is het fout dat ik erover praat??

quote:missmarjo schreef op 22 juni 2011 @ 13:28:

thanks allemaal weer..aan de andere kant ik het dan ook gewoon niet bevatten als zij klaagt over een nageltje /hakje dat gebroken is

.

En dat geeft meteen weer hoe oppervlakkig en self-centerd ze is...



Verspilde energie om je druk te maken over dit soort mutsen.

Herkenbaar ... tja, eerlijkgezegd heb ik met dat soort mensen na verloop van tijd het contact laten verwateren. Natuurlijk gaat dat in dit geval moeilijker, want het is familie.



Mensen vinden nogal snel dat zieke mensen zich niet moeten aanstellen, waardig met hun ziekte om moeten gaan, sterk moeten zijn, elke dooddoener heb ik al gehoord, maar ziek zijn is ook gewoon zwaar en moeilijk en vervelend en lastig en dat mag ook best gezegd worden. Natuurlijk moeten de gesprekken niet áltijd over ziekte gaan, maar dat idee heb ik bij jou helemaal niet. Als jouw schoonzus aan jou vraagt hoe het met je ziekte is, dan is het toch logisch dat je dat vertelt? Ook als het slecht gaat.



Voor veel mensen (vooral jonge mensen) is het moeilijk voor te stellen dat je gezondheid soms ook níet meewerkt, dat simpele dingen als traplopen of fietsen voor sommige mensen moeilijk zijn, dat lichamelijk ziek zijn ook psychische consequenties kan hebben.

In menselijke communicatie is het niet de bedoeling, om op de vraag "hoe gaat het", naar eer&geweten te antwoorden.

Je hoeft ook niet aan iedereen alles te vertellen, ik heb een paar mensen die het echte antwoord krijgen. De rest scheep ik af met "goed hoor of "ach je weet toch" of iets dergelijks.

Zo zullen er dus mensen zijn, die denken dat ik me niet drukker hoef te maken over een nagel of een hakje. Maar ieder huisje heeft zijn kruisje.

Hoi Missmarjo,



Wat vervelend van je schoonzus. Wrs verwachtte ze alleen een antwoord van "goed hoor, gaat wel". Heb je wel steun aan anderen waar je je verhaal kwijt kan? Ik hoop het echt voor je.



Ik heb zelf lange tijd hyperventilatie aanvallen gehad en vermeed daardoor ook heel veel dingen. Niemand, niemand weet hoe vreselijk eenzaam ik me gevoeld heb, daar in dat hoekje op de bank. Mijn ouders ontkende het ("valt vast allemaal wel mee") en mijn man was lief maar snapte er geen snars van (begrijpelijk). Vriendinnen gingen er aan voorbij, op een enkele na.



Weet je aan wie ik echt veel had? Aan 2 moeders van school, die zagen dat ik "benauwd" aan het schoolplein stond en verschillende keren vroegen hoe ermee stond aan de keukentafel met een kop thee. Mijn kids meenamen zodat ik rustig kon gaan ademhappen . Echt dat waren de enige, terwijl ik toch een grote "vriendenkring" heb.



Nu ik klaar ben met cognitieve gedragstherapie wil ik graag nog enkele keren per jaar een afspraak met mijn therapeut. Puur alleen om "na te praten" hoe ik die periode heb beleefd omdat ik er met bijna niemand over kon praten. Over dat eenzame gevoel van toen...



Hoop dat je net zoveel hebt aan je therapie als ik heb gehad. succes! Liefs sal

Natuurlijk mag je er over praten. Wees alleen kort en bondig in je antwoorden, want sommigen zitten nu eenmaal niet op lange ziekenhuisverhalen te wachten. Dat is voor jou niet leuk, maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. Ik hoop voor je dat je 1 of meerdere personen hebt waar je wel helemaal jezelf kunt zijn en wel je hele verhaal kwijt kan.



