Psyche
alle pijlers
Ik voel me schuldig omdat ik leef
vrijdag 23 november 2012 om 12:39
Deze titel vraagt natuurlijk om uitleg. Ik ben niet ongelukkig en al helemaal niet suïcidaal, integendeel, ik geniet van het leven met volle teugen. Ik ervaar mijzelf niet als een onnadenkende grootverbruiker maar besef mij heel goed dat ik alleen al omdat ik in het westen leef een consument ben. Mijn melk koop ik in pakken uit de supermarkt, evanals mijn flesje wijn, de reep chocola en biefstuk.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
vrijdag 23 november 2012 om 14:23
Dat wilde ik ook zeggen, Meds. Af en toe (!) een schuldgevoel dat niet tot verandering leidt, is wel prettig. Je doet er wel niks aan, maar je voelt je tenminste wél schuldig. Dat is voldoende boetedoening om je gedrag te handhaven. Want de drang om écht iets wezenlijk te veranderen, voel je blijkbaar niet.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:25
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 november 2012 @ 14:16:
Het klinkt eerlijk gezegd meer alsof je jezelf wilt straffen. Dat gaat meer over jezelf dan over de wereldproblematiek.Daar zit wel wat in sabbaticalmeds. Niet dat ik mijzelf écht wil straffen, maar omdat ik boos ben dat ik het niet doe. Ik blijf dingen eten die ik lekker vind, en ik blijf zo nu en dan in de auto rijden.
Het klinkt eerlijk gezegd meer alsof je jezelf wilt straffen. Dat gaat meer over jezelf dan over de wereldproblematiek.Daar zit wel wat in sabbaticalmeds. Niet dat ik mijzelf écht wil straffen, maar omdat ik boos ben dat ik het niet doe. Ik blijf dingen eten die ik lekker vind, en ik blijf zo nu en dan in de auto rijden.
vrijdag 23 november 2012 om 14:29
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 14:21:
[...]
Omdat ik dan het gevoel zou hebben dat het ten koste gaat van mijn leefgenot. Vandaar dat ik ook in de OP schreef, ik geniet met volle teugen. De keerzijde van zuiniger leven is dat het (vaak, niet altijd) ook soberder leven met zich meebrengt. Ik vind dat lastig om op te brengen maar voel me er wel schuldig over. Maar begrijp ook wel heel goed alle reacties dat het totaal niets oplost door mij schuldig te voelen en verder niks te doen.Als je geen moeite wilt doen of offers wil brengen om verantwoorder te leven, dan hoort het schuldgevoel erbij. Dat is toch niet zo gek? Je doet ook niets om je schuldgevoel te temperen. Alleen wroeging neemt dat niet weg.
[...]
Omdat ik dan het gevoel zou hebben dat het ten koste gaat van mijn leefgenot. Vandaar dat ik ook in de OP schreef, ik geniet met volle teugen. De keerzijde van zuiniger leven is dat het (vaak, niet altijd) ook soberder leven met zich meebrengt. Ik vind dat lastig om op te brengen maar voel me er wel schuldig over. Maar begrijp ook wel heel goed alle reacties dat het totaal niets oplost door mij schuldig te voelen en verder niks te doen.Als je geen moeite wilt doen of offers wil brengen om verantwoorder te leven, dan hoort het schuldgevoel erbij. Dat is toch niet zo gek? Je doet ook niets om je schuldgevoel te temperen. Alleen wroeging neemt dat niet weg.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:33
quote:dubiootje schreef op 23 november 2012 @ 14:23:
Dat wilde ik ook zeggen, Meds. Af en toe (!) een schuldgevoel dat niet tot verandering leidt, is wel prettig. Je doet er wel niks aan, maar je voelt je tenminste wél schuldig. Dat is voldoende boetedoening om je gedrag te handhaven. Want de drang om écht iets wezenlijk te veranderen, voel je blijkbaar niet.Klopt denk ik wel. Maar ik vind het schuldgevoel niet echt een prettige gedachte. Want het uit zich ook in situaties waarin ik iets wil vragen en dit niet doe, want ik zou iemands kostbare tijd kunnen innemen. Ergens te gaan zitten, want stel iemand heeft vermoeidere benen dan ik etc. En ik weet dat ik er niks aan heb om zo te denken en dat het een gevalletje 'invullen voor de ander' is, wat ik niet zou moeten doen.. maar heb soms last van het idee dat we als mensheid voortdurend last kunnen hebben van elkaar en dat ik iemand anders' ruimte heb ingenomen.
