Psyche
alle pijlers
Ik voel me schuldig omdat ik leef
vrijdag 23 november 2012 om 12:39
Deze titel vraagt natuurlijk om uitleg. Ik ben niet ongelukkig en al helemaal niet suïcidaal, integendeel, ik geniet van het leven met volle teugen. Ik ervaar mijzelf niet als een onnadenkende grootverbruiker maar besef mij heel goed dat ik alleen al omdat ik in het westen leef een consument ben. Mijn melk koop ik in pakken uit de supermarkt, evanals mijn flesje wijn, de reep chocola en biefstuk.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
vrijdag 23 november 2012 om 23:43
@NYC
Misschien helpt het als je er anders naar gaat kijken...
Je geniet van het goede van het leven en gunt iedereen die mogelijkheid. Daarnaast leef je bewust om zo jouw steentje bij te dragen.
Niemand heeft er wat aan dat jij je ellendig voelt omdat een ander het niet goed heeft maar vervolgens niets concreets doet om de ander te helpen. Ben je misschien gereformeerd opgevoed... dat zou een verklaring kunnen zijn. En dan is het de vraag waar je je precies schuldig over voelt... over het feit dat jij het goed hebt en een ander niet, of omdat jij je bescheiden hoort op te stellen en sober dient te leven, zoals je geleerd hebt vanuit je geloof, maar dat je dat niet echt nakomt...
Misschien helpt het als je er anders naar gaat kijken...
Je geniet van het goede van het leven en gunt iedereen die mogelijkheid. Daarnaast leef je bewust om zo jouw steentje bij te dragen.
Niemand heeft er wat aan dat jij je ellendig voelt omdat een ander het niet goed heeft maar vervolgens niets concreets doet om de ander te helpen. Ben je misschien gereformeerd opgevoed... dat zou een verklaring kunnen zijn. En dan is het de vraag waar je je precies schuldig over voelt... over het feit dat jij het goed hebt en een ander niet, of omdat jij je bescheiden hoort op te stellen en sober dient te leven, zoals je geleerd hebt vanuit je geloof, maar dat je dat niet echt nakomt...
zaterdag 24 november 2012 om 00:47
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 13:46:
Eens, Dreamer. Zowel het aspect dat ik ófwel (nog meer) moet veranderen aan mijn eigen consumptiepatroon om effectief bij te dragen aan het verbeteren van de planeet, ofwel door te accepteren voor mijzelf dat ik al "genoeg" doe en niet te blijven hangen in een schuldgevoel waar ik immers niemand mee help. Anderen niet, mijzelf niet.
De grote vraag aan mijzelf blijft alleen altijd 'wanneer mag ik vinden dat ik genoeg doe?' Ik heb soms een mening/oordeel over iemand die in mijn ogen té vaak de auto pakt, té veel onnodige spullen aanschaft en meteen denk ik bij mijzelf: En jij dan? Doe jij het zelf dan zo goed?
Als iedereen zo zou denken en de hand op de knip zou houden, zouden veel meer mensen het slecht hebben.
Jij bent als consument veel waardevoller voor de maatschappij dan als zeer sober levende. Consumeren is nodig voor brood op de plank bij alle betrokkenen bij de producten die jij uiteindelijk koopt en consumeert.
Eens, Dreamer. Zowel het aspect dat ik ófwel (nog meer) moet veranderen aan mijn eigen consumptiepatroon om effectief bij te dragen aan het verbeteren van de planeet, ofwel door te accepteren voor mijzelf dat ik al "genoeg" doe en niet te blijven hangen in een schuldgevoel waar ik immers niemand mee help. Anderen niet, mijzelf niet.
De grote vraag aan mijzelf blijft alleen altijd 'wanneer mag ik vinden dat ik genoeg doe?' Ik heb soms een mening/oordeel over iemand die in mijn ogen té vaak de auto pakt, té veel onnodige spullen aanschaft en meteen denk ik bij mijzelf: En jij dan? Doe jij het zelf dan zo goed?