En bedenk je dat het voor anderen heel moeilijk voor te stellen is wat jij voelt.

quote:Kastanjez schreef op 22 juni 2011 @ 13:04:Misschien dat je aan mensen kunt vragen 'wil je het uitgebreide verhaal of de ingekorte versie?'. Dan maak je duidelijk dat er heel wat te vertellen is, maar als iemand het niet wil horen, kan hij dat min of meer aangeven. .Dat is een hele praktische tip. En het heeft nog een voordeel: je geeft daarmee impliciet ook de boodschap af:"Ik snap dat niet iedereen zin heeft om het hele verhaal aan te horen, en dat vind ik niet erg". Gevolg: de meeste mensen zullen zeggen dat ze willen weten hoe het echt gaat, en tegelijkertijd vinden dat jij zo goed relativeert

quote:missmarjo schreef op 22 juni 2011 @ 13:12:

thanks allemaal voor de reacties. ze vroeg er toen echt specifiek naar (in de zin van hoe gaat het nu met de ziekte en ziekenhuis? )

ik heb soms het idee dat mn broer het ook niet echt begrijpt waar ik doorheen ga op het moment. Ik heb ook al langer last van paniekaanvallen (mede doordat ik door mn zieke nieren teveel magnesium verlies) en hij vind dat ik me ''daar maar overheen moet zetten'' en bijvoorbeeld gewoon in die trein moet stappen die ik echt heel eng vindt. Volgens hem zit alles dus tussen mn oren. ik vind het echt vreselijk te moeten zeggen, maar even ter ilustratie, niet om kwaad te spreken of te roddelen. Het is alleen gewoon lastig soms als mensen het niet snappen..heel onwerkelijk..



Hey MissMarjo, dat is niet mis allemaal wat er met je gezondheid aan de hand is veel sterkte iig!

Dat je broer en je schoonzus niet helemaal lijken te begrijpen wat er aan de hand is komt mijns inziens door een gebrek aan kennis over dit onderwerp. Wat iemand al net voorstelde lijkt mij ook een goed plan, print informatie over je ziekte en de gevolgen uit en geef dat aan hen om te lezen.

Het is zeer zeker zo dat je angsten en paniek kan krijgen als je lichaam niet goed in balans is (bijv. hormonale verstoringen en missen van bepaalde stoffen die je nodig hebt)

Dus lang niet alles op dat gebied zit tussen de oren...!



Ik hoop voor je dat ze na het lezen van informatie hierover beseffen dat hun eerdere opstelling niet helemaal fair is ten opzichte van jou en dat ze beter hun energie kunnen gebruiken om jou in dit ziekteproces te steunen.

quote:beetjegek schreef op 22 juni 2011 @ 13:26:

idd meestal voldoet een simpel "goed", maar je moet voor jezelf een schifting maken bij wie je kan je zeggen hoe je je echt voelt, en bij schoonzus zal ik de volgende keer zeggen"wil je het echt weten?'Och, ik ging die discussie helemaal niet aan. Ik zou heel theatraal zeggen 'GE-WEEEEEL-DIG!!!' om vervolgens aan haar te vragen hoe het nu met haar nagel is. Eens kijken of ze het fatsoen heeft om zich een beetje te schamen. En als ze dan zou zeggen dat ze werkelijk wil weten hoe het met me is zou ik haar afwimpelen. Mooi niet dat zij ooit nog van mij zou horen hoe het met me gaat zeg, echt niet! Laat ze lekker de sch** krijgen zeg, achterbakse troela.

.

quote:Liesken schreef op 22 juni 2011 @ 13:17:

...

Klinkt misschien heel dom (lees:duh!) maar ik bedacht me op een zeker moment dat ik me juist OOK op goede momenten (óók mbt tot het ziek zijn) moet laten horen. Dan ben je meer mens dan 'de zieke'.

Jij zal extra je best moeten doen om de positieve, fijne en alledaagse momenten expliciet te uiten om bovengenoemde reden.



Kun je uitleggen wat je hiermee bedoelt? Ik begrijp het niet namelijk.

En ik wil er wel over nadenken aangezien ik ook wel wat goede adviezen kan gebruiken mbt socializen en ziek zijn.



