Psyche
alle pijlers
Ik voel me schuldig omdat ik leef
vrijdag 23 november 2012 om 12:39
Deze titel vraagt natuurlijk om uitleg. Ik ben niet ongelukkig en al helemaal niet suïcidaal, integendeel, ik geniet van het leven met volle teugen. Ik ervaar mijzelf niet als een onnadenkende grootverbruiker maar besef mij heel goed dat ik alleen al omdat ik in het westen leef een consument ben. Mijn melk koop ik in pakken uit de supermarkt, evanals mijn flesje wijn, de reep chocola en biefstuk.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
vrijdag 23 november 2012 om 13:27
Je kan je schuldgevoel ook omzetten in dankbaarheid. Daar ben je zelf meer mee gebaat en niemand is gebaat bij jouw schuldgevoel.
Probeer ook een wat reelere kijk op de zaken te krijgen.
Hoe reeel is het te denken als je het laatste product uit een schap pakt dat je iemand anders iets ontneemt. Zal die ander dan verhongeren? ( kijk om je heen, de winkel waar je in staat stort bijna in van het voedsel)
Je hebt nogal last van kwellende gedachtes en daar maak je enkel jezelf ongelukkig mee.
Probeer ook een wat reelere kijk op de zaken te krijgen.
Hoe reeel is het te denken als je het laatste product uit een schap pakt dat je iemand anders iets ontneemt. Zal die ander dan verhongeren? ( kijk om je heen, de winkel waar je in staat stort bijna in van het voedsel)
Je hebt nogal last van kwellende gedachtes en daar maak je enkel jezelf ongelukkig mee.
vrijdag 23 november 2012 om 13:28
quote:Mariska76 schreef op 23 november 2012 @ 13:12:
[...]
Grappig dat je Oxfam Novib noemt. Die zijn nu bezig met een reclamecampagne over bio-brandstof (je stopt geen eten in je auto). Goed punt, maar mensen stoppen juist bio-brandstof in hun auto omdat fossiele brandstof op raakt en slecht is voor het milieu. Wat dan? Geen auto meer rijden?Ik heb echt geen idee, ik verzin de problemen niet, los ze ook niet op maar ze hebben volgens mij wel een punt. Je zou misschien ook afval kunnen verbranden, maar ik heb me hier verder niet in verdiept. Weet alleen dat zij zich er wel in verdiepen.
[...]
Grappig dat je Oxfam Novib noemt. Die zijn nu bezig met een reclamecampagne over bio-brandstof (je stopt geen eten in je auto). Goed punt, maar mensen stoppen juist bio-brandstof in hun auto omdat fossiele brandstof op raakt en slecht is voor het milieu. Wat dan? Geen auto meer rijden?Ik heb echt geen idee, ik verzin de problemen niet, los ze ook niet op maar ze hebben volgens mij wel een punt. Je zou misschien ook afval kunnen verbranden, maar ik heb me hier verder niet in verdiept. Weet alleen dat zij zich er wel in verdiepen.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 13:29
quote:dubiootje schreef op 23 november 2012 @ 13:23:
Als ik nu zeg dat dat niet verkeerd is, is het dan ook niet verkeerd? Is jouw schuldgevoel dan weg? Heb je zelf geen normen en waarden waar je dat aan kan toetsen?Nee, het zijn mijn eigen normen en waarden waaraan ik dat toets en waar ik mijn leven ook op aanpas. Maar het gaat met hele kleine aanpassingen en sommige dingen vind ik echt ontzettend moeilijk of weet ik dat ik nooit zal kunnen (koud douchen bijv.) maar ik schipper vaak tussen 'schuldgevoel' en 'toelaten' van de dingen waar ik van geniet. Misschien omdat ik alle dingen zo intens ervaar, dat ik mij altijd bewust ben van een keerzijde.
