Liefde vs. psychische problemen

Hoi Banaantje,



eigenlijk ervaar ik die mindere momentjes heel de dag door Ik merk dat het komt door vermoeidheid en dat ik dan vervolgens weer ga twijfelen. Ook vandaag, ik ben met mijn vriend naar Bataviastad geweest, in eerste instantie voelde ik me heel vaag, tot we hadden gegeten en verder gingen winkelen. Lekker geshopt en vanaf dat moment nergens last van gehad. Geen tijd gehad om er aan te denken ook En dan zitten we op een gegeven moment aan een ijsje en valt het weer een beetje stil... Ik weet soms niet meer zo goed wat ik tegen hem moet zeggen...



Net is hij naar bed gegaan, hij moet vannacht waarschijnlijk werken en hij kan dus nu wel wat slaap gebruiken. Kan ik me heel goed voorstellen, dus ik was even bij hem gaan liggen. Hij is zo lief als hij half slaapt



Nu lig ik zelf op de bank en ja, ik ben ontzettend moe! Ik weet echter ook dat als ik nu ga slapen, ik vannacht niet meer in slaap kom. Ik voel me ook vaag. Inmiddels weet ik dat het niet aan de relatie ligt, al denk ik soms dat er iets mist in de relatie. Ik kan alleen mijn vinger niet op dat 'gemis' leggen. Ik heb immers een hele lieve, knappe vriend waar ik goed mee kan praten en ook iemand die hetzelfde over de belangrijke dingen denkt!



De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat ik niet meer zo goed weet wat ik wil in dit leven. Klinkt heel depressief, maar ik ben nu bijna een jaar aan het werk, woon half thuis en inmiddels half bij mijn vriend (ben er vrijwel ieder weekend) en weet niet wat ik nu wil bereiken. Ik zou graag een opleiding willen doen maar ik ben 'als de dood' dat ik daardoor mijn vriend kwijt raak (doordat ik me dan weer rot ga voelen en er dan niet meer de kracht voor kan vinden om ervoor te blijven vechten).



Tja, dit klinkt allemaa \l wat negatiever als gisteren. Ik weet/wist dat ik er nog lang niet ben en dat ik door moet zetten. Eeuwige verliefdheid bestaat niet en ik moet er denk ik aan wennen dat 'volwassen' relaties heel anders zijn. Je moet een persoon naast je hebben waar je op en mee kunt bouwen.. Dat heb ik nog nooit gehad, dus hoe kan ik dan weten of bepaalde gevoelens goed zijn? Ik ben benieuwd of jullie hier raad mee weten, dit herkennen en weten wat ik bedoel/hoe ik me voel?



x

Hey Delmikra, (en anderen)



Jammer dat het al zo'n tijd stil is op dit topic, helaas ben ik hier ook schuld aan. Al heb ik de afgelopen weken wel bijna elke 2 dagen gekeken, heb alleen de moed niet gehad om er wat op te zetten.



Ik denk wel eens dat het me ook niet helpt dat ik steeds allerlei dingen op zoek, of dat ik op topics reageer, mja, soms denk ik dat ineens.... Ik voelde me niet echt heeeel slecht, maar gewoon, vaag, zoals jij al schreef. Het gevoel is niet heel sterk, maar gewoon heel raar. Een beetje zoals het ooit in het hele begin (toen ik deze klachten net had) begon, maar dan veel minder heftig. Ook bij mij gaat het om overspannenheid/overwerkt en angst. Samen maakt dat blijkbaar dat ik dus, aan dat wat een zekere factor in mijn leven leek, begon te twijfelen... en dat is nog steeds niet helemaal weg.



Ik wilde eens even wat rare dingen onder elkaar zetten, dingen waar ik tegenaan loop en misschien dat jij wat dingen herkent en evt kan aanvullen.

(Door dit topic toch weer te lezen bedenk ik me nu ook ineens weer dat het misschien ook wel heel raar is als het ECHT aan de relatie/liefde zou liggen, als er meerdere mensen zo mee worstelen en zelfs elkaars nare gedachten kunnen aanvullen. Dan waren er toch ook vast wel verhalen naar voren gekomen waaruit blijkt dat het daar toch aan ligt? En dan weet je, okay, dan moet ik daar wat aan doen. Dat is ook op dit forum weer niet het geval...Wel verhalen van mensen die weer uit deze vage, zwarte periode zijn gekomen...)



Enniewee, wat ik meemaak is...

- Dat ik als ik me niet lekker in mijn vel voel, ook geen muziek of tv programma/films kan kijken die ook maar iets te maken hebben met liefde, trouwen, kinderen,toekomst etc... :S

- Dat ik me slechter voel als ik alleen ben, en als mijn vriend erbij is voel ik me vaak (bijna altijd) beter.

- Dat als ik niet in mijn vage,negatieve vibe zit, ik er ook helemaal niet 'bij' kan bij die hele nare gedachten.

- Als ik me goed voel kan ik weer keihard meezingen met allerlei nummers op de radio e.d.

- Als ik echt vermoeid ben ben ik ook vaak sneller gestresst en als ik maar iets stress voel denk ik dat er weer van alles aan de hand is tussen ons. (wel van mijn kant).

- Als we vakantie hebben en veel tijd samen doorbrengen en relaxt zijn, maak ik me helemaal niet meer druk, en ben ik ook niet bezig met hoe dingen voelen of zouden moeten voelen.

- Ik wil heel graag voor hem 'kiezen' , als in beslissen dat wij met z'n tweeen het samen gaan maken, zodat ik dat als waarheid kan aannemen en al het andere uit mijn hoofd kan zettem, maar ik ben 'bang' dat dat de verkeerde beslissing is... Dus durf ik er (als ik me niet top voel) ook echt niet voor te gaan (in mijn hoofd).

- Ik kan positieve of neutrale dingen negatief manipuleren (in zijn nadeel dus) in mijn hoofd.



Ik hoop dat jij nog tijd, en zin e.d. hebt om te reageren en te laten weten hoe het met je gaat en hoe het de afgelopen weken is gegaan.Hoe voel jij je?



Misschien zijn er ook nog wel anderen die willen reageren, hun verhaal kwijt willen of dingen herkennen of wat dan ook, please, you're most welcome!



Hope to hear something soon XXX



banaantje

Hoi Banaantje,



tuurlijk reageer ik even op je berichtje, ik wilde vanochtend nog aan iedereen gaan vragen hoe het ging. Met mij gaat het steeds beter, vooral de laatste week. Al moet ik ook zeggen dat het met ups en downs kan gaan.



Ik heb op je berichtje gereageerd en daarna ga ik nog in op wat dingen die in mijn hoofd zitten en die ik er even uit moet zien te krijgen!



quote:banaantje84 schreef op 29 mei 2011 @ 17:00:

Hey Delmikra, (en anderen)



Jammer dat het al zo'n tijd stil is op dit topic, helaas ben ik hier ook schuld aan. Al heb ik de afgelopen weken wel bijna elke 2 dagen gekeken, heb alleen de moed niet gehad om er wat op te zetten.