TO, ik herken wel dat mensen het gewoon niet (willen) begrijpen. Ik ben vaak moe, heb minder energie door ziekte, en mensen snappen dat toch niet echt. Want als ik kan sporten, dan ben ik toch gezond? Vragen of ik wel op tijd naar bed ga ofzo. Vinden het lastig, gedoe, dat ik moeilijk moet doen over eten. Zien niet dat het niet om dat ene gebakje gaat, maar om het feit dat je wéér niet mee kan doen terwijl je dat zo graag wilt. Kennen het niet, om al zoveel energie kwijt te zijn aan het controleren van je ziekte (laat staan bij nog niet geoptimaliseerde medicatie), laat staan om nog een beetje te leven daarnaast.

En ik weet ook niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ga dit topic volgen.

Heel hard; men begrijpt het inderdaad niet. Niet écht en eerlijk gezegd is dat ook iets wat je mensen zou moeten gunnen. Men kán het IMHO niet begrijpen omdat men simpelweg niet jou is. Zij hebben niet met dit bijltje te hakken en hebben ook niet jouw persoonlijkheid (wat weer invloed heeft op hoe jij dingen beleefd etc.)



Dat is echt iets wat je moet leren loslaten, het is niet passend om te verwachten dat iemand het écht begrijpt. Men kan proberen om mee te leven en voelen maar er zal altijd een discrepantie zijn tussen dergelijke empathie en volledig begrip.



Het is al meermaals gezegd, maar gezondheid is op lange termijn niet interessant. Als een gezondheidsprobleem langer gaat duren en het duidelijk wordt dat dit niet zo maar meer van toneel zal verdwijnen, dan wordt het voor de buitenwereld gewoon minder interessant. Zelfs al lijken vragen heel gericht, dan hoeft dat nog niet altijd te betekenen dat men dus ook echt een verdergaand dan oppervlakkig kort antwoord wil.



Wat ook enorm verschil maakt is het totaal plaatje. Op welke toon wordt er bijv. verteld hoe het met de gezondheid er voor staat? Als dat overkomt als iemand die de schouders eronder zet, dan is dat makkelijker aan te horen dan wanneer het overkomt als iemand die een verschrikkelijke klaagkont is. Is er in een gesprek nog ruimte voor andere zaken? Is er ruimte voor aandacht voor anderen? Is er ruimte voor andere onderwerpen of verwordt de persoon tot het zijn van de ziekte i.p.v. iemand met toevallig een ziekte? Hoe zijn de verhoudingen onderling? Iemand die het (onbewuste) gevoel heeft constant op eieren te moeten lopen vanwege andermans gezondheid of kwetsbaarheid, zal eerder geïrriteerd raken dan iemand die het gevoel heeft dat de relatie evenwichtiger is.



Het is allemaal nog redelijk nieuw hoe je hierin jouw weg moet gaan volgen. Dat geldt echter ook voor de omgeving. De een zal daarin beter zijn/haar weg vinden, dan de ander. Je zult merken dat dit invloed kan hebben op relaties en zál hebben. Net zoals veel andere levensingrijpende zaken relaties kunnen beïnvloeden.





Ik hak inmiddels al weer 10+ jaar met dit bijltje. "Hoe gaat het met je" is een beleefdheidsvraag waar vaak een gesprek mee geopend wordt of op gang gehouden wordt maar het antwoord daarop interesseert zeer weinig mensen. Daar verwacht ik dan ook geen drol in en dus geef ik er gewoon een heel kort algemeen antwoord op. Als het voor jou als liegen valt om "goed" te zeggen, dan zou je bijv. kunnen zeggen "naar omstandigheden goed". Durf jezelf daarin ook uit te dagen, wat maakt voor jou goed en wat niet? Zijn daarin jouw kaders ook nog wel helemaal werkzaam of zijn die eigenlijk nog uit een tijd waarin je niets van doen had met gezondheidsproblemen? Immers een goede dag met een gezondheidsprobleem kan ook inhouden "joepie, ik loop al 3 weken te spugen met elke klokslag en vandaag heb ik al 8 uur niet gespuugd", waar iemand die als norm heeft alleen te spugen bij ongekende ellende zo'n dag als klote zal bestempelen.