Als ik nu zeg dat dat niet verkeerd is, is het dan ook niet verkeerd? Is jouw schuldgevoel dan weg? Heb je zelf geen normen en waarden waar je dat aan kan toetsen?Nee, het zijn mijn eigen normen en waarden waaraan ik dat toets en waar ik mijn leven ook op aanpas. Maar het gaat met hele kleine aanpassingen en sommige dingen vind ik echt ontzettend moeilijk of weet ik dat ik nooit zal kunnen (koud douchen bijv.) maar ik schipper vaak tussen 'schuldgevoel' en 'toelaten' van de dingen waar ik van geniet. Misschien omdat ik alle dingen zo intens ervaar, dat ik mij altijd bewust ben van een keerzijde.
vrijdag 23 november 2012 om 13:33
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 november 2012 @ 13:18:
het is niet zo moeilijk
...
liever: niet op vakantie en het geld dat je overhoudt doneren aan een goed doel
...En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.
het is niet zo moeilijk
...
liever: niet op vakantie en het geld dat je overhoudt doneren aan een goed doel
...En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 23 november 2012 om 13:34
quote:bloemetje77 schreef op 23 november 2012 @ 13:30:
Genieten zonder schuld? Waarom zou je schuld überhaupt koppelen aan genieten? Wat hebben die 2 buiten christelijk gereformeerde kringen met elkaar te maken?
Zit hier een stukje opvoeding of achtergrond achter? Je komt niet uit het katholieke zuiden denk ik?
Genieten zonder schuld? Waarom zou je schuld überhaupt koppelen aan genieten? Wat hebben die 2 buiten christelijk gereformeerde kringen met elkaar te maken?
Zit hier een stukje opvoeding of achtergrond achter? Je komt niet uit het katholieke zuiden denk ik?
vrijdag 23 november 2012 om 13:35
@ Bloemetje, sabbaticalmeds:
Mijn opvoeding kán er wel mee te maken hebben hoewel ik niet religieus ben opgevoed (en wel in het katholieke zuiden ben opgegroeid) maar wel héél sterk met het besef hoe goed we het in het westen hebben, hoe verwend we hier zijn, overigens wel meer gericht op de armoede in de derde wereld en een moeder die zich hier ook in actieve en financiële zin voor inzet, maar mijn verdriet/boosheid/schuldgevoel zit toch meer in de hoek van de overconsumptie dan in die van de verdeeldheid van rijkdom.
Mijn opvoeding kán er wel mee te maken hebben hoewel ik niet religieus ben opgevoed (en wel in het katholieke zuiden ben opgegroeid) maar wel héél sterk met het besef hoe goed we het in het westen hebben, hoe verwend we hier zijn, overigens wel meer gericht op de armoede in de derde wereld en een moeder die zich hier ook in actieve en financiële zin voor inzet, maar mijn verdriet/boosheid/schuldgevoel zit toch meer in de hoek van de overconsumptie dan in die van de verdeeldheid van rijkdom.
vrijdag 23 november 2012 om 13:39
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 13:22:
Maar genot op zichzelf (zonder schuldgevoel) is dus niet per definite verkeerd?
Als je niet kunt en durft te genieten, omdat iemand anders niet kan genieten, dát vind ik pas zonde. Echt.
Wordt iemand anders er gelukkiger van, dat jij de hele dag gebukt gaat aan schuldgevoel over zijn of haar leven? Neetoch? Kijk, als dat híelp, dan zou het nut hebben. Maar het helpt niet en je hebt alleen jezelf ermee.
Maar genot op zichzelf (zonder schuldgevoel) is dus niet per definite verkeerd?
Als je niet kunt en durft te genieten, omdat iemand anders niet kan genieten, dát vind ik pas zonde. Echt.
Wordt iemand anders er gelukkiger van, dat jij de hele dag gebukt gaat aan schuldgevoel over zijn of haar leven? Neetoch? Kijk, als dat híelp, dan zou het nut hebben. Maar het helpt niet en je hebt alleen jezelf ermee.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 13:41
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 13:25:
[...]
