Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
dinsdag 28 juli 2026 om 19:27
Almostdone schreef: ↑28-07-2026 12:51Het is dat ik het zelf meemaak nu anders zou ik eerlijk gezegd twijfelen aan het verhaal.
Het is zo onmenselijk dat dit gebeurt en helaas echt veel te vaak gebeurt. Binnen de GGZ moet je ten eerste al de juiste treffen en ten tweede blijft het dan helaas nog steeds een vreselijk logge instelling met allerlei rottige regeltjes en ego's op verkeerde plekken. En dan inderdaad ook nog het 'vervelend dat je het zo ervaren hebt' (of vervelend dat je het zo geïnterpreteerd hebt)
ipv toegeven dat je een fout gemaakt hebt.Echt vreselijk hoe onmenselijk er met jou omgegaan wordt. En hoe onzorgvuldig. En dat er dan werkelijk niemand is die het voor jou kan regelen, want als iemand het wil wordt die weer teruggefloten.
En dan ook nog het euthanasietraject wat echt belachelijk lang al duurt. Onmenselijk en jij hebt het ermee te doen.
dinsdag 28 juli 2026 om 19:54
Dit hier is zo goed weer gegeven hoe schandalig het beleid is in Nederland.Zo veel voorbeelden al gehoord en gezien niet alleen in het euthanasieS-Groot schreef: ↑28-07-2026 19:27Het is zo onmenselijk dat dit gebeurt en helaas echt veel te vaak gebeurt. Binnen de GGZ moet je ten eerste al de juiste treffen en ten tweede blijft het dan helaas nog steeds een vreselijk logge instelling met allerlei rottige regeltjes en ego's op verkeerde plekken. En dan inderdaad ook nog het 'vervelend dat je het zo ervaren hebt' (of vervelend dat je het zo geïnterpreteerd hebt)
Echt vreselijk hoe onmenselijk er met jou omgegaan wordt. En hoe onzorgvuldig. En dat er dan werkelijk niemand is die het voor jou kan regelen, want als iemand het wil wordt die weer teruggefloten.
En dan ook nog het euthanasietraject wat echt belachelijk lang al duurt. Onmenselijk en jij hebt het ermee te doen.
gebeuren. Ook in de zorg. Voor mensen met Autisme en andere zeer zorgelijke situaties.
Al die instellingen schermen met de woorden ‘we kunnen niks .we mogen niks.
Wij zijn gebonden aan de privacy wet. Terwijl moeders staan te huilen omdat hun volwassen kind niet geholpen kan worden
Het wordt tijd dat de regels eens veranderen in dit geval ook schrijnender kan het bijna niet.
Am ende wird alles gut.und wen es nicht gut ist .ist es nicht das ende .
dinsdag 28 juli 2026 om 19:59
Lieneke, een hele logische en legitieme vraag. Ik zou het me ook afvragen als ik dit zou lezen.Lieneke schreef: ↑28-07-2026 14:01Hi Almostdone, wat vreselijk dat je leven zo gelopen is en dat je al een tijd zo toe bent aan euthanasie. Ik volg je verhaal met heel veel medeleven. Er rest mij al die tijd een vraag, maar ik vind het moeilijk deze aan je te stellen omdat ik er zo vreselijk naast kan zitten en helemaal het verkeerde doe. Dat is absoluut mijn bedoeling niet; mocht het verkeerd vallen dan spijt mij dat echt enorm.
Maar toch, Almostdone: stel dat je zoon weer bij je terug zou komen en aangeeft contact met jou te willen houden: zou je dan nog euthanasie wensen?
Met deze vraag bagatelliseer ik absoluut de zwaarte van jouw leven niet, maar dát, die ouderverstoting, lijkt mij het aller- allerergste.
Ik gun jou zo een menswaardig bestaan, omdat je er bént en omdat je mij zeker een prettig mens lijkt. Ik kan me nauwelijks een voorstelling maken van hoe jij je moet voelen, ik vrees wel dat de ouderverstoting een gat in je hart moet hebben geslagen.
