Psyche
alle pijlers
Ik heb een trauma...
vrijdag 18 mei 2012 om 03:18
En ik werk er inmiddels hard aan om ermee te dealen. Het is echter zo verweven met het dagelijkse leven dat het soms zo moeilijk is...
De dood is overal. Op tv, op internet, in de krant. Mijn papa is dood. Een zelfverkozen dood. Vorig jaar maart, echter pas gevonden in april. Heel erg dood dus toen ik hem voor het laatst zag...ooit wilde ik patholoog anatoom worden. Ik heb meerdere doden gezien. Maar mijn papa....ik heb gegild, geschreeuwd en ik bleef er bijna in. En nu heb ik een trauma...alles blijft op mijn netvlies staan. De kou, zijn kou, voel ik nog steeds in mijn botten.
En dan het horen van zijn dood.... Op mijn werk. Door mijn vriend....het moment dat je letterlijk door de grond zakt....
Ik moest het even kwijt...kan niet slapen. Weer niet...
De dood is overal. Op tv, op internet, in de krant. Mijn papa is dood. Een zelfverkozen dood. Vorig jaar maart, echter pas gevonden in april. Heel erg dood dus toen ik hem voor het laatst zag...ooit wilde ik patholoog anatoom worden. Ik heb meerdere doden gezien. Maar mijn papa....ik heb gegild, geschreeuwd en ik bleef er bijna in. En nu heb ik een trauma...alles blijft op mijn netvlies staan. De kou, zijn kou, voel ik nog steeds in mijn botten.
En dan het horen van zijn dood.... Op mijn werk. Door mijn vriend....het moment dat je letterlijk door de grond zakt....
Ik moest het even kwijt...kan niet slapen. Weer niet...
vrijdag 18 mei 2012 om 11:11
meid wat vreselijk voor je!
Ik snap niet en wel dat ze je nog hebben laten "kijken"
Mijn vader was 5 dagen vermist toen hij gevonden werd en wij mochten niet meer kijken. Maar het accepteren van zijn dood duurde daardoor wel heel erg lang, vragen kwamen op zoals: wat het hem wel, veel ontkenning! Ik had m graag nog gezien al was het maar een voet.
Maar na 10 dagen.... dat is echt niet verantwoord... Je weet nu wel zeker dat hij dood is maar je wil hem zo niet herinneren.
Heb je nog mooie foto's die je op kan hangen zodat je daar naar kan kijken? Je kan ook een gesprek aangaan met een patholoog.
Ik snap niet en wel dat ze je nog hebben laten "kijken"
Mijn vader was 5 dagen vermist toen hij gevonden werd en wij mochten niet meer kijken. Maar het accepteren van zijn dood duurde daardoor wel heel erg lang, vragen kwamen op zoals: wat het hem wel, veel ontkenning! Ik had m graag nog gezien al was het maar een voet.
Maar na 10 dagen.... dat is echt niet verantwoord... Je weet nu wel zeker dat hij dood is maar je wil hem zo niet herinneren.
Heb je nog mooie foto's die je op kan hangen zodat je daar naar kan kijken? Je kan ook een gesprek aangaan met een patholoog.
vrijdag 18 mei 2012 om 12:22
Ik heb gelukkig wel een psycholoog en ik heb deelgenomen aan een praatgroep voor nabestaanden na zelfdoding.
De psycholoog had ik al, de laatste jaren zijn erg zwaar en moeilijk geweest. Het maakt zoveel kapot, als iemand van wie je houdt zo ziek is en zo aftakelt. Ons gezin was ontzettend dysfunctioneel, ik was de volwassene thuis. Ik had de verantwoording over meer dan me lief was....nu zit ik dan ook thuis. Na papa's dood heb ik nog ruim een half jaar gewerkt en toen was het op. Gelukkig is het uwv ook heel erg voorzichtig met me, dus ik mag echt even helemaal niets.
Het gemis wordt idd steeds groter....echt veel foto's zijn er niet, hij wilde niet graag op de foto.
Uiteindelijk is het heel dubbel, ik ben toch ook wel blij dat ik echt gezien heb dat hij het was....dat daar geen twijfel over bestaat. Maar dat ze bijvoorbeeld zo al zijn kleren in een plastic tas hadden gedaan, en die lag daar op tafel bij papa, en dat je niet weet of het gewassen oid is of niet...en je daar een beetje op goed geluk in staat te graaien...ik had papa's vest gepakt en ik dacht dat t wel meeviel qua geur maar even later bleek dat die geur helemaal in mijn eigen kleding getrokken was....dat is afschuwelijk.
Ik mis hem gewoon zo ontzettend....ik was ook echt een papa's meisje. Hij was mijn maatje...
Dank je wel voor de knuffels etc, doet me goed
De psycholoog had ik al, de laatste jaren zijn erg zwaar en moeilijk geweest. Het maakt zoveel kapot, als iemand van wie je houdt zo ziek is en zo aftakelt. Ons gezin was ontzettend dysfunctioneel, ik was de volwassene thuis. Ik had de verantwoording over meer dan me lief was....nu zit ik dan ook thuis. Na papa's dood heb ik nog ruim een half jaar gewerkt en toen was het op. Gelukkig is het uwv ook heel erg voorzichtig met me, dus ik mag echt even helemaal niets.
Het gemis wordt idd steeds groter....echt veel foto's zijn er niet, hij wilde niet graag op de foto.
Uiteindelijk is het heel dubbel, ik ben toch ook wel blij dat ik echt gezien heb dat hij het was....dat daar geen twijfel over bestaat. Maar dat ze bijvoorbeeld zo al zijn kleren in een plastic tas hadden gedaan, en die lag daar op tafel bij papa, en dat je niet weet of het gewassen oid is of niet...en je daar een beetje op goed geluk in staat te graaien...ik had papa's vest gepakt en ik dacht dat t wel meeviel qua geur maar even later bleek dat die geur helemaal in mijn eigen kleding getrokken was....dat is afschuwelijk.
Ik mis hem gewoon zo ontzettend....ik was ook echt een papa's meisje. Hij was mijn maatje...
Dank je wel voor de knuffels etc, doet me goed