Dat vind ik een hele wijze raad, dank je wel! Ook de andere adviezen (wat doen ipv gaan zitten kniezen) zijn heel waardevol en zetten mij met beide voeten op de grond. Ik weet niet wat ik heb, soms bekruipt het gevoel mij dat wat ik doe nooit genoeg kan zijn (wat onzin is, want elk beter begin, begint bij jezelf, hoe klein ook)
als jij in je uppie anders gaat leven en de rest van de wereld blijft zoals ie is, zal er inderdaad niets veranderen. Maar vele druppels maken één zee he.
Of
Je kunt zo goed mogelijk leven, zodat jij voor jezelf weet dat je je best doet.
[...]
Dat vind ik een hele wijze raad, dank je wel! Ook de andere adviezen (wat doen ipv gaan zitten kniezen) zijn heel waardevol en zetten mij met beide voeten op de grond. Ik weet niet wat ik heb, soms bekruipt het gevoel mij dat wat ik doe nooit genoeg kan zijn (wat onzin is, want elk beter begin, begint bij jezelf, hoe klein ook)
als jij in je uppie anders gaat leven en de rest van de wereld blijft zoals ie is, zal er inderdaad niets veranderen. Maar vele druppels maken één zee he.
Of
Je kunt zo goed mogelijk leven, zodat jij voor jezelf weet dat je je best doet.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 13:43
quote:feow schreef op 23 november 2012 @ 13:33:
[...]
En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.
maar door op vakantie te gaan naar een ander land, stimuleer je daar de economie. Zonder vakantie zou de economie in een aantal landen er slechter aan toe zijn, denk ik.
En als je dan je inkopen doet bij kleinere winkels in plaats van grootwinkelbedrijven, dan help je de mens daar toch?
[...]
En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.
maar door op vakantie te gaan naar een ander land, stimuleer je daar de economie. Zonder vakantie zou de economie in een aantal landen er slechter aan toe zijn, denk ik.
En als je dan je inkopen doet bij kleinere winkels in plaats van grootwinkelbedrijven, dan help je de mens daar toch?
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 13:46
Eens, Dreamer. Zowel het aspect dat ik ófwel (nog meer) moet veranderen aan mijn eigen consumptiepatroon om effectief bij te dragen aan het verbeteren van de planeet, ofwel door te accepteren voor mijzelf dat ik al "genoeg" doe en niet te blijven hangen in een schuldgevoel waar ik immers niemand mee help. Anderen niet, mijzelf niet.
De grote vraag aan mijzelf blijft alleen altijd 'wanneer mag ik vinden dat ik genoeg doe?' Ik heb soms een mening/oordeel over iemand die in mijn ogen té vaak de auto pakt, té veel onnodige spullen aanschaft en meteen denk ik bij mijzelf: En jij dan? Doe jij het zelf dan zo goed?
De grote vraag aan mijzelf blijft alleen altijd 'wanneer mag ik vinden dat ik genoeg doe?' Ik heb soms een mening/oordeel over iemand die in mijn ogen té vaak de auto pakt, té veel onnodige spullen aanschaft en meteen denk ik bij mijzelf: En jij dan? Doe jij het zelf dan zo goed?
vrijdag 23 november 2012 om 13:56
Hoi NYC,
Heel herkenbaar hoor wat jij schrijft. Ik heb er ook altijd last van gehad. Deed daarom ook een sociale opleiding en was vastbesloten om anderen te helpen uit dankbaarheid voor mijn eigen positie.
Nobel streven, maar ik heb gemerkt dat werken met die insteek voor mij alleen maar onnodige stress geeft.
(Zit nu niet voor niets thuis)
Ik denk vaak dat ik dingen moet verdienen, dat k altijd nuttig moet zijn? Heb jij dat ook, of zeg ik nou iets heel geks
Wat ik van 'anderen helpen' heb geleerd is, dat niemand er iets aan heeft als ik iets opoffer.
Offeren doe ik namelijk altijd met een bepaalde verwachting. En als die niet uitkomt, ben ik teleurgesteld.Terwijl het helemaal niet om mij zou moeten gaan, maar om die ander!
Ik probeer zoveel mogelijk te helpen, maar wel met mijn eigen grenzen in mijn achterhoofd. Als ik iets niet kan opbrengen, dan doe ik het niet. Dan doe ik op dat moment 'genoeg'.
