Psyche
alle pijlers
Liefde vs. psychische problemen
dinsdag 18 januari 2011 om 21:50
Hallo allemaal,
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
dubbeltje83 wijzigde dit bericht op 19-01-2011 19:02
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
% gewijzigd
woensdag 11 januari 2012 om 14:37
Meisje-41: klopt, je hebt heel erg het gevoel dat je verder terugzakt, terug naar waar je ooit bent begonnen. Dat is echter niet zo. Ik voel me ook nog steeds wel eens slecht, maar ik kan dat vaak koppelen aan vermoeidheid of stress. Probeer kleine stapjes tegelijkertijd te nemen. Ik woon nu samen. Je moet je voorstellen hoe druk ik me heb gemaakt in de laatste weken voordat ik ging samenwonen. Soms doe je het ook onbewust
En ja, soms twijfel je omdat het gewoon zo hoort. Ik heb vaak genoeg van anderen te horen gekregen dat zij ook wel eens twijfelen aan hun relatie. Niet zozeer of hij wel de juiste is voor hem/haar, maar meer: is er niet meer dan dit? Is het normaal dat ik me niet elke dag verliefd voel? Hoort het zo te zijn of voel ik geen liefde meer voor hem en probeer ik mezelf alleen nog te overtuigen? Je moet jezelf blijven vertellen dat je wel van hem houdt op dit soort momenten. Je voelt je namelijk nog zo vaak goed bij hem, dat kan je niet faken! En zodra je dit een beetje onder de knie krijgt, zal je merken dat het ook met jou steeds een stukje beter gaat. De vragen zullen altijd blijven komen, maar geef ze op dat moment geen aandacht. Denk er niet meer te veel aan, dan gaat het allemaal net wat makkelijker Heb je iets waar je je volledig op kunt concentreren? School of werk bijvoorbeeld? Ik heb het nu heel erg druk met school en daardoor kan ik me altijd wel afleiden. Hierdoor laat ik dingen meer los en ga ik meer genieten. En ja, ik vraag me ook nu nog wel eens af of hij de ware is, maar merk aan mezelf dat ik rustiger ben geworden sinds ik samenwoon en minder probeer te genieten (in de zin van dat genieten vanzelf moet gaan, als je te graag wilt genieten lukt dat ook niet).
Papyrus: probeer het toch even vol te houden op je werk. Desnoods ga je even naar het toilet, laat je daar de tranen gaan (weet niet of dat voor mannen ook zo geldt
) en dan voel je je waarschijnlijk wel wat opgeluchter. Probeer er niet te veel aan te denken, als jullie bij elkaar horen komt het goed, is dat niet zo, dan weet je dat ook. Voor jou voelt het op dit moment alsof jullie bij elkaar horen, maar zoals eerder al gezegd, daar zijn twee mensen voor nodig. Als je wel eerder naar huis gaat, probeer dan afleiding te zoeken. Het voelt vast en zeker erg onwennig om iets leuks te gaan doen (waarschijnlijk heb je er ook helemaal geen behoefte aan), maar probeer iets te doen wat je afleidt. Hierdoor ben je er vanavond even niet zo mee bezig...
En ja, soms twijfel je omdat het gewoon zo hoort. Ik heb vaak genoeg van anderen te horen gekregen dat zij ook wel eens twijfelen aan hun relatie. Niet zozeer of hij wel de juiste is voor hem/haar, maar meer: is er niet meer dan dit? Is het normaal dat ik me niet elke dag verliefd voel? Hoort het zo te zijn of voel ik geen liefde meer voor hem en probeer ik mezelf alleen nog te overtuigen? Je moet jezelf blijven vertellen dat je wel van hem houdt op dit soort momenten. Je voelt je namelijk nog zo vaak goed bij hem, dat kan je niet faken! En zodra je dit een beetje onder de knie krijgt, zal je merken dat het ook met jou steeds een stukje beter gaat. De vragen zullen altijd blijven komen, maar geef ze op dat moment geen aandacht. Denk er niet meer te veel aan, dan gaat het allemaal net wat makkelijker Heb je iets waar je je volledig op kunt concentreren? School of werk bijvoorbeeld? Ik heb het nu heel erg druk met school en daardoor kan ik me altijd wel afleiden. Hierdoor laat ik dingen meer los en ga ik meer genieten. En ja, ik vraag me ook nu nog wel eens af of hij de ware is, maar merk aan mezelf dat ik rustiger ben geworden sinds ik samenwoon en minder probeer te genieten (in de zin van dat genieten vanzelf moet gaan, als je te graag wilt genieten lukt dat ook niet).