Sommigen in mijn omgeving kunnen niet om gaan met de gevolgen van mijn gezondheid. Dat is een feit en het is aan mij vervolgens wat ik daar wel of niet mee doe. Ik kan hen niet veranderen, alleen mezelf kan ik beïnvloeden. Aan mij dus de keuze of ik mijn verwachtingen voor die relatie kan en wil bijstellen of dat het een dealbreaker zou zijn. Zo kan bijv. mijn broer ook niet echt dealen met de feiten. So be it, dat verlang ik ook niet meer van hem. Hij houdt van me, het zit alleen niet in hem. Hij probeert het maar kan niet echt de diepte in uit een soort van zelfbescherming of zo. OK, is ook goed. Mijn ouders zijn ouders. De rest van de familie? Van de ongeveer 80 man zijn er welgesteld een oom-tante koppel en een oom die écht geïnteresseerd zijn. Dat koester ik en komt uit onverwachte hoek. De rest? Och, het bevestigt alleen maar de desinteresse die er toch al was maar niet altijd uitgesproken werd of opviel. Een heel enkele keer raakt het nog, maar dat is uiteindelijk toch weer puur zelf een verwachting die ik kweek uit een soort van droombeeld. Sufkutterig. Waarom zou ik? Ik heb een kleine liefhebbende kring die wel oprecht meeleeft.



Dat gezegd hebbende; in elke relatie moet er een balans zijn. Dat kan per relatie verschillen en die hoeft niet altijd perfect in evenwicht te zijn maar wel evenwichtig genoeg voor de personen in die relatie om het op lange termijn leuk te blijven houden met elkaar. Ik ben meer dan alleen mijn gezondheid. Ik heb mijn beperkingen waardoor verhoudingen soms anders liggen maar heb daarbinnen ook mijn verantwoordelijkheden. Geven en nemen, niet een van beiden. Ook ik moet investeren in de relatie. En daarbij kan het wel eens voorkomen dat ik luister naar een heel relaas over een peuterkind van een vriendin en daar misschien niet enorm me op verheug maar dat doe omdat ik weet dat zij er behoefte aan heeft, waar zij een volgende keer bij mij eens iets aanhoort waar ze niet om staat te springen. En als daarin de balans zoek is op dusdanige wijze dat het niet gezond voor de relatie is, dan mag men me een goede schop onder mijn kont geven als dit (mede) aan mij te danken is. Ook ik heb een verantwoordelijkheid waar ik op aan te spreken ben. Net zoals in elke andere relatie kan dat soms even nodig zijn, juist heel gezond om er voor te zorgen dat de balans terug komt en de kans op verder weg zakken de nek om wordt gedraaid. Het totaalplaatje heeft een bepaalde evenwichtigheid nodig.



Zo'n evenwicht kan lastig zoeken zijn, zeker als je dat moet gaan herdefiniëren. Bovendien werkt het met elke relatie net weer anders en zal dat dus veel zoeken zijn. Daarbij zul je ongetwijfeld tegen muren oplopen maar er zullen ook deuren en ramen open gaan. Vaak juist waar je ze niet verwacht op onverwachte momenten.



Voor wat betreft schoonzus? Wat verwacht jij van haar? Kijk eerlijk in je allerdiepste gevoelens, wat verwacht je? In hoeverre is dat realistisch? Wat zou schoonzus van jou kunnen verwachten? Is dat realistisch? In hoeverre krijgen beiden de laatste tijd de ruimte? Als jij bijv. merkt dat je een oprechte behoefte hebt op goed contact met schoonzus en dit wilt kunnen delen, dan kun je het gesprek aan gaan. Niet verwijten, houd het bij jezelf. Welke verwachtingen jij hebt, wat je gehoord hebt viavia, dat je weet hoe verhalen veranderen bij doorlullen (we kennen allemaal het telefoonspelletje wat we vroeger speelde waarbij een "kip" veranderde in "schoenenwinkel") en hoe dat bij jou overgekomen is al zal zij dat waarschijnlijk niet zo bedoeld hebben en vraag wat zij verwacht in jullie relatie en nodig heeft. Wellicht dat het even knalt, maar als schoonzus kan meegaan in wat jij verwacht van jullie relatie en eerlijk ook haar verwachtingen uit kan spreken, dan kan dat enorm de lucht klaren en zelfs versterkend werken. Of je merkt dat zij niet en nooit zal kunnen voldoen in wat jij verwacht en/of nodig hebt. Dan is het aan jou om daarmee verder te gaan. Afwegen hoe je de omgang dan ziet, met de wetenschap dat je een ander niet kan veranderen. Kun je dan bijv. leven met een oppervlakkiger contact op dit punt? Of zou het bijv. een totaal ander uiterste zijn waarbij je haar bij wijze van spreken niet meer zou kunnen velen?

