Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
woensdag 29 juli 2026 om 16:48
Bedankt voor je toelichting. Ik snap dat het niet alleen om het ontbreken van een sociaal netwerk gaat, maar juist om de optelsom van alles; de trauma’s, de depressies, de eenzaamheid en de behandelmoeheid.Almostdone schreef: ↑29-07-2026 16:02Hoi,
Het klopt dat mijn leven leefbaar was toen zoon nog in mijn leven was. Dat is mijn breekpunt geweest.
Wat ik ook al eerder schreef, dat moment heeft heel veel " slapende " trauma s wakker gemaakt. En die zijn er nog steeds. Zelfs meer dan toen.
Dus ik wil geen euthanasie ivm ontbreken van sociaal netwerk en sociale activiteiten.
Het is alles bijelkaar.
Dingen versterken elkaar ook.
De hulpverleners/ artsen die niet tegen euthanasie zijn schatten mijn kans groot in.
De zorg die er nodig is om mij te kunnen behandelen is er niet. Wel behandeling maar dan geen zorg om mij op te vangen. Jiet voldoende. En geen sociaal netwerk..
Ik ben ook behandel moe. Elke keer weer alles geven en hopen op..
Maar het is dus zeker niet een kwestie van sociaal netwerk creëren. Wat overigens ook nog best lastig is . Het zou mijn leven wel fijner maken.
Omdat je eerder schreef dat die sociale tegenhanger je leven destijds nog wel draaglijk maakte, hoopte ik ergens dat zoiets misschien ook nu nog iets zou kunnen verzachten. Maar uit jouw reactie begrijp ik dat, zelfs als dat er weer zou zijn, de pijn en de uitputting voor jou te groot blijven. Dat vind ik echt heel verdrietig om te lezen.
Wat mij daarin vooral raakt, is hoe eenzaam zo’n traject voor je moet zijn. Ongeacht hoe de toekomst eruitziet, wens ik je oprecht toe dat de tijd die voor je ligt zo aangenaam en comfortabel mogelijk mag zijn.
En ik hoop ook dat dit topic je iets mag brengen. Al is het maar een luisterend oor, een mooi gesprek, een praktisch gebaar of meer als je daar behoefte aan hebt.
woensdag 29 juli 2026 om 16:48
Dan is er alleen mijn ambulant begeleider. Ze gaan dat goed werkende team na volgende week heroverwegen. Dus of het blijft is sowieso maar de vraag.
Alleen dit al, zo steeds maar onzekerheden voor mij opwerpen , ik trek het niet meer.
Ik besef echt dat het nadelen heeft als ggz uit beeld is . Ze brengen nu alleen maar schade toe en blijven doorgaan .
Wat ik ook aangeef ze doen er niets mee.
woensdag 29 juli 2026 om 16:57
Over hem hebben is echt prima!
Suggesties wat ik zou kunnen doen, proberen dat vind ik lastig. Niet dat ik het niet waardeer maar het is om een of andere reden heel confronterend. Ik ga weer twijfelen.. nog 1 keer dan ? Misschien.
En de teleurstelling is elke keer zo naar.
woensdag 29 juli 2026 om 18:07
Nee. Dat is voor jou en je zoon allebei niet goed.
Je hebt de deur wagenwijd open gezet neem ik aan, laten weten dat je van hem houdt en hoe welkom hij is.
Nu is het voor de gezondheid van jullie allebei denk ik beter om even 'anders vast te houden' (niet loslaten. Hij heeft jou ook heus niet losgelaten. We weten allemaal dat je je moeder niet los kan laten, al zou je het willen).
Op afstand, in je hart.
Maar zodat jouw wond niet opnieuw open gaat door hoop en verwarring, eventueel ontsteken bij afwijking. En hij heeft tijd en ruimte nodig om zelf te voelen en te ontdekken hoe jij jou vast wil houden. Al is dat nog zo oneerlijk.
Een zieke ouder, een ouder die dood wil, dat is al heftig genoeg om mee te dealen zonder loyaliteitsconflict en manipulatie. Juist wat je nu doet vind ik ontzettend veel liefde. Hem tijd en ruimte geven, terwijl je hart en je deur open staan.
Verder klinkt het alsof je enorm vanuit emotie handelt momenteel.
Wat ik echt snap, gezien hoe je je voelt, de crisis, de hopeloosheid, en de triggerende opmerking van je therapeute.