Papyrus: probeer het toch even vol te houden op je werk. Desnoods ga je even naar het toilet, laat je daar de tranen gaan (weet niet of dat voor mannen ook zo geldt
) en dan voel je je waarschijnlijk wel wat opgeluchter. Probeer er niet te veel aan te denken, als jullie bij elkaar horen komt het goed, is dat niet zo, dan weet je dat ook. Voor jou voelt het op dit moment alsof jullie bij elkaar horen, maar zoals eerder al gezegd, daar zijn twee mensen voor nodig. Als je wel eerder naar huis gaat, probeer dan afleiding te zoeken. Het voelt vast en zeker erg onwennig om iets leuks te gaan doen (waarschijnlijk heb je er ook helemaal geen behoefte aan), maar probeer iets te doen wat je afleidt. Hierdoor ben je er vanavond even niet zo mee bezig...
woensdag 11 januari 2012 om 15:26
Wat een herkenning als ik jullie verhalen lees. Het is erg fijn om te lezen hoe het aan de 'andere kant' is/voelt.
Mijn ex heeft twee weken geleden een punt gezet achter onze relatie. Hij kampt met een traumatische ervaring, depressie, hij heeft therapie en verschillende medicatie. Hij mist de verliefde gevoelens die er in het begin wel waren en het ging hem te snel. Waar het nu op neerkomt is dat hij zich moet afvragen of hij wel toe is aan een relatie, of hij de energie erin kan steken die ervoor nodig is of dat hij deze energie eerst in zichzelf en zijn herstel moet steken. En daar heeft hij tijd voor nodig en dat is heel begrijpelijk.
Wat ik dan wel verwarrend vindt zijn de dingen die hij kort voordat we uit elkaar gingen heeft gezegd. Ook zei hij laatst dat we geen stel zijn, maar wel meer dan goede vrienden?
Ik geef hem maar zijn ruimte. Als het zo moet zijn komen we misschien wel weer bij elkaar, zo niet dan zij het zo. Vrienden blijven we toch en op mijn steun kan hij rekenen.
Maar ik vraag me, net als papyrus, af of dit nu komt door zijn depressie en medicatie (hij heeft sinds een aantal weken ook nieuwe medicatie) of voelt hij dit echt. Voor nu ga ik maar uit van het laatste en stiekem hou ik een beetje hoop.
Ik blijf dit topic in de gaten houden, ik vind het top dat jullie elkaar op deze manier ondersteunen
Edit: ik heb een aantal dingen weggehaald in verband met de herkenbaarheid, ik bedacht me dat ik het zelf niet leuk zou vinden om vanalles terug te lezen op een forum. Hoezeer ik ook betwijfel dat hij ooit op het viva forum te vinden is haha.
Mijn ex heeft twee weken geleden een punt gezet achter onze relatie. Hij kampt met een traumatische ervaring, depressie, hij heeft therapie en verschillende medicatie. Hij mist de verliefde gevoelens die er in het begin wel waren en het ging hem te snel. Waar het nu op neerkomt is dat hij zich moet afvragen of hij wel toe is aan een relatie, of hij de energie erin kan steken die ervoor nodig is of dat hij deze energie eerst in zichzelf en zijn herstel moet steken. En daar heeft hij tijd voor nodig en dat is heel begrijpelijk.
Wat ik dan wel verwarrend vindt zijn de dingen die hij kort voordat we uit elkaar gingen heeft gezegd. Ook zei hij laatst dat we geen stel zijn, maar wel meer dan goede vrienden?
