Psyche
alle pijlers
Liefde vs. psychische problemen
dinsdag 18 januari 2011 om 21:50
Hallo allemaal,
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
dubbeltje83 wijzigde dit bericht op 19-01-2011 19:02
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
% gewijzigd
woensdag 27 april 2011 om 20:46
Hoi Banaantje,
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra
woensdag 27 april 2011 om 20:46
Hoi Banaantje,
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra
woensdag 27 april 2011 om 22:49
Hoi allemaal!
Ik heb ein-de-lijk mijn 1e therapiesessie achter de rug!
Het was doodvermoeiend, maar ik heb het gevoel al'n mini-stapje in de goede richting gezet te hebben En hoewel ik me dit weekend heel rot heb gevoeld en weer helemaal dichtklapte in het bijzijn van mijn vriend, toch vind ik dat mijn piekergedrag nog binnen de perken is gebleven. Ik begrijp al een stukje van waardoor ik me slecht voel in bepaalde situaties en daardoor kan ik mijn getwijfel beter relativeren.
Dubbeltje,
Wat leuk om weer wat van jou te horen! Het doet enorm goed om te lezen hoe "down-to-earth" (kan het niet anders verwoorden) jij op dit moment klinkt En het stukje uit je krantje, slaat helemaal de nagel op de kop hoe mijn vorige relatie was: ziekelijk, obesessief verliefd (en dan nog wel op zo'n sukkel!! :s)
Uit mijn 1e therapiesessie heb ik alvast geleerd dat -net zoals Loeky en jij al aangaven- CONTROLE een sleutelbegrip is in mijn hele negatieve denkpatroon..
Banaantje,
Ik denk niet dat ik het zelf beter had kunnen verwoorden hoe ik me met momenten voel, weer zo herkenbaar!
En het is zoals je aangeeft: accepteren dat er iets "anders" aan de oorzaak van je gepieker ligt, doet mij me ook al wat beter voelen..
Delmikra,
Wat jij nu schrijft, had (en heb ik ook ,denk ik) een paar weken geleden kunnen schrijven. Ik kan je -jammer genoeg- niet echt raad geven hoe daarmee om te gaan.. Ik kan op dit moment alleen maar zeggen dat het nu weer wat beter met mij gaat (toch wat het gepieker betreft) , dus probeer jezelf voor ogen te houden dat dit "diep slechte gevoel" wel over gaat, als je je gedachten weer wat beter op een rijtje hebt! Ik heb me dit weekend ook rot gevoeld, maar doordat ik al wat beter begrijp van waar dit gevoel komt, kan ik het beter accepteren dat ik me slecht voel. (omdat dit met mijn manier van reageren te maken heeft en NIET met mijn relatie). Dus kop op, binnenkort kunnen wij ook zulke opbeurende berichten als Dubbeltje en Loeky posten
Ik heb ein-de-lijk mijn 1e therapiesessie achter de rug!
Het was doodvermoeiend, maar ik heb het gevoel al'n mini-stapje in de goede richting gezet te hebben En hoewel ik me dit weekend heel rot heb gevoeld en weer helemaal dichtklapte in het bijzijn van mijn vriend, toch vind ik dat mijn piekergedrag nog binnen de perken is gebleven. Ik begrijp al een stukje van waardoor ik me slecht voel in bepaalde situaties en daardoor kan ik mijn getwijfel beter relativeren.
Dubbeltje,
Wat leuk om weer wat van jou te horen! Het doet enorm goed om te lezen hoe "down-to-earth" (kan het niet anders verwoorden) jij op dit moment klinkt En het stukje uit je krantje, slaat helemaal de nagel op de kop hoe mijn vorige relatie was: ziekelijk, obesessief verliefd (en dan nog wel op zo'n sukkel!! :s)
Uit mijn 1e therapiesessie heb ik alvast geleerd dat -net zoals Loeky en jij al aangaven- CONTROLE een sleutelbegrip is in mijn hele negatieve denkpatroon..
Banaantje,
Ik denk niet dat ik het zelf beter had kunnen verwoorden hoe ik me met momenten voel, weer zo herkenbaar!
En het is zoals je aangeeft: accepteren dat er iets "anders" aan de oorzaak van je gepieker ligt, doet mij me ook al wat beter voelen..
Delmikra,
Wat jij nu schrijft, had (en heb ik ook ,denk ik) een paar weken geleden kunnen schrijven. Ik kan je -jammer genoeg- niet echt raad geven hoe daarmee om te gaan.. Ik kan op dit moment alleen maar zeggen dat het nu weer wat beter met mij gaat (toch wat het gepieker betreft) , dus probeer jezelf voor ogen te houden dat dit "diep slechte gevoel" wel over gaat, als je je gedachten weer wat beter op een rijtje hebt! Ik heb me dit weekend ook rot gevoeld, maar doordat ik al wat beter begrijp van waar dit gevoel komt, kan ik het beter accepteren dat ik me slecht voel. (omdat dit met mijn manier van reageren te maken heeft en NIET met mijn relatie). Dus kop op, binnenkort kunnen wij ook zulke opbeurende berichten als Dubbeltje en Loeky posten
donderdag 28 april 2011 om 08:17
Hoi Lilly,
fijn dat je me probeert op te beuren. Inmiddels gaat het in mijn hoofd al weer wat beter. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat ik mijn vriend echt leuk vind, denk nog steeds dat het voorbij kan zijn. Maar ik denk er niet meer constant over na. Gisteren heb ik ook bijna een uur met hem aan de telefoon gezeten, het was heerlijk om op een rustige manier met hem te kunnen praten. We hebben het over het advies van de maatschappelijk werker gehad, namelijk of 2/3 weken een time out nemen of juist 2/3 weken bij hem intrekken (hij woont pas sinds kort op zichzelf). De time out is eigenlijk iets wat we allebei niet willen, bang dat het verkeerd af loopt. Hij beredeneerde het echter op zo'n goede manier! Hij zei: je moet het zien als een factor waar je tijd in steekt, net als je werk, je hobby's en vrienden. Als je één van die factoren weg haalt, kan je sneller je batterij opladen waardoor het rustiger wordt in je hoofd. Ik heb juist zoiets van: als ik er tijdens de time out achter kom dat ik me beter voel, denk ik misschien wel dat het komt omdat ik niet bij mijn vriend ben en ga ik wss de verkeerde keus maken (het uitmaken). De angst voor deze gedachte zegt mij dat ik niet voor een time out moet gaan, ook omdat ik denk dat ik er samen met hem uit kan komen!
2/3 weken bij hem zijn lijkt me fijn, maar is volgens hem geen goed idee. Ik heb dan minder tijd voor mezelf en dat kan de druk alleen maar opvoeren. Hij weet ook niet of hij het zelf zou willen aangezien hij dan geen tijd meer voor zichzelf heeft. Ik kan me dit heel goed voorstellen, dus voorlopig kijken we het nog even aan.