Wat was het fijn geweest als ze gewoon gezegd had:
'Jeetje. Ik merk dat mijn opmerking je ontzettend raakt, boos maakt en ook onze band ondermijnd.
Wat moet dat eenzaam en heftig zijn zeg.
En ik snap ook echt dat je je onheus behandeld voelt. En hoe ontzettend heftig dat moet zijn, en frustrerend.
Alleen kunnen wij het daar in onze sessie nu beter niet over hebben omdat ik jou dan niet goed kan helpen. Er moet eerst boven een knoop doorgehakt worden.
Ik kan je wel .... bieden, maar misschien is dat niet waar jij nu het meeste behoefte aan hebt?
Als we het stukje rondom de voor jou nu niet werkende regeling even kunnen pauzeren, zullen we dan samen kijken of onze band wat hersteld kan worden en hoe ik je wel kan steunen momenteel?'
Ik heb nu voor het eerst in mijn leven een regiebehandelaar die op deze manier op mijn paniek en wegduwen reageert. Op bijna alles.
En hoe zij woorden geeft aan mijn gevoel, bevestiging heeft dat wij nog oke zijn, ze mij of mijn acties niet afkeurt maar begrijpt, en hoe zij verbinding probeert te zoeken, juist als het bij mij niet goed gaat, dat maakt zoveel verschil.
Hiervoor vaak duidelijk afkeuring of maatregel bij destructief gedrag. Wat de schaamte en schuld erover zo groot maakte dat ik zelf ging geloven dat ik er geen behoefte aan had, al die gekkigheid niet nodig had.
Ja. Want zo werkt het ook echt, gewoon stoppen met je coping terwijl het probleem blijft bestaan...
En hulp die anders werd als het met mij echt niet goed ging. Waarschijnlijk spanning, of bezorgdheid, of iets wat bij haar getriggerd werd.
Maar het maakte de paniek bij mij groter, want het voelde als afwijzing. Verkeerd doen. In de steek gelaten worden. Terwijl het waarschijnlijk machteloosheid was, of in elk geval iets van haar.
Alleen pikte ik dat haarfijn op en waar jij boos wordt en de boel afkapt, trek ik me terug, ga zeggen dat het prima gaat, en maak mezelf wijs dat ze niet te vertrouwen is, van me walgt en boos is. Van alles.
Wat ik wil zeggen:
Je therapeute, al is ze dan niet crisisbestendig, heeft vast ook dingen waarmee ze je wel kan helpen. Waar ze goed in is, wat je in haar waardeert en je even staande houdt?
Het is niet zo zwart wit als het nu voelt. Hoewel ik begrijp dat je haar weg wilt duwen.
Ze doet net of ze je niet begrijpt, kwetst je, en je voelt je in de de steek gelaten op een moment dat je haar zo hard nodig hebt.
Net als door je regiebehandelaar en de geneesheer directeur.
Het raakt je diep, zet je klem, maakt je weer net zo klein en machteloos als ooit eens.
Wat ontzettend naar en eenzaam en verdrietig voor je!
Het is zo logisch dat je uit Instinct alles weg wil duwen, vecht en boost omdat aanval nu eenmaal de beste verdediging is. En verdomme, wat heb je nu aan hulp die je niet helpt als het nodig is..
Graag of helemaal niet, je hebt misschien het idee dat je beter af bent zonder ze. Dan weet je tenminste wat je (niet) hebt.
Wat moeten ze je teleurgesteld hebben, die mensen die je met veel moeite een stukje van je hart hebt laten zien.... Die je ondanks alle alarmen en angst toch een beetje toegelaten hebt.
Waar je misschien wat hoop op had? Klein beetje gevoel voor kreeg?
Doodeng. Vreselijk. Alleen dat is al een logische reden om de boel af te sluiten of op te blazen als je zo vaak gekwetst bent.
Maar....
Buiten al deze heftige gevoelens en de coping van boos worden en wegduwen, kan je wel wat steun gebruiken....
Zou het je lukken om aan te geven aan je therapeute welke reactie van haar helpend was geweest?
Dat je nog steeds boos en gekwetst bent, maar dat het misschien verstandig is om eens samen te kijken naar wat ze je wel kan bieden?
Welke behoeftes er nu zo ontkent worden?
Welke angst nu zo groot is dat het ondraaglijk is, en je haar wegstuurt?