Ik geef hem maar zijn ruimte. Als het zo moet zijn komen we misschien wel weer bij elkaar, zo niet dan zij het zo. Vrienden blijven we toch en op mijn steun kan hij rekenen.
Maar ik vraag me, net als papyrus, af of dit nu komt door zijn depressie en medicatie (hij heeft sinds een aantal weken ook nieuwe medicatie) of voelt hij dit echt. Voor nu ga ik maar uit van het laatste en stiekem hou ik een beetje hoop.
Ik blijf dit topic in de gaten houden, ik vind het top dat jullie elkaar op deze manier ondersteunen
Edit: ik heb een aantal dingen weggehaald in verband met de herkenbaarheid, ik bedacht me dat ik het zelf niet leuk zou vinden om vanalles terug te lezen op een forum. Hoezeer ik ook betwijfel dat hij ooit op het viva forum te vinden is haha.
anoniem_144453 wijzigde dit bericht op 11-01-2012 17:14
Reden: In verband met herkenbaarheid maar een aantal dingen verwijderd
Reden: In verband met herkenbaarheid maar een aantal dingen verwijderd
% gewijzigd
woensdag 11 januari 2012 om 18:35
@Delmikra Het doet me altijd zo goed als andere mensen me begrijpen en er met me over mee kunnen praten. Ik heb toch altijd het gevoel dat mensen die dit niet zo meemaken het ook niet echt goed kunnen begrijpen. Anyway, je hebt gelijk hoor! Ik weet ook dat je niet echt zo ver terug zakt. En meestal ligt er inderdaad iets aan ten grondslag, dat zegt mijn psycholoog ook en dat merk ik zelf ook wel. Fijn om te horen dat je nu samen woont! Kan me voorstellen dat dat stressvol was, maar goed dat je toch die stap hebt genomen.
Het heeft inderdaad te maken met aandacht schenken aan die vragen. Op momenten dat ik me slecht voel ga ik me veeeel meer dingen afvragen en weer overal op lopen letten waardoor ik niet meer kan genieten.
Wat ik ook heb is dat ik me op piepkleine dingen enorm kan opwinden. Als hij bijvoorbeeld een keer een broek aan heeft die hem niet zo leuk staat, dan kan ik daardoor gelijk denken van zie je ik vind hem niet aantrekkelijk ik val niet op hem blablabla, terwijl hij misschien een dag later er super leuk uit ziet en ik hem alleen maar wil zoenen haha. Of als ie z'n baardje een paar dagen niet scheert en het er onverzorgd uit begint te zien ofzo. Terwijl; daar baseer je toch niet op of je van iemand houdt? Ik bedoel ik zie er soms zelf ook uit als een slons, maar volgens mij is dat voor hem geen issue. Had jij dat ook? en zo ja hoe ging/ga je daar mee om?
Het is echt ook iets van de laatste tijd. Als hij voor deze periode z'n baard wat te lang liet worden dan zag ik het wel maar dan stond ik er verder niet bij stil.
De vraag 'of hij de ware is' heb ik soms ook. Voorheen dacht ik JA hij is het voor mij, en nu denk ik dan; maar hoe kan ik dat 100% zeker weten? Hij is mijn eerste serieuze vriend, hoevaak komt het nou voor dat twee mensen vanaf hun 17e bij elkaar blijven? en dat soort dingen. Terwijl ik soms OOK naar hem kijk en dan zie ik die prachtige ogen en dan opeens mezelf bedenk hoe onze bruiloft er uit zal zien. Raar he?
Ik ben er ook zo mee bezig. Ben bang dat het een soort van obsessie is geworden. Of in ieder geval obsessief piekeren.
julinda: Sterkte! lees gerust mee hier en als je iets wil vragen doe het gerust
Het heeft inderdaad te maken met aandacht schenken aan die vragen. Op momenten dat ik me slecht voel ga ik me veeeel meer dingen afvragen en weer overal op lopen letten waardoor ik niet meer kan genieten.
