Liefde vs. psychische problemen

Hallo allemaal,



Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..



Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.



Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.



Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt



p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...

Haha, ik wilde het niet al te herkenbaar maken, maar dan had ik hier niet aan moeten beginnen denk ik (vind het best spannend zo'n topic openen). Deze vraag zat er aan te komen natuurlijk. Er spelen verschillende dingen. Angst, depressie, overspannen.

Nee, ik heb geen medicijnen. Heel bewust voor gekozen ook om die niet te nemen... Ik wil het op eigen kracht doen, dat geeft me een goed gevoel (ik besef dat dit niet altijd/voor iedereen mogelijk is, maar voor mij werkt het tot nu toe op deze manier).



@bosaapje; 'fijn' te lezen dat het herkenbaar kan zijn. En dat is ook één van de dingen die ik steeds tegen mezelf zeg, dat die heftige verliefdheid toch wel overgaat, etc. etc. . Toch, op de slechte momenten denk ik echt dat er doordat wij dat niet gehad hebben, iets 'essentieels' ontbreekt

DeKenau, dat vind ik best een moeilijke vraag. Ik heb het idee dat mijn gevoel nu zo kan vervormen, dat ik niet eens meer precies kan terughalen hoe het eerst was (dat geldt niet alleen voor mijn relatie, maar voor alles in mijn leven). Als ik sec kijk naar mijn herinneringen weet ik dat we het echt erg leuk hadden samen. Ik heb nooit negatief over hem gepraat tegen anderen en was altijd dolenthousiast om hem te zien/spreken. Nooit ruzie of irritatie, hij was de eerste met wie ik alles wilde delen, we wilden bij elkaar zijn, deden leuke dingen... Dus ja, ik denk dat ik gelukkig was met hem. De een of twee keren dat ik twijfels had, waren vooral in het begin en van korte duur. Maar nogmaals, ik kan niet zo goed bij mijn gevoel en hoe het echt was toen ik me goed voelde.

Bedankt, Bosaapje en Pelikaan, wat jullie schrijven doet me goed. Jullie hebben gelijk, ik maak mezelf helemaal gek en piekeren doe ik continu. Helaas focust het zich voornamelijk op mijn relatie (misschien dus wel, op wat het belangrijkst voor me is). Ik word echt doodmoe van mezelf... Energie die ik beter op mijn herstel zou kunnen richten. Maar ja, dat is de eeuwige vicieuze cirkel van de piekeraar.



Wat ook meespeelt, is dat ik al ruim een jaar met ups en downs bezig ben er weer bovenop te komen. Ik vind dat ik nu het weer iets beter gaat, ook weer vol overtuiging van mijn relatie moet kunnen genieten (oef wat een hoge eisen... wat weer een teken is, dat ik er dus nog helemaal niet ben, i guess )

Thanks Bosaapje ... Heb jij ook zoiets meegemaakt? Of wil je er verder niet teveel over kwijt?



Het is fijn om wat andere geluiden te horen. En om het zo op te kunnen schrijven. Dat zet de dingen weer even op een rij.



Zou het fijn vinden om nog meer ervaringen te horen, als die er zijn!



Ga nu naar bed... Welterusten

Voor iedereen die tot nu toe gereageerd heeft: bedankt! Ik stel het op prijs, het zijn fijne, relativerende teksten/goede vragen.



Vandaag gaat het weer wat beter, ik heb op dit moment zin om mijn vriend weer te zien (we wonen niet samen). Het helpt om te bedenken dat ik mezelf niet kan dwingen iets op een bepaalde manier te voelen nu.



Ik blijf benieuwd of er nog anderen zijn die iets soortgelijks (hebben) ervaren, en hoe zij daarmee om (zijn) gegaan. Ik voel me soms eenzaam met dit gevoel omdat ik het met niemand kan delen (moeilijk om met zo'n problematiek herkenning te vinden, heb soms het idee dat ik wat afwijkend ben in mijn piekergedrag...).



Misschien is het, om anderen te vinden die mee willen/kunnen praten, handiger om dit gesprek naar de psyche pijler te verplaatsen, daarvoor ga ik dus nu een verzoekje plaatsen .



Maar wilde in elk geval de mensen bedanken die al een reactie hebben gegeven.



Groetjes Dubbeltje

Niemand verder die hier iets in herkent, en ervaringen wil delen ?

quote:Moonlight82 schreef op 28 januari 2011 @ 03:40:

Ik begrijp niet precies wat voor herkenning je zoekt. (maar dat zal aan mij liggen, kan op dit tijdstip niet zo goed meer lezen)



- mensen met soortgelijke psychische problemen?

- mensen met soortgelijke relatie-dingen?

- mensen met een combinatie daarvan?