Als iedereen zo zou denken en de hand op de knip zou houden, zouden veel meer mensen het slecht hebben.
Jij bent als consument veel waardevoller voor de maatschappij dan als zeer sober levende. Consumeren is nodig voor brood op de plank bij alle betrokkenen bij de producten die jij uiteindelijk koopt en consumeert.
zaterdag 24 november 2012 om 09:55
Ik vind de reacties in dit topic nogal eenzijdig en sommige ook nogal zelfingenomen. (Met als dieptepunt: "dit soort vragen hoort bij een bepaalde leeftijdsfase", alsof je na je 25ste mag ophouden met kritische vragen stellen.)
Terwijl NYC hier een (voor mij) zeer herkenbaar probleem aansnijdt, namelijk: waar leg je de lat? Wanneer heb je genoeg je best gedaan, genoeg verantwoordelijkheid genomen?
Ik ben het eens met Watermanneke, die zegt: (plaatsvervangend) schuldgevoel is terecht. En: zoveel invloed op de politiek en producenten hebben we niet.
Veel reacties zijn in de trant van: als vegetariër bent, de fiets pakt en zuinig met energie bent, een actiegroep opzet en brieven schrijft, dan ben je goed bezig. Maar zo simpel is het allemaal niet. Ik noem wat dingen die in dit topic genoemd zijn:
Geen vlees eten en alleen duurzame vis. Geen enkel probleem. Maar als je je anderhalve seconde langer verdiept in je footprint, dan weet je dat je ook beter geen eieren en melkproducten kunt eten. En dat wordt al een stuk ingewikkelder. Thuis zou dat nog wel lukken, maar in een restaurant? De standaard-vegetarische hap in een restaurant is toch aubergine met geitenkaas of lasagna met veel kaas. Dus wat dan: nooit meer uit eten gaan of vrienden en familie jouw keuze voor een veganistisch restaurant door de strot duwen?
Geen tv, radio, computer. Geen tv of radio is geen enkel probleem. Computer wordt al een stuk moeilijker, want die heb je nodig voor je werk. Net als een telefoon. En je weet dat voor de coltan in apparatuur mensen worden uitgebuit, gewapende conflicten uitgevochten en gorilla's uitgeroeid.
Dus wat is de oplossing? De mijne was: zo lang mogelijk doen met de computer die ik toch al heb. Een oude computer loopt op een gegeven moment muurvast als je hem update met een nieuw OS, dus dat doe ik dan niet. Waardoor ik niet de nieuwste versie van een browser kan installeren. En op die oude browser draait de plug-in van Ecosia niet, dus gebruik ik toch Google. Terwijl ik weet dat Google verantwoordelijk is voor een belachelijk groot gedeelte van de CO2 uitstoot in de wereld. Wat moet ik nu doen?
Fairtrade koffie en chocola kopen. Ik wil jullie niet verdrietig maken, maar van het extra geld voor Fairtrade worden de boeren niet beter. Zie dit pas verschenen rapport, uitgevoerd door Afrikaanse en Nederlandse journalisten.
Groene stroom. Ik koop natuurlijk braaf groene stroom. De enige die daar beter van wordt, is de energiemaatschappij, die een windhandel in milieucertificaten drijft. Ze kopen certificaten uit Noorwegen, waar de stroom al 'groen' was (wat heet groen, natuurgebieden onder water zetten voor een stuwdam), terwijl Noorse energie niet aan NL geleverd wordt.
Minder vliegen en ontwikkelingswerk gaan doen. Sorry hoor, ik ken een aantal mensen die in het ontwikkelingswerk zitten en dat zijn allemaal grootverbruikers van vliegreizen. Dat compenseren ze dan wel weer door bomen te planten, maar toch: het is het één of het ander.