Ik denk wel eens dat het me ook niet helpt dat ik steeds allerlei dingen op zoek, of dat ik op topics reageer, mja, soms denk ik dat ineens....Heel herkenbaar! Het is alsof je gaat zoeken naar dat het normaal is dat je twijfels hebt en daardoor ben je er ook weer veel mee bezig in je hoofd! Vandaar dat ik deze week het topic een beetje heb gelaten voor wat het is, al kwam dat ook doordat het zo gigantisch druk is geweest... Ik voelde me niet echt heeeel slecht, maar gewoon, vaag, zoals jij al schreef. Het gevoel is niet heel sterk, maar gewoon heel raar. Een beetje zoals het ooit in het hele begin (toen ik deze klachten net had) begon, maar dan veel minder heftig. Ook bij mij gaat het om overspannenheid/overwerkt en angst. Samen maakt dat blijkbaar dat ik dus, aan dat wat een zekere factor in mijn leven leek, begon te twijfelen... en dat is nog steeds niet helemaal weg.



Ik wilde eens even wat rare dingen onder elkaar zetten, dingen waar ik tegenaan loop en misschien dat jij wat dingen herkent en evt kan aanvullen.

(Door dit topic toch weer te lezen bedenk ik me nu ook ineens weer dat het misschien ook wel heel raar is als het ECHT aan de relatie/liefde zou liggen, als er meerdere mensen zo mee worstelen en zelfs elkaars nare gedachten kunnen aanvullen. Dan waren er toch ook vast wel verhalen naar voren gekomen waaruit blijkt dat het daar toch aan ligt? En dan weet je, okay, dan moet ik daar wat aan doen. Dat is ook op dit forum weer niet het geval...Wel verhalen van mensen die weer uit deze vage, zwarte periode zijn gekomen...) Hihi, hier moest ik wel om lachen, je hebt namelijk helemaal gelijk!



Enniewee, wat ik meemaak is...

- Dat ik als ik me niet lekker in mijn vel voel, ook geen muziek of tv programma/films kan kijken die ook maar iets te maken hebben met liefde, trouwen, kinderen,toekomst etc... :S Heb ik inderdaad ook, al merk ik ook dat ik juist door mee te zingen me beter kan gaan voelen. Programma's over trouwen of kinderen keek ik sowieso niet echt, maar als ik ze nu zie (het is niet zo dat ik het echt niet kan kijken), ga ik me afvragen hoe dat bij mij is. Bijvoorbeeld zo'n romantische film waar een stel heel verliefd is, dan vraag ik me af of ik me ook zo voel. Dat kan dan twee kanten op gaan, of ik kom erachter dat het niet zo is of ik realiseer me heel erg wat ik heb!

- Dat ik me slechter voel als ik alleen ben, en als mijn vriend erbij is voel ik me vaak (bijna altijd) beter. 110% herkenning Mijn vriend zorgt ervoor dat ik rustig word en blijf, ik kan met hem praten over hoe ik me voel en dat is ook heel fijn! Hij zorgt ervoor dat ik relativeer en hij zorgt ook voor herkenning in bepaalde situaties, leg ik straks helemaal uit!

- Dat als ik niet in mijn vage,negatieve vibe zit, ik er ook helemaal niet 'bij' kan bij die hele nare gedachten. Ik kan dat wel, tenminste, wel moeilijker. Maar als het goed gaat, kan ik bijvoorbeeld heel bewust gaan nadenken over hoe ik me voel of hoe ik me gedraag. Ik kan wakker worden en zonder dat er wat is gebeurd, gaan nadenken over slechte gevoelens. Ik denk dan dat ik me slecht voel en zo ga ik me dan ook voelen. Terwijl als ik het andersom doe, namelijk door te denken dat ik me goed voel, ik me ook goed ga voelen

- Als ik me goed voel kan ik weer keihard meezingen met allerlei nummers op de radio e.d.

- Als ik echt vermoeid ben ben ik ook vaak sneller gestresst en als ik maar iets stress voel denk ik dat er weer van alles aan de hand is tussen ons. (wel van mijn kant). Deze week heb ik veel stress gehad en merkte dat ik veel steun kreeg van mijn vriend. Heel dubbel, het voelde goed, ook gaf het een soort gevoel van te veel op iemand steunen... Ook word ik door vermoeidheid vaak een beetje chago en ga ik me afreageren op mijn vriend of een beetje opstandig doen. Niet leuk nar hem toe!

- Als we vakantie hebben en veel tijd samen doorbrengen en relaxt zijn, maak ik me helemaal niet meer druk, en ben ik ook niet bezig met hoe dingen voelen of zouden moeten voelen. Ik heb helaas nog niet echt vakantie gehad met mijn vriend in de periode dat ik zo twijfel. Alleen het weekend, maar dat gaat zo snel voorbij

- Ik wil heel graag voor hem 'kiezen' , als in beslissen dat wij met z'n tweeen het samen gaan maken, zodat ik dat als waarheid kan aannemen en al het andere uit mijn hoofd kan zettem, maar ik ben 'bang' dat dat de verkeerde beslissing is... Dus durf ik er (als ik me niet top voel) ook echt niet voor te gaan (in mijn hoofd). Herkenbaar! Ik heb ook door het 'niet durven' weer de neiging twijfels te ontwikkelen, waardoor je in zo'n cirkel zit/blijft

- Ik kan positieve of neutrale dingen negatief manipuleren (in zijn nadeel dus) in mijn hoofd. Hier nog één, precies wat ik net al zei



Ik hoop dat jij nog tijd, en zin e.d. hebt om te reageren en te laten weten hoe het met je gaat en hoe het de afgelopen weken is gegaan.Hoe voel jij je?



Misschien zijn er ook nog wel anderen die willen reageren, hun verhaal kwijt willen of dingen herkennen of wat dan ook, please, you're most welcome!



Hope to hear something soon XXX



banaantje



Nou goed, hier dus nog een stukje vanuit wat er in mijn hoofd om gaat. Ik heb het heel druk gehad op mijn werk, ook slecht nieuws gehad van vriendinnen (bij twee moeders is kanker geconstateerd, één van hun is nu niet meer te genezen). Op mijn werk word veel van me gevraagd en ik zit in een periode van volwassen worden. Ja, ik ben al (misschien pas?) 23, maar toch... Bijna 2 jaar geleden afgestudeerd, een vaste baan en geen idee wat ik nu wil bereiken. Nou ja, vaste baan, van de week gehoord dat volgend jaar mijn contract waarschijnlijk niet wordt verlengd. Maar in ieder geval toch een jaar zekerheid erbij gekregen. Ik heb heel erg het gevoel van: is dit het nu? Is dit alles? Is het leven nou echt werken, weekend, vervolgens weer werken en dan hopelijk ooit een keer vakantie om bij te tanken om vervolgens weer te werken. Tja, ik wil meer, maar dat is er denk ik niet. Ik kan niet de rest van mijn leven blijven reizen! Of leuke dingen doen en geld uitgeven zonder een baan te hebben...



Tegelijkertijd heb ik, waarschijnlijk omdat ik zo jong ben, heel erg de drang nieuwe dingen te leren. Ik wil heel graag een opleiding starten, maar ook ben ik bang dat ik daardoor mijn vriend moet opgeven door de stress die het met zich mee zal brengen. Vervolgens krijg ik in mijn hoofd dat ik geen dingen op zou geven als ik ze graag wilde en twijfel ik weer over de relatie, moet ik dingen opgeven om bij mijn vriend te zijn? Moeilijk te zeggen.