Moonlight, het gaat me inderdaad om de combinatie. Over mensen met (soortgelijke) psychische problemen kom ik genoeg tegen. Mensen die twijfelen aan hun partner/relatie of anderszins relatieproblemen hebben zijn hier ook genoeg te vinden... Maar t gaat mij om het verband tussen beide.



Soms was ik zo opgeslokt door mijn negatieve gedachten dat ik zeker wist dat ik mijn relatie moest beëindigen. Is dat gevoel dan echt of niet? Dat is denk ik wat me het meeste dwars zit... Welke van mijn gevoelens kan ik nog vertrouwen. Moet ik zulke twijfels serieus nemen? Of moet ik ze negeren omdat ze veroorzaakt worden door mijn matige psychische gesteldheid? Of: vertragen mijn relatietwijfels juist weer mijn herstel en moet ik er dus wel consequenties aan verbinden? Etc.



Ik ben benieuwd of afstand nemen van je partner bij depressiviteit e.d. 'normaal' is. Soms denk ik, dat mijn relatie me in dit soort moeilijke tijden júist heel veel steun zou moeten geven, mijn enige lichtpunt zou moeten zijn als het ware. Maar als alles zwart is, zie ik zelfs dat wat me eerst gelukkig maakte als negatief. En daar word ik onzeker van.



En een andere vraag die ik me stel is: in hoeverre moet je lekker in je vel zitten/psychisch helemaal gezond zijn om over je relatie te kunnen oordelen?



Weet niet of dit het duidelijker maakt... Ik ben ook moe nu dus weet niet of ik helder uit mijn woorden kom .



Verder ben ik het helemaal met je eens dat het heel waardevol is dat mijn vriend bij me blijft in deze moeilijke periode. Ik ben daar ook heel erg dankbaar voor, en ik vind hem een prachtvent. Moet ook zeggen dat nu het met mij beter gaat, ik me ook beter voel over ons. Me soms zelfs weer voorzichtig verliefd voel . Maar ik ben bang voor een 'terugval' waarin dat weer heel ver wegzakt. En hoop me door ervaringen te delen, herkenning te vinden misschien beter te kunnen wapenen daartegen.



@Polly, wat erg dat het bij jullie zo is gelopen. Is je vriend nu nog steeds depressief (omdat je zegt dat hij nu spijt heeft)? Hoe lang waren jullie samen? Sterkte

Hoi aardbei, dankjewel voor je reactie. Wat fijn om te lezen dat je nu gelukkig bent met je man. Gefeliciteerd met jullie dochtertje!



Het is zeker heel waardevol een lieve man die je zo steunt, bij wie je je veilig voelt en helemaal jezelf kan zijn.



Hier schrijven is inderdaad fijn. En het helpt me ook mijn gevoel te relativeren als ik zie dat dit ook bij anderen voorkomt en hoe het bijv. voor jou is geweest en hoe het nu gaat.



Was het bij jou ook zo dat toen de depressie voorbij ging, je gevoelens voor je man ook anders werden? Dus dat je de aantrekkingskracht sterker werd/de liefde sterker voelde in een periode dat je beter in je vel zat?



Ik merk zelf namelijk wel dat ik, nu het weer wat beter met me gaat, weer meer op een andere manier naar mijn vriend kijk en meer de intimiteit opzoek.



Wat ik me ook afvraag - hoe ga je er nu mee om als je nog weleens piekert over dat je de aantrekkingskracht mist? Wat helpt je op die momenten?



Een hoop vragen... Ze zijn wat persoonlijk dus als je ze niet wilt beantwoorden begrijp; ik dat ook hoor!



Groetjes, dubbeltje

Wat moeilijk, Polly, voor jullie allebei. Hoop dat hij uiteindelijk wel voelt hoe sterk jullie liefde was/is, en dat hij inziet hoe jij hem steunde omdat je zo van hem houdt.



Loeky, fijn om jouw reactie te lezen. Ook ik heb het idee gehad om met de relatie te stoppen door dezelfde gedachten ('Zie je wel, we horen/passen toch niet bij elkaar', en 'Wat heeft hij nou aan mij als vriendin', etc.).



Het is goed om er inderdaad bij stil te staan dat het geen reële gedachtes zijn. Maar dat is zó moeiljk op het moment dat het door je hoofd spookt, zo'n gedachte is zo indringend dat dat de enige werkelijkheid is... Zo ervaar ik het in ieder geval.



Ik hoop dat wij uiteindelijk ook een sterkere band krijgen doordat we er samen uit zijn gekomen/aan het komen zijn (net als jij ben ik er nog niet Loeky) . We weten in elk geval wel dat we heel wat aankunnen samen...



Ben blij dat jij je wel weer beter voelt nu, keep it up! We komen er weer helemaal uit, zeker met en dankzij zoveel steun van onze geliefden

Hoi Polly,



Dank voor je bericht! Lijkt me verwarrend voor jou en je vriend dat hij nu weer zo omgeslagen is. Ik zou het zeker nog even wat tijd geven. Ik kan me voorstellen dat (door wat er gebeurd is) het voor jullie allebei eng/moeilijk is om te besluiten er samen weer voor te gaan. Hebben jullie het er samen wel over gehad? En hoe staan jullie er nu tegenover?