Mischien is dat niet mogelijk hoor. En praat ik onzin. Of misschien past haar werkwijze echt niet bij wat jij nodig hebt.
Je hebt de deur wagenwijd open gezet neem ik aan, laten weten dat je van hem houdt en hoe welkom hij is.
Nu is het voor de gezondheid van jullie allebei denk ik beter om even 'anders vast te houden' (niet loslaten. Hij heeft jou ook heus niet losgelaten. We weten allemaal dat je je moeder niet los kan laten, al zou je het willen).
Op afstand, in je hart.
Maar zodat jouw wond niet opnieuw open gaat door hoop en verwarring, eventueel ontsteken bij afwijking. En hij heeft tijd en ruimte nodig om zelf te voelen en te ontdekken hoe jij jou vast wil houden. Al is dat nog zo oneerlijk.
Een zieke ouder, een ouder die dood wil, dat is al heftig genoeg om mee te dealen zonder loyaliteitsconflict en manipulatie. Juist wat je nu doet vind ik ontzettend veel liefde. Hem tijd en ruimte geven, terwijl je hart en je deur open staan.
Verder klinkt het alsof je enorm vanuit emotie handelt momenteel.
Wat ik echt snap, gezien hoe je je voelt, de crisis, de hopeloosheid, en de triggerende opmerking van je therapeute.
Wat was het fijn geweest als ze gewoon gezegd had:
'Jeetje. Ik merk dat mijn opmerking je ontzettend raakt, boos maakt en ook onze band ondermijnd.
Wat moet dat eenzaam en heftig zijn zeg.
En ik snap ook echt dat je je onheus behandeld voelt. En hoe ontzettend heftig dat moet zijn, en frustrerend.
Alleen kunnen wij het daar in onze sessie nu beter niet over hebben omdat ik jou dan niet goed kan helpen. Er moet eerst boven een knoop doorgehakt worden.
Ik kan je wel .... bieden, maar misschien is dat niet waar jij nu het meeste behoefte aan hebt?
Als we het stukje rondom de voor jou nu niet werkende regeling even kunnen pauzeren, zullen we dan samen kijken of onze band wat hersteld kan worden en hoe ik je wel kan steunen momenteel?'
Ik heb nu voor het eerst in mijn leven een regiebehandelaar die op deze manier op mijn paniek en wegduwen reageert. Op bijna alles.
En hoe zij woorden geeft aan mijn gevoel, bevestiging heeft dat wij nog oke zijn, ze mij of mijn acties niet afkeurt maar begrijpt, en hoe zij verbinding probeert te zoeken, juist als het bij mij niet goed gaat, dat maakt zoveel verschil.
Hiervoor vaak duidelijk afkeuring of maatregel bij destructief gedrag. Wat de schaamte en schuld erover zo groot maakte dat ik zelf ging geloven dat ik er geen behoefte aan had, al die gekkigheid niet nodig had.
Ja. Want zo werkt het ook echt, gewoon stoppen met je coping terwijl het probleem blijft bestaan...
En hulp die anders werd als het met mij echt niet goed ging. Waarschijnlijk spanning, of bezorgdheid, of iets wat bij haar getriggerd werd.
Maar het maakte de paniek bij mij groter, want het voelde als afwijzing. Verkeerd doen. In de steek gelaten worden. Terwijl het waarschijnlijk machteloosheid was, of in elk geval iets van haar.
Alleen pikte ik dat haarfijn op en waar jij boos wordt en de boel afkapt, trek ik me terug, ga zeggen dat het prima gaat, en maak mezelf wijs dat ze niet te vertrouwen is, van me walgt en boos is. Van alles.
Wat ik wil zeggen:
Je therapeute, al is ze dan niet crisisbestendig, heeft vast ook dingen waarmee ze je wel kan helpen. Waar ze goed in is, wat je in haar waardeert en je even staande houdt?
Het is niet zo zwart wit als het nu voelt. Hoewel ik begrijp dat je haar weg wilt duwen.
Ze doet net of ze je niet begrijpt, kwetst je, en je voelt je in de de steek gelaten op een moment dat je haar zo hard nodig hebt.
Net als door je regiebehandelaar en de geneesheer directeur.
Het raakt je diep, zet je klem, maakt je weer net zo klein en machteloos als ooit eens.
Wat ontzettend naar en eenzaam en verdrietig voor je!