Van de week ook weer een gesprek gehad met de psycholoog. Op zich verliep dat goed, maar ik merk toch weer dat ik veel zelf moet doen en zij alleen me niet gaat helpen. Ik hoop dat 8 gesprekken genoeg is om me uit deze periode te helpen Ik moet er er wel in geloven anders gaat het helemaal niet gebeuren.



Het laatste is dat ik de laatste tijd vrijwel nergens zin in heb. Heb nog wel redelijk plezier in mijn werk, maar dat is ook sterk afgenomen. Het is nu zondag, 6 uur geweest en het idee dat ik morgen weer moet gaan werken kan me heel de dag bezig houden. Dan denk ik: damn, het weekend is al weer voorbij! En daardoor geniet ik weer minder van de momenten.



Het goede is dat ik deze hele week bij mijn vriend slaap en we hebben vorige week ook besloten dat we samen op vakantie gaan. 3 weken samen op vakantie. En de komende periode is natuurlijk een periode met veel feestdagen, ik ga zelf daarbuiten nog weekendjes weg, dus ik kan waarschijnlijk wat bijkomen.



Zo, dit was een wat langer bericht als ik had verwacht, maar denk dat jullie het allemaal wel zullen lezen



x Delmikra

Hoi Delmikra,



Bedankt voor je snelle reactie

Ik herken je verhaal/situatie. Ik ben zelf 26 dus ook nog niet zo oud, en heb al een aantal jaar een vaste baan. Ik woon inmiddels ook al weer een paar jaar samen en dat gaat eigenlijk altijd prima. Het zijn echt alleen mijn gedachten die me 'lastig vallen'. Er zijn verder geen aanwijsbare dingen in de relatie die niet goed zitten, of die ik anders zou willen. Mijn vriend en ik zijn eigenlijk ook wel echt een goede match. Hij is rustig waar ik veel uitbundiger ben, ik heb altijd veel woorden nodig, hij weinig. Ik ben meer op de voorgrond, hij de achtergrond, ik impulsief en een flapuit, hij wat evenwichtiger en verstandiger. Naja, gewoon goed dus samen.

Maaaaar... de gedachten dat dit misschien NIET de ware zou kunnen zijn... maken me gek, verdrietig, moedeloos. Ik ga zelfs denken dat dat waarschijnlijk zo is omdat ik me zo ronduit klote kan voelen :S Ik projecteer mijn nare/slechte (lees angstige/bange/onrustige) gevoelens op hem (en dan met name op hoe ik over hem en ons denk).

Mensen zeggen dan; ja maar als je je zo voelt/of dat denkt, dan is er vast iets mis.... Nou er is eigenlijk niets mis.... maar als je je gewoon for no reason k*t voelt, en dat blijft maar aanhouden, dan ga je vanzelf iets zoeken/vinden om al je aandachte (negatieve energie) op te richten.

Dat is hoe ik erover denk als ik me"goed" voel. (herkenbaar?)



Mijn psycholoog heeft ook uitgelegd hoe stress je lichaam en geest enorm uit balans kan brengen en hoe dat bij mij waarschijnlijk zo is gekomen, dat wil ik hieronder even delen... wat vind jij ervan?

' Het stressgehalte bereikt bij veel werkdruk/stess een bepaald niveau waarbij het meer stresshormonen aanmaakt. Dit om je scherp en paraat te houden, werk je teveel in deze "hoge" stress zone van veel druk, dan maakt je lichaam nog extra hormomen aan om de boel "draaiende" te houden. Het onderdrukt zelfs je immuun systeem, dus ziek worden kan met een te hoge dosis stresshormonen gewoon onderdrukt worden. Daarnaast blijf je, door dit hoge level hormomen in dezelfde staat van alertheid en blijf je dus"druk" en doorhollen. Als je dan vakantie krijgt, en je een langere periode rust kunt nemen, wil dat niet zeggen dat jouw lichaam daar instant klaar voor is dus blijft je level stresshormonen doorgaan, je had het immers 'ernstig' nodig, zo leek het. Terwijl je dus rust hebt, blijft je lichaam signalen afgeven (incl hormomen) dat er geen rust plaatsvindt... Wat dus zorgt voor een opgejaagd en angstig gevoel. Bang dat... dingen je inhalen, dingen niet af zijn, je nog van alles moet etc. Het is dus heel lastig om dit stresslevel weer omlaag te krijgen en dat moet geleidelijk aan. Maar doordat je al een hele lange tijd op je reservehormonen werkte, zit je ook weer sneller in dat hoge stress level. Je buffer is weg...'



Wat denk jij hiervan? Ik hoop dat ik het duidelijk heb verwoord nu. Anyway, ik voel me zelf altijd wel wat beter als ik van dit soort nuchtere theorien hoor, dan denk ik, oh ja, natuurlijk logisch! En dan drukken de gedachten minder erg.



Soms denk ik wel eens, het lijken wel dwang gedachten... Het lijkt wel alsof ik er soms aan MOET denken. maar met name daaraan. Aan het meest nare scenario... wat als ik niet meer van hem houd... Raar, want als ik me 'goed' voel, denk ik dat niet, ben ik er niet eens mee bezig. Dan is het gewoon leuk en gezellig samen en geniet ik van de leuke simpele dingen zonder gedachten. stop, full stop. Dan HOEF ik er ook niet persee steeds aan te denken. dan voel ik me gewoon goed en denk ik. Mja dit gevoel is gewoon goed zo. Wij gaan het samen wel redden.



Hoe is het met jou, fijn dat het goed gaat! Hoe goed gaat het dan, als het om gedachten e.d. gaat? Wel leuk dat je bijna de hele week bij je vriend bent. Hadden jullie nog niet willen samenwonen?



Hopelijk tot snel.



XXX

Wow, dat stressgedeelte... zo herkenbaar! En het zou bij mij zo veel kunnen verklaren. Wil er wat dieper op in gaan, maar ik denk dat mijn trein me dan straks inhaalt (deze gaat over 10 minuutjes en ik moet mijn spulletjes nog opruimen op mijn werk ), dus ik zal proberen dat vanavond te doen!

Hallo Dames!

Weer even geleden dat ik nog op dit topic geweest ben.. Ergens was dat ook wat bewust, het ging beter met me en ik was bang dat door mee te schrijven hier, ik me weer te hard ging focussen op al het negatieve..

Anyway, ik zit momenteel in 'n enorm stressy periode waardoor ik al weer een dagen me "onbestemd, vaag slecht voel" , .. En hoewel ik heeeel goed weet dat ik de fout maak om dat slechte gevoel op mijn vriend te projecteren.. toch doe ik het weer opnieuw :s

Banaantje, jouw opsommingslijstje is ook voor mij super herkenbaar!

En ik moet zeggen dat dat me ook wel troost, nu ik me weer slecht voel..

doeixx

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik verder nog kan zeggen. Ik weet dat het bij mij nu heel erg stressvol is op mijn werk, ik loop achter en aangezien ik iets zeer belangrijks moet doen (waar ik eigenlijk geen zin in heb ) ga ik in de komende 2 dagen nog meer achterstand opbouwen. Daarbij komt nog eens dat ik dus nu heel erg moe ben door alle stress en me daardoor minder goed kan concentreren.