Anderen helpen mag niet ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.
En ja dan heb ik soms nog steeds last van een schuldgevoel, maar daar moet ik dan maar mee dealen!
Elke stap is er één. Ik ben nu minder vlees gaan eten, maar nog geen vegatarier. Probeer alleen te kopen wat ik nodig heb, maar ben geen minimalist.
Ik kan kiezen waarop ik me wil richten, op hetgene wat ik al bereikt heb, of boos op mezelf worden omdat ik een stapje verder nog niet in de praktijk heb kunnen brengen..
Heel herkenbaar hoor wat jij schrijft. Ik heb er ook altijd last van gehad. Deed daarom ook een sociale opleiding en was vastbesloten om anderen te helpen uit dankbaarheid voor mijn eigen positie.
Nobel streven, maar ik heb gemerkt dat werken met die insteek voor mij alleen maar onnodige stress geeft.
(Zit nu niet voor niets thuis)
Ik denk vaak dat ik dingen moet verdienen, dat k altijd nuttig moet zijn? Heb jij dat ook, of zeg ik nou iets heel geks
Wat ik van 'anderen helpen' heb geleerd is, dat niemand er iets aan heeft als ik iets opoffer.
Offeren doe ik namelijk altijd met een bepaalde verwachting. En als die niet uitkomt, ben ik teleurgesteld.Terwijl het helemaal niet om mij zou moeten gaan, maar om die ander!
Ik probeer zoveel mogelijk te helpen, maar wel met mijn eigen grenzen in mijn achterhoofd. Als ik iets niet kan opbrengen, dan doe ik het niet. Dan doe ik op dat moment 'genoeg'.
Anderen helpen mag niet ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.
En ja dan heb ik soms nog steeds last van een schuldgevoel, maar daar moet ik dan maar mee dealen!
Elke stap is er één. Ik ben nu minder vlees gaan eten, maar nog geen vegatarier. Probeer alleen te kopen wat ik nodig heb, maar ben geen minimalist.
Ik kan kiezen waarop ik me wil richten, op hetgene wat ik al bereikt heb, of boos op mezelf worden omdat ik een stapje verder nog niet in de praktijk heb kunnen brengen..
vrijdag 23 november 2012 om 14:00
Ik voel me helemaal niet schuldig naar de ''arme mensen op de wereld'' om de manier waarop ik leef.
Het is zoals het is. Ik kan er best voor kiezen om heel sober te gaan leven, wat schieten zij er mee op? Helemaal niks. Daarnaast heb je het, als je hier sober leeft, nog altijd vele malen beter dan iemand die in een derdewereldland in een sloppenwijk opgroeit. Dus die vergelijking slaat (in mijn ogen al) nergens op.
Het is zoals het is, ik leef zoals ik wil leven (voor zover mijn budget het toestaat ) en ik probeer te genieten van zoveel mogelijk dingen die ik doe. Het leven is te kort om niet te genieten van de dingen die je hebt en kan, dat is voor mij vooral de afgelopen jaren pijnlijk duidelijk geworden.
Het is zoals het is. Ik kan er best voor kiezen om heel sober te gaan leven, wat schieten zij er mee op? Helemaal niks. Daarnaast heb je het, als je hier sober leeft, nog altijd vele malen beter dan iemand die in een derdewereldland in een sloppenwijk opgroeit. Dus die vergelijking slaat (in mijn ogen al) nergens op.
Het is zoals het is, ik leef zoals ik wil leven (voor zover mijn budget het toestaat ) en ik probeer te genieten van zoveel mogelijk dingen die ik doe. Het leven is te kort om niet te genieten van de dingen die je hebt en kan, dat is voor mij vooral de afgelopen jaren pijnlijk duidelijk geworden.
vrijdag 23 november 2012 om 14:01
Jouw normen en waarden komen ergens vandaan en ze hoeven niet 1 op 1 gekopieerd te zijn van je ouders, vaak zijn ze ook doorspekt van andere ingesleten gedachten over jezelf.
