Ik zit er even doorheen

Beste medeforummers,



Graag wil ik even mijn hart luchten. Sinds ongeveer een week zit ik er even helemaal doorheen.



Vorig jaar ging mijn relatie uit. Mijn ex en ik hebben toen nog samengewoond maar naderhand ben ik toch bij mijn ouders ingetrokken tijdelijk. Ik heb sinds het uit is met mijn ex werkweken gemaakt van minimaal 50 uur. Alleen maar om mijn droom te verwezenlijken: een klein appartementje voor mezelf en lekker mijn eigen leven opbouwen.



Die droom zou volgende maand eindelijk in vervulling gaan. Er kwam iets stoms tussen en nu is het zo dat ik al mijn inschrijfjaren bij de woningbouw kwijt ben. Gelukkig stond ik bij meedere woningbouwverenigingen ingeschreven maar toch, het doet pijn. Alles was al in kannen en kruiken, ik hoorde het 5 minuten voor ik het contract zou tekenen. Ik had me er zó op verheugd, er zo naar uitgekeken en in mijn hoofd was ik al helemaal bezig met de verhuizing die in september plaats zou vinden.

Het klinkt misschien gek maar ik heb sindsdien een paar fikse huilbuien gehad. Het viel me gewoon zo rauw op m'n dak. Na al die maanden zwoegen sta ik hier weer en ben ik geen steek verder, zo voelt het voor mij.



Op het gebied van de liefde is het ook één en al onzekerheid. In een notendop: ik laat me (denk ik) aan het lijntje houden.



Ik zit er gewoon even zo doorheen, heb nergens meer zin in en ben gewoon op.



Liefs, Kate.

quote:_avril_ schreef op 20 augustus 2011 @ 12:18:

[...]



Je had toch geen huurcontract, was toch niet de hoofdbewoner? Dan beschik je toch ook niet over zelfstandige woonruimte?



Nee, huurhuis (was overigens een andere woningbouw dan waar het nu om draait) stond op naam van mijn ex en ik ben daar later bij komen wonen. Hij was hoofdhuurder.

Ik stond daar als inwonend bij ingeschreven (heb dit nog nagevraagd). Woningbouw zegt nu echter "je had een relatie dus woonde samen". Ik ga dit nog verder uitzoeken via het Juridisch Loket ofzo ...