Het is zo logisch dat je uit Instinct alles weg wil duwen, vecht en boost omdat aanval nu eenmaal de beste verdediging is. En verdomme, wat heb je nu aan hulp die je niet helpt als het nodig is..
Graag of helemaal niet, je hebt misschien het idee dat je beter af bent zonder ze. Dan weet je tenminste wat je (niet) hebt.
Wat moeten ze je teleurgesteld hebben, die mensen die je met veel moeite een stukje van je hart hebt laten zien.... Die je ondanks alle alarmen en angst toch een beetje toegelaten hebt.
Waar je misschien wat hoop op had? Klein beetje gevoel voor kreeg?
Doodeng. Vreselijk. Alleen dat is al een logische reden om de boel af te sluiten of op te blazen als je zo vaak gekwetst bent.
Maar....
Buiten al deze heftige gevoelens en de coping van boos worden en wegduwen, kan je wel wat steun gebruiken....
Zou het je lukken om aan te geven aan je therapeute welke reactie van haar helpend was geweest?
Dat je nog steeds boos en gekwetst bent, maar dat het misschien verstandig is om eens samen te kijken naar wat ze je wel kan bieden?
Welke behoeftes er nu zo ontkent worden?
Welke angst nu zo groot is dat het ondraaglijk is, en je haar wegstuurt?
Mischien is dat niet mogelijk hoor. En praat ik onzin. Of misschien past haar werkwijze echt niet bij wat jij nodig hebt.
woensdag 29 juli 2026 om 18:18
Meisje toch. Gewoon, meisje toch omdat ik niet zo goed weet wat ik moet zeggen.Almostdone schreef: ↑29-07-2026 16:57Over hem hebben is echt prima!
Suggesties wat ik zou kunnen doen, proberen dat vind ik lastig. Niet dat ik het niet waardeer maar het is om een of andere reden heel confronterend. Ik ga weer twijfelen.. nog 1 keer dan ? Misschien.
En de teleurstelling is elke keer zo naar.
Ik ben mij er eentje
woensdag 29 juli 2026 om 18:35
Almostdone, ik heb al vaak berichtjes getypt in je topic en weer weggehaald omdat het voor mijn gevoel nooit de lading dekt. En anderen hier het veel mooier en beter kunnen verwoorden.
Maar wil je laten weten dat ik het vreselijk voor je vind dat je, juist nu je aan het eind van je latijn bent en niet meer wil, moet opboksen tegen een onwelwillende ggz naast alle andere trauma's die er al spelen in je leven. Het is echt een gotspe hoe slecht de ggz dit aanpakt en je daardoor nog verder over de kling jaagt, terwijl het enige wat je wil rust is. Het maakt me plaatsvervangend boos en intens verdrietig, want het is onmenselijk hoe er met jou wordt omgegaan.
Ik leef enorm met je mee, blijf je topic volgen en hoop dat je snel op een menswaardige manier afscheid kan nemen
En wat ontzettend fijn dat je hier zo'n warm bad en dag en nacht een luisterend oor hebt gevonden.
Maar wil je laten weten dat ik het vreselijk voor je vind dat je, juist nu je aan het eind van je latijn bent en niet meer wil, moet opboksen tegen een onwelwillende ggz naast alle andere trauma's die er al spelen in je leven. Het is echt een gotspe hoe slecht de ggz dit aanpakt en je daardoor nog verder over de kling jaagt, terwijl het enige wat je wil rust is. Het maakt me plaatsvervangend boos en intens verdrietig, want het is onmenselijk hoe er met jou wordt omgegaan.
Ik leef enorm met je mee, blijf je topic volgen en hoop dat je snel op een menswaardige manier afscheid kan nemen
En wat ontzettend fijn dat je hier zo'n warm bad en dag en nacht een luisterend oor hebt gevonden.
woensdag 29 juli 2026 om 18:45
Almostdone schreef: ↑29-07-2026 16:20Ze heeft laten weten dat ze het vervelend voor mij vindt dat ik me niet gehoord en gezien voel...
Ik had uur geleden afspraak met haar staan. Niet geweest. Geen reactie van ggz.
Volgende week is regiebehandelaar terug. Die mag mijn ontslagbrief schrijven.
Ggz is voor te onbetrouwbaar en onveilig gebleken en niet 1 keer of 2 of 3 maar vaak, heel vaak.
Het maakt meer stuk dan dat het helpt. Hoe triest die conclusie ook is.