Dat wilde ik ook zeggen, Meds. Af en toe (!) een schuldgevoel dat niet tot verandering leidt, is wel prettig. Je doet er wel niks aan, maar je voelt je tenminste wél schuldig. Dat is voldoende boetedoening om je gedrag te handhaven. Want de drang om écht iets wezenlijk te veranderen, voel je blijkbaar niet.Klopt denk ik wel. Maar ik vind het schuldgevoel niet echt een prettige gedachte. Want het uit zich ook in situaties waarin ik iets wil vragen en dit niet doe, want ik zou iemands kostbare tijd kunnen innemen. Ergens te gaan zitten, want stel iemand heeft vermoeidere benen dan ik etc. En ik weet dat ik er niks aan heb om zo te denken en dat het een gevalletje 'invullen voor de ander' is, wat ik niet zou moeten doen.. maar heb soms last van het idee dat we als mensheid voortdurend last kunnen hebben van elkaar en dat ik iemand anders' ruimte heb ingenomen.
vrijdag 23 november 2012 om 14:38
quote:dubiootje schreef op 23 november 2012 @ 14:29:
[...]
Als je geen moeite wilt doen of offers wil brengen om verantwoorder te leven, dan hoort het schuldgevoel erbij. Dat is toch niet zo gek? Je doet ook niets om je schuldgevoel te temperen. Alleen wroeging neemt dat niet weg.Oh dus eigenlijk is mijn gevoel heel logisch? Maar hoe kan het dan dat niet iedereen zich altijd over alles wat hij koopt, doet en eet de hele tijd schuldig voelt? Want kijk ik objectief naar anderen, hebben ze een groter consumptiepatroon dan ik.. of is het een kwestie van leren leven naar je schuldgevoel en je consumptiepatroon daarop afstemmen?
[...]
Als je geen moeite wilt doen of offers wil brengen om verantwoorder te leven, dan hoort het schuldgevoel erbij. Dat is toch niet zo gek? Je doet ook niets om je schuldgevoel te temperen. Alleen wroeging neemt dat niet weg.Oh dus eigenlijk is mijn gevoel heel logisch? Maar hoe kan het dan dat niet iedereen zich altijd over alles wat hij koopt, doet en eet de hele tijd schuldig voelt? Want kijk ik objectief naar anderen, hebben ze een groter consumptiepatroon dan ik.. of is het een kwestie van leren leven naar je schuldgevoel en je consumptiepatroon daarop afstemmen?
vrijdag 23 november 2012 om 14:40
Dat het vervelend is, kan ik me levendig voorstellen. Ik word al moe als ik het lees. Maar het levert je ergens wel iets op, anders zou je zo niet blijven denken. Het heeft ook wel iets gemakkelijks als jij nooit de ruimte van een ander inneemt. Dat betekent dat je ook nog iets echt betekenisvols hoeft te doen. Je hoeft niets van jezelf te verwachten en een ander ook niet.
Ruimte innemen is ook verantwoordelijkheid nemen. En verantwoordelijkheid is de neutrale variant op schuldgevoel.
Ruimte innemen is ook verantwoordelijkheid nemen. En verantwoordelijkheid is de neutrale variant op schuldgevoel.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:42
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 14:38:
[...]
Oh dus eigenlijk is mijn gevoel heel logisch? Maar hoe kan het dan dat niet iedereen zich altijd over alles wat hij koopt, doet en eet de hele tijd schuldig voelt? Want kijk ik objectief naar anderen, hebben ze een groter consumptiepatroon dan ik.. of is het een kwestie van leren leven naar je schuldgevoel en je consumptiepatroon daarop afstemmen?Dit gaat niet over anderen. Iedereen heeft zijn eigen normen en waarden. Volgens jouw éigen normen en waarden leef jij niet goed. Toch verander je je manier van leven niet. Dan is het inderdaad logisch dat je je schuldig voelt. (Dat zegt niets over hoe een ander zich zou moeten voelen en daar gaat dit ook niet over.)
[...]