Nu ga ik weer aan het werk, niet denkende aan de situatie, maar aan het feit dat hij morgen jarig is en ik nog steeds geen cadeautje heb... En dan vanavond vroeg slapen, ik ben helemaal op!
fijn dat je me probeert op te beuren. Inmiddels gaat het in mijn hoofd al weer wat beter. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat ik mijn vriend echt leuk vind, denk nog steeds dat het voorbij kan zijn. Maar ik denk er niet meer constant over na. Gisteren heb ik ook bijna een uur met hem aan de telefoon gezeten, het was heerlijk om op een rustige manier met hem te kunnen praten. We hebben het over het advies van de maatschappelijk werker gehad, namelijk of 2/3 weken een time out nemen of juist 2/3 weken bij hem intrekken (hij woont pas sinds kort op zichzelf). De time out is eigenlijk iets wat we allebei niet willen, bang dat het verkeerd af loopt. Hij beredeneerde het echter op zo'n goede manier! Hij zei: je moet het zien als een factor waar je tijd in steekt, net als je werk, je hobby's en vrienden. Als je één van die factoren weg haalt, kan je sneller je batterij opladen waardoor het rustiger wordt in je hoofd. Ik heb juist zoiets van: als ik er tijdens de time out achter kom dat ik me beter voel, denk ik misschien wel dat het komt omdat ik niet bij mijn vriend ben en ga ik wss de verkeerde keus maken (het uitmaken). De angst voor deze gedachte zegt mij dat ik niet voor een time out moet gaan, ook omdat ik denk dat ik er samen met hem uit kan komen!
2/3 weken bij hem zijn lijkt me fijn, maar is volgens hem geen goed idee. Ik heb dan minder tijd voor mezelf en dat kan de druk alleen maar opvoeren. Hij weet ook niet of hij het zelf zou willen aangezien hij dan geen tijd meer voor zichzelf heeft. Ik kan me dit heel goed voorstellen, dus voorlopig kijken we het nog even aan.
Nu ga ik weer aan het werk, niet denkende aan de situatie, maar aan het feit dat hij morgen jarig is en ik nog steeds geen cadeautje heb... En dan vanavond vroeg slapen, ik ben helemaal op!
donderdag 28 april 2011 om 11:38
Hoi allemaal,
Delmikra; fijn om te lezen dat je al iets meer rust in je hoofd hebt. Niet (de moed) opgeven nu hoor! Je was zo goed bezig... Ik heb zo vaak op datzelfde punt gezeten en weet dus dat je er ook weer uit kunt komen. (En elke dip lijkt weer de ergste van allemaal, ook dat is heel herkenbaar).
Ik denk dat een time out van een paar weken een goed idee kan zijn. Het is niet extreem lang en het creëert rust, ook voor je vriend. Mijn vriend en ik hebben een paar keer bewust gekozen om elkaar 2 weken niet te zien, en ook ik was heel bang dat ik dan alleen maar heel opgelucht zou zijn en dus de relatie zou willen/moeten verbreken (zie je wat een paradox dat eigenlijk is? Zo bang zijn dat je de relatie 'moet' verbreken - betekent dus eigenlijk alleen maar dat je dat helemaal niet wil...).
Hoe dan ook, na verloop van tijd ging ik mijn vriend vreselijk missen. Zeker als hij zijn grenzen goed aangaf en dus even niet wilde bellen bijvoorbeeld, dat vond ik dan zó moeilijk... Maar voor hem was het goed omdat hij ook even niet meer dat gezeur van mij aan zijn hoofd had , en voor mij was het goed omdat ik weer even extra besefte dat ik hem dus niet kwijt wilde. Ik hoop dat het voor jullie ook goed uitpakt.
Verder vroeg je nog naar de afspraken die wij hebben gemaakt - dat zijn eigenlijk heel simpele dingen. Onze afspraak is om iedere dag dat we elkaar zien, minstens een minuut lichamelijk contact te hebben. En dan bedoel ik geen seks, maar gewoon een lange knuffel. Mij helpt dat heel erg. En een andere afspraak is: altijd elkaar een kus geven voor het slapen gaan en bij het weggaan. Het zijn kleine dingen, maar soms vond ik het heel moeilijk om dat te blijven doen als ik alleen maar afstand wilde door de twijfel. Als je jezelf 'dwingt' om daar niet aan toe te geven, dan geef je de twijfel ook geen extra voedingsbodem. En het lichamelijk contact leidt in ons geval ook regelmatig tot andere leuke dingen (wat geen kwaad kon)
Daarnaast heb ik 'afspraken' met mezelf: steeds als ik weer ga piekeren/twijfelen ga ik een paar dingen na. 1. Ben ik (extreem) moe/gestrest? en 2. heb ik nog wel positieve gevoelens voor andere dingen buiten mijn relatie? Meestal is het antwoord op vraag 1 JA en op vraag 2 NEE (wil vaak ook geen andere mensen zien/spreken bijvoorbeeld). Dan weet ik dus alweer dat ik de storm in mijn hoofd niet al te serieus moet nemen.
Helpt het verder misschien nog om je eigen posts terug te lezen, waarin je opschrijft wat je allemaal zo leuk vind aan je vriend? Ik draag zelf een briefje bij me, waar ik voor moeilijke momenten opschrijf dat mijn twijfels niet echt zijn. Omdat ze veroorzaakt worden door mijn eigen onrust en dus niet door een bestaand probleem.
Banaantje, zoals Lilly al zegt - echt bizar gewoon hoe herkenbaar ook jouw verhaal weer is. Eigenlijk is het wel heel maf hoe we allemaal in hetzelfde schuitje zitten . Het is maar een eh... aparte schuit. Vind dat je er heel goed mee omgaat, Banaantje. Ik herken trouwens ook heel erg dat snel uit balans en 'opgefokt' zijn, dat ervaar ik precies hetzelfde. En dat je dat dan weer projecteert op... juist. Wat goed om te lezen dat jouw vriend je zo steunt en dat jullie alles kunnen bespreken!
Lilly, wat goed je eerste therapiesessie achter de rug! Fijn dat je al meteen het gevoel hebt dat het je helpt
Fijne dag iedereen en Delmikra, ga je de verjaardag van je vriend samen vieren? En hebben jullie al een besluit genomen over de time out?
Delmikra; fijn om te lezen dat je al iets meer rust in je hoofd hebt. Niet (de moed) opgeven nu hoor! Je was zo goed bezig... Ik heb zo vaak op datzelfde punt gezeten en weet dus dat je er ook weer uit kunt komen. (En elke dip lijkt weer de ergste van allemaal, ook dat is heel herkenbaar).
Ik denk dat een time out van een paar weken een goed idee kan zijn. Het is niet extreem lang en het creëert rust, ook voor je vriend. Mijn vriend en ik hebben een paar keer bewust gekozen om elkaar 2 weken niet te zien, en ook ik was heel bang dat ik dan alleen maar heel opgelucht zou zijn en dus de relatie zou willen/moeten verbreken (zie je wat een paradox dat eigenlijk is? Zo bang zijn dat je de relatie 'moet' verbreken - betekent dus eigenlijk alleen maar dat je dat helemaal niet wil...).
Hoe dan ook, na verloop van tijd ging ik mijn vriend vreselijk missen. Zeker als hij zijn grenzen goed aangaf en dus even niet wilde bellen bijvoorbeeld, dat vond ik dan zó moeilijk... Maar voor hem was het goed omdat hij ook even niet meer dat gezeur van mij aan zijn hoofd had , en voor mij was het goed omdat ik weer even extra besefte dat ik hem dus niet kwijt wilde. Ik hoop dat het voor jullie ook goed uitpakt.