Wat betreft mijn vriend gaat het veel en veel beter! Vanochtend werden we wakker en aangezien hij nog geen 2 persoonsbed heeft maar alleen een matras op de grond (waardoor we 'apart' slapen), kwam hij bij me liggen. Heerlijk wakker worden, hij hield me echt vast alsof hij me niet naar mijn werk wilde laten gaan (dat wilde hij eigenlijk ook niet). Ik heb het idee dat de verliefde gevoelens weer terug gaan komen nu ik weet dat het niet de gevoelens voor hem zijn waar ik aan twijfel!



Ook ben ik erachter dat ik graag wat meer geld zou verdienen naast mijn werk door bijvoorbeeld artikelen te schrijven. Waarover ik die artikelen zou willen schrijven weet ik nog niet helemaal, ik denk over reizen, maar daar is al zoveel van! Hebben jullie daar nog ideeën over? Ik weet dat het niet zo met het topic te maken heeft, maar toch



Lilly, ik ken het gevoel dat je weet dat je niet het slechte gevoel moet gaan projecteren. Ik denk dat het je al heel erg veel kan helpen dat je het weet, je bent je er bewust van! Heb je iets wat voor afleiding kan zorgen? Ik lees tegenwoordig de boeken van Sophie Kinsella, beter gezegd, ik verslind ze! Ik heb binnen 1,5 week al 2 boeken uit en ben nu al aan de derde bezig. Misschien moet ik zelf ook maar weer het schrijven op gaan pakken...

Hoi Lilly en Delmikra,



Toch nog maar weer even wat neerzetten op t forum. Ik houd t forum nog wel steeds elke dag in de gaten, maar wil er nu toch ook weer even wat op zetten.



Het gaat op zich wel goed met me... (je voelt de grote maar alweer komen...) maar toch blijf ik soms (bijna dwanmatig) denken aan 'gekke' dingen. Alsof ik er even aan moet denken, alsof ik even moet checken, dat als ik me goed voel, of mijn gedachten of mijn kijk op dingen dan nu ook goed/beter/ of veranderd is. Herkennen jullie dit? Dat je ff checkt... hey hoe denk ik er nu over?

Natuurlijk is dat ALTIJD hetzelfde, en altijd negatief. Dan kan ik ineens denken, misschien moet ik het maar uitmaken. Misschien is dit het niet. Wat nou als dit het niet is? En ik daar pas over een jaar(of later) ofzo achter kom. Wat nou als ik niet meer echt iets voor hem voel? Voel ik nog wel wat voor hem? Wat voel ik dan? En wanneer? etc etc...



Vandaag, tijdens mijn werk had ik tijd erover na te denken en dacht ik...

Ik ben (van de een op de andere dag) ineens slecht gaan voelen (bleek overspannen met angststoornis). Toen heb ik gezocht naar een reden WAAROM ik me zo slecht voelde, en ben ik alle facetten in mijn leven even onder de loep gaan nemen. Ik kon niets bedenken, maar was wel met mijn vriend alleen 4 weken in Amerika. Nou, dat was het dus. Voor mij was dat het toen, dan zit het waarschijnlijk tussen ons niet goed, dat ik me nu zo voel. Later bleek dat ik me ook in gezelschap van anderen en in compleet andere situaties ook zo kon voelen... Maar toch, ik bleef (blijf) bijna obsessief bezig met wat er allemaal niet goed zou kunnen zijn tussen ons. Niet dat ik zeker weet dat dat zo is... maar wel een mooi onderwerp om eindeloos angstig over te zijn.

Als het goed met je gaat, gaan dingen vanzelf, en zijn dingen zo omdat dat leuk is en goed voelt. Als je je niet goed voelt dan ga je je ineens afvragen wat er dan niet goed voelt en ga je alles, maar dan ook alles in de weegschaal legen, afwegen, analyseren, uitdiepen.



Absolute zekerheid, perfectionisme... dat wil ik, dat ben ik. Ik heb daar dus ontzettend last van nu. Aan mijn toekomst denken kan ik haast niet, omdat ik niet zeker weet, of en hoe dat haalbaar is en zeker. :S



Ik hoop dat jullie je wat beter voelen, en wat inspirerende en inzichts dingetjes willen schrijven. I need some inspiration.. please!



Hoop snel wat te horen, xxx



By the way, Delmikra, schrijven vind ik ook leuk, maar ik denk dat ik zelf niet goed genoeg ben en ik weet niet of ik echt inspi heb daarvoor. Wil je me niet eens wat laten lezen van wat je al hebt geschreven? ben benieuwd! Zelf denk ik wel eens van ik moet wat dingen op gaan schrijven met mijn werk, ik maak van alles mee. Maar zover ben ik nog steeds niet gekomen... Jij dan?

Jeeh, weer een berichtje op het forum, blijkt dus maar dat ook wij de komkommer/sla/tauge/bietenbacterie niet hebben oplopen! Ik lees je berichtje stukje voor stukje door en reageer er dan ook gelijk op anders krijgen we van die hele lange berichten hier (niet dat onze eigen berichten kort zijn, maar dat vind ik helemaal niet erg!)



Ja ik herken precies wat je bedoelt. Het gaat bij mij ook beter, maar ik ben toch elke keer weer opzoek naar wat er dan fout kan zijn. Vanochtend nog. Mijn vriend en ik sturen elkaar elke ochtend een smsje (heel de dag door hoor =p), ik om 10 over 6, als de wekker is gegaan en hij om half 8 als hij op zijn werk is. Ik vind dit helemaal niet erg, maar vanochtend vroeg ik me opeens af waarom hij niet eerder smst. Hij smst in de middag bijvoorbeeld ook vanuit zijn auto, waarom doet hij het in de ochtend dan niet? Nogmaals, ik vond dat helemaal niet erg, maar maakte me er heel erg druk om! Of een ander voorbeeld van woensdag... als hij lacht, omdat hij dan ondeugend is en me plaagt met iets, kan hij zijn kaak een beetje raar weg trekken. Ging ik me daar opeens druk van maken, net alsof ik dat opeens een big deal vond. Net alsof je dan bij iemand weg zou moeten gaan, omdat hij zijn kaak raar wegtrekt of omdat hij smst =p het helpt me wel om dit soort dingen uit te spreken, bijvoorbeeld door er een grapje over te maken of door er naar te vragen. Dan weet ik ook waarom hij iets doet en dan hoef ik me er niet meer druk om te maken!