Oh dus eigenlijk is mijn gevoel heel logisch? Maar hoe kan het dan dat niet iedereen zich altijd over alles wat hij koopt, doet en eet de hele tijd schuldig voelt? Want kijk ik objectief naar anderen, hebben ze een groter consumptiepatroon dan ik.. of is het een kwestie van leren leven naar je schuldgevoel en je consumptiepatroon daarop afstemmen?Dit gaat niet over anderen. Iedereen heeft zijn eigen normen en waarden. Volgens jouw éigen normen en waarden leef jij niet goed. Toch verander je je manier van leven niet. Dan is het inderdaad logisch dat je je schuldig voelt. (Dat zegt niets over hoe een ander zich zou moeten voelen en daar gaat dit ook niet over.)
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:42
Ik denk dat je schuldgevoel een plaatsvervangend schuldgevoel is en dat je in dat schuldgevoel gewoon gelijk hebt. Dat heet, je schuldgevoel is terecht.
Maar jij bent niet degene geweest die ervoor zorgde dat koffie hier voor een prikkie op de markt kwam en dat zij die de koffiebonen verwerkten er amper iets voor terugkregen. Jij was ook niet degene die het land vertelde dat het acceptabel was om legbatterijen aan te leggen, je onbeperkt vlees kunt nuttigen en als het overdadig is je dat gewoon in de vuilnisbak mikt. Jij was ook niet degene die het minimumloon vaststelde en evenmin degene die goedkeuring gaf aan het salaris van de premier, een internist of een CEO.
Er wordt jou voorgehouden dat wij samen een wereld maken en dat jij daar door het democratisch systeem invloed op kunt uitoefenen. Maar als dat zo zou zijn, wordt het dan niet eens tijd dat die democratische overheid dit soort vragen onomwonden aan de burger stelt in plaats van de burger te laten stemmen op volledige verkiezingsprogramma's?
Er wordt jou voorgehouden dat de keus die jij in de supermarkt maakt bepaalt welke producten jij goed vindt en dat die marktwerking ervoor zorgt dat het beste product overblijft. Als dat zo zou zijn, wordt het dan niet eens tijd dat je ook kunt meedenken waaruit je kunt kiezen? En dat je kunt aangeven binnen welke kaders jij vindt dat producten ontwikkelt mogen worden? Ook jij moet leven en geen keuze maken omdat je vindt dat de bedrijfskolom er een grote zooi van maakt betekent dat je zelf geen eten hebt.
Jij hebt dus nooit de keus gehad en tegelijkertijd zeg ik dat het schuldgevoel terecht is. Dat komt omdat iedereen die het niet eens is met de manier waarop sommige mensen met anderen omgaan wel degelijk de taak heeft dit geluid te laten horen. De aso's krijgen ruimte omdat de socio's het toelieten...
Dus inderdaad, onze leiding is niet een groep waar je trots op kunt zijn. Laat dit duidelijk horen !!!
En dus ook bedankt voor dit topic
Maar jij bent niet degene geweest die ervoor zorgde dat koffie hier voor een prikkie op de markt kwam en dat zij die de koffiebonen verwerkten er amper iets voor terugkregen. Jij was ook niet degene die het land vertelde dat het acceptabel was om legbatterijen aan te leggen, je onbeperkt vlees kunt nuttigen en als het overdadig is je dat gewoon in de vuilnisbak mikt. Jij was ook niet degene die het minimumloon vaststelde en evenmin degene die goedkeuring gaf aan het salaris van de premier, een internist of een CEO.
Er wordt jou voorgehouden dat wij samen een wereld maken en dat jij daar door het democratisch systeem invloed op kunt uitoefenen. Maar als dat zo zou zijn, wordt het dan niet eens tijd dat die democratische overheid dit soort vragen onomwonden aan de burger stelt in plaats van de burger te laten stemmen op volledige verkiezingsprogramma's?
Er wordt jou voorgehouden dat de keus die jij in de supermarkt maakt bepaalt welke producten jij goed vindt en dat die marktwerking ervoor zorgt dat het beste product overblijft. Als dat zo zou zijn, wordt het dan niet eens tijd dat je ook kunt meedenken waaruit je kunt kiezen? En dat je kunt aangeven binnen welke kaders jij vindt dat producten ontwikkelt mogen worden? Ook jij moet leven en geen keuze maken omdat je vindt dat de bedrijfskolom er een grote zooi van maakt betekent dat je zelf geen eten hebt.