Wat ik ook heb is dat ik me op piepkleine dingen enorm kan opwinden. Als hij bijvoorbeeld een keer een broek aan heeft die hem niet zo leuk staat, dan kan ik daardoor gelijk denken van zie je ik vind hem niet aantrekkelijk ik val niet op hem blablabla, terwijl hij misschien een dag later er super leuk uit ziet en ik hem alleen maar wil zoenen haha. Of als ie z'n baardje een paar dagen niet scheert en het er onverzorgd uit begint te zien ofzo. Terwijl; daar baseer je toch niet op of je van iemand houdt? Ik bedoel ik zie er soms zelf ook uit als een slons, maar volgens mij is dat voor hem geen issue. Had jij dat ook? en zo ja hoe ging/ga je daar mee om?
Het is echt ook iets van de laatste tijd. Als hij voor deze periode z'n baard wat te lang liet worden dan zag ik het wel maar dan stond ik er verder niet bij stil.
De vraag 'of hij de ware is' heb ik soms ook. Voorheen dacht ik JA hij is het voor mij, en nu denk ik dan; maar hoe kan ik dat 100% zeker weten? Hij is mijn eerste serieuze vriend, hoevaak komt het nou voor dat twee mensen vanaf hun 17e bij elkaar blijven? en dat soort dingen. Terwijl ik soms OOK naar hem kijk en dan zie ik die prachtige ogen en dan opeens mezelf bedenk hoe onze bruiloft er uit zal zien. Raar he?
Ik ben er ook zo mee bezig. Ben bang dat het een soort van obsessie is geworden. Of in ieder geval obsessief piekeren.
julinda: Sterkte! lees gerust mee hier en als je iets wil vragen doe het gerust
donderdag 12 januari 2012 om 09:08
donderdag 12 januari 2012 om 12:24
Ja dat is helemaal waar. Als ik even niet aan mijn vriend heb gedacht of bezig ben en hem niet meteen terug sms denk ik gelijk dat ik niet meer om hem geef. Maar hoe doe je dat dan? Dat loslaten van het piekeren? En zijn het bij jou ook echt alleen maar kleine dingen waar je je dan heeeel erg druk om kan maken?
donderdag 12 januari 2012 om 12:31
Door er niet meer mee bezig te zijn, klinkt heel simpel, en is het misschien ook wel. Zodra je merkt dat je er aan denkt, iets anders gaan doen. In het begin is dat moeilijk, maar het wordt steeds makkelijker. Wat ook helpt is bijvoorbeeld iets heel leuks doen met je vriend (even samen lekker lachen). En ik maak me de laatste tijd niet zo heel druk meer, als ik me druk maak kan dat inderdaad vaak gaan over kleine dingen waarvan je weet dat het geen reden is om het uit te maken
donderdag 12 januari 2012 om 12:40
Die tip heb ik inderdaad ook gekregen. Zodra je merkt dat je negatief gaat denken meteen iets anders gaan doen zodat je bent afgeleid. Ik probeer dat nu wel maar vaak is het moeilijk want je gedachten willen steeds maar afglijden.
Wel fijn om te horen dat je er minder last van hebt ik heb zelfs sinds oud en nieuw een hele goede periode gehad, maar sinds een paar dagen is het dus weer mis helaas. Hoop dat ik snel weer in zo'n betere tijd terecht kom want dat vond ik heerlijk. Dat van de kleine dingen vind ik zo super vervelend. Omdat je weet dat het kleine dingetjes zijn die je nooooit erg hebt gevonden, maar nu focus ik je op alles wat ik negatief kan opvatten. Dan kan ik zo boos op mezelf worden ook.