Ik begrijp dat je bang bent dat zoiets in de toekomst weer gebeurt. Maar ik denk dat je dat nooit kunt weten. Misschien heeft hij hier wel een heel waardevolle les uit geleerd en zal hij nu wel weer vol voor je kunnen gaan. Aan de andere kant kan het voor hem door zijn psychische problemen misschien moeilijk zijn/blijven om een relatie te onderhouden.



Over je laatste vraag - pas op dat je niet gaat proberen om de oplossing voor dit probleem alleen bij jezelf te zoeken. Wat hij ook doet of kiest; het ligt niet aan jouw gedrag. Ik bedoel: jij bent niet in je eentje verantwoordelijk voor het slagen van jullie relatie; dat moeten jullie samen doen.Wat ik uit jouw verhaal lees, is vooral dat jij veel van je (ex)vriend houdt en dat je heel erg je best hebt gedaan (en doet) om hem te steunen. En hij zal ook zijn best moeten doen, ook al is hij depressief, als jullie er samen uit willen komen.



De twijfel aan mijn vriend en onze relatie werd/wordt ook niet veroorzaakt door dingen die hij zegt of doet, maar echt door mijn eigen negatieve gedachten, vermoeidheid, en somberheid.



Wat ons 'gered' heeft zijn verschillende dingen. Allereerst is mijn vriend heel erg geduldig en is hij altijd duidelijk gebleven over dat ik zijn grote liefde ben, hoe slecht ik ook in mijn vel zit. Hij accepteert me echt volledig voor wie ik ben, en dat vind ik nu ik dat ook voel en inzie echt zo ontzettend mooi.



En ik moet zeggen, als ik me op mijn allerslechtst voelde was dat het laatste wat ik wilde horen - want ik kon het niet terugzeggen. Maar wat wél heel erg hielp is dat we alles met elkaar konden bespreken. Het lukte mij niet altijd te praten, ik sloeg vaak letterlijk dicht. Maar mijn vriend heeft mij tijd gegeven en gegund en uiteindelijk kwam ik dan toch naar hem toe om te praten. En hij luistert en is er voor me.



Door met hem te kunnen delen hoe ik me voel kwamen/komen we uiteindelijk nader tot elkaar.



Wat mij uiteindelijk heeft weerhouden de relatie te verbreken, weet ik niet precies. Ik heb er ook over gepraat met o.a. mijn psycholoog, en zag daardoor in dat het vooral vluchtgedrag van mij was om ermee te willen stoppen (m.a.w. ik voel me slecht en schuif het af op mijn vriend/mijn relatie).



Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik mijn vriend echt niet kan missen en hoeveel steun ik aan hem heb. Aan de ene kant dacht ik vaak: 'Ik moet met de relatie stoppen', en aan de andere kant; 'Wat moet ik in godsnaam zonder hem?'



Op heldere momenten kon ik inzien dat ik door mijn depressieve gedachten ook mijn relatie als negatief zag, terwijl die objectief gezien eigenlijk goed was. Op die heldere momenten had ik ook enorm spijt trouwens dat ik mijn vriend zo had afgestoten. Dan zocht ik juist weer enorm toenadering en was ik blij dat hij bij me was.



En ook als ik me daarna weer slecht voelde probeerde ik het toch maar voor mezelf te herhalen, als een soort mantra: onze relatie IS goed, ik zie het alleen nu niet.



Nu gaat het langzamerhand beter met me en zie ik ook, naast de steun die hij biedt, zijn andere kwaliteiten weer. Ik voel weer vaker en duidelijker de liefde en begin hem ook steeds vaker weer als aantrekkelijke man te zien. En sowieso zie ik steeds meer de geweldige man die hij echt is, in plaats van het verstoorde beeld dat ik had gecreëerd door mijn depressie. Misschien dat dit met jouw vriend ook gebeurt: hij voelt zich weer iets beter en ziet JOU weer; realiseert zich wat hij heeft weggegooid en dat de liefde tussen jullie heel waardevol was.



Nou het is een heel verhaal. Maar misschien helpt het om te lezen hoe iemand van 'de andere kant' een dergelijke situatie kan ervaren. Ik hoop echt dat jij en je vriend nader tot elkaar kunnen komen of in ieder geval tot wederzijds begrip. Zoals ik al zei; gun jezelf en elkaar echt tijd en neem geen overhaaste beslissingen. Bekijk en beoordeel goed of jullie beter en sterker af zijn met elkaar: als jullie hier samen uit kunnen komen betekent het dat jullie samen veel aan kunnen. Sterkte!