Psyche
alle pijlers
Mijn moeder draait volledig door
vrijdag 2 februari 2018 om 17:55
Ik ben op een punt gekomen dat ik het niet meer weet...
Om een beeld te schetsen: Ik ben nu 26 jaar en mijn moeder heeft al problemen met alcoholisme sinds ik me kan herinneren. Ik ben alleen met haar opgegroeid, verder geen broers en zussen. Verder heeft ze ook persoonlijke problemen: lange tijd werkloos, geen partner (wat ze wel graag wilt), last van eenzaamheid, geldproblemen en ik ben ondertussen ook geëmigeerd (wat ze vreselijk vindt)... Daarnaast heeft ze een moeilijke persoonlijkheid. Er is niemand met wie ze nooit ruzie mee heeft gemaakt, ze scheldt mensen uit, voornamelijk als ze dronken is. Bijna al haar banen in haar leven zijn geëindigd met ruzie en haar familie is haar ondertussen ook zat. Soms scheldt ze voorbijgangers uit op straat, maar dan is ze meestal wel dronken. Ik weet dat je geen diagnoses mag geven zonder er een diagnose is (wat ook nooit zal gebeuren want ze is absoluut ANTI psychologen ed), maar om het 'netjes' te zeggen heeft ze wat borderline-trekjes.
Het gaat altijd op en af met haar. Ze kan absoluut de lieve, warme moeder zijn. Dan komt langzaam weer mijn vertrouwen terug en soms vertel ik haar iets persoonlijks. Helaas keert dat altijd weer tegen me, bijvoorbeeld nu in mijn huwelijk. Mijn moeder heeft op een of andere manier een vreselijke hekel heeft aan mijn man. Waarom weet ik niet - ze was ontzettend vriendelijk de laatste keer dat ze hier voor 10 dagen bij ons logeerde. Een paar weken daarna sprak ik mijn moeder op skype waar ze zeer negatieve dingen zei over mijn man -details daargelaten- maar het kwam erop neer dat hij mij manipuleert, dat hij mij van haar af wil pakken, dat hij tussen de relatie stookt van mij en mijn moeder, en allerlei scheldwoorden. Twee weken later ong., toen ze weer nuchter was geworden, kreeg ze spijt. Ik heb het haar vergeven, want ik had er ook geen zin meer in. Maar dan weer een aantal weken later kreeg hij een hele scheldpartij naar hem toe geslingerd via messenger. Zelfde verhaal: we hebben een stevig gesprek gehad nadat ze na ong. 10 dagen weer nuchter was. Ook weer vergeven. Vorige week was ik weer naar Nederland gekomen. Tijdens dat tripje heeft ze mijn man vernederd waar mijn vrienden bij waren, gescholden, hysterisch gedaan, gehuild, geschreeuwd, al drinkend en blowend... Daarna schreef ze mijn man weer op messenger dat ze samen met mijn ex hem in elkaar komt slaan (ze zou mijn ex dus contacteren en ons adres doorgeven), dat ze persoonlijk het vliegtuig pakt om hem in elkaar te rammen, en ga zo maar door; ze heeft het telefoonnummer van zijn vader gevonden en hem opgebeld en meerdere berichten gestuurd (en bemoeide zich met geldzaken tussen man en zijn vader en over de erfenis); ze heeft ook twee van mijn goede vrienden gebeld; ze heeft mijn oma afgelopen week weer telefonisch helemaal uitgescholden en een oude vriendin van mijn moeder (waar ik soms een wijntje mee drink als ik in NL ben) via facebook -op haar wall- uitgescholden "zodat iedereen kan lezen hoe ze werkelijk in elkaar zit" en nadat zij dat had geblokkeerd ging ze verder op de wall van haar vrienden. Alles open en bloot, en ontzettend gêntant.
