan gaan. En ik denk ook dat je zeker niet de enige bent bij wie de GGZ-aanpak (voor zover die over één kam te scheren is) niet of zelfs averechts werkt. Zonde dat je jaren hebt lopen prutsen terwijl er elders meteen een goede diagnose en behandeling bleken te zijn. Ik begrijp je frustratie (en woede) daarover wel. Heb zelf de ervaring ook (niet direct, maar door mijn broer, die na jaren in hulpverlenersland rond te hebben gedoold schizofreen bleek te zijn). Het gaat me er alleen om dat dit niet de plek is voor die discussie, en al helemaal niet als die de overhand krijgt en in een persoonlijk steekduel uitmondt, waardoor TO's verhaal ondersneeuwt.
Ben blij voor je dat je nu weet waar het 'm bij jou aan schort, dat je een goede behandelaar hebt en weet hoe je met jouw ding om moet gaan om een zo goed mogelijk leven te leiden. Ik hoop dat je je frustratie over de jaren dat het niet vlotte uiteindelijk los kunt laten. Je schiet er niks mee op. Integendeel zelfs.
woensdag 20 juli 2011 om 17:38
Klavertje, ik hoop dat je hier toch nog kijkt voor je opgenomen wordt. Ik heb een hele goede vriendin, die haar leven te danken heeft aan een opname (bij de Gelderse Roos, maar wel een andere locatie dan jij). Zij is daar zoveel beter uitgekomen dat zelfs de diagnose die ze daarvoor had eigenlijk opgeheven is nu. Ze zag het als laatste strohalm en had met zichzelf afgesproken dat als dit niet zou werken, dat ze uit het leven mocht stappen. Hoe verschrikkelijk ik dat idee ook vond, ik snapte het wel heel goed en was het er ook mee 'eens'. Zoals het ging was voor haar echt geen doen. Ze is er vol voor gegaan, het heeft geloof ik 1,5 jaar geduurd, maar het is het zo ontzettend waard geweest.
Ik wens je veel succes!
Ik wens je veel succes!
vrijdag 22 juli 2011 om 18:10
zo, maandag ga ik erheen! ik vind het zo spannend en eng, maar voor mij is het ook echt werken aan mezelf en zelf sterker worden!
net mijn facebook gedeactiveerd, ff alleen mezelf. Ik ben erg gevoelig voor dit soort dingen, daar kan ik dan aan blijven hangen en nu wil ik helemaal geen social network, zodat ik helemaal op mezelf kan richten.
spannend...
net mijn facebook gedeactiveerd, ff alleen mezelf. Ik ben erg gevoelig voor dit soort dingen, daar kan ik dan aan blijven hangen en nu wil ik helemaal geen social network, zodat ik helemaal op mezelf kan richten.
spannend...
vrijdag 22 juli 2011 om 18:20
vrijdag 22 juli 2011 om 18:23
quote:_yellowlove_ schreef op 22 juli 2011 @ 18:17:
Ah dat herken ik wel, de facebook deactivatie. Dat heeft mij heel veel goed gedaan (ook ivm het liefdesverdriet enzo) Ik hoop dat het bij jou ook helpt!Zo toevallig, ook ik heb vandaag mijn FB gedactiveerd. Werd er een beetje dol van. Ga as maandag met een nieuwe opdracht beginnen, dus wil even geen polonaise op mijn scherm, maar ik kan mij zo voorstellen dat het ook goed werkt bij liefdesverdriet
Ah dat herken ik wel, de facebook deactivatie. Dat heeft mij heel veel goed gedaan (ook ivm het liefdesverdriet enzo) Ik hoop dat het bij jou ook helpt!Zo toevallig, ook ik heb vandaag mijn FB gedactiveerd. Werd er een beetje dol van. Ga as maandag met een nieuwe opdracht beginnen, dus wil even geen polonaise op mijn scherm, maar ik kan mij zo voorstellen dat het ook goed werkt bij liefdesverdriet
vrijdag 22 juli 2011 om 21:19
Zo, inderdaad spannend hoor!