quote:lief_29 schreef op 22 juni 2011 @ 16:00:

[...]



Kun je uitleggen wat je hiermee bedoelt? Ik begrijp het niet namelijk.

En ik wil er wel over nadenken aangezien ik ook wel wat goede adviezen kan gebruiken mbt socializen en ziek zijn.



Informatie over gezondheidsproblemen zijn nu eenmaal vaak niet heel positief. Daarin moet je oppassen dat je niet verwordt tot het zíjn van je gezondheid i.p.v. een allround mens. Denk je eens in; als een vriendin altijd over haar kind praat als je haar spreekt, dan ben je dat op een gegeven moment ook wel eens even moe en roept het sneller het beeld op van een moeke-moeder dan wanneer ze over 501 onderwerpen rept. Datzelfde geldt voor gezondheid. Als daar onverdeeld veel aandacht op ligt en blijft liggen dan heb je al snel datzelfde effect en in een negatieve manier, want het is immers een negatief onderwerp.



Tel erbij op dat sommige mensen geneigd zijn tot het "agossie-zielig"-gedrag. Die zien je als je gezondheid, die hebben de (onbewuste) behoefte om je intens zielig en onmondig te willen zien. In al die situaties kan het gezond zijn om een allround mens te zijn en dat over te laten komen. De spotlight staat soms erg makkelijk op gezondheid en een negatief sentiment wat dat oproept. Dan kan het soms nodig zijn om even wat bewuster de spotligt op het andere te zetten.





quote:TO, ik herken wel dat mensen het gewoon niet (willen) begrijpen. Ik ben vaak moe, heb minder energie door ziekte, en mensen snappen dat toch niet echt. Want als ik kan sporten, dan ben ik toch gezond? Vragen of ik wel op tijd naar bed ga ofzo. Vinden het lastig, gedoe, dat ik moeilijk moet doen over eten. Zien niet dat het niet om dat ene gebakje gaat, maar om het feit dat je wéér niet mee kan doen terwijl je dat zo graag wilt. Kennen het niet, om al zoveel energie kwijt te zijn aan het controleren van je ziekte (laat staan bij nog niet geoptimaliseerde medicatie), laat staan om nog een beetje te leven daarnaast.

En ik weet ook niet hoe ik ermee om moet gaan. Ik ga dit topic volgen.



Maar in hoeverre ligt dit aan de buitenwereld en in hoeverre zijn dit jouw verwachtingen? Is het realistisch dat mensen in zouden zien dat het voor jou niet om een gebakje gaat maar om iets heel anders als ze zelf niet daarmee te maken hebben? Is chronische vermoeidheid echt te begrijpen? Zijn vragen omtrent sporten goed bedoeld of zijn ze kwetsend bedoeld? Is het goedwillende onwetendheid of neersabelende slechtheid?



Draai het eens om. Als jij jezelf niet zou zijn en weten wat je nu weet en naar jouw situatie zou kijken als buitenstaander. Is het dan écht te begrijpen? Is het dan te verwachten dat er geen goedbedoelde maar plank oh zo misslaande adviezen of vragen komen? Zou je zelf dan misschien ook wel niet zo je gedachten soms bij dingen hebben die niet staven met de werkelijkheid?



