Psyche
alle pijlers
Is dit een vorm van autisme?
donderdag 24 oktober 2013 om 13:39
Raar of apart is bij definitie niet slecht. Ik lees hier dat kinderen, vele jaren jonger dan jullie, zelfs in staat zijn om rekening te houden met een apart iemand en jullie, zogezegd volwassenen die zgz hun verantwoordelijkheden nemen, slagen hier niet in.
Hij is gewoon anders, pas je daar aan aan en lul er verder niet over. Kan je hem niet aanvaarden zoals hij is, of kunnen jouw 'volwassen' vrienden dat niet, geef de jongen dan een kans om echte vrienden te leren kennen.
Hij is gewoon anders, pas je daar aan aan en lul er verder niet over. Kan je hem niet aanvaarden zoals hij is, of kunnen jouw 'volwassen' vrienden dat niet, geef de jongen dan een kans om echte vrienden te leren kennen.
It is what it is and that's what it is!
donderdag 24 oktober 2013 om 13:40
quote:blueeyes*3 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:33:
[...]
Ik denk dat dit het voornaamste probleem is: TO en zijn vrienden zijn niet gewent aan mensen die 'anders' zijn dan zij. Dat is op zich niet erg, en ze zijn nu op een leeftijd dat het op gaat vallen & dat zij kunnen leren hoe ze die jongen kunnen helpen.
Mijn advies: ga eens met z'n allen om de tafel zitten, op een rustig moment. Geef bij vriend aan dat jullie zien dat hij anders is, en dat dat mag. Zeg ook dat jullie bereid zijn om hem te helpen en om dingen uit te leggen indien nodig. Vraag hem wat hij nodig heeft (dat jullie je klep houden in de auto, een tram eerder nemen, samen reizen met het ov, een bierviltje om het rondje dat hij gaat halen op te schrijven, een keer samen koken als zijn ouders met vakantie zijn...). En laat hem ook benoemen wat hij 'raar' of 'gek' vindt aan jullie (en dat is misschien meer of confronterender dan je denkt). Dat zorgt ervoor dat de verhoudingen gelijk blijven.
Is die jongen toevallig ook ergens heel goed in? Ik hoorde je al tekenen roepen, misschien kan hij een spandoek maken als jullie eens naar het voetbal ofzo gaan? Of helpen met schilderen als er een van jullie verhuisd? Zo leren jullie hem ook waarderen om alles wat hij wél kan.
Dit zou ik dus niet doen, met een soort "interventie" die jongen zich nóg aparter laten voelen.
Vreselijk lijkt me dat, dat mijn vrienden mij blijkbaar zo raar vinden dat ze menen zich als een soort hulpverleners te moeten opwerpen.
[...]
Ik denk dat dit het voornaamste probleem is: TO en zijn vrienden zijn niet gewent aan mensen die 'anders' zijn dan zij. Dat is op zich niet erg, en ze zijn nu op een leeftijd dat het op gaat vallen & dat zij kunnen leren hoe ze die jongen kunnen helpen.
Mijn advies: ga eens met z'n allen om de tafel zitten, op een rustig moment. Geef bij vriend aan dat jullie zien dat hij anders is, en dat dat mag. Zeg ook dat jullie bereid zijn om hem te helpen en om dingen uit te leggen indien nodig. Vraag hem wat hij nodig heeft (dat jullie je klep houden in de auto, een tram eerder nemen, samen reizen met het ov, een bierviltje om het rondje dat hij gaat halen op te schrijven, een keer samen koken als zijn ouders met vakantie zijn...). En laat hem ook benoemen wat hij 'raar' of 'gek' vindt aan jullie (en dat is misschien meer of confronterender dan je denkt). Dat zorgt ervoor dat de verhoudingen gelijk blijven.
Is die jongen toevallig ook ergens heel goed in? Ik hoorde je al tekenen roepen, misschien kan hij een spandoek maken als jullie eens naar het voetbal ofzo gaan? Of helpen met schilderen als er een van jullie verhuisd? Zo leren jullie hem ook waarderen om alles wat hij wél kan.
Dit zou ik dus niet doen, met een soort "interventie" die jongen zich nóg aparter laten voelen.
Vreselijk lijkt me dat, dat mijn vrienden mij blijkbaar zo raar vinden dat ze menen zich als een soort hulpverleners te moeten opwerpen.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:41
quote:blueeyes*3 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:33:
[...]
Ik denk dat dit het voornaamste probleem is: TO en zijn vrienden zijn niet gewent aan mensen die 'anders' zijn dan zij. Dat is op zich niet erg, en ze zijn nu op een leeftijd dat het op gaat vallen & dat zij kunnen leren hoe ze die jongen kunnen helpen.
Mijn advies: ga eens met z'n allen om de tafel zitten, op een rustig moment. Geef bij vriend aan dat jullie zien dat hij anders is, en dat dat mag. Zeg ook dat jullie bereid zijn om hem te helpen en om dingen uit te leggen indien nodig. Vraag hem wat hij nodig heeft (dat jullie je klep houden in de auto, een tram eerder nemen, samen reizen met het ov, een bierviltje om het rondje dat hij gaat halen op te schrijven, een keer samen koken als zijn ouders met vakantie zijn...). En laat hem ook benoemen wat hij 'raar' of 'gek' vindt aan jullie (en dat is misschien meer of confronterender dan je denkt). Dat zorgt ervoor dat de verhoudingen gelijk blijven.
Is die jongen toevallig ook ergens heel goed in? Ik hoorde je al tekenen roepen, misschien kan hij een spandoek maken als jullie eens naar het voetbal ofzo gaan? Of helpen met schilderen als er een van jullie verhuisd? Zo leren jullie hem ook waarderen om alles wat hij wél kan.De wereld is veel harder dan dat jij hoopt dat het is. Mensen zoals to die zich willen verdiepen , dat zijn er niet zoveel. De jongen waar het omgaat zit ws in een verkeerde vriendenkring. Deze groep zou mijn zoon ook eerder schade aanrichten dan dat hij ermee gebaat zou zijn, omdat hij hoe zelfstandig hij nu is, toch kwetsbaarder is dan een ander. In de meeste autisten zit ook geen kwaad. Je handelt volgens de regels en kwaad of fout zijn hoort daar niet bij. Bij een ander kan dat overkomen als een soort naieviteit, sullig, slap etc. Dat is mijn ervaring.
[...]
Ik denk dat dit het voornaamste probleem is: TO en zijn vrienden zijn niet gewent aan mensen die 'anders' zijn dan zij. Dat is op zich niet erg, en ze zijn nu op een leeftijd dat het op gaat vallen & dat zij kunnen leren hoe ze die jongen kunnen helpen.