Wel fijn om te horen dat je er minder last van hebt ik heb zelfs sinds oud en nieuw een hele goede periode gehad, maar sinds een paar dagen is het dus weer mis helaas. Hoop dat ik snel weer in zo'n betere tijd terecht kom want dat vond ik heerlijk. Dat van de kleine dingen vind ik zo super vervelend. Omdat je weet dat het kleine dingetjes zijn die je nooooit erg hebt gevonden, maar nu focus ik je op alles wat ik negatief kan opvatten. Dan kan ik zo boos op mezelf worden ook.
donderdag 12 januari 2012 om 12:51
Je moet ook niet proberen te graag weer in de positieve sferen te komen, zodra je dat probeert lukt het niet accepteer dat je je op dit moment rot voelt, dat het vervelend is dat je vandaag een baaldag hebt en dan merk je al dat het vanzelf beter gaat Zodra je heel de tijd kijkt naar of je je wel of niet goed voelt, gaat het niet werken. In plaats van dat je in de ochtend opstaat met de vraag hoe je je vandaag voelt, sta je op met in je hoofd de dingen die je die dag gaat doen (ik ging zelfs twijfelen aan of ik me die dag wel echt goed voelde)
Zodra je heel de tijd kijkt naar of je je wel of niet goed voelt, gaat het niet werken. In plaats van dat je in de ochtend opstaat met de vraag hoe je je vandaag voelt, sta je op met in je hoofd de dingen die je die dag gaat doen (ik ging zelfs twijfelen aan of ik me die dag wel echt goed voelde)
donderdag 12 januari 2012 om 13:23
Haha herkenbaar. Dan voel je je goed en dan ga je je bedenken of je niet alleen maar doet alsof omdat je het heel graag wil.
Het is inderdaad beter om niet gelijk te denken; hoe voel ik me vandaag? Voel ik me goed? Hoe voel ik me naar mijn vriend? Maar juist als je je minder goed voelt is dat moeilijk, omdat je wakker wordt met zo'n rotgevoel. Zo'n knoop in mijn maag die ik gelijk link aan mijn relatie ('dat zal wel niet goed zitten').
Ook omdat als ik hem zie of spreek ik me niet beter voel, maar juist gespannener wordt. Dan denk ik dat ik me op het moment dat ik met hem ben je JUIST beter hoor te voelen. Heel stom allemaal. Op dagen dat het wat beter ging werd ik niet wakker met die knoop in mijn buik. Maar dan werd ik gewoon wakker en dan zag ik wel wat de dag me zou brengen.
Stom he.. Ben wel blij dat ik even mijn ei hier kwijt kan en dat ik het samen met jou kan relativeren delmikra!
Het is inderdaad beter om niet gelijk te denken; hoe voel ik me vandaag? Voel ik me goed? Hoe voel ik me naar mijn vriend? Maar juist als je je minder goed voelt is dat moeilijk, omdat je wakker wordt met zo'n rotgevoel. Zo'n knoop in mijn maag die ik gelijk link aan mijn relatie ('dat zal wel niet goed zitten').
Ook omdat als ik hem zie of spreek ik me niet beter voel, maar juist gespannener wordt. Dan denk ik dat ik me op het moment dat ik met hem ben je JUIST beter hoor te voelen. Heel stom allemaal. Op dagen dat het wat beter ging werd ik niet wakker met die knoop in mijn buik. Maar dan werd ik gewoon wakker en dan zag ik wel wat de dag me zou brengen.
Stom he.. Ben wel blij dat ik even mijn ei hier kwijt kan en dat ik het samen met jou kan relativeren delmikra!
vrijdag 13 januari 2012 om 09:59
vrijdag 13 januari 2012 om 10:29
quote:delmikra schreef op 13 januari 2012 @ 09:59:
Nee omdat ik altijd wist dat uitmaken niet de oplossing was Ik heb wel eens op het punt gestaan, omdat je dan uit het constante gevecht tegen de twijfels stapt. Maar voelde me daar niet bepaald goed bij... Vandaar dat ik dat ook nooit heb gedaan
wou dat mijn ex zo dacht delmikra...
ze zei ook veel te twijfelen, geloofde niet meer aan liefde.
ik mis haar zo erg. het maakt me niet uit dat ze problemen heeft.
daar zouden we uit komen, wat me woedend maakt is dat ze me geen kans heeft gegeven er voor haar te zijn, haar proberen te helpen.