Naast eigen denkbeelden en verwachtingen hierin uitdagen, zit er enorm veel kracht in. Des te beter je weet wat je verwacht, wenst, wilt etc. des te beter je merkt wanneer je iets raakt om welke reden. Dan kan het makkelijker zijn om over dat gevoel heen te stappen als je weet dat men je niet bewust wilde kwetsen of omdat het een verwachting is waardoor je gekwetst bent die wellicht niet passend was in die setting. Het is makkelijker om met die kennis bij te stellen en ook knopen door te hakken waar dat soms nodig is.



En dan nog, er zullen altijd momenten blijven waarbij je je niet prettig zult voelen. Dat is nu dan toevallig een gezondheidsonderwerp waar het anders misschien werkgerelateerd had geweest. Zo ben ik even goed geschrokken toen ik mocht vernemen dat een (vrijwilligerswerk)collega een idiote opmerking over mijn gezondheid maakte. In een setting waarbij we jarenlang bezig waren om beleid te verbeteren voor mensen met welke beperking of gezondheidsprobleem dan ook. In een setting waarbij allerlei mogelijke voorzieningen en aanpassingen dan ook mogelijk waren om dit mogelijk te maken in de gedachtengang "practice what you preach". Iemand waarmee ik jaren intens had samengewerkt en die bepaalde dingen heeft gezien op gezondheidsvlak waar maar weinigen ooit inzicht in hebben of krijgen. Tot ik me bedacht dat het mijn verwachting was die het kwetsend maakte. Dat het voorbij "jammer" is dat een dergelijke persoon op moet komen voor deze doelgroep en dat in de eigen omgeving al niet kan bevatten, maar dat het veel belangrijker is dat de andere collega's voor me opkomen en notabene de beleidsmakers het hoogste woord daarin voerde. Waarom ik dit vrijwilligerswerk ben gaan doen heeft duidelijk positieve invloeden gehad (meer inzicht kweken bij beleidsmakers over de doelgroep waarover ze beslissen), een meerderheid neemt het voor me op en dan doet zo'n eenling er eigenlijk toch ook geen bal meer toe.

@Pixiedust, ik wil toch even gezegd hebben dat ik je posts bewonderenswaardig vind en prettig om te lezen.



TO, tijdens de cognitieve gedragstherapie zul je leren hoe je daarmee om moet gaan, met die reakties. Een heel simpel truukje is als mensen vragen hoe het met je gaat" Goed, en met jou.



Je draait het onderwerp van ziek zijn meteen om. Hoe lullig ook, je bent meer dan die ziekte net als wat Pixiedust zegt. Het zal wennen zijn, maar het werkt echt.

En diegene die dicht bij je staan, weten echt wel hoe je je voelt.

Dank je voor het compliment, Roosje.

Graag gedaan Pixie!

quote:Snormel schreef op 22 juni 2011 @ 15:00:

[...]





Dat is een hele praktische tip. En het heeft nog een voordeel: je geeft daarmee impliciet ook de boodschap af:"Ik snap dat niet iedereen zin heeft om het hele verhaal aan te horen, en dat vind ik niet erg". Gevolg: de meeste mensen zullen zeggen dat ze willen weten hoe het echt gaat, en tegelijkertijd vinden dat jij zo goed relativeert Fijn dat jij begreep wat ik bedoelde en het zo nog beter hebt verwoord. Ik had het gevoel dat ik het nogal bot geformuleerd had namelijk, maar dit is een mooie aanvulling.

Pix, dank voor je uitgebreide reactie. Ik ga het even laten landen, maar ik kom er zeker op terug!

quote:lief_29 schreef op 22 juni 2011 @ 16:00:

[...]



Kun je uitleggen wat je hiermee bedoelt? Ik begrijp het niet namelijk.

En ik wil er wel over nadenken aangezien ik ook wel wat goede adviezen kan gebruiken mbt socializen en ziek zijn.

.



Zeker wel lief_29. Goed dat je het vraagt.