Dat waren een paar voorbeelden. Ik snap NYC heel goed. Het zit heel complex in elkaar en je kunt nou eenmaal niet alles weten, alle rapporten bijhouden, alle labeltjes lezen, alle actiegroepen volgen. Je komt voortdurend voor keuzes te staan. En door de maatschappij waarin wij leven, worden bepaalde keuzes je opgelegd. Als je echt consequent zou zijn, geen concessies doen, dan kom je buiten deze maatschappij te staan. Omdat je niet meer kunt werken, omdat je een heel ander leven krijgt dan familie en vrienden. En dat wil je niet, dat wil ik in elk geval niet. Dus draai ik mee. En daar voel ik me vaak rot over. En vraag ik me af, net als NYC: waar leg je de lat?
Terwijl NYC hier een (voor mij) zeer herkenbaar probleem aansnijdt, namelijk: waar leg je de lat? Wanneer heb je genoeg je best gedaan, genoeg verantwoordelijkheid genomen?
Ik ben het eens met Watermanneke, die zegt: (plaatsvervangend) schuldgevoel is terecht. En: zoveel invloed op de politiek en producenten hebben we niet.
Veel reacties zijn in de trant van: als vegetariër bent, de fiets pakt en zuinig met energie bent, een actiegroep opzet en brieven schrijft, dan ben je goed bezig. Maar zo simpel is het allemaal niet. Ik noem wat dingen die in dit topic genoemd zijn:
Geen vlees eten en alleen duurzame vis. Geen enkel probleem. Maar als je je anderhalve seconde langer verdiept in je footprint, dan weet je dat je ook beter geen eieren en melkproducten kunt eten. En dat wordt al een stuk ingewikkelder. Thuis zou dat nog wel lukken, maar in een restaurant? De standaard-vegetarische hap in een restaurant is toch aubergine met geitenkaas of lasagna met veel kaas. Dus wat dan: nooit meer uit eten gaan of vrienden en familie jouw keuze voor een veganistisch restaurant door de strot duwen?
Geen tv, radio, computer. Geen tv of radio is geen enkel probleem. Computer wordt al een stuk moeilijker, want die heb je nodig voor je werk. Net als een telefoon. En je weet dat voor de coltan in apparatuur mensen worden uitgebuit, gewapende conflicten uitgevochten en gorilla's uitgeroeid.
Dus wat is de oplossing? De mijne was: zo lang mogelijk doen met de computer die ik toch al heb. Een oude computer loopt op een gegeven moment muurvast als je hem update met een nieuw OS, dus dat doe ik dan niet. Waardoor ik niet de nieuwste versie van een browser kan installeren. En op die oude browser draait de plug-in van Ecosia niet, dus gebruik ik toch Google. Terwijl ik weet dat Google verantwoordelijk is voor een belachelijk groot gedeelte van de CO2 uitstoot in de wereld. Wat moet ik nu doen?
Fairtrade koffie en chocola kopen. Ik wil jullie niet verdrietig maken, maar van het extra geld voor Fairtrade worden de boeren niet beter. Zie dit pas verschenen rapport, uitgevoerd door Afrikaanse en Nederlandse journalisten.
Groene stroom. Ik koop natuurlijk braaf groene stroom. De enige die daar beter van wordt, is de energiemaatschappij, die een windhandel in milieucertificaten drijft. Ze kopen certificaten uit Noorwegen, waar de stroom al 'groen' was (wat heet groen, natuurgebieden onder water zetten voor een stuwdam), terwijl Noorse energie niet aan NL geleverd wordt.
Minder vliegen en ontwikkelingswerk gaan doen. Sorry hoor, ik ken een aantal mensen die in het ontwikkelingswerk zitten en dat zijn allemaal grootverbruikers van vliegreizen. Dat compenseren ze dan wel weer door bomen te planten, maar toch: het is het één of het ander.