Heel veel sterkte met alles Almostdone.
Nee, als mijn zoon binnenkort contact zou opnemen dan zal ik de euthanasie hooguit wat uitstellen mocht dit voor zoon een wens zijn.
Waarom niet ervan af zien?
Voordat zoon uit mijn leven verdween had ik een leefbaar leven. Het was best nog regelmatig strijd maar het was ook leefbaar. Doordat hij er was , ik een best oke netwerk had , leuke dingen met anderen ondernam . Kortom er was een tegenhanger tov alle depressie klachten.
Toen zoon verdween was dat opzich al echt verdrietig en gooide mijn leven behoorlijk op z n kop. Hij was mijn alles en ik begreep en begrijp niets van zijn " keuze" . Keuze tussen "" omdat het enorm manipulatief is gestuurd/ afgedwongen door zijn vader.
Deze situatie maakte allemaal trauma s wakker die tot die tijd niet heel erg aanwezig waren.
Dit zorgde ervoor dat ik er geen leuker mens van werd. Alle sociale contacten en familie verdween. Soms ook zonder dat ik er schuld aan had.
Dat triggerde weer trauma s en ik kon niet meer.
Die problematiek is er nog steeds. De eenzaamheid ook maar ook de andere problematiek en die blijft.
Stel dat zoon weer contact wil en ik zou daar zo onbeschrijflijk blij mee zijn dan lost dit niet veel op.
Zoon woont samen, studeert, werkt, heeft vrienden en ( schoon) familie dus een druk leven. We zullen elkaar dan af en toe zien en spreken maar dat is het en zo moet het ook zijn! Mijn welzijn mag nóóit zijn verantwoordelijkheid worden ! Nóóit!
De herbelevingen blijven, de depressies blijven, de cptss blijft , de ptss blijft. En dat stuk trek ik niet meer.
Mijn zoon heeft 2 jaar geleden aangegeven er vrede mee te hebben. Hoe hij er nu in staat weet ik niet hij wil geen contact en dat respecteer ik. Met moeite hoor, ik stap liefst nu op de trein en ga naar zijn laatst bekende adres.
Dus uitstellen omdat hij beter afscheid wil nemen dat zal ik zonder aarzelen doen.
Dit is hoe ik er in theorie insta. Met hoe de situatie nu is. Staat hij voor de deur, appt hij dat hij mij wil zien.. misschien veranderd het dan. Ik denk van niet.
De kans dat hij terugkomt is echt klein. Zijn vader zal alles doen om dat te voorkomen . En zoon zal dan zonder pardon uit de familie van zijn vader gezet worden.
Ik wil helemaal niet dat hij zijn vader kwijtraakt. Ik persoonlijk haat die man! De dingen die hij heeft gedaan en doet zijn wat mij betreft onvergeeflijke.
Maar het is wel zijn vader!
Ik gun het ex wel dat zoon ooit achter dingeb komt maar ik gun het mijn zoon niet ! Want dat zal heel veel pijn gaan doen.
Ik hou zielsveel van zoon. Vandaag ontdekt dat hij nog samen is met een hele leuke, lieve intelligente mooie vrouw. Dat maakte mij blij! Zoon heeft een veilige haven . En natuurlijk hoop ik dat zoon dat ook voor zijn vriendin is.
Ik denk dat voor het verwerken van zoon afscheid nemen beter is . En ook voor mij. Maar als hij niet wil of kan dan is dit het.
Dat klinkt wellicht koud . Ik mis hem verschrikkelijk en hou zielsveel van hem!
Dit is een voorbeeld van een vraag die ik bedoelde in de OP. Niks geks aan. Misschien kun je mijn reactie volgen, misschien ook totaal niet. Beide is goed !"
woensdag 29 juli 2026 om 01:26
Klinkt voor mij niet koud, maar juist als loslaten uit liefde. Hem niet klem willen zetten...
Een onmogelijke situatie, want ik snap dat je het beste, fijnste mooiste gunt.