Over het checken van gevoelens, tja, dat heb ik ook, maar ik denk in mindere mate. Ik ben deze week meer met fysieke dingen bezig, de dingen die ik net beschreef. Ook ben ik voorzichtig weer aan het nadenken over het volgen van een studie naast mijn werk. Dat idee vind ik best wel eng, ik weet niet of ik dat al eerder heb beschreven. Ik ben heel bang dat ik de studie op ga geven voor mijn vriend en dat mijn vriend en ik uit elkaar gaan (waarna ik vervolgens spijt krijg van het niet volgen van de studie). Tegelijkertijd ben ik ook heel bang voor het kwijtraken van mijn vriend door de studie. Ik wil allebei graag hebben en ik weet ook wel dat het kan, alleen weet ik niet of IK het kan =) En dat heeft niet te maken met te weinig zelfvertrouwen, dat heeft meer met mijn toestand te maken =)

Dus tja, terug naar het gevoel. Ik heb de laatste week een beetje een dubbel gevoel, vorige week heel de week bij mijn vriend geweest en dat was echt super. Het viel collega's op dat ik weer erg vrolijk was en straalde. Nu ben ik deze week thuis geweest en het is gelijk weer een chaos in mijn hoofd. Ik heb het gevoel dat ik 2 levens aan het leiden ben, dat bij mijn vriend thuis, en als ik dan aan thuis denk (bij mijn ouders) krijg ik een beklemmend en rommelig gevoel. Dat komt ook doordat ik nu bezig ben met het uitmesten van mijn kamer, alles wat ik niet meer nodig heb gaat weg (weet niet of julie nog interesse hebben in een computer of radio =p). Als ik dan vervolgens thuis ben en ik denk aan mijn vriend, zegt mijn gevoel dat er iets niet klopt. Geen idee wat het dan is. Ik merkte wel dat ik gisteren en vandaag heel rustig werd bij het idee dat ik heel het weekend bij mijn vriend ben. Daar ben ik nu ook en het is rustig in mijn hoofd, lig lekker op de bank een film te kijken (al merk ik wel dat ik chago ben en niet veel kan hebben, dus is het maar goed dat hij er niet is =p).



Toen ik het stukje over Amerika las, dacht ik dat onze levens eigenlijk wel heel erg hetzelfde zijn. Ik herken de gevoelens die je beschrijft en ondanks dat mijn vriend en ik samen nog niet in Amerika zijn geweest, we zijn er allebei geweest (apart) en vinden het een fantastisch land! Maar weet je echt zeker dat de gevoelens daar zijn ontstaan of denk je dat omdat je niet verder terug kan? Daar ben ik dan wel benieuwd naar!



Wat zou je graag willen bereiken in je leven? Ik weet het zelf nog niet zo goed, mijn leeftijd speelt hierbij ook mee en het kiezen van het studeren is dus een moeilijke keuze omdat ik niet weet of ik het over een jaar ook nog wil. Ik ben heel erg op zoek naar mezelf. Misschien helpt het wel om hier je hart te luchten over wat je graag wilt in je leven. Misschien als het op papier staat, wordt alles opeens duidelijk, zie je wat je wilt en ook opeens een manier hoe je dat kunt bereiken. Of misschien heb je iemand nodig die tegen je zegt dat wat je verwacht nooit behaald kan worden =) Dan hoef je daar ook niet naar te streven =)



Ik hoop dat ik wat inspiratie heb gegeven voor nu! En ben benieuwd naar de dingen waarnaar ik heb gevraagd Het lijkt me ook leuk om op een andere manier onze verhalen uit te wisselen, aangezien ze zo erg hetzelfde zijn. Ik zal je even toevoegen als vriend en kijken of ik een priveberichtje kan sturen met mijn e-mail zodat je kan mailen als je dat leuk vind =)



En dan nog even over het schrijven. Inspiratie is inderdaad wel belangrijk bij het schrijven. Ik heb de verhalen tijdens de middelbareschool periode geschreven en kon er veel van mijn gevoel in leggen. Ik schreef elke avond wel wat en ik had ook een aantal klasgenoten die mijn verhaal lazen (vaak stiekem tijdens de les ). Ik schrijf / schreef zelf fantasy, dus echt over mijn werk schrijven lijkt me nog niets. Misschien dat ik bepaalde gesprekken wel weer mee kan nemen en kan omvormen. Het lijkt me leuk om je het te laten lezen, alleen wil ik er zelf weer een keer door heen gaan lopen aangezien als ik het nu lees, het waarschijnlijk wel erg kinderachtig klinkt =p Ik was immers 15 jaar toen ik het schreef (al weer 8 jaar geleden) en mijn woordenschat zal niet veel veranderd zijn, woordkeuze wel



Ik vind de boeken van Sophie Kinsella trouwens perfecte afleiding, ik wou dat ik op die manier een boek kon schrijven. Het leest zo lekker weg, ik verplaats me echt in de hoofdpersoon en ik zou nu heel graag naar New York willen verhuizen, net zoals de hoofdpersoon. Maar goed, dat komt ook omat ik dat in eerste instantie al wilde. Gelukkig zou mijn vriend wel met me mee willen (A)



x Delmikra

Hoi hoi,



Ik ben er nog, kon alleen even de moed niet vinden om te reageren

Het gaat wel okay, gevoelsmatig goed. Ik voel me niet meer zo vaak gestresst/opgefokt/gespannen/gejaagd of nerveus. Eigenlijk bijna niet meer. Ook qua gedachten is het rustig, maar ik maak me toch nog wel zorgen over het feit dat ik soms, zonder aanleiding, toch even mijn gedachten naar mijn favo onderwerp laat gaan. Ik maak me dan weer zorgen of er niet echt wat is, want waarom denk ik er anders weer aan :S

Vermoeiend en idioot. De laatste tijd denk ik steeds, wat nou als dit allemaal, wat mij is 'overkomen' echt een aanwijzing is dat er iets wezenlijks fout is. Hou ik wel genoeg van hem, vind ik hem wel leuk genoeg, of verbeeld ik me dat gewoon (wil ik misschien graag dat dat zo is?)...



Zoals je leest, ik zit er weer ff door. Dus ik dacht, ik ga NU schrijven, nu heb ik tijd en ik voel me altijd wel ietsje beter en opgeluchter na het schrijven en met name na het lezen.



Ik regaeer even dmv een quote op de volgende dingen: Maar weet je echt zeker dat de gevoelens daar zijn ontstaan of denk je dat omdat je niet verder terug kan? Daar ben ik dan wel benieuwd naar!

Nou, die gevoelens zijn losgekomen door de overspannenheid denk ik. Toen voelde ik ineens zoveel en kon ik maar niet verklaren wat dat nou kon zijn, ik ben het dus in die hoek gaan zoeken. Later voelde ik me stukken beter, en waren de nare gedachten en het idee dat het bij hem/ons zou liggen weg. Helaas zijn ze als een dwanggedachte terug gekomen. Steeds als ik me naar/slecht/k*t voelde, ging ik die gedachten weer onderzoeken.



Wat zou je graag willen bereiken in je leven?

Ik denk vaak dat ik dat niet weet, maar kort door de bocht zijn er een aantal dingen die ik nog wel wil, maar ik heb nog geen beeld bij wanneer enzo (ook lastig vind ik zelf, ik ben echt een planner en perfectionist) en soms zitten sommige dingen me gewoon in de weg. Ik wil gewoon een duidelijk plan, met tijdspad, maar voor veel dingen kan dat niet, denk ik)

Wat ik nog wil bereiken/doen:

Gelukkig zijn, geen nare gedachten/piekeren

Moeder worden (een gezin)

Nogmaals naar Amerika op reis

Iets met schilderen doen of schrijven (mezelf neerzetten in "de maatschappij/wereld")





Ik zal je even toevoegen als vriend en kijken of ik een priveberichtje kan sturen met mijn e-mail zodat je kan mailen als je dat leuk vind =) Leuk, heb je dat al gedaan?



ik verplaats me echt in de hoofdpersoon en ik zou nu heel graag naar New York willen verhuizen, net zoals de hoofdpersoon. Maar goed, dat komt ook omat ik dat in eerste instantie al wilde. Gelukkig zou mijn vriend wel met me mee willen (A) Al serieus over nagedacht? Misschien kun je je daar in verdiepen en dan van daaruit kijken hoe/of wat je zou willen met een opleiding o.i.d?