Dat waren een paar voorbeelden. Ik snap NYC heel goed. Het zit heel complex in elkaar en je kunt nou eenmaal niet alles weten, alle rapporten bijhouden, alle labeltjes lezen, alle actiegroepen volgen. Je komt voortdurend voor keuzes te staan. En door de maatschappij waarin wij leven, worden bepaalde keuzes je opgelegd. Als je echt consequent zou zijn, geen concessies doen, dan kom je buiten deze maatschappij te staan. Omdat je niet meer kunt werken, omdat je een heel ander leven krijgt dan familie en vrienden. En dat wil je niet, dat wil ik in elk geval niet. Dus draai ik mee. En daar voel ik me vaak rot over. En vraag ik me af, net als NYC: waar leg je de lat?
zaterdag 24 november 2012 om 18:03
Herken helemaal wat je schrijft NYC!
Vind dat zelf ook heel lastig en voel me ook vaak heel schuldig. Ik probeer ook echt wel m'n best te doen, maar het kan áltijd beter. En als ik me er echt helemaal in ga verdiepen, dan is eigenlijk alles slecht en wordt ik helemaal gek.. Veganistisch leven, maar ook geen auto/tv/computer, kleding van de kringloop, biologische groenten en van 't seizoen én uit de buurt, geen make-up, geen shampoo etc etc.. Het kan altijd nog weer beter. Ik leef dus ook niet zo, maar hiermee bedoel ik dat als je overal over na gaat denken, het eigenlijk nooit goed is.
Maar het maakt 't er niet makkelijker op om overal over na te denken en je schuldig te voelen dat je leeft.
Wat mij helpt is om te denken dat ik mijn best doe en dat ik anderen probeer te inspireren om ook kleine dingen te veranderen. Ik doe wat ik kan, maar ik kan niet álles goed doen, want dat is gewoon totaal onmogelijk.
Jij doet wat jij kunt en een ander doet weer wat hij kan.
Niemand heeft er ook iets aan als wij ons ongelukkig gaan zitten voelen over de situatie van een ander. In het boek 'WHY- de wijsheidsrevolutie' staat ook een stuk hierover, onder het hoofdstuk 'jij en de wereld'.
Vind dat zelf ook heel lastig en voel me ook vaak heel schuldig. Ik probeer ook echt wel m'n best te doen, maar het kan áltijd beter. En als ik me er echt helemaal in ga verdiepen, dan is eigenlijk alles slecht en wordt ik helemaal gek.. Veganistisch leven, maar ook geen auto/tv/computer, kleding van de kringloop, biologische groenten en van 't seizoen én uit de buurt, geen make-up, geen shampoo etc etc.. Het kan altijd nog weer beter. Ik leef dus ook niet zo, maar hiermee bedoel ik dat als je overal over na gaat denken, het eigenlijk nooit goed is.
Maar het maakt 't er niet makkelijker op om overal over na te denken en je schuldig te voelen dat je leeft.
Wat mij helpt is om te denken dat ik mijn best doe en dat ik anderen probeer te inspireren om ook kleine dingen te veranderen. Ik doe wat ik kan, maar ik kan niet álles goed doen, want dat is gewoon totaal onmogelijk.
Jij doet wat jij kunt en een ander doet weer wat hij kan.
Niemand heeft er ook iets aan als wij ons ongelukkig gaan zitten voelen over de situatie van een ander. In het boek 'WHY- de wijsheidsrevolutie' staat ook een stuk hierover, onder het hoofdstuk 'jij en de wereld'.
zaterdag 24 november 2012 om 23:00
En daarom Beunhaas moet je zo goed mogelijk proberen te leven, naar wat je zelf denkt en weet dat goed is. Zoals je zelf aangeeft is 'goed leven' ook nog aan discussie onderhevig. Dus doe je het zo goed mogelijk. Maar geen mens in een arm land of in een land waar het slecht is vanwege het milieu heeft er wat aan als je hier al je spullen weg doet en in een kartonnen doos op straat gaat leven. Hun leven en milieu wordt daar niet beter van.
Zij hebben er ook niets aan als je hier dieptriest gaat zitten wezen. Dus, zoveel doen als je kan. Zoveel en zo goed als je het voor jezelf kunt verantwoorden. Om écht alles aan te pakken, dat kun je gewoon niet als één persoon. Dat zal ook niet in een paar jaar kunnen, dat is een omwenteling, waar de wereld nog wel een tijdje mee bezig is. En misschien dwingen milieu- of klimaatsomstandigheden ons op den duur wel om zaken sneller aan te pakken. Zou kunnen.
