Psyche
alle pijlers
Ik heb niet veel karakter...
woensdag 14 maart 2012 om 19:17
Sluit me bij alle voorgangers aan.
Het enige dat ik niet meer zou doen als ik jou was is zeggen dat je met een meisje hebt gescharreld en zeker niet een beetje. Je hebt iets met een meisje gehad. Je hebt een relatie gehad. Je hebt met iemand gedate. Scharrelen heeft een wat negatieve betekenis en komt een beetje minderwaardig/respectloos over. Ook al is de relatie voorbij, je hebt vaak nog wel respect voor diegene.
Dit gaat niet over je karakter maar over je taalgebruik. Taalgebruik laat een mens soms wel anders overkomen dan diegene is.
Het enige dat ik niet meer zou doen als ik jou was is zeggen dat je met een meisje hebt gescharreld en zeker niet een beetje. Je hebt iets met een meisje gehad. Je hebt een relatie gehad. Je hebt met iemand gedate. Scharrelen heeft een wat negatieve betekenis en komt een beetje minderwaardig/respectloos over. Ook al is de relatie voorbij, je hebt vaak nog wel respect voor diegene.
Dit gaat niet over je karakter maar over je taalgebruik. Taalgebruik laat een mens soms wel anders overkomen dan diegene is.
woensdag 14 maart 2012 om 20:37
Nou ja, meer heldere meningen. Ik ben dolblij dat ik uiteindelijk mijn vent heb ontmoet. Dat ik een keer niet heb gekeken naar een fantastisch uiterlijk of snelle praatjes. Maar gewoon naar wie hij was. En om heel eerlijk te zijn is het de enige man die me ooit echt heeft geraakt. Juist omdat hij zelfkennis had. Hij kent zijn negatieve en positieve punten. Ookal vind ik veel van de punten die hij aan zichzelf ' negatief' vind juist de punten waarop ik het dus een wereldvent is. Ik heb geen showmannetje, geen corpsbal, geen bierzuipende bralaap of pochende idioot. Dat is hij niet, simpelweg omdat hij dat niet nodig heeft.
In gezelschappen met vreemden luistert hij, knikt hij heel vriendelijk alsof hij heel erg geinteresseerd is in die bralapen en doet hij verder niks, humt hij een paar keer her en der en dat is het wel. Zoals hij zegt, waarom moeite steken in een oeverloze discussie met mensen die toch nooit tot zijn vriendenkring gaan behoren. Het is beleefdheid... niet meer. Maar ALS hij voor iemand gaat, dan is het echt tot het uiterste.
Het is geen alfa mannetje in uiterlijk en in gedrag. Hij is goed in zijn werk en rete intelligent, maar ook daar heeft hij het nooit over in gezelschap.
Heel in het begin irriteerde het me wel eens. Dacht ik. Jonge jonge...wat een lulletje rozewater ben je toch ook. Maar hij is wel MIJN lulletje rozewater. Hoe erg ik mijn best doe, ruzie krijg ik zelden met hem. Hij is een rots in de branding, een dijk van een vader die tig keer met geduld heeft met de kinderen dan ik zelf heb en ALS ik als eens boos op hem ben is het omdat ik daar behoefte aan heb, en nooit omdat hij het verdient eigenlijk. En dan voel ik me gelijk al weer in- en in slecht.
In gezelschappen met vreemden luistert hij, knikt hij heel vriendelijk alsof hij heel erg geinteresseerd is in die bralapen en doet hij verder niks, humt hij een paar keer her en der en dat is het wel. Zoals hij zegt, waarom moeite steken in een oeverloze discussie met mensen die toch nooit tot zijn vriendenkring gaan behoren. Het is beleefdheid... niet meer. Maar ALS hij voor iemand gaat, dan is het echt tot het uiterste.
Het is geen alfa mannetje in uiterlijk en in gedrag. Hij is goed in zijn werk en rete intelligent, maar ook daar heeft hij het nooit over in gezelschap.
Heel in het begin irriteerde het me wel eens. Dacht ik. Jonge jonge...wat een lulletje rozewater ben je toch ook. Maar hij is wel MIJN lulletje rozewater. Hoe erg ik mijn best doe, ruzie krijg ik zelden met hem. Hij is een rots in de branding, een dijk van een vader die tig keer met geduld heeft met de kinderen dan ik zelf heb en ALS ik als eens boos op hem ben is het omdat ik daar behoefte aan heb, en nooit omdat hij het verdient eigenlijk. En dan voel ik me gelijk al weer in- en in slecht.
woensdag 14 maart 2012 om 20:42
quote:Oriane schreef op 14 maart 2012 @ 20:37:
Nou ja, meer heldere meningen. Ik ben dolblij dat ik uiteindelijk mijn vent heb ontmoet. Dat ik een keer niet heb gekeken naar een fantastisch uiterlijk of snelle praatjes. Maar gewoon naar wie hij was. En om heel eerlijk te zijn is het de enige man die me ooit echt heeft geraakt. Juist omdat hij zelfkennis had. Hij kent zijn negatieve en positieve punten. Ookal vind ik veel van de punten die hij aan zichzelf ' negatief' vind juist de punten waarop ik het dus een wereldvent is. Ik heb geen showmannetje, geen corpsbal, geen bierzuipende bralaap of pochende idioot. Dat is hij niet, simpelweg omdat hij dat niet nodig heeft.