Verder vroeg je nog naar de afspraken die wij hebben gemaakt - dat zijn eigenlijk heel simpele dingen. Onze afspraak is om iedere dag dat we elkaar zien, minstens een minuut lichamelijk contact te hebben. En dan bedoel ik geen seks, maar gewoon een lange knuffel. Mij helpt dat heel erg. En een andere afspraak is: altijd elkaar een kus geven voor het slapen gaan en bij het weggaan. Het zijn kleine dingen, maar soms vond ik het heel moeilijk om dat te blijven doen als ik alleen maar afstand wilde door de twijfel. Als je jezelf 'dwingt' om daar niet aan toe te geven, dan geef je de twijfel ook geen extra voedingsbodem. En het lichamelijk contact leidt in ons geval ook regelmatig tot andere leuke dingen (wat geen kwaad kon)
Daarnaast heb ik 'afspraken' met mezelf: steeds als ik weer ga piekeren/twijfelen ga ik een paar dingen na. 1. Ben ik (extreem) moe/gestrest? en 2. heb ik nog wel positieve gevoelens voor andere dingen buiten mijn relatie? Meestal is het antwoord op vraag 1 JA en op vraag 2 NEE (wil vaak ook geen andere mensen zien/spreken bijvoorbeeld). Dan weet ik dus alweer dat ik de storm in mijn hoofd niet al te serieus moet nemen.
Helpt het verder misschien nog om je eigen posts terug te lezen, waarin je opschrijft wat je allemaal zo leuk vind aan je vriend? Ik draag zelf een briefje bij me, waar ik voor moeilijke momenten opschrijf dat mijn twijfels niet echt zijn. Omdat ze veroorzaakt worden door mijn eigen onrust en dus niet door een bestaand probleem.
Banaantje, zoals Lilly al zegt - echt bizar gewoon hoe herkenbaar ook jouw verhaal weer is. Eigenlijk is het wel heel maf hoe we allemaal in hetzelfde schuitje zitten . Het is maar een eh... aparte schuit. Vind dat je er heel goed mee omgaat, Banaantje. Ik herken trouwens ook heel erg dat snel uit balans en 'opgefokt' zijn, dat ervaar ik precies hetzelfde. En dat je dat dan weer projecteert op... juist. Wat goed om te lezen dat jouw vriend je zo steunt en dat jullie alles kunnen bespreken!
Lilly, wat goed je eerste therapiesessie achter de rug! Fijn dat je al meteen het gevoel hebt dat het je helpt
Fijne dag iedereen en Delmikra, ga je de verjaardag van je vriend samen vieren? En hebben jullie al een besluit genomen over de time out?
dubbeltje83 wijzigde dit bericht op 28-04-2011 11:41
Reden: teveel ook (stopwoordje)
Reden: teveel ook (stopwoordje)
% gewijzigd
donderdag 28 april 2011 om 11:50
Hoi,
goed om te lezen van de afspraken die je hebt gemaakt. Het lichamelijke contact is er bij mij en mijn vriend nog steeds, maandagavond hebben we bijvoorbeeld tegen elkaar aangelegen en over de gevoelens gesproken. Misschien niet de juiste manier van het lichamelijk contact, maar wel goed denk ik Dat van de kus voor het slapen gaan, ook een goede
uiteindelijk moeten mijn vriend en ik zelf maar even kijken wat we het prettigste vinden.
De time out is een gevoelig onderwerp. Ik merk nu ook aan mezelf dat ik zo ontzettend moe ben en wat je zegt, dat ik de twijfels dan niet serieus moet nemen, klopt dan enorm. Dat gevoel herken ik en pas ik toe op de huidige situatie. Net zoals dat ik geen zin meer heb in andere dingen. Mijn vriend zei gisteren dat hij dat aan me merkte.
Van het weekend krijg ik waarschijnlijk mijn Nintendo Wii, daar heb ik dan wel weer zin in. En je raad het al, ga ik toch weer twijfelen waardoor de twijfels komen
Vrouw zijn is af en toe behoorlijk vermoeiend hoor Nu ben ik gelukkig veel afgeleid en heb ik geen kans om te twijfelen!
Ik ga de verjaardag gedeeltelijk samen vieren, zijn en mijn ouders komen in de avond. Hoop nu al dat het niet te laat wordt, dan kan ik weer een beetje bijtanken. En van de time out weten we het nog niet. Mijn vriend vind het een goed idee, maar zoals ik er nu in sta, denk ik dat we er samen uit kunnen komen. Ik wil deze week nog even aankijken en ook het gesprek met de psycholoog van volgende week afwachten voordat ik een echte beslissing neem. Ik merk dat ik heel veel steun uit mijn vriend haal (het is voor hem alleen net zo moeilijk) en ik weet niet hoe ik ga reageren als die factor 'wegvalt'. Nu maar weer verder met werken en kijken hoe vroeg ik vanavond kan gaan slapen
Ow en om mijn andere posts terug te lezen helpt half. Als ik ze lees weet ik niet zeker of ik het echt meende wat ik daar zei. Al denk ik ook weer niet dat ik ga liegen over dat ik mijn vriend knap vind. Ik vind het ergens nog wel, maar aan de andere kant is het in mijn hoofd echt een chaos en voel ik het niet. Maar hoe kan je voelen dat je iemand aantrekkelijk vind? Zucht, ik wil nu eigenlijk alleen maar slapen. Tijdens mijn slaap voel ik namelijk niets!
goed om te lezen van de afspraken die je hebt gemaakt. Het lichamelijke contact is er bij mij en mijn vriend nog steeds, maandagavond hebben we bijvoorbeeld tegen elkaar aangelegen en over de gevoelens gesproken. Misschien niet de juiste manier van het lichamelijk contact, maar wel goed denk ik Dat van de kus voor het slapen gaan, ook een goede
uiteindelijk moeten mijn vriend en ik zelf maar even kijken wat we het prettigste vinden.De time out is een gevoelig onderwerp. Ik merk nu ook aan mezelf dat ik zo ontzettend moe ben en wat je zegt, dat ik de twijfels dan niet serieus moet nemen, klopt dan enorm. Dat gevoel herken ik en pas ik toe op de huidige situatie. Net zoals dat ik geen zin meer heb in andere dingen. Mijn vriend zei gisteren dat hij dat aan me merkte.
Van het weekend krijg ik waarschijnlijk mijn Nintendo Wii, daar heb ik dan wel weer zin in. En je raad het al, ga ik toch weer twijfelen waardoor de twijfels komen
Vrouw zijn is af en toe behoorlijk vermoeiend hoor Nu ben ik gelukkig veel afgeleid en heb ik geen kans om te twijfelen! Ik ga de verjaardag gedeeltelijk samen vieren, zijn en mijn ouders komen in de avond. Hoop nu al dat het niet te laat wordt, dan kan ik weer een beetje bijtanken. En van de time out weten we het nog niet. Mijn vriend vind het een goed idee, maar zoals ik er nu in sta, denk ik dat we er samen uit kunnen komen. Ik wil deze week nog even aankijken en ook het gesprek met de psycholoog van volgende week afwachten voordat ik een echte beslissing neem. Ik merk dat ik heel veel steun uit mijn vriend haal (het is voor hem alleen net zo moeilijk) en ik weet niet hoe ik ga reageren als die factor 'wegvalt'. Nu maar weer verder met werken en kijken hoe vroeg ik vanavond kan gaan slapen
Ow en om mijn andere posts terug te lezen helpt half. Als ik ze lees weet ik niet zeker of ik het echt meende wat ik daar zei. Al denk ik ook weer niet dat ik ga liegen over dat ik mijn vriend knap vind. Ik vind het ergens nog wel, maar aan de andere kant is het in mijn hoofd echt een chaos en voel ik het niet. Maar hoe kan je voelen dat je iemand aantrekkelijk vind? Zucht, ik wil nu eigenlijk alleen maar slapen. Tijdens mijn slaap voel ik namelijk niets!
donderdag 28 april 2011 om 12:23
Hey ,
Ik herken ook een aantal dingen in jullie verhalen..Ik ben nu depressief en mijn psychische problemen zorgen alleen maar voor spanningen in mijn relatie.