Dit is alleen even van de laatste dagen, maar ze is al heeeel vaak erg ver gegaan. Ik heb ontzettend veel met haar meegemaakt. Ik heb vaker mijn grenzen verlegd, maar nu kan ze wat mij betreft gearresteerd worden. Ik weet het écht niet meer, ik heb het zó gehad. Ze is in 2015 wel eens opgenomen geworden omdat het crisisteam langskwam, maar dat was zo eenvoudig niet. Voornamelijk omdat ze totaal niet meewerkt. Ze is een keer naar AA gegaan en één keer naar een psycholoog. Ze wil absoluut geen hulp en is erg tegen de psychiatrie. Ik heb vandaag haar huisarts gebeld, maar eigenlijk kan ik niet zoveel doen. Ik zou het liefst mijn handen van haar aftrekken, maar ze MOET stoppen met iedereen om mij heen contacteren en ze gaat alleen verder als ik haar niet contacteer. Op dit moment probeert ze er alles aan om te stoken tussen mij en mijn man, trekt onze familie en vrienden erbij en als er geen 'medewerking' of erkenning is van hun kant, krijgen zij ook de volle laag. Met haar praten lukt niet. Ik belde haar vandaag al op om rustig uit te leggen dat ik het niet fijn vind wat ze aan het doen is, maar ze was erg dronken en begon meteen te schreeuwen.
Ik kan natuurlijk wel door blijven vertellen, maar het is al zo'n lang verhaal geworden. Iemand die dit herkent? Ik weet niet meer wat te doen. Ik ben bang dat ze zichzelf iets gaat aandoen en ik weet dat als ik haar vertel dat ik het contact met haar wil verbreken die angst een heel stuk dichterbij zou komen. Anderzijds... Ik hoef haar niet meer te zien of te spreken, al die negativiteit kan ik niet meer aan. Ze draait volledig door en lijkt erin te blijven hangen. Spijt lijkt ze ook niet meer te hebben (hoeft van mij ook niet, want vergeven zal ik niet meer doen, maar het zegt iets over 'hoe ver' ze nu is). Heeft iemand enig idee hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Of kan ik toch bepaalde stappen ondernemen? Want gewoon praten met haar werkt echt niet meer...
Bedankt allemaal voor het lezen.
Om een beeld te schetsen: Ik ben nu 26 jaar en mijn moeder heeft al problemen met alcoholisme sinds ik me kan herinneren. Ik ben alleen met haar opgegroeid, verder geen broers en zussen. Verder heeft ze ook persoonlijke problemen: lange tijd werkloos, geen partner (wat ze wel graag wilt), last van eenzaamheid, geldproblemen en ik ben ondertussen ook geëmigeerd (wat ze vreselijk vindt)... Daarnaast heeft ze een moeilijke persoonlijkheid. Er is niemand met wie ze nooit ruzie mee heeft gemaakt, ze scheldt mensen uit, voornamelijk als ze dronken is. Bijna al haar banen in haar leven zijn geëindigd met ruzie en haar familie is haar ondertussen ook zat. Soms scheldt ze voorbijgangers uit op straat, maar dan is ze meestal wel dronken. Ik weet dat je geen diagnoses mag geven zonder er een diagnose is (wat ook nooit zal gebeuren want ze is absoluut ANTI psychologen ed), maar om het 'netjes' te zeggen heeft ze wat borderline-trekjes.