Of ik een officiële klacht in ga dienen weet ik nog niet. Heeft het zin? Heb ik er iets aan ?
Ik denk van niet. En zo blijft alles zoals het was..
Weet je wat mij opvalt in wat jij zegt en wat ik ook ervaar in contact met bepaalde hulpverleners? Dat ze zichzelf niet als onderdeel zien van jullie contact. Ik voel dat als totaal niet serieus genomen en geen oprecht contact. Sommige mensen( clienten) hebben dat niet nodig denk ik. Ik heb juist dat oprechte contact nodig en jij mss ook?
Ik heb nu ook een probleem met 1. Maar zij voelt zich geen onderdeel enschuift alles naar mij. Praat ook in woorden als: je mag alles met me bespreken. Ik denk dat anderen niet het verschil voelen. Maar het voelt zo alsof ik 100% verantwoordelijk ben voor ons contact en wat daar gebeurt ipv dat zij ook oprecht geinteresseerd is in het contact goed houden. Het boeit haar gewoon niks
Ik kan het nu niet écht uitleggen want dat wordt teveel tekst in jouw topic en is niet relevant maar als ik voor mezelf spreek denk ik dat een andere houding en echt oprecht contact heel veel verschil kan maken.
Heb jij dat ook dat zoiets heel veel verschil maakt voor jou?
Is dan mss een andere instelling nog een optie? Hopelijk zijn daar wel oprechte hulpverleners? Ze bestaan wel. Ik heb in datzelfde team wel 1, mogelijk 2 andere die wel echt geven om ons contact en wel ook moeite doen om "conflicten" op te lossen en zichzelf daar ook bij meenemen ipv alles naar mij kaatsen
woensdag 29 juli 2026 om 19:15
Snap ik en is , uiteraard, helemaal goed.
Wat schrijf je raak ! Midden in de roos !
Therapeute heeft absoluut hele fijne kanten! Lief, warm, betrokken.
Met haar heb ik de minste moeite. Het is vooral de ggz als instituut en een aantal mensen die er al veel te lang werken en zichzelf veel te belangrijk zijn gaan vinden.
Regiebehandelaar die het allemaal met de beste intenties doet maar echt heel slordig werkt. Niet soms iets vergeet maar heel vaak. Als je dan zegt , je bent dit vergeten te doen dan schrijft ze het op en .. vergeet..
En dat kan rustig 4 keer zo doorgaan.
De gevolgen, zoals nu, zijn groot en vooral voor mij nadelig. Ik ben dus vooral de ggz zat.
We hadden , eindelijk, een team.. het loopt en kaboem weg team en moet opnieuw besproken worden.
Mijn behoefte is dan hart luchten. Dat wil therapeute niet. En ik zie dan ook echt niet wat ik bij haar moet. Over de warmte, of zij nu ook veel ijsjes eet ?
Ze heeft mijn afwezigheid incl mailwisseling in rapportage gezet.
Het nergens anders terecht kunnen helpt ook niet echt. Vakantie periode is op z n top nu. Bijna niemand aanwezig.
Ik heb overigens aan therapeute gevraagd wat ze dan wel in de sessie wil.. geen reactie .
En wat betreft zoon.. ja hij is meer dan welkom !
Als ik terugkijk op bijna 16 jaar voor hem zorgen kan ik niet ontkennen dat mijn toen " slechts" depressies impact op hem hebben gehad. En dat het niet ideaal was!
Wel heb ik altijd alles gedaan om hem daar zo weinig mogelijk van mee te laten maken.
Het dood willen en euthanasie is van nadat hij weg js gegaan. En de mail die ik hem heb gestuurd om hem te informeren is de meest zware mail die ik ooit heb verstuurd.
Arme jongen..
Ik vond en vind dat het wel de beste optie was. Hij heeft er recht op om het te weten zodat hij keuzes kan maken gebaseerd op deze info.
En ja het heeft hem geraakt! Verschrikkelijk om te doen! Het was de minst slechte optie, maar nog steeds een enorm heftige!
Voor hem ben ik bereid om concessies te doen . Wat ik al eerder schreef hij mag nóóit zich verantwoordelijk voelen of worden voor mijn welzijn.
Ik hoop dat hij niet met vragen blijft zitten. Of nog erger, spijt.
Wat betreft therapeute, het was al geen behandeling meer maar begeleiding. Kan dat please gewoon zonder gezeik en bizarre conclusies.