Ik zit niet lekker in mijn vel en reageer vaak belachelijk op kleine dingen die er gebeuren. Kan het me ook niet opbrengen om lichamelijke dingen te doen en wil dat mijn vriend een andere meid zoekt om 'het' te doen.
Ben benieuwd hoe het verder gaat lopen.
Wens iedereen succes en sterkte.
Ik herken ook een aantal dingen in jullie verhalen..Ik ben nu depressief en mijn psychische problemen zorgen alleen maar voor spanningen in mijn relatie.
Ik zit niet lekker in mijn vel en reageer vaak belachelijk op kleine dingen die er gebeuren. Kan het me ook niet opbrengen om lichamelijke dingen te doen en wil dat mijn vriend een andere meid zoekt om 'het' te doen.
Ben benieuwd hoe het verder gaat lopen.
Wens iedereen succes en sterkte.
donderdag 28 april 2011 om 13:42
donderdag 28 april 2011 om 20:50
Hej allemaal!
Hier momenteel weer een dipje! Hoewel het deze week wat beter ging, heb ik mijn gevoelens deze week ook wat buitengesloten. Tot nu ging dat dus prima, want als ik niet zat te denken 'wat voel ik nu voor mijn vriend' , dan ging ik ook niet piekeren. Maar nu het weekend weer voor de deur staat ben ik -ik weet't: weer hetzelfde cirkeltje- weer bang dat het me dit weekend weer niet gaan lukken om hem "toe te laten" maw. dat ik mezelf weer helemaal ga terugtrekken in mijn eigen hoofd
Maar dit berichtje hier posten lucht alleszinds al weer'n beetje op!
Alvast voor iedereen een -te vroeg- leuk weekend!
Hier momenteel weer een dipje! Hoewel het deze week wat beter ging, heb ik mijn gevoelens deze week ook wat buitengesloten. Tot nu ging dat dus prima, want als ik niet zat te denken 'wat voel ik nu voor mijn vriend' , dan ging ik ook niet piekeren. Maar nu het weekend weer voor de deur staat ben ik -ik weet't: weer hetzelfde cirkeltje- weer bang dat het me dit weekend weer niet gaan lukken om hem "toe te laten" maw. dat ik mezelf weer helemaal ga terugtrekken in mijn eigen hoofd
Maar dit berichtje hier posten lucht alleszinds al weer'n beetje op!
Alvast voor iedereen een -te vroeg- leuk weekend!
donderdag 28 april 2011 om 23:12
donderdag 28 april 2011 om 23:14
Inderdaad, berichtjes posten helpt heel veel. Ik merk ook aan mezelf dat ik bang ben voor morgen, morgen is mijn vriend jarig en o wat maak ik me nu al druk om hoe ik me morgenavond voel bij hem! Toch denk ik ook aan leuke dingen, ik ga taart voor hem halen en pannenkoeken bakken Ik zie weer wat vooruitgang!
maandag 2 mei 2011 om 14:12
Ik ben toch wel benieuwd naar hoe jullie weekend is gegaan? Mijn weekend was op zich veel beter dan heel de vorige week. Ik had veel meer rust in mijn hoofd. Ben erachter gekomen dat de relatie die ik met mijn vriend heb, nu voelt als 'normaal' en niet meer als 'bijzonder'. Daardoor kan ik ook moeilijk de vraag: wil ik dit en wil ik bij hem blijven? beantwoorden. Ik kan me aan de ene kant voorstellen hoe het is om dingen alleen te doen, aan de andere kant ook weer totaal niet. De twijfels zijn dus nog steeds aanwezig, maar kan er veel beter mee om gaan. Herkennen jullie dit?
donderdag 5 mei 2011 om 09:17
Hoi allemaal,
Hier gaat het niet zo goed.
Mijn relatie begint te lijden onder mijn eeuwige gepieker. Ik heb gisteren avond met mijn vriend gebeld en hij merkte dat het weer niet zo goed met me ging.. Hij reageerde wat geagiteerd, waarop ik boos werd en we ruzie kregen.. Waarop volgde dat hij opbiechtte dat hij het moeilijk heeft met mijn aanslepende gepieker, wat ik natuurlijk wel begrijp.
Ik ben ondertussen wel zo ver dat ik de gevoelens die bij mij gepieker uit lokken wel herken, maar dat ik er nog niet goed mee om kan gaan. Ik ga dan wel niet meer twijfelen in zo'n situatie, maar ik klap nog steeds dicht en duw mijn vriend weg..
Ik merk dat ik met mijn gedrag (het dicht klappen), net het tegenovergestelde (mijn vriend verder weg duwen) bereik dan wat ik zou willen.
Toen hij gisteren dan zei dat hij onbewust ook afstand aan het nemen is omdat mijn eeuwige getwijfel voor hem moeilijk is, ben ik gaan panikeren...
Ik reageerde helemaal buiten proportie en had (en heb nog steeds) een panische angst dat hij er einde aan gaat maken. Ik voel me ook enorm schuldig omdat dit het resultaat is van mijn gedrag!
Tijdens ons telefoongesprek kon ik er alleen maar aan denken om het dan maar zelf uit te maken, terwijl ik dat helemaal niet wil..
Ik weet wel dat dit een paniekreactie is en mijn manier om controle te houden over de situatie, maar toch is het allemaal zo verwarrend!
Ik heb vannacht geen oog dicht gedaan :s en heb al 1000nd keer mn gsm gecheckt of er toch geen sms komt met het de boodschap dat hij het niet meer ziet zitten
Nu genoeg over mij, hoe gaat 't met jullie?
Hier gaat het niet zo goed.
Mijn relatie begint te lijden onder mijn eeuwige gepieker. Ik heb gisteren avond met mijn vriend gebeld en hij merkte dat het weer niet zo goed met me ging.. Hij reageerde wat geagiteerd, waarop ik boos werd en we ruzie kregen.. Waarop volgde dat hij opbiechtte dat hij het moeilijk heeft met mijn aanslepende gepieker, wat ik natuurlijk wel begrijp.
Ik ben ondertussen wel zo ver dat ik de gevoelens die bij mij gepieker uit lokken wel herken, maar dat ik er nog niet goed mee om kan gaan. Ik ga dan wel niet meer twijfelen in zo'n situatie, maar ik klap nog steeds dicht en duw mijn vriend weg..
Ik merk dat ik met mijn gedrag (het dicht klappen), net het tegenovergestelde (mijn vriend verder weg duwen) bereik dan wat ik zou willen.
Toen hij gisteren dan zei dat hij onbewust ook afstand aan het nemen is omdat mijn eeuwige getwijfel voor hem moeilijk is, ben ik gaan panikeren...
Ik reageerde helemaal buiten proportie en had (en heb nog steeds) een panische angst dat hij er einde aan gaat maken. Ik voel me ook enorm schuldig omdat dit het resultaat is van mijn gedrag!