En eigenlijk hoor jij daar bij. Maar je wil hen het verdriet en de pijn van loyaliteitconflict, ruzie& gevecht, en meer manipulatie of afkeuring van zijn vader besparen.
Een beslissing waarin je zijn welzijn voorop zet, ten koste van jouw verdriet.
Ik kan me indenken dat het verlaten, verstoten worden en alle narigheid eromheen heel veel extra triggerde. Weer onmachtig, alleen, klein gemaakt. En vast nog veel meer.
Kan je therapeute je normaal en beetje helpen met je herbelevingen en angsten? Een crisis wat verminderen door co regulatie of samen weer wat handvatten te zoeken om het hier en nu wat te kunnen vinden?
Want ik snap dat het zo in de steek gelaten worden je woest maakt, en van alles triggert en erger maakt.
En het is ronduit oneerlijk, sneu en onverdraaglijk dat het daar niet over mag gaan.
Maar is er iets waar ze je wel in kan steunen nu?
Even wat symptoom reductie zodat de crisis wat afzwakt?
Wat is je hulpvraag nu aan de crisisdienst? Wat kunnen zij je bieden, en kan je eigen therapeute dat niet?
Mischien ontzettend domme vraag van mij.
Komt misschien ook omdat ik zelf weinig echte boosheid ervaar, en onrecht (en bespreken) me ontzettend ontregelt, maar ik er vaak meer van in paniek schiet.
Angst, herbelevingen, dissociatie.
En dan schiet ik in de extreem schuldig voor alle overlast die ik oplever, en extreem dankbaar voor welke flinter aandacht/zorg/alles.
Ik weet nu dat het vaak een oud iets is: een klein deel dat zich in het nauw gedreven voelt, bang is om gestraft of verlaten te worden...
Als ik al bries dan zit daar meestal een oude angst of norm achter.
En ik weet ondertussen ook dat co regulatie me kan helpen dat deel weer een beetje rustig te krijgen.
Erkennen van het onrecht zou geweldig zijn.
Maar erkenning dat er iets in mij heel bang is, en hoe naar dat wel niet moet zijn, en de bevestiging dat het tussen ons twee echt echt goed zit, een geleide meditatie of gewoon naast elkaar op de grond zitten en proberen mijn lijf te voelen, emoties er even een beetje te laten zijn en misschien zelfs accepteren.
Maar mijn therapeute gaat ook rustig met me wandelen als ik erg bang of ontregeld ben, en heeft al een aantal keren een geleide meditatie voor me opgenomen om thuis aan vast te kunnen houden als de herbelevingen of angst hoog zitten.
(As we speak vertelt ze me net dat ik in mijn veilige plek de baas ben, en er niemand kan komen zonder dat ik dat goed vind. Laat staan aan me komen. En om eens goed om me heen te kijken op mijn veilige plek en een fijn plekje te vinden om te zijn. Hoera voor spraakopnames)
Ik hoop dat je dit niet opvat als bemoeizucht of als dat je iets fout doet, of dat het niet erg is wat er gebeurd, of dat je niet boos mag zijn of het niet zwaar mag hebben.
Want dat betwist ik niet.
Jij doet niets fout. Wat je voelt is echt en helemaal oke en het is schrijnend en onverdraaglijk hoe ze nu met je omgaan. Het wachten en lijden is niet vol te houden op deze manier. En het is zo knap hoe je dat aan kan geven en om hulp schreeuwt!!!
Het klinkt alleen zo ongelooflijk alleen, zo ongelooflijk naar en onhoudbaar en dat elk piepklein dingetje dat ietsje beter wordt misschien wat druk van de ketel neemt.
Terug in je raampje komen is erg veel gevraagd en onmogelijk gezien de huidige chaos.
Maar wat kan je therapeute je wel bieden waar misschien iets om jou ook behoefte aan heeft?
Welk stuk kan ze wel erkenning geven?
Ik neem aan dat je alle regulatie en in het hier en nu blijf trucjes al 1000 keer gehoord en geprobeerd hebt.