Het gaat nóóit lang goed, en het is vaak zo gemakkelijk te voorkomen. Doe gewoon je werk. Moet je vervanging regelen, doe dat dan gewoon. Het is niet zo ingewikkeld.
En als organisatie, als iemand een hele normale vraag stelt, waar moet ik zijn . Maak daar dan niet een hele drama film van ! Je kijkt wie er kan vervangenen klaar.
En als iedereen van het team aangeeft dat er geen ruzie is dan is de kans best groot dat er dus geen ruzie is. Zeggen dat het er wel is en dat daardoor alles on hold gaat is best gek.
Wat wil de ggz dat ik doe ?
Ik ga binnenkort dood, ik heb echt geen tijd voor deze onzin. Ik wil de beloofde aangename tijd. Klaar, punt,
Ik ben moe... doodmoe.
woensdag 29 juli 2026 om 19:29
Therapeute is wel oprecht geïnteresseerd maar er is ook afstand . Dat zit in kleine dingen. Ze luistert vaak niet goed. Vanaf het begin ben ik open geweest over euthanasie. Pas na een half jaar drong het tot haar door dat ik echt in traject zit , ik had bepaalde fases gewoon besproken. Ze dacht steeds dat het een vaag plan was.*jaline schreef: ↑29-07-2026 18:45Weet je wat mij opvalt in wat jij zegt en wat ik ook ervaar in contact met bepaalde hulpverleners? Dat ze zichzelf niet als onderdeel zien van jullie contact. Ik voel dat als totaal niet serieus genomen en geen oprecht contact. Sommige mensen( clienten) hebben dat niet nodig denk ik. Ik heb juist dat oprechte contact nodig en jij mss ook?
Ik heb nu ook een probleem met 1. Maar zij voelt zich geen onderdeel enschuift alles naar mij. Praat ook in woorden als: je mag alles met me bespreken. Ik denk dat anderen niet het verschil voelen. Maar het voelt zo alsof ik 100% verantwoordelijk ben voor ons contact en wat daar gebeurt ipv dat zij ook oprecht geinteresseerd is in het contact goed houden. Het boeit haar gewoon niks
Ik kan het nu niet écht uitleggen want dat wordt teveel tekst in jouw topic en is niet relevant maar als ik voor mezelf spreek denk ik dat een andere houding en echt oprecht contact heel veel verschil kan maken.
Heb jij dat ook dat zoiets heel veel verschil maakt voor jou?
Is dan mss een andere instelling nog een optie? Hopelijk zijn daar wel oprechte hulpverleners? Ze bestaan wel. Ik heb in datzelfde team wel 1, mogelijk 2 andere die wel echt geven om ons contact en wel ook moeite doen om "conflicten" op te lossen en zichzelf daar ook bij meenemen ipv alles naar mij kaatsen
Staat allemaal in dossier. En als ik in crisis raak bij haar in haar kamer dan is ze druk met tissues aanbieden, glaasje water halen , kussentje naast me neer leggen. Naast me zitten maar slechts heel kort schouder of been aanraken. Ze is lief maar raakt zelf half in crisis.
Ik weet het gewoon niet meer. Al dat gedoe steeds. Stop daar nou mee.
Is ze slecht? Zeker niet! Ze is bij mijn kern gekomen en dat js best uniek en dus heel knap !!
Ik wil euthanasie.. en rap een beetje.
woensdag 29 juli 2026 om 19:30
Almostdone schreef: ↑29-07-2026 19:29Therapeute is wel oprecht geïnteresseerd maar er is ook afstand . Dat zit in kleine dingen. Ze luistert vaak niet goed. Vanaf het begin ben ik open geweest over euthanasie. Pas na een half jaar drong het tot haar door dat ik echt in traject zit , ik had bepaalde fases gewoon besproken. Ze dacht steeds dat het een vaag plan was.
Staat allemaal in dossier. En als ik in crisis raak bij haar in haar kamer dan is ze druk met tissues aanbieden, glaasje water halen , kussentje naast me neer leggen. Naast me zitten maar slechts heel kort schouder of been aanraken. Ze is lief maar raakt zelf half in crisis.
Ik weet het gewoon niet meer. Al dat gedoe steeds. Stop daar nou mee.
Is ze slecht? Zeker niet! Ze is bij mijn kern gekomen en dat js best uniek en dus heel knap !!