Tijdens ons telefoongesprek kon ik er alleen maar aan denken om het dan maar zelf uit te maken, terwijl ik dat helemaal niet wil..
Ik weet wel dat dit een paniekreactie is en mijn manier om controle te houden over de situatie, maar toch is het allemaal zo verwarrend!
Ik heb vannacht geen oog dicht gedaan :s en heb al 1000nd keer mn gsm gecheckt of er toch geen sms komt met het de boodschap dat hij het niet meer ziet zitten
Nu genoeg over mij, hoe gaat 't met jullie?
donderdag 5 mei 2011 om 13:30
Hoi Lilly,
echt jammer dat het gepieker bij jou ook niet ophoud. Toch is het goed om te zien dat je vriend eerlijk is naar je. Hij zal je echt blijven steunen, zolang jij maar leert om te stoppen met piekeren. Hoe je dat moet doen? Dat weet ik zelf ook niet zo goed. Zet alles op een rijtje, ook waar het piekeren vandaan komt. Je weet waar het vandaan komt zeg je, zet het op papier, dan schrijf je het van je af en word het rustiger in je hoofd. Ik heb dat ook gedaan en voor mij heeft het goed geholpen! Ik moet ook zeggen dat ik er nog niet ben, maar in de week dat ik het op heb geschreven, realiseerde ik me het als ik in de cirkel van twijfels en piekeren stapte. Ik stapte er dan uit, simpelweg door tegen mezelf te zeggen: nee, dit mag je niet doen, dit is die cirkel waar je uit moet blijven! Die week ging het zo ontzettend goed, ik voelde me weer vrolijker en ook met mijn vriend ging het goed. Ik hoop ook dat dit jou kan helpen!
Vanochtend een gesprek gehad met de psycholoog, zij denkt dat de analyse die ik heb gemaakt (dat de twijfels door het pesten zijn gekomen), klopt. Is ook wel moeilijk, ik begin er weer van overtuigd te raken dat ik mijn vriend gewoon niet meer leuk vind, gisteren is dat gevoel 'bevestigd' doordat ik me aan kleine dingen aan het ergeren was, dat hij aan het 'nepzingen' was in de auto of af en toe hoe hij kijkt. Ik stond met hem in de lift en ik rook hem (hij stonk niet hoor, het is gewoon hoe hij ruikt) en ik had het idee dat het niet meer klopte, dat ik de geur niet meer fijn vond ofzo. En dit is allemaal zo ontzettend raar, van het weekend heb ik het namelijk ontzettend leuk met hem gehad! Ook als ik nu rationeel ga denken, weet ik dat ik me druk maak om hele kleine dingetjes en ook dat ik dat dus juist niet moet doen! Waarom gaat het dan nu juist niet zo goed terwijl het in het weekend wel goed ging? Ik heb deze week veel discussies gehad met mijn ouders en ben een avond bij mijn vriend blijven slapen (laat gaan slapen, in de ochtend allebei een beetje ochtendhumeur gehad, geen positief gevoel).
Vandaag mijn verjaardag aan het vieren, dus veel visite over de vloer. Dat zal denk ik ook voor veel afleiding zorgen. Vanavond komt mijn vriend ook, ik weet helaas al wel het kadootje, onbedoeld... Ik keek op gmail, maar hij stond nog ingelogd en ik zag een bestelbevestiging. Het is iets wat ik heb gevraagd en toch vind ik het ook jammer dat hij niet zelf iets bedacht heeft om te gaan doen. Maar goed, waarom moet ik me daar dan weer druk om maken? Het is inmiddels duidelijk, ik maak mezelf zo ontzettend druk! Nu moet ik dat nog even afleren!
Lilly, blijf doorzetten!
echt jammer dat het gepieker bij jou ook niet ophoud. Toch is het goed om te zien dat je vriend eerlijk is naar je. Hij zal je echt blijven steunen, zolang jij maar leert om te stoppen met piekeren. Hoe je dat moet doen? Dat weet ik zelf ook niet zo goed. Zet alles op een rijtje, ook waar het piekeren vandaan komt. Je weet waar het vandaan komt zeg je, zet het op papier, dan schrijf je het van je af en word het rustiger in je hoofd. Ik heb dat ook gedaan en voor mij heeft het goed geholpen! Ik moet ook zeggen dat ik er nog niet ben, maar in de week dat ik het op heb geschreven, realiseerde ik me het als ik in de cirkel van twijfels en piekeren stapte. Ik stapte er dan uit, simpelweg door tegen mezelf te zeggen: nee, dit mag je niet doen, dit is die cirkel waar je uit moet blijven! Die week ging het zo ontzettend goed, ik voelde me weer vrolijker en ook met mijn vriend ging het goed. Ik hoop ook dat dit jou kan helpen!
Vanochtend een gesprek gehad met de psycholoog, zij denkt dat de analyse die ik heb gemaakt (dat de twijfels door het pesten zijn gekomen), klopt. Is ook wel moeilijk, ik begin er weer van overtuigd te raken dat ik mijn vriend gewoon niet meer leuk vind, gisteren is dat gevoel 'bevestigd' doordat ik me aan kleine dingen aan het ergeren was, dat hij aan het 'nepzingen' was in de auto of af en toe hoe hij kijkt. Ik stond met hem in de lift en ik rook hem (hij stonk niet hoor, het is gewoon hoe hij ruikt) en ik had het idee dat het niet meer klopte, dat ik de geur niet meer fijn vond ofzo. En dit is allemaal zo ontzettend raar, van het weekend heb ik het namelijk ontzettend leuk met hem gehad! Ook als ik nu rationeel ga denken, weet ik dat ik me druk maak om hele kleine dingetjes en ook dat ik dat dus juist niet moet doen! Waarom gaat het dan nu juist niet zo goed terwijl het in het weekend wel goed ging? Ik heb deze week veel discussies gehad met mijn ouders en ben een avond bij mijn vriend blijven slapen (laat gaan slapen, in de ochtend allebei een beetje ochtendhumeur gehad, geen positief gevoel).
Vandaag mijn verjaardag aan het vieren, dus veel visite over de vloer. Dat zal denk ik ook voor veel afleiding zorgen. Vanavond komt mijn vriend ook, ik weet helaas al wel het kadootje, onbedoeld... Ik keek op gmail, maar hij stond nog ingelogd en ik zag een bestelbevestiging. Het is iets wat ik heb gevraagd en toch vind ik het ook jammer dat hij niet zelf iets bedacht heeft om te gaan doen. Maar goed, waarom moet ik me daar dan weer druk om maken? Het is inmiddels duidelijk, ik maak mezelf zo ontzettend druk! Nu moet ik dat nog even afleren!
Lilly, blijf doorzetten!
donderdag 5 mei 2011 om 17:48
Proficiat met je verjaardag Delmikra!
Nu is het niet zo dat ik nog steeds pieker over of ik hem wel leuk vind..
Als ik vroeger in een bepaalde situatie gevoelens had waar ik niet goed mee om kon, gevoelens die me droevig maakten, probeerde ik die gevoelens te 'controleren' door te blijven malen over ' of ik hem wel graag genoeg zie'.. Terwijl ik de laatste tijd blijf steken in het 'me droevig voelen en dichtklappen', maar ik kan het malen van mijn gedachten vrij goed onder controle houden Bij mij is't 'm de angst om controle te verliezen over mijn relatie en om gekwetst te worden, wat dan weer voortkomt uit mijn vorige relatie..