Zij hebben er ook niets aan als je hier dieptriest gaat zitten wezen. Dus, zoveel doen als je kan. Zoveel en zo goed als je het voor jezelf kunt verantwoorden. Om écht alles aan te pakken, dat kun je gewoon niet als één persoon. Dat zal ook niet in een paar jaar kunnen, dat is een omwenteling, waar de wereld nog wel een tijdje mee bezig is. En misschien dwingen milieu- of klimaatsomstandigheden ons op den duur wel om zaken sneller aan te pakken. Zou kunnen.
Later is nu
maandag 26 november 2012 om 12:25
Dit heet "First World Problems"
Je hebt het goed, en dat is niet goed genoeg.
Praatjes vullen geen gaatjes, als je echt wat wil betekenen voor anderen dan ga je naar ze toe en help je ze.
Ondertussen ga ik lekker weer verder met zooi kopen en lekker eten. Geld spenderen is goed voor de economie. Alles in een oude sok stoppen en van brood en water leven wordt niemand beter van.
Je hebt het goed, en dat is niet goed genoeg.
Praatjes vullen geen gaatjes, als je echt wat wil betekenen voor anderen dan ga je naar ze toe en help je ze.
Ondertussen ga ik lekker weer verder met zooi kopen en lekker eten. Geld spenderen is goed voor de economie. Alles in een oude sok stoppen en van brood en water leven wordt niemand beter van.
maandag 26 november 2012 om 13:20
Dat geen mens er beter van wordt als ik soberder ga leven, dat vind ik geen argument. De gevangenissen raken ook niet leeg als ik geen misdrijven pleeg, en toch doe ik dat niet. Kindermishandeling is de wereld niet uit als ik nooit een kind een draai om z'n oren geef. Enzovoort. Er zijn een aantal dingen die je gewoon niet doet. Punt. Ik vind dat vervuiling en verspilling daarbij horen.
maandag 26 november 2012 om 13:41
Ik geloof dat ook kleine beetjes helpen, en die kleine beetjes probeer ik gewoontes in mijn leven te maken. Wat ik doe:
- vegetarisch eten
- schoonmaken met milieuvriendelijke producten (driehoek, soda en azijn)
- kleding en spullen tweedehands kopen
- zo veel mogelijk voeding van kleine winkeliers, en met de seizoenen mee
- als ik vlieg co2 compenseren bijvoorbeeld via http://www.treesforall.nl/
- vrijwilligerswerk doen
- geen auto (maar mis dit toch, weet niet of ik het volhou. Anders in ieder geval; alleen voor woon-werk verkeer)
- zuinig doen met energie en water
Je hoeft niet meteen radicaal te veranderen. Ik douche bijvoorbeeld niet ijskoud. Maar wel net een graadje lager en een minuutje korter. Of als compleet vegetariër worden te ver voor je zou gaan, ga dan bijvoorbeeld de helft van de week vegetarisch eten.
- vegetarisch eten
- schoonmaken met milieuvriendelijke producten (driehoek, soda en azijn)
- kleding en spullen tweedehands kopen
- zo veel mogelijk voeding van kleine winkeliers, en met de seizoenen mee
- als ik vlieg co2 compenseren bijvoorbeeld via http://www.treesforall.nl/
- vrijwilligerswerk doen
- geen auto (maar mis dit toch, weet niet of ik het volhou. Anders in ieder geval; alleen voor woon-werk verkeer)
- zuinig doen met energie en water
Je hoeft niet meteen radicaal te veranderen. Ik douche bijvoorbeeld niet ijskoud. Maar wel net een graadje lager en een minuutje korter. Of als compleet vegetariër worden te ver voor je zou gaan, ga dan bijvoorbeeld de helft van de week vegetarisch eten.
Zeg maar Spijker.