Nee omdat ik altijd wist dat uitmaken niet de oplossing was Ik heb wel eens op het punt gestaan, omdat je dan uit het constante gevecht tegen de twijfels stapt. Maar voelde me daar niet bepaald goed bij... Vandaar dat ik dat ook nooit heb gedaan
wou dat mijn ex zo dacht delmikra...
ze zei ook veel te twijfelen, geloofde niet meer aan liefde.
ik mis haar zo erg. het maakt me niet uit dat ze problemen heeft.
daar zouden we uit komen, wat me woedend maakt is dat ze me geen kans heeft gegeven er voor haar te zijn, haar proberen te helpen.
vrijdag 13 januari 2012 om 11:43
Ik heb het nooit echt uitgemaakt. Maar misschien wel 10 keer bijna. Dan wist ik het echt niet meer en dan kon ik niet meer tegen de twijfels en de angst en dan was ik alleen maar aan het huilen en ja.. Dan wilde ik het uitmaken, om er maar van af te zijn. Ik krabbelde dan altijd weer terug omdat ik wist dat het niet echt was wat ik wilde. We hebben wel een paar keer afstand van elkaar genomen. Dat gaf dan eventjes rust maar meestal hield ik dat niet langer dan een dag vol voor ik hem weer belde.
vrijdag 13 januari 2012 om 12:13
Maar papyrus, je hoort nu onze verhalen aan, vergeet niet dat iedereen anders is. Misschien werkt voor haar het juist wel als ze rust heeft. Ik kan me ook goed voorstellen dat het de beste manier is om aan jezelf te werken. De druk is er dan als het ware even af. Ik kan me jouw woede ook voorstellen, je wilt er graag voor haar zijn, maar zij wil dat niet. Ik denk dat als je er dan voor haar bent, het voor haar alleen maar frusterender wordt...
zaterdag 14 januari 2012 om 15:08
Delmikra heeft gelijk. Het is voor iedereen anders. Ik hield het niet vol om mijn vriend niet te spreken omdat ik ergens ook wel wist dat het niet aan ons lag maar aan mij persoonlijk. Ik waardeer het wel van mijn vriend dat hij mijn grenzen respecteert, dus daarom denk ik dat jouw vriendin liever heeft dat je haar nu in haar waarde laat. Het is echt afwachten hoe haar herstel dan verloopt. Sterkte.
vrijdag 27 januari 2012 om 10:43
Hoe gaat het nu bij iedereen? Hier op zich wel goed, ik ben de afgelopen weken zo druk bezig geweest met tentamens dat ik niet aan deze dingen heb kunnen denken. Nu de laatste tentamens eraan zitten te komen, begin ik me al weer druk te maken. Wat als ik me straks zonder de druk van de tentamens weer zo rot ga voelen? Dat ik mezelf niet kan afleiden en weer in mijn oude patroon raak... Zucht, soms vind ik mezelf zo ontzettend vermoeiend!!
zaterdag 28 januari 2012 om 01:07
Inderdaad als jij zorgt dat je je weer beter gaat voelen komt het met je vriend vast ook weer goed.. je kunt niet van iemand houden als je dat niet van jezelf doet,
Als ik in mn down periode zit dan kan ik ook ff niets hebben van mijn vriend terwijl hij superlief en geduldig is met mij altijd,
maar na een tijd waait het weer over en zie ik hem weer graag!
Als ik in mn down periode zit dan kan ik ook ff niets hebben van mijn vriend terwijl hij superlief en geduldig is met mij altijd,
maar na een tijd waait het weer over en zie ik hem weer graag!
maandag 20 februari 2012 om 12:05
Hoi Delmikra,
Ik heb hier al maanden niets meer geschreven omdat het beter met me ging .. ik heb ondertussen heel wat bijgelezen, en vroeg me af hoe het nu met je gaat? Bevalt het samenwonen je? Mijn vriend en ik hebben besloten ook binnen een paar maanden gaan samen te wonen. Maar ondanks het feit dat ik hier zo naar uitgekeken heb, slaat nu de twijfel en het gepieker weer toe... Herken je dit?