Het gaat altijd op en af met haar. Ze kan absoluut de lieve, warme moeder zijn. Dan komt langzaam weer mijn vertrouwen terug en soms vertel ik haar iets persoonlijks. Helaas keert dat altijd weer tegen me, bijvoorbeeld nu in mijn huwelijk. Mijn moeder heeft op een of andere manier een vreselijke hekel heeft aan mijn man. Waarom weet ik niet - ze was ontzettend vriendelijk de laatste keer dat ze hier voor 10 dagen bij ons logeerde. Een paar weken daarna sprak ik mijn moeder op skype waar ze zeer negatieve dingen zei over mijn man -details daargelaten- maar het kwam erop neer dat hij mij manipuleert, dat hij mij van haar af wil pakken, dat hij tussen de relatie stookt van mij en mijn moeder, en allerlei scheldwoorden. Twee weken later ong., toen ze weer nuchter was geworden, kreeg ze spijt. Ik heb het haar vergeven, want ik had er ook geen zin meer in. Maar dan weer een aantal weken later kreeg hij een hele scheldpartij naar hem toe geslingerd via messenger. Zelfde verhaal: we hebben een stevig gesprek gehad nadat ze na ong. 10 dagen weer nuchter was. Ook weer vergeven. Vorige week was ik weer naar Nederland gekomen. Tijdens dat tripje heeft ze mijn man vernederd waar mijn vrienden bij waren, gescholden, hysterisch gedaan, gehuild, geschreeuwd, al drinkend en blowend... Daarna schreef ze mijn man weer op messenger dat ze samen met mijn ex hem in elkaar komt slaan (ze zou mijn ex dus contacteren en ons adres doorgeven), dat ze persoonlijk het vliegtuig pakt om hem in elkaar te rammen, en ga zo maar door; ze heeft het telefoonnummer van zijn vader gevonden en hem opgebeld en meerdere berichten gestuurd (en bemoeide zich met geldzaken tussen man en zijn vader en over de erfenis); ze heeft ook twee van mijn goede vrienden gebeld; ze heeft mijn oma afgelopen week weer telefonisch helemaal uitgescholden en een oude vriendin van mijn moeder (waar ik soms een wijntje mee drink als ik in NL ben) via facebook -op haar wall- uitgescholden "zodat iedereen kan lezen hoe ze werkelijk in elkaar zit" en nadat zij dat had geblokkeerd ging ze verder op de wall van haar vrienden. Alles open en bloot, en ontzettend gêntant.
Dit is alleen even van de laatste dagen, maar ze is al heeeel vaak erg ver gegaan. Ik heb ontzettend veel met haar meegemaakt. Ik heb vaker mijn grenzen verlegd, maar nu kan ze wat mij betreft gearresteerd worden. Ik weet het écht niet meer, ik heb het zó gehad. Ze is in 2015 wel eens opgenomen geworden omdat het crisisteam langskwam, maar dat was zo eenvoudig niet. Voornamelijk omdat ze totaal niet meewerkt. Ze is een keer naar AA gegaan en één keer naar een psycholoog. Ze wil absoluut geen hulp en is erg tegen de psychiatrie. Ik heb vandaag haar huisarts gebeld, maar eigenlijk kan ik niet zoveel doen. Ik zou het liefst mijn handen van haar aftrekken, maar ze MOET stoppen met iedereen om mij heen contacteren en ze gaat alleen verder als ik haar niet contacteer. Op dit moment probeert ze er alles aan om te stoken tussen mij en mijn man, trekt onze familie en vrienden erbij en als er geen 'medewerking' of erkenning is van hun kant, krijgen zij ook de volle laag. Met haar praten lukt niet. Ik belde haar vandaag al op om rustig uit te leggen dat ik het niet fijn vind wat ze aan het doen is, maar ze was erg dronken en begon meteen te schreeuwen.
Ik kan natuurlijk wel door blijven vertellen, maar het is al zo'n lang verhaal geworden. Iemand die dit herkent? Ik weet niet meer wat te doen. Ik ben bang dat ze zichzelf iets gaat aandoen en ik weet dat als ik haar vertel dat ik het contact met haar wil verbreken die angst een heel stuk dichterbij zou komen. Anderzijds... Ik hoef haar niet meer te zien of te spreken, al die negativiteit kan ik niet meer aan. Ze draait volledig door en lijkt erin te blijven hangen. Spijt lijkt ze ook niet meer te hebben (hoeft van mij ook niet, want vergeven zal ik niet meer doen, maar het zegt iets over 'hoe ver' ze nu is). Heeft iemand enig idee hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Of kan ik toch bepaalde stappen ondernemen? Want gewoon praten met haar werkt echt niet meer...