In gezelschappen met vreemden luistert hij, knikt hij heel vriendelijk alsof hij heel erg geinteresseerd is in die bralapen en doet hij verder niks, humt hij een paar keer her en der en dat is het wel. Zoals hij zegt, waarom moeite steken in een oeverloze discussie met mensen die toch nooit tot zijn vriendenkring gaan behoren. Het is beleefdheid... niet meer. Maar ALS hij voor iemand gaat, dan is het echt tot het uiterste.
Het is geen alfa mannetje in uiterlijk en in gedrag. Hij is goed in zijn werk en rete intelligent, maar ook daar heeft hij het nooit over in gezelschap.
Heel in het begin irriteerde het me wel eens. Dacht ik. Jonge jonge...wat een lulletje rozewater ben je toch ook. Maar hij is wel MIJN lulletje rozewater. Hoe erg ik mijn best doe, ruzie krijg ik zelden met hem. Hij is een rots in de branding, een dijk van een vader die tig keer met geduld heeft met de kinderen dan ik zelf heb en ALS ik als eens boos op hem ben is het omdat ik daar behoefte aan heb, en nooit omdat hij het verdient eigenlijk. En dan voel ik me gelijk al weer in- en in slecht.Lief! Hoe je over je lulletje praat en terecht en herkenbaar!
Nou ja, meer heldere meningen. Ik ben dolblij dat ik uiteindelijk mijn vent heb ontmoet. Dat ik een keer niet heb gekeken naar een fantastisch uiterlijk of snelle praatjes. Maar gewoon naar wie hij was. En om heel eerlijk te zijn is het de enige man die me ooit echt heeft geraakt. Juist omdat hij zelfkennis had. Hij kent zijn negatieve en positieve punten. Ookal vind ik veel van de punten die hij aan zichzelf ' negatief' vind juist de punten waarop ik het dus een wereldvent is. Ik heb geen showmannetje, geen corpsbal, geen bierzuipende bralaap of pochende idioot. Dat is hij niet, simpelweg omdat hij dat niet nodig heeft.
In gezelschappen met vreemden luistert hij, knikt hij heel vriendelijk alsof hij heel erg geinteresseerd is in die bralapen en doet hij verder niks, humt hij een paar keer her en der en dat is het wel. Zoals hij zegt, waarom moeite steken in een oeverloze discussie met mensen die toch nooit tot zijn vriendenkring gaan behoren. Het is beleefdheid... niet meer. Maar ALS hij voor iemand gaat, dan is het echt tot het uiterste.
Het is geen alfa mannetje in uiterlijk en in gedrag. Hij is goed in zijn werk en rete intelligent, maar ook daar heeft hij het nooit over in gezelschap.
Heel in het begin irriteerde het me wel eens. Dacht ik. Jonge jonge...wat een lulletje rozewater ben je toch ook. Maar hij is wel MIJN lulletje rozewater. Hoe erg ik mijn best doe, ruzie krijg ik zelden met hem. Hij is een rots in de branding, een dijk van een vader die tig keer met geduld heeft met de kinderen dan ik zelf heb en ALS ik als eens boos op hem ben is het omdat ik daar behoefte aan heb, en nooit omdat hij het verdient eigenlijk. En dan voel ik me gelijk al weer in- en in slecht.Lief! Hoe je over je lulletje praat en terecht en herkenbaar!
woensdag 14 maart 2012 om 21:46
quote:lampjelampje schreef op 14 maart 2012 @ 19:01:
Oh herkenbaar hoor! Ik heb toevallig net wel een diploma op zak (bachelor) maar werk nu een jaar. Heb heel veel gesolliciteerd, maar nergens aangenomen. Dus nu werk ik nog steeds in een winkel (bijbaan). Ben niet flitsend, woon zelfs weer thuis na een paar jaar op mezelf gewoond te hebben. En wat voel ik me mislukt vergeleken bij die vriendinnen met wereldreizen, superappartementen en een attitude van zeer volwassen zelfstandige dames.