Nou, hoop snel wat te lezen, werk ze nog even, talk soon!



X Banaantje

Hey

ook bij mij deze week weer een dipje, terwijl ik me wel realiseer dat wat mijn vriend en ik hebben, heel bijzonder is en daar houd ik me aan vast! Ik heb je een uitnodiging gestuurd, maat denk dat hij em niet pakt. Je kan mij ook mailen op ebi_s16 at hotmail ik zie je berichtje wel verschijnen!

Allemaal erg herkenbaar. Ik ga nu precies hetzelfde door. Ik ben me er echter wel van bewust dat ik twijfel aan alles en niet aan één bepaald ding. Ik denk er dan ook aan om alles anders te doen, dus een andere baan, weg bij me vriendin, weg uit huis, een soort van vluchtgedrag zeg maar. Maar wie zegt nu dat ik die negatieve gedachten niet heb bij een ander, met een andere baan en een ander huis.



Het is mijn manier van denken die moet veranderen en niet zozeer mijn omgeving. Denk ik....

quote:dubbeltje83 schreef op 27 januari 2011 @ 18:23:

Niemand verder die hier iets in herkent, en ervaringen wil delen ?

Heel herkenbaar. (Chronische depressie - wel medicatie)

In feite komt het er op neer dat je toch wat negatiever in het leven staat, dat je met veel zaken worstelt, dat alles je meer moeite kost dan iemand zonder depressie, etc.

Dat kost een hele berg energie, ook het eraan werken om 'er bovenop te komen'. Dan heb je veel aan je hoofd en tezamen met die klachten betekent dat eenvoudigweg dat je er anders in staat, gevoelsmatig. Dat er even geen ruimte is voor vlinders of dat ze vervaagd zijn door de psychische klachten.

Ik raad je net als de anderen aan geen beslissingen te nemen zolang je twijfelt. (Al weet ik nog niet hoe het zich verder ontwikkelt heeft t/m pagina 10.) Bij twijfel níet doen en in dit geval betekent het 'niet je relatie weggooien' voor je echt zeker bent dat het de enige juiste beslissing is.

Ik snap ook wat je bedoelt met de combinatie.

En het niet zeker weten of het nou je depressie is die spreekt of dat je in de verkeerde relatie zit. Dat ís ook lastig te bepalen.

Bekijk het per dag, zou ik zeggen en houd inderdaad in de gaten hoe je ook de rest bekijkt naast je relatie. Daar ook twijfels of negativiteit, dan kun je er wel vanuit gaan dat het een algemeen iets is en niet puur je relatie die niet meer zou kloppen of deugen.

Haha, ik zie nu net dat het eigenlijk al een oud topic is. Helemaal niet op de datum gelet.

(Nog niet wakker vanmorgen, kennelijk.)

Hallo Allemaal,

Wordt er nog geleefd op dit forum of is er misschien een forum met dezelfde soort problemen? Ik zit namelijk met hetzelfde en wil hier erg graag over praten!

Groetjes Beau

Hoi Beau,



ik ben best bereid je verhaal te lezen, maar het heeft twee kanten. Aan de ene kant vind ik het altijd fijn om iemand te helpen, aan de andere kant ben ik ook nog heel gevoelig voor dit soort verhalen. Ik zou zeggen, plaats het en kijk of er op wordt gereageerd!



Groetjes, Delmikra

Hallo Delmikra,

Voor mij is het ook dubbel, aan de ene kant vind ik het erg fijn om met mensen te praten die hetzelfde hebben als ik zodat ik misschien kan accepteren dat dit een psyschisch probleem is wat dus tussen mijn oren zit maar andere kant ben ik ook bang dat er iets uitkomt wat ik misschien niet wil horen en me daar dan aan vast ga houden...

Groetjes Beau

Had vandaag nog een interessant gesprek met een collega over twijfels. Ze zei: als je twijfelt, weet je het niet zeker en hou je nog van de persoon. Veel van de twijfels die ik heb zijn altijd terug te koppelen aan gebeurtenissen, veranderingen of stress. In het geval van vandaag is het een combinatie van alles! Niet echt bevorderlijk dus! Maar ik heb een situatie waar ik dus gewoon ontzettend gelukkig ben als ik bij mijn vriend ben, dit soort situaties bieden me houvast (vooruit, vandaag niet, maar ik accepteer dat wel!) om rustig te blijven en vooruit te kijken naar een moment dat ik weer rustig kan zijn!

Beste Delmikra,

Het klinkt misschien stom maar het geeft me een heel fijn gevoel dat je nog steeds samen bent met je vriend en gelukkige momenten hebt. Ik zal mijn verhaal in het kort proberen uit te leggen, ik heb op mijn 17e een vriend gehad, deze ging na een tijdje naar Afghanistan. Ik was smoorverliefd op hem en heb dan ook alles voor hem gedaan. Toen hij terug kwam was ik in de zevende hemel. 2,5e week na terugkomst beeindigde hij onze relatie uit het niets 'hij was niet meer verliefd'. Het heeft me erg veel moeite gekost en tijd om uit die zwarte periode die daarna volgde te komen. Toen het beter ging verlangde ik altijd heel sterk naar een relatie en dacht ik ook vaak na over het feit dat hij 'niet meer verliefd was', was vreselijk als ik dat ooit zou kunnen krijgen. 2,5 jaar na deze relatie kwam ik mijn huidige vriend tegen, ik was verliefd en ondanks was struggles was-is de relatie alles waar ik ooit van droomde. HIj is knap, lief, mijn allerbeste vriend en steunt me onvoorwaardelijk. Ongeveer 2 maanden terug dacht ik uit het niets opeens "is dit het nou?' 'wil ik dit wel?' totaal normale vragen maar bij mij gingen er alarmbellen rinkelen. Ownee he ik had hetzelfde als mijn ex en ik moest weg bij mijn vriend. Vanaf toen werd het steeds erger, elk gevoel ging ik analyseren, alles wat hij deed trok ik in twijfel, elke situatie werd gerationaliseerd. Ik weet van mijn omgeving dat die twijfel die ik had volkomen normaal is, toch ben ik hier enorm van geschrokken. Ik en iedereen weet dat hij bij mij hoort en dat als ik het uit zou maken ik nog verder van huis ben. Toch ben ik bang, wat nu als ik mezelf voor de gek houd? Betekend dit gevoel dat de verliefdheid gewoon minder is geworden en over is gegaan is een serieuze relatie of is dit het gevoel wat mijn ex had e.a.? Ik ben zo bang dat ik mezelf voor de gek houdt en het MOET uitmaken, dat ergens blijkt dat t over is... en dat wil ik echt niet, weet niet waar ik het moet zoeken zonder hem..