Mijn advies: ga eens met z'n allen om de tafel zitten, op een rustig moment. Geef bij vriend aan dat jullie zien dat hij anders is, en dat dat mag. Zeg ook dat jullie bereid zijn om hem te helpen en om dingen uit te leggen indien nodig. Vraag hem wat hij nodig heeft (dat jullie je klep houden in de auto, een tram eerder nemen, samen reizen met het ov, een bierviltje om het rondje dat hij gaat halen op te schrijven, een keer samen koken als zijn ouders met vakantie zijn...). En laat hem ook benoemen wat hij 'raar' of 'gek' vindt aan jullie (en dat is misschien meer of confronterender dan je denkt). Dat zorgt ervoor dat de verhoudingen gelijk blijven.
Is die jongen toevallig ook ergens heel goed in? Ik hoorde je al tekenen roepen, misschien kan hij een spandoek maken als jullie eens naar het voetbal ofzo gaan? Of helpen met schilderen als er een van jullie verhuisd? Zo leren jullie hem ook waarderen om alles wat hij wél kan.De wereld is veel harder dan dat jij hoopt dat het is. Mensen zoals to die zich willen verdiepen , dat zijn er niet zoveel. De jongen waar het omgaat zit ws in een verkeerde vriendenkring. Deze groep zou mijn zoon ook eerder schade aanrichten dan dat hij ermee gebaat zou zijn, omdat hij hoe zelfstandig hij nu is, toch kwetsbaarder is dan een ander. In de meeste autisten zit ook geen kwaad. Je handelt volgens de regels en kwaad of fout zijn hoort daar niet bij. Bij een ander kan dat overkomen als een soort naieviteit, sullig, slap etc. Dat is mijn ervaring.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:44
quote:richard1989 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:28:
[...]
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is...
Ah, je bedoelt mij, neem ik aan.
Je wilt het begrijpen. Omdat je niet weet waarom hij zich zo gedraagt als hij doet. Daar helpt een diagnose, welke dan ook, niets aan. Bovendien zul je geen diagnose krijgen omdat jij dat graag wilt. Misschien heeft hij wel een diagnose, maar kiest hij er voor om dat niet kenbaar te maken aan jullie. Gezien het gedrag van de vriendengroep, kan ik me dat ook nog voorstellen. Met een diagnose is hij nog "raarder".
Je wilt begrijpen waarom hij doet zoals hij doet. Maar waarom? Waarom kun je niet gewoon accepteren dat hij niet alleen naar het station durft te fietsen, dat hij heel onrustig wordt als zaken afwijken zoals hij het gepland heeft en daar op in spelen?
Dat is namelijk ook hetgeen wat mensen die een autist in de nabije omgeving hebben geleerd wordt. Er op inspelen.
Vinden dat iemand maar wel gewoon moet leren durven wat hij niet durft, daar kom je niet ver mee.
En als jonge pubers het wel kunnen, zouden volwassen mannen ook moeten kunnen inspelen op de makken van een ander.
[...]
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is...
Ah, je bedoelt mij, neem ik aan.
Je wilt het begrijpen. Omdat je niet weet waarom hij zich zo gedraagt als hij doet. Daar helpt een diagnose, welke dan ook, niets aan. Bovendien zul je geen diagnose krijgen omdat jij dat graag wilt. Misschien heeft hij wel een diagnose, maar kiest hij er voor om dat niet kenbaar te maken aan jullie. Gezien het gedrag van de vriendengroep, kan ik me dat ook nog voorstellen. Met een diagnose is hij nog "raarder".
Je wilt begrijpen waarom hij doet zoals hij doet. Maar waarom? Waarom kun je niet gewoon accepteren dat hij niet alleen naar het station durft te fietsen, dat hij heel onrustig wordt als zaken afwijken zoals hij het gepland heeft en daar op in spelen?
Dat is namelijk ook hetgeen wat mensen die een autist in de nabije omgeving hebben geleerd wordt. Er op inspelen.
Vinden dat iemand maar wel gewoon moet leren durven wat hij niet durft, daar kom je niet ver mee.
En als jonge pubers het wel kunnen, zouden volwassen mannen ook moeten kunnen inspelen op de makken van een ander.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:46
quote:richard1989 schreef op 24 oktober 2013 @ 12:19:
Aan de ene kant denk ik : die jongen is door zijn ouders nooit anders opgevoed en hij weet niet beter. Hij moet gewoon eens een keer wat harder en volwassener worden en hij moet zich niet zo vreselijk aanstellen de hele tijd.
Hier ga je al een beetje de mist in volgens mij, het is helemaal niet aan jou om te bepalen wat hij "moet"
Waar dat gedrag door veroorzaakt word is feitelijk helemaal niet belangrijk.
Als echte vriend zou je hem gewoon accepteren zoals hij is, en natuurlijk kun je hem aanspreken op gedrag waar jij direct last van hebt, en je kunt hem af een toe een suggestie doen als jij denkt dat hij zichzelf in de weg zit, maar je moet hem niet willen "opvoeden"
Da's ook geen leuke vriendschap op die manier.
Je zegt dat hij niet zo lekker in de groep ligt, maar dat jij hem wel aardig vind, misschien is het dan een idee om gewoon regelmatig zonder de groep met hem af te spreken.
Aan de ene kant denk ik : die jongen is door zijn ouders nooit anders opgevoed en hij weet niet beter. Hij moet gewoon eens een keer wat harder en volwassener worden en hij moet zich niet zo vreselijk aanstellen de hele tijd.
Hier ga je al een beetje de mist in volgens mij, het is helemaal niet aan jou om te bepalen wat hij "moet"
Waar dat gedrag door veroorzaakt word is feitelijk helemaal niet belangrijk.
Als echte vriend zou je hem gewoon accepteren zoals hij is, en natuurlijk kun je hem aanspreken op gedrag waar jij direct last van hebt, en je kunt hem af een toe een suggestie doen als jij denkt dat hij zichzelf in de weg zit, maar je moet hem niet willen "opvoeden"
Da's ook geen leuke vriendschap op die manier.
Je zegt dat hij niet zo lekker in de groep ligt, maar dat jij hem wel aardig vind, misschien is het dan een idee om gewoon regelmatig zonder de groep met hem af te spreken.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:46
quote:richard1989 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:28:
[...]
De jongen waar ik het over heb is wel even 15 jaar ouder..
Ik heb geen (autistisch) kind, en heb er verder eigenlijk helemaal geen ervaring mee, dus tot zover zou het behoorlijk goed kunnen dat ik met bepaalde uitspraken de plank nogal mis sla..
Maar dat helpen is juist wat ik graag bij de rest van de groep ook zou willen zien. Ik zie ons eerlijk gezegd niet zo snel gebeuren dat we met hem meefietsen naar het treinstation omdat hij alleen niet durft, want ik denk er inderdaad zo over dat hij dit gewoon zelf moet kunnen, en als hij dit niet durft hij dit misschien maar moet gaan leren durven.