Ik bedoel dat ik opeen gegeven moment andersom ben gaan denken: als vriendinnen het voortdurend over hetzelfde hebben (en dan vooral wanneer het over iets rots gaat) vind ik het (ondanks mijn empatisch vermogen) ook lastig als dit voortdurend op de voorgrond staat. Dan ga ik die persoon (ongewild, onbedoeld) toch associeren met die negatieve lading. Daarom probeer ik om, naast het luisteren naar die onderwerpen, bewust ook te communiceren over andere dingen. Bijvoorbeeld bij een collega van me, die ik heel aardig vind, maar het al een jaar lang had over hoe erg ze het vindt om alleen te zijn na haar scheiding. Heel naar, en begrijpelijk dat ze erover praat. En dat mag ook. Maar om ook haarzelf weer te "zien" begon ik bewust in te steken op alledaagse onderwerpen, vakanties, het weer, het weekend, grapjes etc. Zo werd het allemaal wat makkelijker voor me.

Ik kan me voorstellen dat dat andersom ook zo kan werken (als ik het veel en uitgebreid over mijn ziekte heb) en daarom probeer ik naast dat onderwerp ook bewust en expliciet te praten over bijvoorbeeld mijn nichtje en neefje, een leuk weekend, hobby's, grappige dingen op het werk enz.

Zodoende wil ik laten zien dat ik nog altijd méér ben

dan 'de zieke' .

Ik hoop dat je nu beter begrijpt wat ik bedoel.

Misschien is dit wel heel logisch voor een ander, maar ik heb het echt moeten ontdekken...

quote:Pixiedust schreef op 22 juni 2011 @ 16:46:

Tel erbij op dat sommige mensen geneigd zijn tot het "agossie-zielig"-gedrag. Die zien je als je gezondheid, die hebben de (onbewuste) behoefte om je intens zielig en onmondig te willen zien. In al die situaties kan het gezond zijn om een allround mens te zijn en dat over te laten komen. De spotlight staat soms erg makkelijk op gezondheid en een negatief sentiment wat dat oproept. Dan kan het soms nodig zijn om even wat bewuster de spotligt op het andere te zetten. In mijn beleving gaat het andersom. Omdat ik nog behoorlijk aan het leven probeer deel te nemen, heb ik het idee dat mensen geneigd zij nte vergeten dat ik ook ziek ben. Ik heb ook jarenlang geprobeerd de ziekte te negeren, met alle gevolgen van dien, en nu ik probeer wat beter naar mijn lichaam te luisteren, heb ik ook de behoefte dat andere mensen dat ook meer gaan zien. Wellicht is dat laatste teveel verwachting ja, zeker nadat ik altijd maar ben doorgegaan. Maar toch voel ik me er wel eens eenzaam en verdrietig bij omdat ik zo graag af en toe iets meer begrip, iets meer een soort schouderklop zou krijgen. Aan de andere kant irriteer ik me ook wel weer aan de enkeling (werk) die bepaald werk door een ander laat doen omdat hij het niet vertrouwt dat ik het aankan. Dan kan ik zwaar geirriteerd zijn, want dan vind ik ineens dat hij er niets vanaf weet en me een kans moet geven.quote:Maar in hoeverre ligt dit aan de buitenwereld en in hoeverre zijn dit jouw verwachtingen? Is het realistisch dat mensen in zouden zien dat het voor jou niet om een gebakje gaat maar om iets heel anders als ze zelf niet daarmee te maken hebben? Is chronische vermoeidheid echt te begrijpen? Zijn vragen omtrent sporten goed bedoeld of zijn ze kwetsend bedoeld? Is het goedwillende onwetendheid of neersabelende slechtheid?Nee, het is vast niet echt te begrijpen. Maar als ik aangeef dat ik het jammer vind dat er niet aan me is gedacht, dan vind ik een onverschillig schouderophalen wel pijnlijk. Waarschijnlijk voelen ze zich dan ongemakkelijk, maar toch. Het doet wel pijn. Of als er wel aan me is gedacht, maar ik krijg iets veel en veel later. Ik durf te beweren dat als ik dat gebakje nog niet had, ik wel zou vragen of ik iets anders kon regelen.quote:Draai het eens om. Als jij jezelf niet zou zijn en weten wat je nu weet en naar jouw situatie zou kijken als buitenstaander. Is het dan écht te begrijpen? Is het dan te verwachten dat er geen goedbedoelde maar plank oh zo misslaande adviezen of vragen komen? Zou je zelf dan misschien ook wel niet zo je gedachten soms bij dingen hebben die niet staven met de werkelijkheid?Nee, voordat ik ziek was sloeg ik ook volkomen de plank mis. Ik weet het. En meestal bedenk ik me dat oo kwel als ik op een soort van onbegrip stuit, maar soms ook niet en dan komt het binnen.quote:En dan nog, er zullen altijd momenten blijven waarbij je je niet prettig zult voelen. Dat is nu dan toevallig een gezondheidsonderwerp waar het anders misschien werkgerelateerd had geweest. Zo ben ik even goed geschrokken toen ik mocht vernemen dat een (vrijwilligerswerk)collega een idiote opmerking over mijn gezondheid maakte. In een setting waarbij we jarenlang bezig waren om beleid te verbeteren voor mensen met welke beperking of gezondheidsprobleem dan ook. In een setting waarbij allerlei mogelijke voorzieningen en aanpassingen dan ook mogelijk waren om dit mogelijk te maken in de gedachtengang "practice what you preach". Iemand waarmee ik jaren intens had samengewerkt en die bepaalde dingen heeft gezien op gezondheidsvlak waar maar weinigen ooit inzicht in hebben of krijgen. Tot ik me bedacht dat het mijn verwachting was die het kwetsend maakte. Dat het voorbij "jammer" is dat een dergelijke persoon op moet komen voor deze doelgroep en dat in de eigen omgeving al niet kan bevatten, maar dat het veel belangrijker is dat de andere collega's voor me opkomen en notabene de beleidsmakers het hoogste woord daarin voerde. Waarom ik dit vrijwilligerswerk ben gaan doen heeft duidelijk positieve invloeden gehad (meer inzicht kweken bij beleidsmakers over de doelgroep waarover ze beslissen), een meerderheid neemt het voor me op en dan doet zo'n eenling er eigenlijk toch ook geen bal meer toe.Dat vind ik knap.