Ik hoop dat het zo duidelijk is en dat ik geen vervelende gevoelens omhoog haal,



Mijn vraag is dus,

Kan het door mijn hoofd komen dat dit gebeurd, ik vind dat zo eng en zweverig klinken, of is het gewoon dat er iets mis is (dit geloof ik niet maar klinkt veel nuchterder dan een geestelijk probleem). Volgens mijn omgeving en mijn dokter komt dit niet uit mijn huidige relatie maar is het angst door de vorige..

Groetjes Beau

Ik zal maar gelijk het antwoord geven, ik denk echt dat je het zelf creëert. Dat doe ik overigens ook, precies op dezelfde manier als jij beschrijft. Op alles letten wat hij doet, hier me vervolgens veel te druk over maken en dan daardoor nog meer zien. Inmiddels ben ik die fase voorbij, maar ik weet dat ik er nog steeds niet ben.



Het feit dat je aangeeft dat je niet verder zou willen zonder hem, zegt eigenlijk toch al genoeg? Nee, je houd jezelf niet voor de gek, dat voelt alleen zo! En dat heeft er mee te maken dat je de twijfels zelf creëert en deze dus echt lijken.



Herkenning is inderdaad heel fijn, daarom zoeken mensen denk ik zo veel steun op het forum. Je kunt er herkenning vinden, lotgenoten en rustig teruglezen. Ik heb dan moeite met de negatieve reacties, ik lees liever heel de dag door positieve reacties en zie dat mensen gaan trouwen, uit periodes van twijfel komen en oud worden met de persoon waar ze ooit over hebben getwijfeld Twijfel is natuurlijk wel iets persoonlijks, de vraag is of jij er mee kan leven of er mee om kan leren gaan



Ik heb een aantal dingen die ik zelf heb gedaan om te komen waar ik nu ben en me steeds een stukje verder te helpen. Ik accepteer als eerste dat ik af en toe twijfels heb. Misschien niet altijd (op dit moment niet). Je hoeft je niet altijd verliefd te voelen of goed te voelen bij je vriend. Dat is onmogelijk! Mijn twijfels kwamen onder andere daardoor. Door te accepteren dat je je rot voelt, dat je twijfelt of dat je je vriend af en toe niet leuk vind, creëer je rust in je hoofd.



Ik heb ook gesprekken gehad met een psycholoog, maar heb toch het idee dat ik de rust die ik nog steeds kan hebben, zelf heb ontwikkeld. Toch kan een psycholoog je absoluut helpen, hij/zij confronteert je met je gevoelens. Mijn psycholoog liet me eigenlijk inzien dat ik me te druk maak over dingen (dus ja, waar ben ik nu mee bezig )



Een ander belangrijk punt is dat je rust moet cederen voor jezelf door ontspanning en leuke dingen doen. Het klinkt misschien heel kinderachtig, maar ik heb een lijstje gemaakt (samen met mijn vriend) met dingen die we nog steeds samen willen doen. We gaan af en toe weekendjes weg of ergens heen. De leuke dingen die we samen doen, geven mij het gevoel van verbondenheid. Vooral de vakantie van afgelopen zomer was daar een goed voorbeeld van. Door de ontspanning van die vakantie werd ik weer helemaal rustig (en ik heb het toch tot nu uitgehouden, is 3 maanden, volgende keer is het hopelijk iets langer )



Blijf ook vooral jezelf in de relatie. Ik merk dat het ook zo belangrijk is om je eigen dingen te doen. Al weet ik dat je op momenten dat je twijfelt het liefst heel de dag over praat om het kwijt te raken, je wilt het oplossen of juist bij je vriend zijn omdat het dan goed is! Tuurlijk is praten erover niet verkeerd, het is juist goed! Maar door ook andere dingen te doen, laat je je gedachten even ergens anders mee bezig zijn en je merkt waarschijnlijk dat het heel veel effect heeft.



Denk positief! Dat is wel de belangrijkste! Ik heb, misschien heel kinderachtig, een boekje gemaakt, samen met mijn vriend, en daarin schrijven we op wat we leuk vinden aan het samen zijn (niet per definitie fysiek, maar waarom we het leuk vinden dat juist wij een relatie hebben). Het mag alles zijn, zelfs een stopwoordje, er zijn geen grenzen aan, zolang het maar positief is. Door negatieve gedachten te vervangen door positieve gedachten, ga je je zo veel beter voelen.



Nog een kleine toevoeging is dat negatief denken natuurlijk ook wel eens mag, maar sla er niet te ver in door. Ik merk aan je dat je hetzelfde doet als ik, alles rationaliseren, constant wikken en wegen, het in je hoofd zitten, de twijfels, het gevoel wat je daarbij hebt! Het is als een spiegel Eigenlijk had ik dat net even nodig. Nu ik deze tekst (boek?) heb geschreven, ben ik wat rustiger en ik hoop dat het jou ook helpt!



En een niet onbelangrijke toevoeging, de twijfels die ik op dit moment heb, hebben te maken met het feit dat mijn vriend en ik gaan samenwonen. Ik vind het een hele enge stap, maar ik ga het gewoon doen! Ik weet namelijk dat het rust creëert als ik bij hem ben. Bovendien hebben we de beslissing genomen toen ik weer kriebels voelde en merkte hoeveel we voor elkaar betekenen (in een sauna ). Kortom, in een ontspannen omgeving zonder twijfels (daarom denk ik ook dat het een goede beslissing is )

Wat een ontzettend lief bericht, en elke keer opnieuw fijn om te lezen dat ik niet 'gek' ben, want op hele slechte momenten komt het in mijn hoofd dat ik nergens meer de controle over kan houden en overal aan ga twijfelen, ik kan soms niet eens lachen of iets voelen zonder daarna mezelf wijs te maken dat ik dat niet echt voelde maar dat ik alsof deed, Verschrikkelijk.



Ik las trouwens in een van je berichten dat je wilde gaan schrijven?, erg goed plan.. je schrijft zulke mooie dingen met je gevoel erin en ik vind het echt heel erg lief dat je zo'n heerlijk lang bericht voor me hebt geschreven. Ik lees zelf ook graag de positieve dingen en toen ik net las dat je gaat samenwonen kreeg ik een gevoel van hoop, als ik ooit ga samenwonen hoop ik met heel mijn hart dat dat gebeurd met mijn huidige vriend.



Ik heb helaas voordat ik hier terecht kwam heel wat sites afgelezen en ben ook op een site gekomen waardoor mijn angst nog meer is vergroot, er stond namelijk; "sommige mensen piekeren omdat ze dingen niet toe willen geven, bijvoorbeeld dat ze te dik zijn of dat ze hun werk niet meer fijn vinden of ze willen niet toegeven dat de relatie over is. Dan gaan ze de situatie rationaliseren. Volg je intuitie, er is wel een stemmetje in je achterhoofd die precies weet hoe de vork in de keel steekt'. Ik kan hier nachten(dagen)lang over na denken en denken dat dit op mij van toepassing is. Maar dit kan ik bij elk negatief verhaal doen. Terwijl ik heel goed weet dat ik geen 'stemmetje' heb en dat mijn relatie niet 'over' is.