Dat is misschien niet zo begripvol als sommige mensen hier vinden dat ik moet zijn, maar so be it..
Wat ik alleen wel wil bereiken is om zelf een beetje te begrijpen hoe iemand hij redeneert. Waar is hij bang voor, hij is goed met computers en een iphone, waarom typt hij niet op 9292 ov in welke route hij moet nemen, zoals 99% van alle mensen?
Niet dat ik wil zeggen dat het belachelijk is, maar ik begrijp het gewoon niet.. Hij is best wel redelijk intelligent, heeft een prima woordenschat en interesseert zich ook in kunstgeschiedenis enzo, dus dat lijkt me niet het probleem..
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is...Dus je wilt wel helpen, maar niet naar het station fietsen als hij daar hulp bij nodig heeft? Dus alleen helpen als je zijn probleem begrijpt? Of alleen helpen op jouw voorwaarden?Je kunt ook helpen omdat het probleem er is! En dat jouw vriend tien jaar ouder is dan de klasgenoot van mijn dochter doet niets af aan het feit dat hij hulp nodig kan hebben. Hierbij hoef je niet over je eigen grenzen te gaan, maar zolang je het ene wel accepteert en het andere niet, zal jullie relatie nooit gelijkwaardig zijn.
[...]
De jongen waar ik het over heb is wel even 15 jaar ouder..
Ik heb geen (autistisch) kind, en heb er verder eigenlijk helemaal geen ervaring mee, dus tot zover zou het behoorlijk goed kunnen dat ik met bepaalde uitspraken de plank nogal mis sla..
Maar dat helpen is juist wat ik graag bij de rest van de groep ook zou willen zien. Ik zie ons eerlijk gezegd niet zo snel gebeuren dat we met hem meefietsen naar het treinstation omdat hij alleen niet durft, want ik denk er inderdaad zo over dat hij dit gewoon zelf moet kunnen, en als hij dit niet durft hij dit misschien maar moet gaan leren durven.
Dat is misschien niet zo begripvol als sommige mensen hier vinden dat ik moet zijn, maar so be it..
Wat ik alleen wel wil bereiken is om zelf een beetje te begrijpen hoe iemand hij redeneert. Waar is hij bang voor, hij is goed met computers en een iphone, waarom typt hij niet op 9292 ov in welke route hij moet nemen, zoals 99% van alle mensen?
Niet dat ik wil zeggen dat het belachelijk is, maar ik begrijp het gewoon niet.. Hij is best wel redelijk intelligent, heeft een prima woordenschat en interesseert zich ook in kunstgeschiedenis enzo, dus dat lijkt me niet het probleem..
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is...Dus je wilt wel helpen, maar niet naar het station fietsen als hij daar hulp bij nodig heeft? Dus alleen helpen als je zijn probleem begrijpt? Of alleen helpen op jouw voorwaarden?Je kunt ook helpen omdat het probleem er is! En dat jouw vriend tien jaar ouder is dan de klasgenoot van mijn dochter doet niets af aan het feit dat hij hulp nodig kan hebben. Hierbij hoef je niet over je eigen grenzen te gaan, maar zolang je het ene wel accepteert en het andere niet, zal jullie relatie nooit gelijkwaardig zijn.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:47
Het wordt ook wel een beetje overdreven.
Jullie doen nu net alsof we hem het leven zuur maken, terwijl het enige wat er gebeurt als hij weer een woede aanval krijgt omdat de trein te laat is, is dat mensen een beetje nonchalant lacherig zeggen 'Jezus gozer, doe gewoon eens rustig man er is niets aan de hand''
Of als hij terugkomt met 5 bier omdat hij door de stress de bestelling niet meer kon onthouden zegt iemand nog tegen hem '' Ja maar ik had toch een baco'tje besteld'', en dan antwoordt hij JA IK WEET HET TOCH ALLEMAAL NIET MEER,
maar dan is het antwoord ook gewoon '' haha rustig joh, geeft niet man''.. Dan wordt er later wel onderling nog even om gelachen in de vorm van ''Ja dat was weer een typisch hem- momentje'', maar veel verder gaat het echt niet hoor..
Als dat al iemands leven verpesten is, dan staat dit forum wel heel ver af van de echte maatschappij..
Jullie doen nu net alsof we hem het leven zuur maken, terwijl het enige wat er gebeurt als hij weer een woede aanval krijgt omdat de trein te laat is, is dat mensen een beetje nonchalant lacherig zeggen 'Jezus gozer, doe gewoon eens rustig man er is niets aan de hand''
Of als hij terugkomt met 5 bier omdat hij door de stress de bestelling niet meer kon onthouden zegt iemand nog tegen hem '' Ja maar ik had toch een baco'tje besteld'', en dan antwoordt hij JA IK WEET HET TOCH ALLEMAAL NIET MEER,
maar dan is het antwoord ook gewoon '' haha rustig joh, geeft niet man''.. Dan wordt er later wel onderling nog even om gelachen in de vorm van ''Ja dat was weer een typisch hem- momentje'', maar veel verder gaat het echt niet hoor..
Als dat al iemands leven verpesten is, dan staat dit forum wel heel ver af van de echte maatschappij..
donderdag 24 oktober 2013 om 13:48
Beste viva-dames, ik vind dat er hier wel redelijk agressief op TO gereageerd wordt. Goed, zijn woordkeuze had misschien hier en daar wat anders gekund, en hij blinkt niet uit in subtiliteiten, maar ik ben het eens met Solomio, ik zie ook iemand die juist nu probeert zijn vriend beter te begrijpen. TO stelt zich hier kwetsbaar op, en steekt volgens mij de hand ook echt wel in eigen boezem, ik vind dat wij dan ook wel wat actiever kunnen zijn met adviezen geven. Nu wordt dit een aanval-verdedigingstopic, kan nooit de bedoeling zijn.
@ TO, je snapt natuurlijk dat wij niet kunnen zeggen of jouw vriend autistisch is of niet, dat lijkt me duidelijk. Maar o, wat is jouw verhaal herkenbaar. Je zou het zo over mijn broertje kunnen hebben (hij lijkt me alleen nog iets gehandicapter, woont in instelling, geen werk of rijbewijs, én geen vrienden, alhoewel hij die graag zou hebben). Voor hem zijn sociale contacten gewoonweg te gecompliceerd. Maar de stress, de paniek, als iets niet gebeurd zoals gepland, ja, ook het schreeuwen, volkomen over je toeren raken, dat is heel herkenbaar. En ook dat daar dan soms een grapje over gemaakt wordt (nu krijg ik vast ook het halve viva-forum over me heen ) mijn broertje vindt dat niet erg, kent zelf ook genoeg 'autisten-grappen'.
Voor diegene die zei dat hij vast te beschermd opgevoed was als zijn prakje voor hem klaarstond, lijkt me ook tamelijk kortzichtig. Broer mocht ook nooit zelf koken, wegens risico van brandstichting in huis enzo (onvoldoende concentratie om de pannen in de gaten te houden).