Nu ben ik heel wat realistischer als vannacht en vanmorgen, toen was ik helemaal in paniek dat hij het ging uitmaken terwijl hij daar helemaal niets over gezegd heeft. Maar op zo'n paniekmomenten voel ik wel heel sterk aan dat ik hem echt niet kwijt wil en dat ik moet vechten om alles op 'n rijtje te zetten, zoals je zegt.
Wat je zegt over dat je je gaat ergeren aan kleine dingen, is voor mij ook herkenbaar. Maar komt dit niet omdat je bang ben dat er iets fout is tussen jullie? En omdat je met al je gepieker zo hard je best doet om te fout te vinden en hem helemaal niet vindt (logisch want er helemaal geen "fout" ), waardoor je dan bang wordt het ergeren aan banale dingen "fout" is?
Alleszinds zo zit het bij mij toch in elkaar
Het is denk ik logisch dat je je weleens aan je vriend ergert, als ik het zo bedenk erger ik me wel eens aan iedereen die ik graag zie, terwijl dat helemaal niet wil zeggen dat ik die personen daarom minder graag zie.. En als ik dan nadenk of ik later zou kunnen samenleven die altijd hetzelfde stopwoordje gebruikt (iets waar ik me aan erger bij mijn vriend), dan is het antwoord wel ja hoor
Alleszinds, geniet nog van je verjaardag!!
Nu is het niet zo dat ik nog steeds pieker over of ik hem wel leuk vind..
Als ik vroeger in een bepaalde situatie gevoelens had waar ik niet goed mee om kon, gevoelens die me droevig maakten, probeerde ik die gevoelens te 'controleren' door te blijven malen over ' of ik hem wel graag genoeg zie'.. Terwijl ik de laatste tijd blijf steken in het 'me droevig voelen en dichtklappen', maar ik kan het malen van mijn gedachten vrij goed onder controle houden Bij mij is't 'm de angst om controle te verliezen over mijn relatie en om gekwetst te worden, wat dan weer voortkomt uit mijn vorige relatie..
Nu ben ik heel wat realistischer als vannacht en vanmorgen, toen was ik helemaal in paniek dat hij het ging uitmaken terwijl hij daar helemaal niets over gezegd heeft. Maar op zo'n paniekmomenten voel ik wel heel sterk aan dat ik hem echt niet kwijt wil en dat ik moet vechten om alles op 'n rijtje te zetten, zoals je zegt.
Wat je zegt over dat je je gaat ergeren aan kleine dingen, is voor mij ook herkenbaar. Maar komt dit niet omdat je bang ben dat er iets fout is tussen jullie? En omdat je met al je gepieker zo hard je best doet om te fout te vinden en hem helemaal niet vindt (logisch want er helemaal geen "fout" ), waardoor je dan bang wordt het ergeren aan banale dingen "fout" is?
Alleszinds zo zit het bij mij toch in elkaar
Het is denk ik logisch dat je je weleens aan je vriend ergert, als ik het zo bedenk erger ik me wel eens aan iedereen die ik graag zie, terwijl dat helemaal niet wil zeggen dat ik die personen daarom minder graag zie.. En als ik dan nadenk of ik later zou kunnen samenleven die altijd hetzelfde stopwoordje gebruikt (iets waar ik me aan erger bij mijn vriend), dan is het antwoord wel ja hoor
Alleszinds, geniet nog van je verjaardag!!
donderdag 5 mei 2011 om 19:53
Ook van mij gefeliciteerd met je verjaardag Delmikra! Ik hoop dat je een leuke dag hebt, waar je echt even van kunt genieten.
Hier gaat het eigenlijk nog steeds wel in een stijgende lijn. Ik krijg steeds meer inzicht in mezelf en dat zorgt voor rust en geeft ook vertrouwen. Ik denk dat dat laatste ook een sleutelwoord is in 'ons gepieker over onze relaties'.
De volgende quote van Lillyy3 viel me net namelijk op:
quote:lillyy3 schreef op 05 mei 2011 @ 17:48:
Bij mij is't 'm de angst om controle te verliezen over mijn relatie en om gekwetst te worden, wat dan weer voortkomt uit mijn vorige relatie..
Ik ben van mening dat dit een essentieel onderdeel is bij het gepieker. En dan kort ik het eigenlijk even in tot 'de angst om gekwetst te worden'. Om dit te voorkomen denk je eraan of het niet beter is dat je de relatie (op voorhand) maar zelf beëindigd, want dan wordt je ook niet gekwetst. Wat natuurlijk nergens op slaat, want je bent wel degelijk gekwetst, want je wil de relatie helemaal niet beëindigen. Eigenlijk precies zoals Dubbeltje ook al zei (we zitten weer lekker op 1 lijn, meid )
En wat bij mij persoonlijk heel erg helpt is me steeds te realiseren dat ik op mezelf kan vertrouwen. Wat er ook gebeurt (ook als de relatie dus misgaat) ik heb altijd mezelf nog. Deze relatie is een aanvulling en geen invulling van m'n leven, dus ik kan ook best zonder. Dat geeft rust en zorgt voor minder piekeren. Daarnaast laat het me zien dat ik best zonder kan, maar het niet wil, waardoor de twijfels verdwijnen. Het is dus iets wat in jezelf zit, maar dat wellicht door je relatie zichtbaar wordt en daarom geef je je relatie de schuld. Maar dat is alleen maar het gevolg en niet de oorzaak. Probeer dus de oorzaak te zoeken.
Overigens ben ik het ook met Dubbeltje eens voor wat betreft de time-out. Hoewel ik het niet zo zal noemen en zien, maar meer als even wat rust creëeren. BIj een time-out krijg ik namelijk het gevoel van het tijdelijk beëindigen van je relatie, terwijl het me beter lijkt dat jullie allebei even wat afstand nemen en tijd voor jezelf krijgen. Ga dan vervolgens op de spaarzame momenten dat je elkaar wel ziet samen leuke dingen doen.
Hier gaat het eigenlijk nog steeds wel in een stijgende lijn. Ik krijg steeds meer inzicht in mezelf en dat zorgt voor rust en geeft ook vertrouwen. Ik denk dat dat laatste ook een sleutelwoord is in 'ons gepieker over onze relaties'.
De volgende quote van Lillyy3 viel me net namelijk op:
quote:lillyy3 schreef op 05 mei 2011 @ 17:48:
Bij mij is't 'm de angst om controle te verliezen over mijn relatie en om gekwetst te worden, wat dan weer voortkomt uit mijn vorige relatie..
Ik ben van mening dat dit een essentieel onderdeel is bij het gepieker. En dan kort ik het eigenlijk even in tot 'de angst om gekwetst te worden'. Om dit te voorkomen denk je eraan of het niet beter is dat je de relatie (op voorhand) maar zelf beëindigd, want dan wordt je ook niet gekwetst. Wat natuurlijk nergens op slaat, want je bent wel degelijk gekwetst, want je wil de relatie helemaal niet beëindigen. Eigenlijk precies zoals Dubbeltje ook al zei (we zitten weer lekker op 1 lijn, meid )
En wat bij mij persoonlijk heel erg helpt is me steeds te realiseren dat ik op mezelf kan vertrouwen. Wat er ook gebeurt (ook als de relatie dus misgaat) ik heb altijd mezelf nog. Deze relatie is een aanvulling en geen invulling van m'n leven, dus ik kan ook best zonder. Dat geeft rust en zorgt voor minder piekeren. Daarnaast laat het me zien dat ik best zonder kan, maar het niet wil, waardoor de twijfels verdwijnen. Het is dus iets wat in jezelf zit, maar dat wellicht door je relatie zichtbaar wordt en daarom geef je je relatie de schuld. Maar dat is alleen maar het gevolg en niet de oorzaak. Probeer dus de oorzaak te zoeken.