Maar, ik weet ook zo goed, hoe onzeker zij zijn. Hoe ze trots en arrogant al hun successen vermelden, terwijl ze dagen achtereen zitten te huilen omdat ze het allemaal niet meer weten. Hoe oneerlijk ze tegen zichzelf zijn vooral.
En dan denk ik, tja, ik heb weinig ambitie, of discipline, ik zeg weinig in grote gezelschappen, vind het ook lastig om gemaakt sociaal te gaan zitten zijn, maar ik kan mezelf wel recht in de ogen aan kijken.
En ik herken het heel goed ook dat me beter op mijn gemak voel bij mensen tegen wie ik minder opkijk (wat je natuurlijk nooit moet doen blablabla). Tja.
Ik vind dit wel een aparte reactie die vol tegenstrijdigheden zit.
Dus al die vriendinnen hebben het wel gemaakt en zijn doodongelukkig?
Terwijl ze trots op hun successen zijn?
Ik geloof daar niets van.
Neem aan dat dit wel wat genuanceerder ligt.
Ik vind er ook een soort van jaloerse steek in door klinken.
Enerzijds de opmerking over vriendinnen dat ze arrogant zijn? Sorry, maar dat zeg je niet over vriendinnen op deze manier.
En als het vriendinnen zijn dan zou jij je geen mislukkeling in hun bijzijn moeten voelen.
Dan zou je het met hen bespreekbaar moeten kunnen maken waarom het hen wel lukt en jou niet.
Vriendinnen zijn er om elkaar te helpen, niet om elkaar af te vallen.
@ TO: een heleboel mensen vertellen je hier dat het allemaal wel mee valt hoe je je voelt en wat je van jezelf vindt.
Dat je je niet druk moet maken omdat je goed bent zoals je bent.
Ik ben het hier niet mee eens.
Als jij merkt dat je bepaalde dingen moet verbeteren of veranderen voor jezelf, dan moet je dat ook doen en er naar op zoek gaan.
Ik heb niet het idee dat je enorm onzeker bent of met een minderwaardigheidscomplex loopt.
Pak het heel praktisch aan en stel jezelf kleine redelijk makkelijk te behalen doelen.
Oh herkenbaar hoor! Ik heb toevallig net wel een diploma op zak (bachelor) maar werk nu een jaar. Heb heel veel gesolliciteerd, maar nergens aangenomen. Dus nu werk ik nog steeds in een winkel (bijbaan). Ben niet flitsend, woon zelfs weer thuis na een paar jaar op mezelf gewoond te hebben. En wat voel ik me mislukt vergeleken bij die vriendinnen met wereldreizen, superappartementen en een attitude van zeer volwassen zelfstandige dames.
Maar, ik weet ook zo goed, hoe onzeker zij zijn. Hoe ze trots en arrogant al hun successen vermelden, terwijl ze dagen achtereen zitten te huilen omdat ze het allemaal niet meer weten. Hoe oneerlijk ze tegen zichzelf zijn vooral.
En dan denk ik, tja, ik heb weinig ambitie, of discipline, ik zeg weinig in grote gezelschappen, vind het ook lastig om gemaakt sociaal te gaan zitten zijn, maar ik kan mezelf wel recht in de ogen aan kijken.
En ik herken het heel goed ook dat me beter op mijn gemak voel bij mensen tegen wie ik minder opkijk (wat je natuurlijk nooit moet doen blablabla). Tja.
Ik vind dit wel een aparte reactie die vol tegenstrijdigheden zit.
Dus al die vriendinnen hebben het wel gemaakt en zijn doodongelukkig?
Terwijl ze trots op hun successen zijn?
Ik geloof daar niets van.
Neem aan dat dit wel wat genuanceerder ligt.
Ik vind er ook een soort van jaloerse steek in door klinken.
Enerzijds de opmerking over vriendinnen dat ze arrogant zijn? Sorry, maar dat zeg je niet over vriendinnen op deze manier.
En als het vriendinnen zijn dan zou jij je geen mislukkeling in hun bijzijn moeten voelen.
Dan zou je het met hen bespreekbaar moeten kunnen maken waarom het hen wel lukt en jou niet.
Vriendinnen zijn er om elkaar te helpen, niet om elkaar af te vallen.
@ TO: een heleboel mensen vertellen je hier dat het allemaal wel mee valt hoe je je voelt en wat je van jezelf vindt.
Dat je je niet druk moet maken omdat je goed bent zoals je bent.
Ik ben het hier niet mee eens.
Als jij merkt dat je bepaalde dingen moet verbeteren of veranderen voor jezelf, dan moet je dat ook doen en er naar op zoek gaan.
Ik heb niet het idee dat je enorm onzeker bent of met een minderwaardigheidscomplex loopt.
Pak het heel praktisch aan en stel jezelf kleine redelijk makkelijk te behalen doelen.