Ik wil euthanasie.. en rap een beetje.
woensdag 29 juli 2026 om 21:57
Ik zou eerst vragen wat jij nodig bent van mij. . En aangeven dat ik er ben om je te helpen.
Weet jij aan te geven wat je van mijj wilt dan doe ik dat.
Weet jij het op dat moment dat niet aan te geven dan ga ik dingen voorstellen en je hoeft alleen ja of nee te knikken.
Dat kan van alles zijn.. wil je mijn nabijheid voelen ?
Zullen we samen ademen? Ja? Volg mij maar.
Ik zou de leiding nemen en jou vooral het gevoel willen geven dat het oke is en goed komt. Je bent niet alleen.
Ken ik je langer dan weet ik waarschijnlijk beter welke opties voor jou fijn zijn .
Leiding nemen maar jouw grens heel erg in de gaten houden.
En dat leiding nemen doe ik bewust . Ik ben je houvast en kan dat aan.
Afhankelijk van hoe snel of minder snel je weer rustiger bent geef ik ff ruimte om bij te komen. Haal wat te drinken , ff bijkomen.
En dan jou ruimte geven om te delen als je dat wil. En daarna zal ik nog aangeven wat ik heb gezien. En eventueel waar ik de volgende keer mee verder zou willen.
Dat ik graag morgen ff incheck als dat voor jou oke is. Bewust zo en niet het bij jou neerleggen . Maar uiteraard mag je nee zeggen .²
En dit is waarschijnlijk ook exact wat ik graag zou willen. Het mag er zijn , en begeleider % therapeut weet wat te doen en schiet niet zelf half jn paniek. Dat voelt minder veilig .
Weet jij aan te geven wat je van mijj wilt dan doe ik dat.
Weet jij het op dat moment dat niet aan te geven dan ga ik dingen voorstellen en je hoeft alleen ja of nee te knikken.
Dat kan van alles zijn.. wil je mijn nabijheid voelen ?
Zullen we samen ademen? Ja? Volg mij maar.
Ik zou de leiding nemen en jou vooral het gevoel willen geven dat het oke is en goed komt. Je bent niet alleen.
Ken ik je langer dan weet ik waarschijnlijk beter welke opties voor jou fijn zijn .
Leiding nemen maar jouw grens heel erg in de gaten houden.
En dat leiding nemen doe ik bewust . Ik ben je houvast en kan dat aan.
Afhankelijk van hoe snel of minder snel je weer rustiger bent geef ik ff ruimte om bij te komen. Haal wat te drinken , ff bijkomen.
En dan jou ruimte geven om te delen als je dat wil. En daarna zal ik nog aangeven wat ik heb gezien. En eventueel waar ik de volgende keer mee verder zou willen.
Dat ik graag morgen ff incheck als dat voor jou oke is. Bewust zo en niet het bij jou neerleggen . Maar uiteraard mag je nee zeggen .²
En dit is waarschijnlijk ook exact wat ik graag zou willen. Het mag er zijn , en begeleider % therapeut weet wat te doen en schiet niet zelf half jn paniek. Dat voelt minder veilig .
woensdag 29 juli 2026 om 22:35
Almost, je schrijft inderdaad heel liefdevol over je zoon. Het respecteren van zijn gevoel. Zijn behoeften boven de jouwe plaatsen, al zou je het zo graag allemaal anders willen. Dat getuigt van een diepe moederliefde. Ik vind dat Avocadeau het mooi omschrijft; elkaar anders vasthouden.
Ik vind het erg voor je, dat je je zo in de steek gelaten voelt door de GGZ. Dat zij je niet kunnen ondersteunen, begeleiden in deze periode. Het zou toch zo fijn zijn, en belangrijk, als de GGZ een baken kan zijn, een reddingsboei om aan vast te kunnen houden totdat de euthanasie rond is. Dat gun ik je zo. Hou je taai en ik wens je een nacht toe met slaap en rust.
Ik vind het erg voor je, dat je je zo in de steek gelaten voelt door de GGZ. Dat zij je niet kunnen ondersteunen, begeleiden in deze periode. Het zou toch zo fijn zijn, en belangrijk, als de GGZ een baken kan zijn, een reddingsboei om aan vast te kunnen houden totdat de euthanasie rond is. Dat gun ik je zo. Hou je taai en ik wens je een nacht toe met slaap en rust.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in