Jij hebt dus nooit de keus gehad en tegelijkertijd zeg ik dat het schuldgevoel terecht is. Dat komt omdat iedereen die het niet eens is met de manier waarop sommige mensen met anderen omgaan wel degelijk de taak heeft dit geluid te laten horen. De aso's krijgen ruimte omdat de socio's het toelieten...
Dus inderdaad, onze leiding is niet een groep waar je trots op kunt zijn. Laat dit duidelijk horen !!!
En dus ook bedankt voor dit topic
Leven en beleven
vrijdag 23 november 2012 om 14:49
Dat vind ik een beetje slachtofferig gesteld, Watermanneke. Je kan wel degelijk invloed uitoefenen, door in de (plaatselijke) politiek te gaan, je mening te laten horen (in een blog, ingezonden brieven aan de media, brieven aan beleidsmakers en Kamerleden enz.), actief te worden in belangenorganisaties, te doneren of fondsen te werven voor doelen die je belangrijk vindt en nog veel meer.
Invloed op productiewijzen kun je uitoefenen door producten te kopen die op verantwoorde wijze worden geproduceerd.
Invloed op productiewijzen kun je uitoefenen door producten te kopen die op verantwoorde wijze worden geproduceerd.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:55
Ja, ik ben ook wel van mening dat ik dingen kan doen. In de plaatselijke politiek ben ik al actief en tot op zekere hoogte heb ik mijn consumptiepatroon er (jaren geleden) al op afgestemd, niet alleen in voedsel maar ook in spullen. Maar ik ga niet tot het uiterste. Ik weet niet of het schuldgevoel ermee zou verdwijnen als ik dat wel zou doen, maar ik weet dat ik af en toe ook van kleine luxedingetjes heel erg intens geniet.
Maar misschien was de topictitel 'Ik voel mezelf schuldig als ik genot toelaat' beter geweest.
Maar misschien was de topictitel 'Ik voel mezelf schuldig als ik genot toelaat' beter geweest.
vrijdag 23 november 2012 om 15:10
Da's knap kortzichtig dubiootje. Zoveel invloed kun je niet uitoefenen.
De plaatselijke politiek heeft geen enkele invloed op het vormen van de wet, hooguit op plaatselijke verordeningen, maar ook die zijn gebonden aan de wettelijke kaders. De landelijke politiek bereik je niet zomaar, dat is een lange weg en die weg bewandel je alleen als je daar je werk van kunt maken.
Iedere vorm van je mening aanhangig maken als burger wordt terzijde gelegd als aandeelhouders (de mensen die de daadwerkelijke besluiten nemen) daarvoor hun winst moeten matigen. Ook je stemgedrag verandert weinig en niet alleen omdat je niet op thema's kunt stemmen maar ook omdat de (betaalde) lobbyisten veel meer macht hebben dan uiterlijk zichtbaar is.
Niet-werken in een sector die je niet moreel aanvaardbaar vindt, betekent dat je keuzemogelijkheden drastisch ingeperkt worden. Daar wel werken verschaft je niet meer invloed, het verhoogt misschien alleen de kans dat je er weer uitgetrapt wordt.
Alleen ben je nergens, samen sta je sterker, maar de sterkste beschikt over de middelen om een ander de mond te snoeren. En voor alles wat jij nodig hebt geldt je daar geen zeggenschap over hebt.. Wij kunnen geen van allen meer voor onszelf zorgen. Wij kunnen dat niet alleen en samen kunnen wij dat alleen als we ons ook kunnen verdedigen.
De plaatselijke politiek heeft geen enkele invloed op het vormen van de wet, hooguit op plaatselijke verordeningen, maar ook die zijn gebonden aan de wettelijke kaders. De landelijke politiek bereik je niet zomaar, dat is een lange weg en die weg bewandel je alleen als je daar je werk van kunt maken.
Iedere vorm van je mening aanhangig maken als burger wordt terzijde gelegd als aandeelhouders (de mensen die de daadwerkelijke besluiten nemen) daarvoor hun winst moeten matigen. Ook je stemgedrag verandert weinig en niet alleen omdat je niet op thema's kunt stemmen maar ook omdat de (betaalde) lobbyisten veel meer macht hebben dan uiterlijk zichtbaar is.
Niet-werken in een sector die je niet moreel aanvaardbaar vindt, betekent dat je keuzemogelijkheden drastisch ingeperkt worden. Daar wel werken verschaft je niet meer invloed, het verhoogt misschien alleen de kans dat je er weer uitgetrapt wordt.