Dit soort opvattingen bepalen ons leven terwijl we bijna nooit nadenken of die opvattingen wel kloppen. Want wie is er mee geholpen dat jij je schuldig voelt? Wat draagt dat bij aan het probleem? Moet jij het probleem wel oplossen of heb je een andere taak? Is het probleem uberhaupt wel oplosbaar?
Is het genieten zondig of het gemakzuchtig leven? Kan iemand die leeft in armoede wel genieten? Of moet hij zich ook schuldig voelen?
Dit soort opvattingen bepalen ons leven terwijl we bijna nooit nadenken of die opvattingen wel kloppen. Want wie is er mee geholpen dat jij je schuldig voelt? Wat draagt dat bij aan het probleem? Moet jij het probleem wel oplossen of heb je een andere taak? Is het probleem uberhaupt wel oplosbaar?
Is het genieten zondig of het gemakzuchtig leven? Kan iemand die leeft in armoede wel genieten? Of moet hij zich ook schuldig voelen?
vrijdag 23 november 2012 om 14:02
NYC 'zo goed mogelijk' is dat je je best doet, maar niet alles kunt doen. Als jij niet vaak de auto neemt, maar af en toe wel, heb je daar een reden voor. Misschien voor jezelf niet altijd, maar ben je dan te streng voor jezelf? En waarom?
De ene keer zal voor een bepaalde afstand de auto niet nodig zijn, maar jij neemt hem wel met een bepaalde reden. Het regent (te hard) het waait, je bent moe, te laat, enzovoorts. De ene keer is dit een goede reden, de andere keer kies je tóch voor de fiets
En ik denk dat je sowieso voor ogen moet houden dat je niet alles kunt doen. Teveel van jezelf hierin eisen is niet nodig, maar je hoeft ook niet te makkelijk te zijn. (koud douchen bijvoorbeeld, wat een onzin, wat win je hier nou mee? Korter douchen lijkt me al snel zinvoller)
Succes
De ene keer zal voor een bepaalde afstand de auto niet nodig zijn, maar jij neemt hem wel met een bepaalde reden. Het regent (te hard) het waait, je bent moe, te laat, enzovoorts. De ene keer is dit een goede reden, de andere keer kies je tóch voor de fiets
En ik denk dat je sowieso voor ogen moet houden dat je niet alles kunt doen. Teveel van jezelf hierin eisen is niet nodig, maar je hoeft ook niet te makkelijk te zijn. (koud douchen bijvoorbeeld, wat een onzin, wat win je hier nou mee? Korter douchen lijkt me al snel zinvoller)
Succes
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 14:03
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 13:35:
@ Bloemetje, sabbaticalmeds:
Mijn opvoeding kán er wel mee te maken hebben hoewel ik niet religieus ben opgevoed (en wel in het katholieke zuiden ben opgegroeid) maar wel héél sterk met het besef hoe goed we het in het westen hebben, hoe verwend we hier zijn, overigens wel meer gericht op de armoede in de derde wereld en een moeder die zich hier ook in actieve en financiële zin voor inzet, maar mijn verdriet/boosheid/schuldgevoel zit toch meer in de hoek van de overconsumptie dan in die van de verdeeldheid van rijkdom.Voor wie is dat dan een probleem?
@ Bloemetje, sabbaticalmeds:
Mijn opvoeding kán er wel mee te maken hebben hoewel ik niet religieus ben opgevoed (en wel in het katholieke zuiden ben opgegroeid) maar wel héél sterk met het besef hoe goed we het in het westen hebben, hoe verwend we hier zijn, overigens wel meer gericht op de armoede in de derde wereld en een moeder die zich hier ook in actieve en financiële zin voor inzet, maar mijn verdriet/boosheid/schuldgevoel zit toch meer in de hoek van de overconsumptie dan in die van de verdeeldheid van rijkdom.Voor wie is dat dan een probleem?
vrijdag 23 november 2012 om 14:06
quote:sabbaticalmeds schreef op 23 november 2012 @ 14:01:
Is het genieten zondig of het gemakzuchtig leven? Kan iemand die leeft in armoede wel genieten? Of moet hij zich ook schuldig voelen?