Ik kan me voorstellen als er zo'n pesterige sfeer in jullie vriendengroep heerst, dat jullie vriend zich ook nicht echt veilig voelt om over problemen waar hij tegenop loopt te praten. Dus wat hierboven steeds geroepen wordt 'praat met hem', zou ik denk ik nog even mee wachten misschien. Ik zou juist eerst zorgen dat hij zich meer op zijn gemak voelt. Grapjes mogen best, als jullie die naar de andere vrienden ook maken, pesten natuurlijk niet, maar dat hadden jullie (jij iig) zelf al door. Probeer het daar wel met je andere vrienden over te hebben.
Als je vriend zich dan langzaam maar zeker meer op zijn gemak voelt bij jullie in de groep, zal hij ook meer praten. Aan jullie misschien wel vragen hoe jullie dat nu aanpakken met zo'n date, met koken, met reizen, etc. Dingen waar hij tegenop loopt. Je hebt al gezien dat communicatie moeilijk voor hem is, dus dit zal niet een kwestie zijn die met twee weken bekeken is. En als je echt met hem in gesprek kan komen, zal het wellicht beter gaan, kom je erachter waarom dingen voor hem zulke grote problemen opleveren. En zal je wellicht ook eens horen of er bij hem sprake is van autisme, of een andere psychiatrische diagnose, of niet. Eigenlijk maakt dat op dat moment waarschijnlijk niet eens meer zoveel uit. Maar het nu op de man af vragen, zal natuurlijk niet werken. Een vriendengroep waarin pesterig met jouw (in zijn ogen serieuze) problemen wordt omgegaan, ga je natuurlijk niet inlichten over nog veel serieuzere problemen. Hoop dat je hier wat mee kan!
@ TO, je snapt natuurlijk dat wij niet kunnen zeggen of jouw vriend autistisch is of niet, dat lijkt me duidelijk. Maar o, wat is jouw verhaal herkenbaar. Je zou het zo over mijn broertje kunnen hebben (hij lijkt me alleen nog iets gehandicapter, woont in instelling, geen werk of rijbewijs, én geen vrienden, alhoewel hij die graag zou hebben). Voor hem zijn sociale contacten gewoonweg te gecompliceerd. Maar de stress, de paniek, als iets niet gebeurd zoals gepland, ja, ook het schreeuwen, volkomen over je toeren raken, dat is heel herkenbaar. En ook dat daar dan soms een grapje over gemaakt wordt (nu krijg ik vast ook het halve viva-forum over me heen ) mijn broertje vindt dat niet erg, kent zelf ook genoeg 'autisten-grappen'.
Voor diegene die zei dat hij vast te beschermd opgevoed was als zijn prakje voor hem klaarstond, lijkt me ook tamelijk kortzichtig. Broer mocht ook nooit zelf koken, wegens risico van brandstichting in huis enzo (onvoldoende concentratie om de pannen in de gaten te houden).
Ik kan me voorstellen als er zo'n pesterige sfeer in jullie vriendengroep heerst, dat jullie vriend zich ook nicht echt veilig voelt om over problemen waar hij tegenop loopt te praten. Dus wat hierboven steeds geroepen wordt 'praat met hem', zou ik denk ik nog even mee wachten misschien. Ik zou juist eerst zorgen dat hij zich meer op zijn gemak voelt. Grapjes mogen best, als jullie die naar de andere vrienden ook maken, pesten natuurlijk niet, maar dat hadden jullie (jij iig) zelf al door. Probeer het daar wel met je andere vrienden over te hebben.
Als je vriend zich dan langzaam maar zeker meer op zijn gemak voelt bij jullie in de groep, zal hij ook meer praten. Aan jullie misschien wel vragen hoe jullie dat nu aanpakken met zo'n date, met koken, met reizen, etc. Dingen waar hij tegenop loopt. Je hebt al gezien dat communicatie moeilijk voor hem is, dus dit zal niet een kwestie zijn die met twee weken bekeken is. En als je echt met hem in gesprek kan komen, zal het wellicht beter gaan, kom je erachter waarom dingen voor hem zulke grote problemen opleveren. En zal je wellicht ook eens horen of er bij hem sprake is van autisme, of een andere psychiatrische diagnose, of niet. Eigenlijk maakt dat op dat moment waarschijnlijk niet eens meer zoveel uit. Maar het nu op de man af vragen, zal natuurlijk niet werken. Een vriendengroep waarin pesterig met jouw (in zijn ogen serieuze) problemen wordt omgegaan, ga je natuurlijk niet inlichten over nog veel serieuzere problemen. Hoop dat je hier wat mee kan!
donderdag 24 oktober 2013 om 13:48
quote:richard1989 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:28:
[...]
De jongen waar ik het over heb is wel even 15 jaar ouder..
Ik heb geen (autistisch) kind, en heb er verder eigenlijk helemaal geen ervaring mee, dus tot zover zou het behoorlijk goed kunnen dat ik met bepaalde uitspraken de plank nogal mis sla..
Maar dat helpen is juist wat ik graag bij de rest van de groep ook zou willen zien. Ik zie ons eerlijk gezegd niet zo snel gebeuren dat we met hem meefietsen naar het treinstation omdat hij alleen niet durft, want ik denk er inderdaad zo over dat hij dit gewoon zelf moet kunnen, en als hij dit niet durft hij dit misschien maar moet gaan leren durven. Dat lukt alleen als hij er hulp bij krijgt. Bouw het eens met hem op. De eerstvolgende keer pik je hem thuis op en fiets je mee, zonder commentaar. De tweede keer zeg je 'joh, vind je het goed als ik er halverwege bij kom, namelijk op die straat, bij dat huis/die brug. De derde keer fiets je de laatste twee straten mee, en daarna spreek je gewoon op het station af, op een vaste plek.
Dat is misschien niet zo begripvol als sommige mensen hier vinden dat ik moet zijn, maar so be it..
Wat ik alleen wel wil bereiken is om zelf een beetje te begrijpen hoe iemand hij redeneert. Waar is hij bang voor, hij is goed met computers en een iphone, waarom typt hij niet op 9292 ov in welke route hij moet nemen, zoals 99% van alle mensen? Omdat 9292 ov niet duidelijk genoeg is. Omdat die routes niet altijd kloppen. Omdat het nog een beta-versie is. Omdat hij nooit heeft geleerd om kaart te lezen of een routebeschrijving te volgen. Er kunnen zoveel redenen zijn. Opnieuw: help hem. Laat hem bij het fietsen die routebeschrijving gebruiken, en de keren daarna ook. Helpt vast. Mijn ex vertrouwde dat soort routebeschrijvingen en kaarten ook niet, google maps ook niet. Duurde even voor ik erachter kwam dat het probleem zat in het feit dat hij niet kan kaartlezen en daarom tevergeefs zoekt naar die greppel die hij een sloot noemt...