quote:Liesken schreef op 22 juni 2011 @ 19:39:

Zeker wel lief_29. Goed dat je het vraagt.

Ik bedoel dat ik opeen gegeven moment andersom ben gaan denken: als vriendinnen het voortdurend over hetzelfde hebben (en dan vooral wanneer het over iets rots gaat) vind ik het (ondanks mijn empatisch vermogen) ook lastig als dit voortdurend op de voorgrond staat. Dan ga ik die persoon (ongewild, onbedoeld) toch associeren met die negatieve lading. Daarom probeer ik om, naast het luisteren naar die onderwerpen, bewust ook te communiceren over andere dingen. Bijvoorbeeld bij een collega van me, die ik heel aardig vind, maar het al een jaar lang had over hoe erg ze het vindt om alleen te zijn na haar scheiding. Heel naar, en begrijpelijk dat ze erover praat. En dat mag ook. Maar om ook haarzelf weer te "zien" begon ik bewust in te steken op alledaagse onderwerpen, vakanties, het weer, het weekend, grapjes etc. Zo werd het allemaal wat makkelijker voor me.

Ik kan me voorstellen dat dat andersom ook zo kan werken (als ik het veel en uitgebreid over mijn ziekte heb) en daarom probeer ik naast dat onderwerp ook bewust en expliciet te praten over bijvoorbeeld mijn nichtje en neefje, een leuk weekend, hobby's, grappige dingen op het werk enz.

Zodoende wil ik laten zien dat ik nog altijd méér ben

dan 'de zieke' .

Ik hoop dat je nu beter begrijpt wat ik bedoel.

Misschien is dit wel heel logisch voor een ander, maar ik heb het echt moeten ontdekken...Dankjewel. En hoewel ik toch echt echt echt dacht dat ik juist niet veel over mijn ziekte klaag en het daardoor wel eens wordt vergeten, ga ik toch eens bij mezelf checken hoe het nou echt zit.