Ik denk dat je daar ook nog een punt hebt. Dat mensen elders in grote armoede leven, wil nog niet zeggen dat ze diepongelukkig zijn (hoewel wij dat in hun omstandigheden misschien wel zouden zijn)
Natuurlijk, in gebieden waar mensen omkomen van de honger, daar zijn ze niet blij. Dat is echt triest. Maar die zijn niet geholpen als jij een keer vaker de fiets neemt, dat biefstukje laat liggen of een truitje in de tweedehandswinkel koopt. Dat ligt allemaal veel ingewikkelder. Veel invloed is er ook vanuit de politiek in die gebieden en daar heeft jouw leefwijze al helemaal geen invloed op.
Maar waar mensen wel kunnen eten, maar veel minder welvaart hebben, zijn ze niet per definitie ongelukkiger. Zij zullen zich in elk geval niet schuldig voelen over het feit dat ze eten hebben en mensen uit hun buurland niet, lijkt me zo.
Is het genieten zondig of het gemakzuchtig leven? Kan iemand die leeft in armoede wel genieten? Of moet hij zich ook schuldig voelen?
Ik denk dat je daar ook nog een punt hebt. Dat mensen elders in grote armoede leven, wil nog niet zeggen dat ze diepongelukkig zijn (hoewel wij dat in hun omstandigheden misschien wel zouden zijn)
Natuurlijk, in gebieden waar mensen omkomen van de honger, daar zijn ze niet blij. Dat is echt triest. Maar die zijn niet geholpen als jij een keer vaker de fiets neemt, dat biefstukje laat liggen of een truitje in de tweedehandswinkel koopt. Dat ligt allemaal veel ingewikkelder. Veel invloed is er ook vanuit de politiek in die gebieden en daar heeft jouw leefwijze al helemaal geen invloed op.
Maar waar mensen wel kunnen eten, maar veel minder welvaart hebben, zijn ze niet per definitie ongelukkiger. Zij zullen zich in elk geval niet schuldig voelen over het feit dat ze eten hebben en mensen uit hun buurland niet, lijkt me zo.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 14:07
@ Vlinderoogje: Het is bij mij niet zozeer dat ik mij nuttig wil voelen, dat ik vind dat ik eerst iets verdiend moet hebben of dat ik mijn 'opofferingen' met een bepaalde verwachting doe. Het is meer een soort boosheid (ook zinloos, begrijp ik, maar ik moest het wel even van mij afschrijven). Een boosheid waar het met de wereld naartoe gaat. Dat de luxe die we hier hebben (en waar ik ook heel dankbaar voor ben!) ook een keerzijde heeft.
Een keerzijde die we dan wel niet direct zien, maar die steeds door mijn hoofd schiet, als ik bijv massa's vrachtauto's zie rijden. En dan tegelijkertijd schiet het door mijn hoofd: Ja, dat is vervuiling, maar op dit moment ben jij - zelfs met je zuinige autootje - óók aan het vervuilen.
Ook weet ik dat ik mij dan ófwel moet aanpassen door bijv. de auto thuis te laten ofwel mij hier niet steeds zo aan te gaan denken...
Er zijn veel mensen die veel milieuonbewuster leven dan ik, maar ook veel mensen die hier een stuk bewuster mee omgaan, ook met hun consumptie- en voedselpatroon. En iedereen mag hier voor zichzelf een keuze in maken maar waar ik vaak mee zit is dat ik op het ene moment de lat hoger leg dan het andere moment. Evenals dat ik er niet altijd 24/7 mee bezig ben.
Een keerzijde die we dan wel niet direct zien, maar die steeds door mijn hoofd schiet, als ik bijv massa's vrachtauto's zie rijden. En dan tegelijkertijd schiet het door mijn hoofd: Ja, dat is vervuiling, maar op dit moment ben jij - zelfs met je zuinige autootje - óók aan het vervuilen.
Ook weet ik dat ik mij dan ófwel moet aanpassen door bijv. de auto thuis te laten ofwel mij hier niet steeds zo aan te gaan denken...