Een heel goed idee om even pas op de plaats te houden wat betreft die social media. Even helemaal op jezelf richten. Dat is gewoon het begin.
Misschien gek dat ik dit zeg, maar ik vind je nu al een stuk beter klinken dan een tijdje terug. Je weet heel duidelijk te verwoorden wat er mis loopt namelijk, en ziet al veel beter in wat je nodig hebt en wat goed is voor je.
Sterkte en succes de komende tijd
Een heel goed idee om even pas op de plaats te houden wat betreft die social media. Even helemaal op jezelf richten. Dat is gewoon het begin.
Misschien gek dat ik dit zeg, maar ik vind je nu al een stuk beter klinken dan een tijdje terug. Je weet heel duidelijk te verwoorden wat er mis loopt namelijk, en ziet al veel beter in wat je nodig hebt en wat goed is voor je.
Sterkte en succes de komende tijd
zaterdag 23 juli 2011 om 22:16
Dankje allemaal:)
Ik lees steeds vaker dat mensen hun account deactiveren, bijv op Facebook. Verbaast me niet. Ik ben er gevoelig voor om mensen die ik juist moet loslaten te gaan volgen. En daarom wil me tot 2012 ervan verlossen. Als dat goed bevalt, hoef ik het nooit meer. Maar als ik mijn extreme volg gedrag om controle heb, dan kan ik er misschien ook weer gebruik van maken.
Mijn koffers zijn iig gepakt. Voel me nu trouwens al veel beter zonder msn en fb:) bevrijdend!!!
Ik lees steeds vaker dat mensen hun account deactiveren, bijv op Facebook. Verbaast me niet. Ik ben er gevoelig voor om mensen die ik juist moet loslaten te gaan volgen. En daarom wil me tot 2012 ervan verlossen. Als dat goed bevalt, hoef ik het nooit meer. Maar als ik mijn extreme volg gedrag om controle heb, dan kan ik er misschien ook weer gebruik van maken.
Mijn koffers zijn iig gepakt. Voel me nu trouwens al veel beter zonder msn en fb:) bevrijdend!!!
zaterdag 23 juli 2011 om 22:43
Ja het aftellen is echt begonnen. Ik hoop dat je fijne mensen tegenkomt. Dat je het niet allemaal alleen hoeft te doen.
Eerste dagen is heel veel indrukken, neem de tijd om daar een beetje van bij te komen. Heb je een boek ingepakt, of mp3 voor muziek, om even iets rustigs wat vertrouwd en fijn is te kunnen doen?
Eerste dagen is heel veel indrukken, neem de tijd om daar een beetje van bij te komen. Heb je een boek ingepakt, of mp3 voor muziek, om even iets rustigs wat vertrouwd en fijn is te kunnen doen?
zondag 4 september 2011 om 23:37
Hallo allemaal,
Ik zit nu 6 weken in het herstellingsoord en ik moet nog 2 weken:) het gaat goed met me. Ik heb hier zoveel geleerd en aan gehad. Ik ben helemaal van de anti depressiva af en dat was 1 van mijn doelen:) dus ben heel trots. Alleen jammer dat ik flink ben bijgekomen, maar dat komt door het afbouwen en vocht vasthouden en zo, maar ook dat komt wel weer goed:)
Het heeft me echt geholpen:) ben trots!
Liefs
Ik zit nu 6 weken in het herstellingsoord en ik moet nog 2 weken:) het gaat goed met me. Ik heb hier zoveel geleerd en aan gehad. Ik ben helemaal van de anti depressiva af en dat was 1 van mijn doelen:) dus ben heel trots. Alleen jammer dat ik flink ben bijgekomen, maar dat komt door het afbouwen en vocht vasthouden en zo, maar ook dat komt wel weer goed:)
Het heeft me echt geholpen:) ben trots!
Liefs