Alleen ben je nergens, samen sta je sterker, maar de sterkste beschikt over de middelen om een ander de mond te snoeren. En voor alles wat jij nodig hebt geldt je daar geen zeggenschap over hebt.. Wij kunnen geen van allen meer voor onszelf zorgen. Wij kunnen dat niet alleen en samen kunnen wij dat alleen als we ons ook kunnen verdedigen.
Leven en beleven
vrijdag 23 november 2012 om 15:15
Ik vind het overigens ook belangrijk om een onderscheid te maken tussen waar je wel en waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Zo gauw je met andere mensen omgaat kun je daar je gedrag vertonen zoals je dit graag wilt, maar maak je geen illusies over de grotere zaken. De invloed die je kunt uitoefenen wordt jou gegeven en zolang je die ruimte niet krijgt maak je geen schijn van kans.
Leven en beleven
vrijdag 23 november 2012 om 15:15
Maar ik begrijp dubiootje wel (naar mij toe) dat ik platgezegd niet zo moet zeiken maar me moet richten op het aanpassen van mijn leefpatroon en/of acties uitvoeren, op politiek niveau of binnen een NGO.
Het probleem is dat ik er niet altijd dag en nacht mee bezig ben of wil zijn. Ik ook wel eens andere chocola koop dan de fairtrade chocola (daar ook niet altijd schuldig over voel) maar op sommige momenten ineens denk (over mijzelf): Zie je wel! Je kunt het dus niet!
Het probleem is dat ik er niet altijd dag en nacht mee bezig ben of wil zijn. Ik ook wel eens andere chocola koop dan de fairtrade chocola (daar ook niet altijd schuldig over voel) maar op sommige momenten ineens denk (over mijzelf): Zie je wel! Je kunt het dus niet!
vrijdag 23 november 2012 om 15:18
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 14:07:
@ Vlinderoogje: Het is bij mij niet zozeer dat ik mij nuttig wil voelen, dat ik vind dat ik eerst iets verdiend moet hebben of dat ik mijn 'opofferingen' met een bepaalde verwachting doe. Het is meer een soort boosheid (ook zinloos, begrijp ik, maar ik moest het wel even van mij afschrijven). Een boosheid waar het met de wereld naartoe gaat. Dat de luxe die we hier hebben (en waar ik ook heel dankbaar voor ben!) ook een keerzijde heeft.
Een keerzijde die we dan wel niet direct zien, maar die steeds door mijn hoofd schiet, als ik bijv massa's vrachtauto's zie rijden. En dan tegelijkertijd schiet het door mijn hoofd: Ja, dat is vervuiling, maar op dit moment ben jij - zelfs met je zuinige autootje - óók aan het vervuilen.
Ook weet ik dat ik mij dan ófwel moet aanpassen door bijv. de auto thuis te laten ofwel mij hier niet steeds zo aan te gaan denken...
Er zijn veel mensen die veel milieuonbewuster leven dan ik, maar ook veel mensen die hier een stuk bewuster mee omgaan, ook met hun consumptie- en voedselpatroon. En iedereen mag hier voor zichzelf een keuze in maken maar waar ik vaak mee zit is dat ik op het ene moment de lat hoger leg dan het andere moment. Evenals dat ik er niet altijd 24/7 mee bezig ben.Één van mijn vorige motto's past hier goed bij: liever inconsequent goed dan consequent fout.
@ Vlinderoogje: Het is bij mij niet zozeer dat ik mij nuttig wil voelen, dat ik vind dat ik eerst iets verdiend moet hebben of dat ik mijn 'opofferingen' met een bepaalde verwachting doe. Het is meer een soort boosheid (ook zinloos, begrijp ik, maar ik moest het wel even van mij afschrijven). Een boosheid waar het met de wereld naartoe gaat. Dat de luxe die we hier hebben (en waar ik ook heel dankbaar voor ben!) ook een keerzijde heeft.
Een keerzijde die we dan wel niet direct zien, maar die steeds door mijn hoofd schiet, als ik bijv massa's vrachtauto's zie rijden. En dan tegelijkertijd schiet het door mijn hoofd: Ja, dat is vervuiling, maar op dit moment ben jij - zelfs met je zuinige autootje - óók aan het vervuilen.
Ook weet ik dat ik mij dan ófwel moet aanpassen door bijv. de auto thuis te laten ofwel mij hier niet steeds zo aan te gaan denken...