En ik weet dat in crisis niets lijkt te helpen, de herbrlevingen overal doorheen schieten. Alles machteloos, zinloos, uitzichtloos en verschrikkelijk onmogelijk is. De angst en pijn zo zo zo zo zo groot. Te groot.
Zo groot dat je ze niet kan verdragen, voelen, niet eens kan benoemen omdat ze te bedreigend zijn. Ze mogen er niet zijn, kunnen er niet zijn, want dat zit ondraaglijk zijn.
De continue strijd ertegen, terwijl het er Is. Eigenlijk niet te ontkennen, maar accepteren kán niet. Toelaten niet. Het moet gewoon stoppen. Nu allemaal stoppen. Meteen.
En niemand is te vertrouwen, nog meer angst. Bijna paranoia. Want je moet ook hyperalert zijn en alles en iedereen in de gaten houden, want anders...
Of misschien is crisis voor jou iets anders.
Vul ik veel teveel in.
Zeg het dan vooral.
Maar weet dat mijn stukje vanuit dit referentiekader geschreven is.
Niet vanuit enige poging om het beter te weten, of je het idee te geven dat je ook maar iets niet goed doet.
Ik weet alleen dat ik zelf in een crisis niet meer helder denk. Veiligheid, rust en co regulatie nodig heb.
Het liefst echte verbinding met een veilig iemand, of iemand bij wie ik me veilig genoeg en gezien voel.
En eigenlijk zorg.
Maar dat vind ik ontzettend lastig. Ik vind zelf het toelaten van co regulatie, een veilig persoon en rust aan heel heel heel ingewikkeld.
Juist in angst duw ik alles en iedereen van me weg en kan ik niet goed eerlijk zijn, verbinding maken, warmte of zorg toelaten.
Daarom hoop ik dat je therapeute je een piepklein beetje kan (co) reguleren. Een flintertje verbinding kan maken toch. Een stukje zien.
Zodat er een piepklein beetje minder heftigheid is.
Een pietsje minder alleen. Heel even.
Omdat dat verschil maakt.
Een onmogelijke situatie, want ik snap dat je het beste, fijnste mooiste gunt.
En eigenlijk hoor jij daar bij. Maar je wil hen het verdriet en de pijn van loyaliteitconflict, ruzie& gevecht, en meer manipulatie of afkeuring van zijn vader besparen.
Een beslissing waarin je zijn welzijn voorop zet, ten koste van jouw verdriet.
Ik kan me indenken dat het verlaten, verstoten worden en alle narigheid eromheen heel veel extra triggerde. Weer onmachtig, alleen, klein gemaakt. En vast nog veel meer.
Kan je therapeute je normaal en beetje helpen met je herbelevingen en angsten? Een crisis wat verminderen door co regulatie of samen weer wat handvatten te zoeken om het hier en nu wat te kunnen vinden?
Want ik snap dat het zo in de steek gelaten worden je woest maakt, en van alles triggert en erger maakt.
En het is ronduit oneerlijk, sneu en onverdraaglijk dat het daar niet over mag gaan.
Maar is er iets waar ze je wel in kan steunen nu?
Even wat symptoom reductie zodat de crisis wat afzwakt?
Wat is je hulpvraag nu aan de crisisdienst? Wat kunnen zij je bieden, en kan je eigen therapeute dat niet?
Mischien ontzettend domme vraag van mij.
Komt misschien ook omdat ik zelf weinig echte boosheid ervaar, en onrecht (en bespreken) me ontzettend ontregelt, maar ik er vaak meer van in paniek schiet.
Angst, herbelevingen, dissociatie.
En dan schiet ik in de extreem schuldig voor alle overlast die ik oplever, en extreem dankbaar voor welke flinter aandacht/zorg/alles.
Ik weet nu dat het vaak een oud iets is: een klein deel dat zich in het nauw gedreven voelt, bang is om gestraft of verlaten te worden...
Als ik al bries dan zit daar meestal een oude angst of norm achter.
En ik weet ondertussen ook dat co regulatie me kan helpen dat deel weer een beetje rustig te krijgen.
Erkennen van het onrecht zou geweldig zijn.