Niet dat ik wil zeggen dat het belachelijk is, maar ik begrijp het gewoon niet.. Hij is best wel redelijk intelligent, heeft een prima woordenschat en interesseert zich ook in kunstgeschiedenis enzo, dus dat lijkt me niet het probleem.. Hij snapt waarschijnlijk ook niets van jou... heb je er wel eens op die manier naar gekeken? Ga samen een biertje drinken en praat erover!
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is... Ik denk dat het punt hier vooral zit in de manier waarop: jij en je vrienden maken iemand belachelijk vanwege zijn onvermogen. Dat steekt die moeders. Daarbij hebben veel moeders hun kinderen duidelijk geleerd dat er ook kinderen bestaan die anders zijn, en is dat voor hen net zo normaal als het voor jou is om op je 24e het huis uit te zijn (vraag me overigens af waar de hell jullie wonen, want hier in de regio heeft echt niet iedere vent tussen de 24 en de 26 een eigen (huur)huis of appartement, daarvoor is de woningnood te hoog...) Maar goed: jij wil begrip voor het feit dat jij ergens minder ervaring mee hebt, maar gebruikt dat gebrek aan ervaring om te verantwoorden dat jullie iemand belachelijk maken. Voor dat gebrek aan ervaring en kennis wil iedereen hier begrip opbrengen, voor de verantwoording dat het dan dus oké is om iemand te gaan treiteren (waarvan je zelf zegt het ook gedaan te hebben) niet.
[...]
De jongen waar ik het over heb is wel even 15 jaar ouder..
Ik heb geen (autistisch) kind, en heb er verder eigenlijk helemaal geen ervaring mee, dus tot zover zou het behoorlijk goed kunnen dat ik met bepaalde uitspraken de plank nogal mis sla..
Maar dat helpen is juist wat ik graag bij de rest van de groep ook zou willen zien. Ik zie ons eerlijk gezegd niet zo snel gebeuren dat we met hem meefietsen naar het treinstation omdat hij alleen niet durft, want ik denk er inderdaad zo over dat hij dit gewoon zelf moet kunnen, en als hij dit niet durft hij dit misschien maar moet gaan leren durven. Dat lukt alleen als hij er hulp bij krijgt. Bouw het eens met hem op. De eerstvolgende keer pik je hem thuis op en fiets je mee, zonder commentaar. De tweede keer zeg je 'joh, vind je het goed als ik er halverwege bij kom, namelijk op die straat, bij dat huis/die brug. De derde keer fiets je de laatste twee straten mee, en daarna spreek je gewoon op het station af, op een vaste plek.
Dat is misschien niet zo begripvol als sommige mensen hier vinden dat ik moet zijn, maar so be it..
Wat ik alleen wel wil bereiken is om zelf een beetje te begrijpen hoe iemand hij redeneert. Waar is hij bang voor, hij is goed met computers en een iphone, waarom typt hij niet op 9292 ov in welke route hij moet nemen, zoals 99% van alle mensen? Omdat 9292 ov niet duidelijk genoeg is. Omdat die routes niet altijd kloppen. Omdat het nog een beta-versie is. Omdat hij nooit heeft geleerd om kaart te lezen of een routebeschrijving te volgen. Er kunnen zoveel redenen zijn. Opnieuw: help hem. Laat hem bij het fietsen die routebeschrijving gebruiken, en de keren daarna ook. Helpt vast. Mijn ex vertrouwde dat soort routebeschrijvingen en kaarten ook niet, google maps ook niet. Duurde even voor ik erachter kwam dat het probleem zat in het feit dat hij niet kan kaartlezen en daarom tevergeefs zoekt naar die greppel die hij een sloot noemt...
Niet dat ik wil zeggen dat het belachelijk is, maar ik begrijp het gewoon niet.. Hij is best wel redelijk intelligent, heeft een prima woordenschat en interesseert zich ook in kunstgeschiedenis enzo, dus dat lijkt me niet het probleem.. Hij snapt waarschijnlijk ook niets van jou... heb je er wel eens op die manier naar gekeken? Ga samen een biertje drinken en praat erover!
Iemand zei dat ik hier geen tips ging krijgen, en volgens die user moest ik hier maar weggaan, want die wist zelf kennelijk alles heel goed.. Zelf sta ik nog wel voor dingen open... Maar wel gewoon op een normale manier, zonder allerlei verwijten naar mijn hoofd te gaan slingeren..
Heb verder echt geen slechte intenties ofzo, dus zie niet zo snel in waar dat voor nodig is. Misschien heb ik niet hetzelfde begrip voor hem als een moeder met een autistisch kind, maar andersom zou zo iemand ook moeten begrijpen dat het voor mij allemaal iets minder bekend is... Ik denk dat het punt hier vooral zit in de manier waarop: jij en je vrienden maken iemand belachelijk vanwege zijn onvermogen. Dat steekt die moeders. Daarbij hebben veel moeders hun kinderen duidelijk geleerd dat er ook kinderen bestaan die anders zijn, en is dat voor hen net zo normaal als het voor jou is om op je 24e het huis uit te zijn (vraag me overigens af waar de hell jullie wonen, want hier in de regio heeft echt niet iedere vent tussen de 24 en de 26 een eigen (huur)huis of appartement, daarvoor is de woningnood te hoog...) Maar goed: jij wil begrip voor het feit dat jij ergens minder ervaring mee hebt, maar gebruikt dat gebrek aan ervaring om te verantwoorden dat jullie iemand belachelijk maken. Voor dat gebrek aan ervaring en kennis wil iedereen hier begrip opbrengen, voor de verantwoording dat het dan dus oké is om iemand te gaan treiteren (waarvan je zelf zegt het ook gedaan te hebben) niet.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:52
quote:Lughnasadh schreef op 24 oktober 2013 @ 13:44:
[...]
Ah, je bedoelt mij, neem ik aan.
Je wilt het begrijpen. Omdat je niet weet waarom hij zich zo gedraagt als hij doet. Daar helpt een diagnose, welke dan ook, niets aan. Bovendien zul je geen diagnose krijgen omdat jij dat graag wilt. Misschien heeft hij wel een diagnose, maar kiest hij er voor om dat niet kenbaar te maken aan jullie. Gezien het gedrag van de vriendengroep, kan ik me dat ook nog voorstellen. Met een diagnose is hij nog "raarder".
Je wilt begrijpen waarom hij doet zoals hij doet. Maar waarom? Waarom kun je niet gewoon accepteren dat hij niet alleen naar het station durft te fietsen, dat hij heel onrustig wordt als zaken afwijken zoals hij het gepland heeft en daar op in spelen?
Dat is namelijk ook hetgeen wat mensen die een autist in de nabije omgeving hebben geleerd wordt.