Overigens ben ik het ook met Dubbeltje eens voor wat betreft de time-out. Hoewel ik het niet zo zal noemen en zien, maar meer als even wat rust creëeren. BIj een time-out krijg ik namelijk het gevoel van het tijdelijk beëindigen van je relatie, terwijl het me beter lijkt dat jullie allebei even wat afstand nemen en tijd voor jezelf krijgen. Ga dan vervolgens op de spaarzame momenten dat je elkaar wel ziet samen leuke dingen doen.
donderdag 5 mei 2011 om 23:00
Hoi,
De verjaardag is nu al weer bijna voorbij en op zich heb ik een leuke dag gehad. Ik merk dat ik op alle kleine dingen ga letten en dat zorgt er natuurlijk voor dat ik alleen maar negatieve dingen zie... een goed voorbeeld is dat het me opviel dat ik bij iedereen die er vandaag was (ook mijn schoonouders), het fijn vond dat ze er waren. Bij mijn vriend wist ik alleen niet hoe ik me voelde. Het is allemaal zo logisch, het is vanzelfsprekend dat hij er is en vond het ook fijn dat hij er was (nu ik dit typ vraag ik me af of ik mezelf niet voor de gek hou, maak me veel te druk nu).
Een time out nemen durf ik echt niet aan. Ik merk dat ik als ik bij mijn vriend ben, rustig ben, ook in mijn hoofd. En als ik op een goede manier bezig ben met mijn gevoel (bv door middel van het boek dat ik heb gekocht of rationeel denken), valt het ook allemaal op zijn plaats.
Ergeren is natuurlijk heel normaal. Maar ben best eerlijk dat ik aan deze situatie moet wennen, voor het eerst een vriend die op zichzelf woont, voor het eerst zo lang samen en zoals al werd gezegd: niet met iemand verder gaan omdat hij af en toe een beetje raar doet... dat is totaal niet logisch! Heb echt een fantastische vriend en net hield hij me vast. Op dat moment voelde ik zoveel, dat hij me zo steunt en ook zo lief voor me is. Dat sluit de dag goed af!
De verjaardag is nu al weer bijna voorbij en op zich heb ik een leuke dag gehad. Ik merk dat ik op alle kleine dingen ga letten en dat zorgt er natuurlijk voor dat ik alleen maar negatieve dingen zie... een goed voorbeeld is dat het me opviel dat ik bij iedereen die er vandaag was (ook mijn schoonouders), het fijn vond dat ze er waren. Bij mijn vriend wist ik alleen niet hoe ik me voelde. Het is allemaal zo logisch, het is vanzelfsprekend dat hij er is en vond het ook fijn dat hij er was (nu ik dit typ vraag ik me af of ik mezelf niet voor de gek hou, maak me veel te druk nu).
Een time out nemen durf ik echt niet aan. Ik merk dat ik als ik bij mijn vriend ben, rustig ben, ook in mijn hoofd. En als ik op een goede manier bezig ben met mijn gevoel (bv door middel van het boek dat ik heb gekocht of rationeel denken), valt het ook allemaal op zijn plaats.
Ergeren is natuurlijk heel normaal. Maar ben best eerlijk dat ik aan deze situatie moet wennen, voor het eerst een vriend die op zichzelf woont, voor het eerst zo lang samen en zoals al werd gezegd: niet met iemand verder gaan omdat hij af en toe een beetje raar doet... dat is totaal niet logisch! Heb echt een fantastische vriend en net hield hij me vast. Op dat moment voelde ik zoveel, dat hij me zo steunt en ook zo lief voor me is. Dat sluit de dag goed af!
woensdag 11 mei 2011 om 10:48
Hoi allemaal,
hoe gaat het bij jullie? Ik kan oprecht zeggen dat het bij mij beter gaat als ooit tevoren. Tuurlijk, ik ben er nog niet, maar ik begin mijn gevoelens steeds meer te begrijpen en ook te leren hoe ik er mee om moet gaan! In het weekend was het weer een beetje wennen aan het bij hem zijn, maar ik loste het op door gewoon lekker gek te doen als hij dat ook deed. Dan was hetgeen dat hij deed niet meer iets waar ik me aan ergerde, maar iets leuks!
Vanaf zaterdagnacht (nadat we onze verjaardag hadden gevierd en hij nog even de stad in ging), voelt het weer zo goed! Zondag ben ik wezen bowlen en ik moet wel zeggen dat ik tijdens het bowlen weer wat vage gedachtes kreeg. Ik had niet heel veel zin om te bowlen, maar besefte me dat ik nou eenmaal aan het bowlen was en dat ik niet zomaar naar huis zou kunnen. Uiteindelijk het laatste potje gewonnen!
Maandag ging zo ontzettend goed, ook op het werk. Ik raakte niet zo snel meer afgeleid en ik keek in de avond voor het eerst sinds tijden weer een film zonder me druk te maken! Heerlijk! Vanavond zie ik hem weer en blijf ik bij hem slapen. Oké, ik moet heel eerlijk toegeven dat ik weer een beetje bang word bij het idee dat ik hem vanavond zie en niet weet hoe ik me voel, maar ik ga vandaag proberen me er niet te veel mee bezig te houden! Ik ben immers al zo ver!
x
hoe gaat het bij jullie? Ik kan oprecht zeggen dat het bij mij beter gaat als ooit tevoren. Tuurlijk, ik ben er nog niet, maar ik begin mijn gevoelens steeds meer te begrijpen en ook te leren hoe ik er mee om moet gaan! In het weekend was het weer een beetje wennen aan het bij hem zijn, maar ik loste het op door gewoon lekker gek te doen als hij dat ook deed. Dan was hetgeen dat hij deed niet meer iets waar ik me aan ergerde, maar iets leuks!
Vanaf zaterdagnacht (nadat we onze verjaardag hadden gevierd en hij nog even de stad in ging), voelt het weer zo goed! Zondag ben ik wezen bowlen en ik moet wel zeggen dat ik tijdens het bowlen weer wat vage gedachtes kreeg. Ik had niet heel veel zin om te bowlen, maar besefte me dat ik nou eenmaal aan het bowlen was en dat ik niet zomaar naar huis zou kunnen. Uiteindelijk het laatste potje gewonnen!
Maandag ging zo ontzettend goed, ook op het werk. Ik raakte niet zo snel meer afgeleid en ik keek in de avond voor het eerst sinds tijden weer een film zonder me druk te maken! Heerlijk! Vanavond zie ik hem weer en blijf ik bij hem slapen. Oké, ik moet heel eerlijk toegeven dat ik weer een beetje bang word bij het idee dat ik hem vanavond zie en niet weet hoe ik me voel, maar ik ga vandaag proberen me er niet te veel mee bezig te houden! Ik ben immers al zo ver!
x
vrijdag 13 mei 2011 om 13:33
Hallo allemaal,
Loeky,
Wat je daar zegt over op jezelf kunnen vertrouwen, gaat voor mij niet helemaal op.. Ik heb immers een groot gebrek aan zelfvertrouwen!