Ik heb hier al maanden niets meer geschreven omdat het beter met me ging .. ik heb ondertussen heel wat bijgelezen, en vroeg me af hoe het nu met je gaat? Bevalt het samenwonen je? Mijn vriend en ik hebben besloten ook binnen een paar maanden gaan samen te wonen. Maar ondanks het feit dat ik hier zo naar uitgekeken heb, slaat nu de twijfel en het gepieker weer toe... Herken je dit?
woensdag 10 oktober 2012 om 16:14
Hoi Lillyy3, Dubbeltje83, Loeky en Delmikra, ik heb dit topic de laatste maanden meerdere keren van begin tot eind doorgelezen. Sinds een half jaar twijfel ik (met ups en downs) heel erg over mijn gevoelens voor mijn vriend. Ik praat hierover ook met een psychotherapeut. Het leek toentertijd wel helemaal uit het niets te komen (het begon met een angstaanval), maar ik realiseer me nu dat het misschien wel eerder is begonnen. Ik herken veel in de dingen die jullie schrijven en ik heb er ook veel steun aan gehad. De laatste drie weken leek het eindelijk weer goed met mij te gaan, maar ik merk dat ik de laatste dagen weer down ben en weer ga piekeren. Ik weet dan vaak ook niet of ik me eerst angstig en down voel, met als gevolg dat ik ga twijfelen over mijn relatie. Of dat er iets mis is met mijn gevoelens voor mijn vriend, waardoor ik angstig en down wordt... De gedachte dat ik het uit zou moeten maken met mijn vriend maakt me letterlijk misselijk van angst, maar op deze manier gaat het ook niet... Het lijkt me fijn om hier met jullie over te mailen, maar ik weet niet of dat kan via dit forum?
woensdag 10 oktober 2012 om 16:34
Hoi Lieveheersbeest,
Vervelend dat je er zo veel last van hebt! Herken het gevoel van misselijkheid en dat het begon met een angstaanval. Ik heb in het begin van de periode dat ik twijfelde ook wel eens momenten gehad dat ik dacht dat het weg was en het gewoon net zo hard terug kwam! Probeer op dit moment even nergens aan te denken mbt je vriend, niet aan positieve en niet aan negatieve gevoelens, denk gewoon aan andere dingen. Het voelt in het begin misschien gek, dan ga je voor je gevoel te weinig aan hem denken waardoor je weer twijfels krijgt. Dat moet je proberen los te laten. Geloof me, ik twijfel nu niet, maar ik denk echt niet ieder moment aan mijn vriend en voel me ook niet ieder moment verliefd! Mailen kan, maar ben momenteel erg druk dus weet niet of ik altijd zou kunnen reageren (ebi_s16@h.....).
Liefs, Delmikra
(ps: probeer niet te veel te lezen, ik merkte dat ik daardoor ging vergelijken en geen enkele relatie is hetzelfde)
Vervelend dat je er zo veel last van hebt! Herken het gevoel van misselijkheid en dat het begon met een angstaanval. Ik heb in het begin van de periode dat ik twijfelde ook wel eens momenten gehad dat ik dacht dat het weg was en het gewoon net zo hard terug kwam! Probeer op dit moment even nergens aan te denken mbt je vriend, niet aan positieve en niet aan negatieve gevoelens, denk gewoon aan andere dingen. Het voelt in het begin misschien gek, dan ga je voor je gevoel te weinig aan hem denken waardoor je weer twijfels krijgt. Dat moet je proberen los te laten. Geloof me, ik twijfel nu niet, maar ik denk echt niet ieder moment aan mijn vriend en voel me ook niet ieder moment verliefd! Mailen kan, maar ben momenteel erg druk dus weet niet of ik altijd zou kunnen reageren (ebi_s16@h.....).
Liefs, Delmikra
(ps: probeer niet te veel te lezen, ik merkte dat ik daardoor ging vergelijken en geen enkele relatie is hetzelfde)