Vinden dat iemand maar wel gewoon moet leren durven wat hij niet durft, daar kom je niet ver mee.
Nou dat vind ik best wel lastig eigenlijk. Want als ik eerlijk ben, irriteer ik me er wel aan. Een vent van een jaar ouder dan ik, die niet in zijn eentje met de trein durft, behalve dat ene traject naar zijn school die hij al een tijdje rijdt.. Ik irriteer me daar aan, omdat ik het niet begrijp, omdat ik het (nog) niet kan begrijpen.
En vinden dat iemand maar gewoon moet leren durven wat hij niet durft, hoezo kom je daar niet ver mee?
Ik had vorige week een presentatie waar ik al weken lang peentjes voor zweette, want ik haat niets meer dan een presentatie geven. Maarja, even niet aanstellen want het zal toch moeten als ik ooit een diploma wil..
Dan moet je ook gewoon even hard zijn en jezelf niet aanstellen, je moet er gewoon even doorheen op zo'n moment, en achteraf valt het allemaal hartstikke mee..
Maar dit zeg ik alleen, omdat ik vanuit mezelf redeneer, en niet vanuit hem kan redeneren. Daarom betrek ik mijn eigen redenering op zijn gedrag, en daardoor ontstaat die irritatie, omdat dat ene stukje begrip ontbreekt.
[...]
Ah, je bedoelt mij, neem ik aan.
Je wilt het begrijpen. Omdat je niet weet waarom hij zich zo gedraagt als hij doet. Daar helpt een diagnose, welke dan ook, niets aan. Bovendien zul je geen diagnose krijgen omdat jij dat graag wilt. Misschien heeft hij wel een diagnose, maar kiest hij er voor om dat niet kenbaar te maken aan jullie. Gezien het gedrag van de vriendengroep, kan ik me dat ook nog voorstellen. Met een diagnose is hij nog "raarder".
Je wilt begrijpen waarom hij doet zoals hij doet. Maar waarom? Waarom kun je niet gewoon accepteren dat hij niet alleen naar het station durft te fietsen, dat hij heel onrustig wordt als zaken afwijken zoals hij het gepland heeft en daar op in spelen?
Dat is namelijk ook hetgeen wat mensen die een autist in de nabije omgeving hebben geleerd wordt.
Vinden dat iemand maar wel gewoon moet leren durven wat hij niet durft, daar kom je niet ver mee.
Nou dat vind ik best wel lastig eigenlijk. Want als ik eerlijk ben, irriteer ik me er wel aan. Een vent van een jaar ouder dan ik, die niet in zijn eentje met de trein durft, behalve dat ene traject naar zijn school die hij al een tijdje rijdt.. Ik irriteer me daar aan, omdat ik het niet begrijp, omdat ik het (nog) niet kan begrijpen.
En vinden dat iemand maar gewoon moet leren durven wat hij niet durft, hoezo kom je daar niet ver mee?
Ik had vorige week een presentatie waar ik al weken lang peentjes voor zweette, want ik haat niets meer dan een presentatie geven. Maarja, even niet aanstellen want het zal toch moeten als ik ooit een diploma wil..
Dan moet je ook gewoon even hard zijn en jezelf niet aanstellen, je moet er gewoon even doorheen op zo'n moment, en achteraf valt het allemaal hartstikke mee..
Maar dit zeg ik alleen, omdat ik vanuit mezelf redeneer, en niet vanuit hem kan redeneren. Daarom betrek ik mijn eigen redenering op zijn gedrag, en daardoor ontstaat die irritatie, omdat dat ene stukje begrip ontbreekt.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:55
quote:sandt schreef op 24 oktober 2013 @ 13:46:
[...]
Dus je wilt wel helpen, maar niet naar het station fietsen als hij daar hulp bij nodig heeft? Dus alleen helpen als je zijn probleem begrijpt? Of alleen helpen op jouw voorwaarden?Je kunt ook helpen omdat het probleem er is! En dat jouw vriend tien jaar ouder is dan de klasgenoot van mijn dochter doet niets af aan het feit dat hij hulp nodig kan hebben. Hierbij hoef je niet over je eigen grenzen te gaan, maar zolang je het ene wel accepteert en het andere niet, zal jullie relatie nooit gelijkwaardig zijn.
Ik wil hem passief wel helpen, door hem te leren begrijpen en daardoor niet meer (en ook de andere jongens) uit irritatie lullig op hem te reageren, zodat hij zich meer begrepen zal voelen..
Daar help ik hem denk ik wel mee. Meefietsen naar het station, nee ik zie niet in hoe ik hem daarmee help.
[...]
Dus je wilt wel helpen, maar niet naar het station fietsen als hij daar hulp bij nodig heeft? Dus alleen helpen als je zijn probleem begrijpt? Of alleen helpen op jouw voorwaarden?Je kunt ook helpen omdat het probleem er is! En dat jouw vriend tien jaar ouder is dan de klasgenoot van mijn dochter doet niets af aan het feit dat hij hulp nodig kan hebben. Hierbij hoef je niet over je eigen grenzen te gaan, maar zolang je het ene wel accepteert en het andere niet, zal jullie relatie nooit gelijkwaardig zijn.
Ik wil hem passief wel helpen, door hem te leren begrijpen en daardoor niet meer (en ook de andere jongens) uit irritatie lullig op hem te reageren, zodat hij zich meer begrepen zal voelen..
Daar help ik hem denk ik wel mee. Meefietsen naar het station, nee ik zie niet in hoe ik hem daarmee help.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:56
Weet je, ik heb zelf Asperger en herken wel het één en ander in jouw verhaal over je vriend.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.
donderdag 24 oktober 2013 om 13:58
quote:Yasha schreef op 24 oktober 2013 @ 13:56:
Weet je, ik heb zelf Asperger en herken wel het één en ander in jouw verhaal over je vriend.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.Helemaal eens Yasha
Weet je, ik heb zelf Asperger en herken wel het één en ander in jouw verhaal over je vriend.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.Helemaal eens Yasha
donderdag 24 oktober 2013 om 13:59
quote:richard1989 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:47:
Het wordt ook wel een beetje overdreven.
Jullie doen nu net alsof we hem het leven zuur maken, terwijl het enige wat er gebeurt als hij weer een woede aanval krijgt omdat de trein te laat is, is dat mensen een beetje nonchalant lacherig zeggen 'Jezus gozer, doe gewoon eens rustig man er is niets aan de hand''
Of als hij terugkomt met 5 bier omdat hij door de stress de bestelling niet meer kon onthouden zegt iemand nog tegen hem '' Ja maar ik had toch een baco'tje besteld'', en dan antwoordt hij JA IK WEET HET TOCH ALLEMAAL NIET MEER,
maar dan is het antwoord ook gewoon '' haha rustig joh, geeft niet man''.. Dan wordt er later wel onderling nog even om gelachen in de vorm van ''Ja dat was weer een typisch hem- momentje'', maar veel verder gaat het echt niet hoor..