Misschien komt het daar ook wel door dat ik zo vaak zit te analyseren of mijn gevoelens voor mijn vriend wel "echt" zijn, omdat ik niet durf vertrouwen op mijn gevoel (of toch nt altijd)
Vanavond zie ik mijn vriend weer terug en hoewel ik hier echt wel naar uitkijk (was vanmorgen al de uren tot het weerzien aan't tellen ). Maar nu de tijd tot ik hem ga zien, begint te korten merk ik dat ik weer in mijn oude patroon val.. bang en twijfelachtig!
Loeky,
Wat je daar zegt over op jezelf kunnen vertrouwen, gaat voor mij niet helemaal op.. Ik heb immers een groot gebrek aan zelfvertrouwen!
Misschien komt het daar ook wel door dat ik zo vaak zit te analyseren of mijn gevoelens voor mijn vriend wel "echt" zijn, omdat ik niet durf vertrouwen op mijn gevoel (of toch nt altijd)
Vanavond zie ik mijn vriend weer terug en hoewel ik hier echt wel naar uitkijk (was vanmorgen al de uren tot het weerzien aan't tellen ). Maar nu de tijd tot ik hem ga zien, begint te korten merk ik dat ik weer in mijn oude patroon val.. bang en twijfelachtig!
vrijdag 13 mei 2011 om 13:54
Hoi Lilly,
ik herken het gevoel, de angst en twijfel die naar boven komt zodra je je vriend weer zal zien... Het heeft mij geholpen om heel positief te denken. Ik ging mezelf afvragen waarom ik bang was, ik voelde me toch goed als ik bij hem was? Door mezelf constant vragen te stellen over de angst, leerde ik er mee om te gaan. Vanavond zie ik mijn virend ook weer, ik ben nu nog steeds een beetje bang, maar ik weet door de vragen dat het door de vermoeidheid komt en dat ik me er niet druk over moet gaan maken Hoop dat het ook voor jou werkt!
x
ik herken het gevoel, de angst en twijfel die naar boven komt zodra je je vriend weer zal zien... Het heeft mij geholpen om heel positief te denken. Ik ging mezelf afvragen waarom ik bang was, ik voelde me toch goed als ik bij hem was? Door mezelf constant vragen te stellen over de angst, leerde ik er mee om te gaan. Vanavond zie ik mijn virend ook weer, ik ben nu nog steeds een beetje bang, maar ik weet door de vragen dat het door de vermoeidheid komt en dat ik me er niet druk over moet gaan maken Hoop dat het ook voor jou werkt!
x
zaterdag 14 mei 2011 om 15:34
quote:lillyy3 schreef op 13 mei 2011 @ 13:33:
Hallo allemaal,
Loeky,
Wat je daar zegt over op jezelf kunnen vertrouwen, gaat voor mij niet helemaal op.. Ik heb immers een groot gebrek aan zelfvertrouwen!
Misschien komt het daar ook wel door dat ik zo vaak zit te analyseren of mijn gevoelens voor mijn vriend wel "echt" zijn, omdat ik niet durf vertrouwen op mijn gevoel (of toch nt altijd)
Vanavond zie ik mijn vriend weer terug en hoewel ik hier echt wel naar uitkijk (was vanmorgen al de uren tot het weerzien aan't tellen ). Maar nu de tijd tot ik hem ga zien, begint te korten merk ik dat ik weer in mijn oude patroon val.. bang en twijfelachtig!Hoi Lilly, ik denk dat je gebrek aan zelfvertrouwen zeker een belangrijke reden van je twijfels kan zijn. En wellicht ook een heel goed punt om aan te (gaan) werken, want als je meer zelfvertrouwen hebt kun je je relatie met je vriend misschien ook vanuit een ander oogpunt bekijken. Voor mij werkt het tenminste wel zo heb ik gemerkt. Doordat mijn zelfvertrouwen de laatste maanden enorm is gegroeid kan ik ook veel meer genieten van mijn vriend en van onze tijd samen.
Hallo allemaal,
Loeky,
Wat je daar zegt over op jezelf kunnen vertrouwen, gaat voor mij niet helemaal op.. Ik heb immers een groot gebrek aan zelfvertrouwen!
Misschien komt het daar ook wel door dat ik zo vaak zit te analyseren of mijn gevoelens voor mijn vriend wel "echt" zijn, omdat ik niet durf vertrouwen op mijn gevoel (of toch nt altijd)
Vanavond zie ik mijn vriend weer terug en hoewel ik hier echt wel naar uitkijk (was vanmorgen al de uren tot het weerzien aan't tellen ). Maar nu de tijd tot ik hem ga zien, begint te korten merk ik dat ik weer in mijn oude patroon val.. bang en twijfelachtig!Hoi Lilly, ik denk dat je gebrek aan zelfvertrouwen zeker een belangrijke reden van je twijfels kan zijn. En wellicht ook een heel goed punt om aan te (gaan) werken, want als je meer zelfvertrouwen hebt kun je je relatie met je vriend misschien ook vanuit een ander oogpunt bekijken. Voor mij werkt het tenminste wel zo heb ik gemerkt. Doordat mijn zelfvertrouwen de laatste maanden enorm is gegroeid kan ik ook veel meer genieten van mijn vriend en van onze tijd samen.
zaterdag 14 mei 2011 om 16:11
Hoi allemaal,
Long time no see... speak is eigenlijk beter Vakantie gehad, me ontzettend goed gevoeld, veel dingen gedaan en deze week weer druk geweest met werk.
Hoe gaat het met jullie?
Met mij gaat het nu ineens, na een hele goede periode, toch weer minder. En nu voel ik me ook weer, onrustig, soort van zenuwachtig... kennen jullie dat? Ik weet niet precies waarom en ook niet waarom het zo 'lang' aanhoud en dat vind ik super lastig.
Doordat ik me zo voel, komen er ook weer rare gedachten.
Ik ben wel erg 'druk' geweest deze week, met werk, en ook alweer een soort van akkefietje (spelling?!) gehad. Wel uit de wereld geholpen, maar toch. Daarnaast ben ik vermoeid, dat herken ik wel, maar ik vind het echt super vervelend, dat de gevoelens/gedachten weer terug zijn.... niet super heftig, maar toch :S
Heeft een van jullie hier al ervaring mee? Met een soort van 'minder' momentje?
X Banaantje
Long time no see... speak is eigenlijk beter
Vakantie gehad, me ontzettend goed gevoeld, veel dingen gedaan en deze week weer druk geweest met werk.Hoe gaat het met jullie?
Met mij gaat het nu ineens, na een hele goede periode, toch weer minder. En nu voel ik me ook weer, onrustig, soort van zenuwachtig... kennen jullie dat? Ik weet niet precies waarom en ook niet waarom het zo 'lang' aanhoud en dat vind ik super lastig.
Doordat ik me zo voel, komen er ook weer rare gedachten.
Ik ben wel erg 'druk' geweest deze week, met werk, en ook alweer een soort van akkefietje (spelling?!) gehad. Wel uit de wereld geholpen, maar toch. Daarnaast ben ik vermoeid, dat herken ik wel, maar ik vind het echt super vervelend, dat de gevoelens/gedachten weer terug zijn.... niet super heftig, maar toch :S
Heeft een van jullie hier al ervaring mee? Met een soort van 'minder' momentje?
X Banaantje