Er zijn veel mensen die veel milieuonbewuster leven dan ik, maar ook veel mensen die hier een stuk bewuster mee omgaan, ook met hun consumptie- en voedselpatroon. En iedereen mag hier voor zichzelf een keuze in maken maar waar ik vaak mee zit is dat ik op het ene moment de lat hoger leg dan het andere moment. Evenals dat ik er niet altijd 24/7 mee bezig ben.Één van mijn vorige motto's past hier goed bij: liever inconsequent goed dan consequent fout.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 23 november 2012 om 15:33
vrijdag 23 november 2012 om 15:39
Niemand is Perfect TO, en jij ook niet, dat betekent dat ook jij de neiging hebt om zelfzuchtig, egoistisch, en asociaal te zijn. Menselijk gedrag, want zie de wereldproblematiek. Probeer niet roomser te zijn dan de paus, want ook de paus is niet heilig (zie de weelde van het Vaticaan). Probeer niet slanker te zijn dan een topmodel (wat is erger, honger lijden uit armoe of honger lijden uit ijdelheid) of altruïstischer te zijn dan Oprah Winfrey (het meeste geld houdt ze gewoon zelf).
Jij heb de verantwoordelijkheid voor jezelf, en ik vind dat je moet genieten van wat je hebt. Jij bent gezond, jij hebt een dak boven je hoofd, geld, werk etc. Geniet daarvan want het kan morgen maar zo anders zijn
Jij heb de verantwoordelijkheid voor jezelf, en ik vind dat je moet genieten van wat je hebt. Jij bent gezond, jij hebt een dak boven je hoofd, geld, werk etc. Geniet daarvan want het kan morgen maar zo anders zijn
vrijdag 23 november 2012 om 15:44
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 15:15:
Maar ik begrijp dubiootje wel (naar mij toe) dat ik platgezegd niet zo moet zeiken maar me moet richten op het aanpassen van mijn leefpatroon en/of acties uitvoeren, op politiek niveau of binnen een NGO.
Het probleem is dat ik er niet altijd dag en nacht mee bezig ben of wil zijn. Ik ook wel eens andere chocola koop dan de fairtrade chocola (daar ook niet altijd schuldig over voel) maar op sommige momenten ineens denk (over mijzelf): Zie je wel! Je kunt het dus niet!Ik denk dat je ook jezelf er bij moet (leren) neerleggen dat je niet in staat bent alles ten goede te verbeteren en dat je gewoon niet overal verantwoordelijk voor bent. Je zegt zelf dat je je best doet. Je kunt niet continue het beste van het beste leven. Dat is de realiteit. Zolang je maar je best doet, doe je wat je kunt. Daar kun je je heel druk over maken, maar daar wordt de situatie niet anders van.
Maar ik begrijp dubiootje wel (naar mij toe) dat ik platgezegd niet zo moet zeiken maar me moet richten op het aanpassen van mijn leefpatroon en/of acties uitvoeren, op politiek niveau of binnen een NGO.
Het probleem is dat ik er niet altijd dag en nacht mee bezig ben of wil zijn. Ik ook wel eens andere chocola koop dan de fairtrade chocola (daar ook niet altijd schuldig over voel) maar op sommige momenten ineens denk (over mijzelf): Zie je wel! Je kunt het dus niet!Ik denk dat je ook jezelf er bij moet (leren) neerleggen dat je niet in staat bent alles ten goede te verbeteren en dat je gewoon niet overal verantwoordelijk voor bent. Je zegt zelf dat je je best doet. Je kunt niet continue het beste van het beste leven. Dat is de realiteit. Zolang je maar je best doet, doe je wat je kunt. Daar kun je je heel druk over maken, maar daar wordt de situatie niet anders van.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 15:47
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 november 2012 @ 15:40:
Hoe zou voor de medemens die aan honger lijdt zijn om te weten dat er mensen zijn die alles hebben dat hun hartje begeert maar daar niet van willen genieten?
Eigenlijk is het een luxeprobleem
Behoorlijk. Schaam mij ook wel een beetje nu ik dit alles zo teruglees en het commentaar dat hier (overigens terecht) is gegeven. Waar het gevoel vandaan komt weet ik niet. Enerzijds is er de drang om mijzelf (ook in mijn uitgavenpatroon) steeds te willen verbeteren, anderzijds wil ik zoals je zegt ook kunnen genieten van de dingen die ik heb, juist omdat ik daar heel dankbaar voor ben. En dat het eigenlijk heel ongehoord is om me dan óók nog schuldig over te voelen.