Er zijn veel mensen die veel milieuonbewuster leven dan ik, maar ook veel mensen die hier een stuk bewuster mee omgaan, ook met hun consumptie- en voedselpatroon. En iedereen mag hier voor zichzelf een keuze in maken maar waar ik vaak mee zit is dat ik op het ene moment de lat hoger leg dan het andere moment. Evenals dat ik er niet altijd 24/7 mee bezig ben.
vrijdag 23 november 2012 om 14:09
Ik heb veel honger gezien doordat ik veel gereisd heb. Honger zien in het echt of op tv is zo anders.
Ik voel me niet schuldig dat ik het zo goed heb maar ik vind wel dat ik de verplichting heb om mijn rijkdom te delen en bewuster om te gaan met wat mij rijkelijk toebedeeld wordt.
Ik eet bij voorkeur biologisch, niet omdat het gezonder is maar omdat het beter is voor het milieu. Ik eet 3 dagen per week vegetarisch. Een vakantie doe ik met mijn man en één vakantie doe ik vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik gebruik de auto zelden. De hond komt uit het asiel. Ik doneer aan het Rode Kruis. Ik koop mijn kleding alleen in de betere zaken zodat er minder uitbuiting is in het buitenland. Ik gebruik alleen driehoek schoonmaakmiddel enz.enz. Je kunt heel veel doen om je eigen steentje bij te dragen. De wereld redden in je eentje gaat je niet luken en je moet ook van dat idee afstappen maar doen wat in e eigen vermogen ligt. Het gaat om de balans en door je schuldig te voelen help je niemand maar leven met waardering voor wat je hebt des te meer.
Ik voel me niet schuldig dat ik het zo goed heb maar ik vind wel dat ik de verplichting heb om mijn rijkdom te delen en bewuster om te gaan met wat mij rijkelijk toebedeeld wordt.
Ik eet bij voorkeur biologisch, niet omdat het gezonder is maar omdat het beter is voor het milieu. Ik eet 3 dagen per week vegetarisch. Een vakantie doe ik met mijn man en één vakantie doe ik vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik gebruik de auto zelden. De hond komt uit het asiel. Ik doneer aan het Rode Kruis. Ik koop mijn kleding alleen in de betere zaken zodat er minder uitbuiting is in het buitenland. Ik gebruik alleen driehoek schoonmaakmiddel enz.enz. Je kunt heel veel doen om je eigen steentje bij te dragen. De wereld redden in je eentje gaat je niet luken en je moet ook van dat idee afstappen maar doen wat in e eigen vermogen ligt. Het gaat om de balans en door je schuldig te voelen help je niemand maar leven met waardering voor wat je hebt des te meer.
vrijdag 23 november 2012 om 14:14
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 13:29:
[...]
Nee, het zijn mijn eigen normen en waarden waaraan ik dat toets en waar ik mijn leven ook op aanpas. Maar het gaat met hele kleine aanpassingen en sommige dingen vind ik echt ontzettend moeilijk of weet ik dat ik nooit zal kunnen (koud douchen bijv.) maar ik schipper vaak tussen 'schuldgevoel' en 'toelaten' van de dingen waar ik van geniet. Misschien omdat ik alle dingen zo intens ervaar, dat ik mij altijd bewust ben van een keerzijde.Vandaar mijn vraag: hoeveel moeite wil je doen om verantwoorder te leven? Je vindt het nu blijkbaar niet genoeg. Waarom doe je dan niet meer?
[...]
Nee, het zijn mijn eigen normen en waarden waaraan ik dat toets en waar ik mijn leven ook op aanpas. Maar het gaat met hele kleine aanpassingen en sommige dingen vind ik echt ontzettend moeilijk of weet ik dat ik nooit zal kunnen (koud douchen bijv.) maar ik schipper vaak tussen 'schuldgevoel' en 'toelaten' van de dingen waar ik van geniet. Misschien omdat ik alle dingen zo intens ervaar, dat ik mij altijd bewust ben van een keerzijde.Vandaar mijn vraag: hoeveel moeite wil je doen om verantwoorder te leven? Je vindt het nu blijkbaar niet genoeg. Waarom doe je dan niet meer?