Wat mij heel erg helpt op het moment is dat mijn omgeving me in laat zien hoe gek ik ben op mijn vriend en het me bijna verbieden de relatie te beeindigen haha. En ook mijne goede vriendinnen die ook wel eens 'niet meer verliefd' zijn geweest mij vertellen hoe dit écht voelde. Wat wij hebben is daar het tegenovergestelde van. Ik heb ook hele kritische mensen om me heen die veel nuchterder zijn dan ik. Zelfs zij zeggen dat dit in mijn hoofd zit. Ik vind het heel prettig om te weten dat dit bestaat, en wat super fijn dat je 3 maanden nergens last van had! Logisch dat het nu geprikkeld word door het samenwonen (zelfs mijn vriendinnen vinden dit eng en gaan hierdoor even wat twijfelen, wie niet? Super spannend), maar wat positief en wat goed dat je het gewoon doet, echt een hele goede stap denk ik. Ik ben blij voor jou dat je al zover bent en het geeft mij echt de hoop om te weten dat het ooit over gaat. Dat ik weer kan genieten en me niet continu onrustig voelen over iets wat ik niet kan omschrijven. Elke nacht als ik mijn bed in stap ben ik weer blij dat hij nog steeds bij me is en ik nog steeds niet heb toegegeven aan de negatieve spiraal. Sorry voor het lange bericht, ik ga ook zeker wat met je tips doen!

Goedemorgen Beau,



hoe gaat het vandaag met je? Heb je op de een of andere manier rust in je hoofd kunnen creeren? Ik ben te laat gaan slapen, maar op de een of andere manier zoveel rustiger doordat ik gisteren alles heb uitgetypt



Dank je voor het compliment over mijn schrijfstijl, heb het vaker gehoord, maar heb er helaas nooit veel mee gedaan. Het is absoluut nog eens mijn bedoeling een boek te schrijven, alleen heeft mijn opleiding nu prioriteit!



Ik heb hetzelfde als het gaat om dat stemmetje in mijn hoofd. Vanochtend nog even met mijn vriend gesproken over dat stemmetje en ook tegen hem gezegd: tuurlijk, voor sommige mensen is dat stemmetje een leidraad en ook de waarheid. Bij ons (in ieder geval bij mij), is dat stemmetje door ons zelf gecreeerd. Het is je innerlijke ik die wil dat je gelukkig bent, maar niet inziet dat je dat bent. Je moet eigenlijk dat stemmetje wijs maken dat je het bent en daarom lijkt het alsof je jezelf voor de gek houd



Ik hecht ook heel veel waarde aan wat mijn vriendinnen tegen me zeggen. Ik heb een aantal confronterende gesprekken gehad in de periode dat ik het heel moeilijk had en zij zeiden ook dat ik gewoon minder moest nadenken en meer moest genieten. Ik voel me nu ongemakkelijk als ik ze er over aanspreek (heb echt het idee dat ze dan denken: daar gaat ze weer...), maar zij weten wel precies wat er in mijn hoofd omgaat en wat ze moeten zeggen om me weer met beide benen op de grond te krijgen!



Wat trouwens ook heel veel zegt is dat je zelf zegt dat je hoopt dat het over gaat. Ik herken dit, het gevoel dat je gewoon weer wilt genieten van je vriend. Denk even na over hoeveel dat zegt over de relatie en gevoelens die je hebt! Je wilt er zo graag voor gaan, je hebt waarschijnlijk een geweldige vriend, waar je jezelf bij kunt zijn. En zoals ik van de week al een keer eerder heb gezegd: that's what love is about



Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?

Goedemorden Delmikra,

Ik voel me al sinds je bericht gister vrij rustig en heb ook fijn geslapen dit komt vooral door de zinnen 'het is niet erg om te twijfelen'. Ook over dat stemmetje.. Ik heb geen stemmetje die zegt 'maak het uit, je wil dit niet', ik heb alleen een stemmetje-onderbuikgevoel 'is het wel goed als je je zo voelt' 'houd je jezelf niet voor de gek'. Ik ben opgevoed met de gedachte dat je naar je hart moet luisteren, wanneer ik dat heel erg probeer zegt mijn hart duizend dingen tegelijk en spreekt mijn angst 'wat nou als je jezelf voor de gek houdt en het gewoon over is en je dat niet toe wil geven' vervolgens voel ik enorme paniek en angst in mijn lichaam. Toch weet ik dat wanneer je jezelf echt voor de gek houdt je je hier heel erg van bewust bent en het geen 'angst' is dat je dat doet. Ook weet ik dat als iets echt over is het dat gewoon is en dat wij het dan niet zo moeilijk voor onszelf zouden maken.



Ik ken het wat je zegt over vriendinnen, bij sommige houd ik mijn mond en ben ik continu aan het bewijzen dat ik me goed voel en dat als mijn vriend erbij is ook aan het zorgen ben dat het 'goed' lijkt. Dit vind ik soms heel eng omdat ik dan denk houd jezelf eens niet zo voor de gek maar voor mij is het heel belangrijk om te horen van vriendinnen dat het goed zit en zo probeer ik dat te versterken (denk ik). Wanneer ik alleen ben met mijn vriend is het Echt fijn en ben ik totaal op mijn gemak. Gelukkig heb ik een vriendin die er 24-7 voor mij is en alles maar aan hoort, ze kent me als de beste en wanneer zij iets zegt neem ik het klakkeloos aan. Eigenlijk echt gek want alles wat ik zelf denk en vind vertrouw ik niet meer.



Bij alles wat er gebeurd trek ik de verkeerde conclusies, van de week kwam er plots een gedachte in mijn hoofd over een onbekende klasgenoot. Meteen brak de paniek uit, ownee ik denk aan een ander dit is een teken?!?! Wat nu, deze jongen vind ik totaal onaantrekkelijk en ik heb er nog nooit mee gepraat dus pure waanzin, plus iedereen denkt wel eens na over een willekeurig ander persoon of over een aantrekkelijk persoon. Of denk jij ook dat dit een zeer slecht teken is?, ik denk zelf dat het heel normaal is



Hoe voel jij je vandaag? Ik ben blij dat het schrijven naar mij je zoveel rust brengt, en je bent ook al zoveel verder!

Ik ben trouwens 21! En jij?

Ik voel me vandaag ook al een stuk beter, kijk heel erg uit naar het weekend. Ik ga allemaal leuke dingen doen dit weekend, ook samen met mijn vriend. Heb echt het idee dat we ons heel het weekend verliefd gaan gedragen =P



Ik ben 23, misschien wel iets verder, maar weet zeker dat jij net zo ver zal komen!!!



Ik denk dat het absoluut geen slecht teken is als je aan een ander denkt Iedereen heeft het toch wel eens dat je naar een ander kijkt en dan denkt: goh, die is best knap/leuk/sexy? Zolang je ook nog blij bent met je huidige vriend, is dat geen probleem. Ik heb het gehad met iemand die ik ontmoette in New York, op dat moment was ik vrijgezel en er was echt een klik, maar daar kwamen we pas achter toen ik weer in Nederland zat. Hij is in de zomer een paar dagen in Nederland geweest en hoewel ik het heel eng vond, heb ik toch met hem afgesproken. Je zou eens moeten weten hoe druk ik me daarover heb gemaakt En uiteindelijk had ik met hem afgesproken (mijn vriend wist ervan), zag ik hem en wist ik gewoon dat ik me druk had gemaakt om niets. Tuurlijk was het nog steeds een leuke jongen, maar merkte gelijk dat ik nooit iets met hem zou kunnen beginnen!