Ben weer even helemaal op mijn plaats gezet, bedankt! (allemaal trouwens)
Hoe zou voor de medemens die aan honger lijdt zijn om te weten dat er mensen zijn die alles hebben dat hun hartje begeert maar daar niet van willen genieten?
Eigenlijk is het een luxeprobleem
Behoorlijk. Schaam mij ook wel een beetje nu ik dit alles zo teruglees en het commentaar dat hier (overigens terecht) is gegeven. Waar het gevoel vandaan komt weet ik niet. Enerzijds is er de drang om mijzelf (ook in mijn uitgavenpatroon) steeds te willen verbeteren, anderzijds wil ik zoals je zegt ook kunnen genieten van de dingen die ik heb, juist omdat ik daar heel dankbaar voor ben. En dat het eigenlijk heel ongehoord is om me dan óók nog schuldig over te voelen.
Ben weer even helemaal op mijn plaats gezet, bedankt! (allemaal trouwens)
vrijdag 23 november 2012 om 16:06
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 november 2012 @ 15:40:
Hoe zou voor de medemens die aan honger lijdt zijn om te weten dat er mensen zijn die alles hebben dat hun hartje begeert maar daar niet van willen genieten?
Eigenlijk is het een luxeprobleemNou, je kunt hen gewoon vragen wat ze daarvan vinden. Mijn ervaring is dat zij het wel waarderen als je zegt dat je vindt dat het oneerlijk verdeeld is en dat je je daar schuldig over voelt. Ik heb gelukkig zelf geen ervaring opgedaan met de andere kant. Ik had niet het lef om hen recht in hun gezicht te zeggen dat zij gewoon pech hadden en ik dolgelukkig ben dat de leiders van mijn land zo goed voor mij zorgden en hen daarvoor alles afnamen. Wat ik wel weet uit dat soort gesprekken is dat die mensen het vooral niet kunnen waarderen dat andere mensen zichzelf zo slecht in de hand hebben en graag 'alles' willen, ook als het ten koste gaat van anderen, want dat deugd niet en is onzedelijk.
Hoe zou voor de medemens die aan honger lijdt zijn om te weten dat er mensen zijn die alles hebben dat hun hartje begeert maar daar niet van willen genieten?
Eigenlijk is het een luxeprobleemNou, je kunt hen gewoon vragen wat ze daarvan vinden. Mijn ervaring is dat zij het wel waarderen als je zegt dat je vindt dat het oneerlijk verdeeld is en dat je je daar schuldig over voelt. Ik heb gelukkig zelf geen ervaring opgedaan met de andere kant. Ik had niet het lef om hen recht in hun gezicht te zeggen dat zij gewoon pech hadden en ik dolgelukkig ben dat de leiders van mijn land zo goed voor mij zorgden en hen daarvoor alles afnamen. Wat ik wel weet uit dat soort gesprekken is dat die mensen het vooral niet kunnen waarderen dat andere mensen zichzelf zo slecht in de hand hebben en graag 'alles' willen, ook als het ten koste gaat van anderen, want dat deugd niet en is onzedelijk.
Leven en beleven
vrijdag 23 november 2012 om 17:42
Nee, niet herkenbaar.
Er is nou eenmaal veel leed op de wereld, dan mag je eigenlijk best blij zijn dat je hier bent geboren en opgroeit.
Ik voel me ook niet schuldig door die reclames met zielige kindjes. Ze proberen je geld afhandig te maken, door het met emotionele chantage te doen (Ah, kijk toch eens wat zielig, zo'n kindje onder de wonden.)
Ik heb het zelf moeilijk genoeg qua geld, ik kan het gewoon niet uitgeven aan dat soort dingen.
Er is nou eenmaal veel leed op de wereld, dan mag je eigenlijk best blij zijn dat je hier bent geboren en opgroeit.
Ik voel me ook niet schuldig door die reclames met zielige kindjes. Ze proberen je geld afhandig te maken, door het met emotionele chantage te doen (Ah, kijk toch eens wat zielig, zo'n kindje onder de wonden.)
Ik heb het zelf moeilijk genoeg qua geld, ik kan het gewoon niet uitgeven aan dat soort dingen.