Maar erkenning dat er iets in mij heel bang is, en hoe naar dat wel niet moet zijn, en de bevestiging dat het tussen ons twee echt echt goed zit, een geleide meditatie of gewoon naast elkaar op de grond zitten en proberen mijn lijf te voelen, emoties er even een beetje te laten zijn en misschien zelfs accepteren.
Maar mijn therapeute gaat ook rustig met me wandelen als ik erg bang of ontregeld ben, en heeft al een aantal keren een geleide meditatie voor me opgenomen om thuis aan vast te kunnen houden als de herbelevingen of angst hoog zitten.
(As we speak vertelt ze me net dat ik in mijn veilige plek de baas ben, en er niemand kan komen zonder dat ik dat goed vind. Laat staan aan me komen. En om eens goed om me heen te kijken op mijn veilige plek en een fijn plekje te vinden om te zijn. Hoera voor spraakopnames)
Ik hoop dat je dit niet opvat als bemoeizucht of als dat je iets fout doet, of dat het niet erg is wat er gebeurd, of dat je niet boos mag zijn of het niet zwaar mag hebben.
Want dat betwist ik niet.
Jij doet niets fout. Wat je voelt is echt en helemaal oke en het is schrijnend en onverdraaglijk hoe ze nu met je omgaan. Het wachten en lijden is niet vol te houden op deze manier. En het is zo knap hoe je dat aan kan geven en om hulp schreeuwt!!!
Het klinkt alleen zo ongelooflijk alleen, zo ongelooflijk naar en onhoudbaar en dat elk piepklein dingetje dat ietsje beter wordt misschien wat druk van de ketel neemt.
Terug in je raampje komen is erg veel gevraagd en onmogelijk gezien de huidige chaos.
Maar wat kan je therapeute je wel bieden waar misschien iets om jou ook behoefte aan heeft?
Welk stuk kan ze wel erkenning geven?
Ik neem aan dat je alle regulatie en in het hier en nu blijf trucjes al 1000 keer gehoord en geprobeerd hebt.
En ik weet dat in crisis niets lijkt te helpen, de herbrlevingen overal doorheen schieten. Alles machteloos, zinloos, uitzichtloos en verschrikkelijk onmogelijk is. De angst en pijn zo zo zo zo zo groot. Te groot.
Zo groot dat je ze niet kan verdragen, voelen, niet eens kan benoemen omdat ze te bedreigend zijn. Ze mogen er niet zijn, kunnen er niet zijn, want dat zit ondraaglijk zijn.
De continue strijd ertegen, terwijl het er Is. Eigenlijk niet te ontkennen, maar accepteren kán niet. Toelaten niet. Het moet gewoon stoppen. Nu allemaal stoppen. Meteen.
En niemand is te vertrouwen, nog meer angst. Bijna paranoia. Want je moet ook hyperalert zijn en alles en iedereen in de gaten houden, want anders...
Of misschien is crisis voor jou iets anders.
Vul ik veel teveel in.
Zeg het dan vooral.
Maar weet dat mijn stukje vanuit dit referentiekader geschreven is.
Niet vanuit enige poging om het beter te weten, of je het idee te geven dat je ook maar iets niet goed doet.
Ik weet alleen dat ik zelf in een crisis niet meer helder denk. Veiligheid, rust en co regulatie nodig heb.
Het liefst echte verbinding met een veilig iemand, of iemand bij wie ik me veilig genoeg en gezien voel.
En eigenlijk zorg.
Maar dat vind ik ontzettend lastig. Ik vind zelf het toelaten van co regulatie, een veilig persoon en rust aan heel heel heel ingewikkeld.
Juist in angst duw ik alles en iedereen van me weg en kan ik niet goed eerlijk zijn, verbinding maken, warmte of zorg toelaten.
Daarom hoop ik dat je therapeute je een piepklein beetje kan (co) reguleren. Een flintertje verbinding kan maken toch. Een stukje zien.
Zodat er een piepklein beetje minder heftigheid is.
Een pietsje minder alleen. Heel even.
Omdat dat verschil maakt.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in