Als dat al iemands leven verpesten is, dan staat dit forum wel heel ver af van de echte maatschappij..
Dat je zijn leven verpest zeg ik nergens, maar heb je weleens gebrobeert om op een andere manier op hem te reageren?
De volgende keer als hij uit z'n plaat gaat van de stress kun je ook zeggen: "ik snap dat je het vervelend vind dat de trein te laat is, maar ik kan er nu ook niks aan doen, zullen we even koffie halen/gaan zitten?"
Het is maar een voorbeeld hoor, maar door af en toe bewust je eigen gedrag te veranderen verander je waarschijnlijk ook de groepsdynamiek, en misschien kan hij dan ook wat relaxter met de dingen omgaan.
Het wordt ook wel een beetje overdreven.
Jullie doen nu net alsof we hem het leven zuur maken, terwijl het enige wat er gebeurt als hij weer een woede aanval krijgt omdat de trein te laat is, is dat mensen een beetje nonchalant lacherig zeggen 'Jezus gozer, doe gewoon eens rustig man er is niets aan de hand''
Of als hij terugkomt met 5 bier omdat hij door de stress de bestelling niet meer kon onthouden zegt iemand nog tegen hem '' Ja maar ik had toch een baco'tje besteld'', en dan antwoordt hij JA IK WEET HET TOCH ALLEMAAL NIET MEER,
maar dan is het antwoord ook gewoon '' haha rustig joh, geeft niet man''.. Dan wordt er later wel onderling nog even om gelachen in de vorm van ''Ja dat was weer een typisch hem- momentje'', maar veel verder gaat het echt niet hoor..
Als dat al iemands leven verpesten is, dan staat dit forum wel heel ver af van de echte maatschappij..
Dat je zijn leven verpest zeg ik nergens, maar heb je weleens gebrobeert om op een andere manier op hem te reageren?
De volgende keer als hij uit z'n plaat gaat van de stress kun je ook zeggen: "ik snap dat je het vervelend vind dat de trein te laat is, maar ik kan er nu ook niks aan doen, zullen we even koffie halen/gaan zitten?"
Het is maar een voorbeeld hoor, maar door af en toe bewust je eigen gedrag te veranderen verander je waarschijnlijk ook de groepsdynamiek, en misschien kan hij dan ook wat relaxter met de dingen omgaan.
donderdag 24 oktober 2013 om 14:00
quote:blueeyes*3 schreef op 24 oktober 2013 @ 13:48:
[...]
Ik verantwoord juist niet dat we hem belachelijk maken, tot meerdere keren toe zelfs. Ik snap echter wel waarom het gebeurt.
Net zoals dat ik niet verantwoord dat mensen met overgewicht worden gepest, maar ik snap wel waarom het gebeurt.
Betekent dus absoluut niet dat ik het oké vind.
[...]
Ik verantwoord juist niet dat we hem belachelijk maken, tot meerdere keren toe zelfs. Ik snap echter wel waarom het gebeurt.
Net zoals dat ik niet verantwoord dat mensen met overgewicht worden gepest, maar ik snap wel waarom het gebeurt.
Betekent dus absoluut niet dat ik het oké vind.
donderdag 24 oktober 2013 om 14:05
Je vroeg ook om tips en om uitleg. Die geef ik je, als ervaringsdeskundige (ben zelf autistisch, Asperger). Take it or leave it. Je krijgt zat tips hier, maar reageert alleen op de stukjes waar staat dat jullie hem pesten. Ja, natuurlijk reageren we daarop, dat vertel je namelijk ook. Maar je krijgt ook zat tips en advies, en uitleg ook nog. Reageer daar eens op, of doe er op zijn minst wat mee!
donderdag 24 oktober 2013 om 14:06
quote:Yasha schreef op 24 oktober 2013 @ 13:56:
Weet je, ik heb zelf Asperger en herken wel het één en ander in jouw verhaal over je vriend.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.
Ik blijf er toch bij dat ik niet van mening ben dat wij hem echt onevenredig slecht behandelen.
Uitlokken is eigenlijk geeneens sprake van, want we gedragen ons zonder hem hetzelfde als met hem, alleen kan hij dingen waar anderen om moeten lachen, zelf niet hebben, en dus heb je hem al uit de tent gelokt, voordat je het zelf doorhebt..
Gaat een andere vriend drank halen, bestel je wat je wilt. Bij hem doen we dit ook, maar hij raakt in de stress. Tja dan is het ''Haha gozer, loop eens niet zo te stressen joh, hier geef mij anders geld dan haal ik het zelf wel even''..
Tja, het kan begripvoller, subtieler, maar zo werkt het in veel vriendengroepen niet... Onderling zijn jongens vaak nogal ongenuanceerd tegen elkaar, en als je dat al niet kunt hebben, dan hou ik mijn hart vast over hoe het straks moet gaan bij een bedrijf met onderlinge concurrentie en ellenbogenwerk bijvoorbeeld.
Het kan dus misschien begripvoller, maar wat sommige mensen roepen dat we hem iets aandoen vind ik wel erg ver gaan..
Aan de andere kant geef ik ook toe dat er ook niemand is die specifiek rekening met hem houdt... Maar doe je daar goed aan, vraag ik me dan af? Moet je iemand altijd maar de hand boven het hoofd houden?
als ik voor mezelf spreek heb ik het meeste geleerd van situaties waarin in buiten mijn comfortzone ben gestapt, en ik ben ook best wel een schijthuis op veel gebieden, maar ik moet er niet aan denken hoe ik er nu bij had gezeten als iedereen altijd maar had gezegd '' ach jongen, dat hoeft ook niet, of dat doen wij wel voor je''..
Weet je, ik heb zelf Asperger en herken wel het één en ander in jouw verhaal over je vriend.
En ik heb ook dergelijke 'vrienden' gehad en weet dat ik daar schade van heb opgelopen, dus ik reageer best fel ja.
Omdat ik het echt niet oké vind zoals jullie met hem omgaan.
Maar los daarvan. Je hebt volgens mij helemaal geen diagnose/label nodig om hem te kunnen begrijpen.
Jij lijkt al behoorlijk goed door te hebben waar hij moeite mee heeft. Als je nou gewoon wil aannemen dat niemand voor zijn lol zulk gedrag vertoont en dat hij er zelf waarschijnlijk de meeste hinder van ondervind, dan kun je toch best rekening met hem houden.
Geef in jullie vriendenkring een keer aan dat jij vindt dat het uitlokken niet oké is. Vraag eens aan j vriend of er iets is wat jij kunt doen om dingen voor hem wat makkelijker te maken.
Kijk, je hebt gelijk dat hij niets gaat leren als anderen alles voor hem oplossen. Maar iemand die niet kan zwemmen in het diepe gooien is geen goed plan. Helemaal niet als jullie dan vervolgens op de kant gaan staan lachen om het feit dat hij half verzuipt.