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:18
quote:feow schreef op 23 november 2012 @ 13:33:
[...]
En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.Daar heb ik dan weer helemaal geen last van. Genoeg mensen zijn dolblij dat ik mijn geld in hun uitspanning of bedrijf kom spenderen. Zolang er geen mensen worden uitgebuit voor mijn vakantie, slaap ik daar geen seconde minder om.
[...]
En ik voel me iid schuldig als ik geld uitgeef aan vakantie. Het idee dat ik willens en wetens geld uitgeef aan 'niks' terwijl ik weet dat elders op de wereld mensen dood gaan van de honger. Dat vind ik echt heel egoïstisch van me.Daar heb ik dan weer helemaal geen last van. Genoeg mensen zijn dolblij dat ik mijn geld in hun uitspanning of bedrijf kom spenderen. Zolang er geen mensen worden uitgebuit voor mijn vakantie, slaap ik daar geen seconde minder om.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 14:21
quote:dubiootje schreef op 23 november 2012 @ 14:14:
[...]
Vandaar mijn vraag: hoeveel moeite wil je doen om verantwoorder te leven? Je vindt het nu blijkbaar niet genoeg. Waarom doe je dan niet meer?
Omdat ik dan het gevoel zou hebben dat het ten koste gaat van mijn leefgenot. Vandaar dat ik ook in de OP schreef, ik geniet met volle teugen. Ik geniet van het koekje chocolaatje bij de thee, ik geniet van mijn wekelijkse glaasje wijn, ik koop vaak ieder jaar wel een paar nieuwe schoenen, die ik zorgvuldig behandel en pas wegdoe als ze echt versleten zijn.
De keerzijde van zuiniger leven is dat het (vaak, niet altijd) ook soberder leven met zich meebrengt. Ik vind dat lastig om op te brengen maar voel me er wel schuldig over. Maar begrijp ook wel heel goed alle reacties dat het totaal niets oplost door mij schuldig te voelen en verder niks te doen.
[...]
Vandaar mijn vraag: hoeveel moeite wil je doen om verantwoorder te leven? Je vindt het nu blijkbaar niet genoeg. Waarom doe je dan niet meer?
Omdat ik dan het gevoel zou hebben dat het ten koste gaat van mijn leefgenot. Vandaar dat ik ook in de OP schreef, ik geniet met volle teugen. Ik geniet van het koekje chocolaatje bij de thee, ik geniet van mijn wekelijkse glaasje wijn, ik koop vaak ieder jaar wel een paar nieuwe schoenen, die ik zorgvuldig behandel en pas wegdoe als ze echt versleten zijn.
De keerzijde van zuiniger leven is dat het (vaak, niet altijd) ook soberder leven met zich meebrengt. Ik vind dat lastig om op te brengen maar voel me er wel schuldig over. Maar begrijp ook wel heel goed alle reacties dat het totaal niets oplost door mij schuldig te voelen en verder niks te doen.
vrijdag 23 november 2012 om 14:21
Heel kort door de bocht:
als het je werkelijk allemaal zo bezighoudt, en je het zo verschrikkelijk vind voor de armere mensen op deze aardkloot, doe er dan zelf wat aan. En dan niet alleen door ''eens een keer de fiets te pakken'' of ''een keer een biefstukje te laten staan''.
Ga de politiek in, zet een actiegroep op, weet ik veel wat nog meer. Huilen om het leed van de wereld lost niks op. Acties daarintegen wel.
als het je werkelijk allemaal zo bezighoudt, en je het zo verschrikkelijk vind voor de armere mensen op deze aardkloot, doe er dan zelf wat aan. En dan niet alleen door ''eens een keer de fiets te pakken'' of ''een keer een biefstukje te laten staan''.
Ga de politiek in, zet een actiegroep op, weet ik veel wat nog meer. Huilen om het leed van de wereld lost niks op. Acties daarintegen wel.