Hij zal zelf buiten zijn comfortzone moeten stappen om te kunnen groeien, maar geloof me, dat doet hij zo te horen al regelmatig.
Het levert hem denk ik alleen vaak weinig op.
Ga eens kijken of je kunt zorgen dat bepaalde dingen wél positief uitpakken door hem een handje te helpen. Daar leert hij echt veel meer van.
Ik blijf er toch bij dat ik niet van mening ben dat wij hem echt onevenredig slecht behandelen.
Uitlokken is eigenlijk geeneens sprake van, want we gedragen ons zonder hem hetzelfde als met hem, alleen kan hij dingen waar anderen om moeten lachen, zelf niet hebben, en dus heb je hem al uit de tent gelokt, voordat je het zelf doorhebt..
Gaat een andere vriend drank halen, bestel je wat je wilt. Bij hem doen we dit ook, maar hij raakt in de stress. Tja dan is het ''Haha gozer, loop eens niet zo te stressen joh, hier geef mij anders geld dan haal ik het zelf wel even''..
Tja, het kan begripvoller, subtieler, maar zo werkt het in veel vriendengroepen niet... Onderling zijn jongens vaak nogal ongenuanceerd tegen elkaar, en als je dat al niet kunt hebben, dan hou ik mijn hart vast over hoe het straks moet gaan bij een bedrijf met onderlinge concurrentie en ellenbogenwerk bijvoorbeeld.
Het kan dus misschien begripvoller, maar wat sommige mensen roepen dat we hem iets aandoen vind ik wel erg ver gaan..
Aan de andere kant geef ik ook toe dat er ook niemand is die specifiek rekening met hem houdt... Maar doe je daar goed aan, vraag ik me dan af? Moet je iemand altijd maar de hand boven het hoofd houden?
als ik voor mezelf spreek heb ik het meeste geleerd van situaties waarin in buiten mijn comfortzone ben gestapt, en ik ben ook best wel een schijthuis op veel gebieden, maar ik moet er niet aan denken hoe ik er nu bij had gezeten als iedereen altijd maar had gezegd '' ach jongen, dat hoeft ook niet, of dat doen wij wel voor je''..
donderdag 24 oktober 2013 om 14:06
Op basis van wat ik lees in de OP(de mening van to) wat betreft de waarschijnlijk mogelijk te beschermde opvoeding, denk ik dat het leren zwemmen de basis had moeten zijn in de opvoeding.
Dat is idd niet aan zijn vrienden. De 1e duw over een drempel hoor je te krijgen bij de opvoeding maar het is een aanname. Ik ken dat gezin niet.
Eruit halen wat voor iemand haalbaar is en anders hebben we in nederland genoeg organisaties die daarbij kunnen ondersteunen. Misschien had dat in dit geval een oplossing geweest kunnen zijn.
Dat is idd niet aan zijn vrienden. De 1e duw over een drempel hoor je te krijgen bij de opvoeding maar het is een aanname. Ik ken dat gezin niet.
Eruit halen wat voor iemand haalbaar is en anders hebben we in nederland genoeg organisaties die daarbij kunnen ondersteunen. Misschien had dat in dit geval een oplossing geweest kunnen zijn.
donderdag 24 oktober 2013 om 14:07
quote:phoebeisback schreef op 24 oktober 2013 @ 12:34:
To: zowel jij als wij zijn geen psychiaters en kunnen dus niet, ook niet met informatie van wikipedia maar met diagnoses gaan strooien.
Een autistische spectrum stoornis of klassiek autisme (dat laatste is die jongen sowieso niet, dan kun je nauwelijks praten..)
Ik zou vooral oppassen met maar stempels gaan plakken. Je hebt daar niet voor gestudeerd, punt.Dit klopt niet. Toch maar even googlen voor je alle mensen met klassiek autisme over een kam scheert.
To: zowel jij als wij zijn geen psychiaters en kunnen dus niet, ook niet met informatie van wikipedia maar met diagnoses gaan strooien.
Een autistische spectrum stoornis of klassiek autisme (dat laatste is die jongen sowieso niet, dan kun je nauwelijks praten..)
Ik zou vooral oppassen met maar stempels gaan plakken. Je hebt daar niet voor gestudeerd, punt.Dit klopt niet. Toch maar even googlen voor je alle mensen met klassiek autisme over een kam scheert.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
donderdag 24 oktober 2013 om 14:07
donderdag 24 oktober 2013 om 14:10
quote:blueeyes*3 schreef op 24 oktober 2013 @ 14:05:
Je vroeg ook om tips en om uitleg. Die geef ik je, als ervaringsdeskundige (ben zelf autistisch, Asperger). Take it or leave it. Je krijgt zat tips hier, maar reageert alleen op de stukjes waar staat dat jullie hem pesten. Ja, natuurlijk reageren we daarop, dat vertel je namelijk ook. Maar je krijgt ook zat tips en advies, en uitleg ook nog. Reageer daar eens op, of doe er op zijn minst wat mee!
Ik doe er zeker wat mee, maar veel users die mij ''even de les komen lezen'' komen zo hautain en betweterig uit de hoek dat ik de behoefte voel om me te verdedigen. Vooral omdat ze uit mijn verhaal zelf ook alleen maar die elementen halen die ze kunnen gebruiken om een zo negatief mogelijke insteek te nemen..
Maar verder lees ik alles hoor, ook de tips.. Dat wil nog niet zeggen dat ik dit in mijn ogen ook daadwerkelijk altijd moet helpen..
Ik blijf erbij dat het nooit goed kan zijn om met een 25 jarige jongen naar het station te fietsen omdat hij dit zelf niet durft..
Je vroeg ook om tips en om uitleg. Die geef ik je, als ervaringsdeskundige (ben zelf autistisch, Asperger). Take it or leave it. Je krijgt zat tips hier, maar reageert alleen op de stukjes waar staat dat jullie hem pesten. Ja, natuurlijk reageren we daarop, dat vertel je namelijk ook. Maar je krijgt ook zat tips en advies, en uitleg ook nog. Reageer daar eens op, of doe er op zijn minst wat mee!
Ik doe er zeker wat mee, maar veel users die mij ''even de les komen lezen'' komen zo hautain en betweterig uit de hoek dat ik de behoefte voel om me te verdedigen. Vooral omdat ze uit mijn verhaal zelf ook alleen maar die elementen halen die ze kunnen gebruiken om een zo negatief mogelijke insteek te nemen..
Maar verder lees ik alles hoor, ook de tips.. Dat wil nog niet zeggen dat ik dit in mijn ogen ook daadwerkelijk altijd moet helpen..
Ik blijf erbij dat het nooit goed kan zijn om met een 25 jarige jongen naar het station te fietsen omdat hij dit zelf niet durft..