Bedankt allemaal voor het lezen.
spinnetje_ wijzigde dit bericht op 02-02-2018 18:05
2.08% gewijzigd
Hakuna Matata
vrijdag 2 februari 2018 om 19:36
Ik snap dat dat heel moeilijk moet zijn. Maar zo heeft ze het leven van jou en je man op een hele negatieve manier in zijn greep en dat zal zo blijven. Misschien kun je zelf met een psycholoog gaan praten die je helpt met dit proces? Je komt trouwens op mij echt over als een lieve schat met een groot verantwoordelijkheidsgevoel , zouden er meer van moeten zijn!!spinnetje_ schreef: ↑02-02-2018 18:15Huisarts zal haar vandaag bellen, zei ze. Verder heb ik er nog niets over gehoord. Ik heb een aantal jaar al eens gedreigd met contact verbreken, toen ik een jaar of 22 of 23 was of iets. Dat hield ik maar een paar weken vol omdat ik voor me zag hoe mijn moeder in haar eentje thuis zat te huilen en dat brak mij net zo goed. Dus ja, hoe doe je dat, contact verbreken met je moeder? Dat gaat ook niet zonder tranen, helaas.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:40
Wat Enn en anderen hier zeggen. En als je de mogelijkheid hebt, zoek nu of over een tijdje als je daar aan toe bent zelf psychologische hulp. Het is nogal wat wat je op bord hebt en hebt gehad en ook nog gaat krijgen.
Ik heb een vriendin met ook een afschuwelijke borderline alcoholische moeder (wel nog iets minder heftig als bij jou) en zij heeft de afgelopen paar jaar een soort coach met wie ze daar wel over praat en die haar volledig steunt en coacht in het beperken van contact en grenzen stellen.
Dat gaat haar nu erg goed af, maar wordt ook wel steeds moeilijker omdat haar ouders langzaam aan steeds bejaarder worden. Ze weet echter nu al dat zij echt niet gaat mantelzorgen. Daar steunt die coach haar in.
Onderschat de impact op jezelf niet (in plaats van op je moeder). Je hebt een moeilijke jeugd gehad, hebt nu van alles met haar te stellen en de kans is ook groot dat je moeder niet erg oud zal worden waar je dan ook nog eens doorheen moet.
Ik heb een vriendin met ook een afschuwelijke borderline alcoholische moeder (wel nog iets minder heftig als bij jou) en zij heeft de afgelopen paar jaar een soort coach met wie ze daar wel over praat en die haar volledig steunt en coacht in het beperken van contact en grenzen stellen.
Dat gaat haar nu erg goed af, maar wordt ook wel steeds moeilijker omdat haar ouders langzaam aan steeds bejaarder worden. Ze weet echter nu al dat zij echt niet gaat mantelzorgen. Daar steunt die coach haar in.
Onderschat de impact op jezelf niet (in plaats van op je moeder). Je hebt een moeilijke jeugd gehad, hebt nu van alles met haar te stellen en de kans is ook groot dat je moeder niet erg oud zal worden waar je dan ook nog eens doorheen moet.
vrijdag 2 februari 2018 om 20:10
Dat klinkt super. Ik probeerde al de wijkagent te bellen, maar omdat ik in het buitenland woon lukte dat niet (0900-nummer). Ik heb een formulier ingevuld. Zo'n team klinkt heel waardevol in de oren op dit moment. Hoe heet zo iets? Dan ga ik morgen meteen bellen! DankjeTeigera schreef: ↑02-02-2018 19:18@Enn: ja zeker kan dat. Je kunt als particulier ook je zorgen uiten over een buur of familielid. Er hoeft geen sprake te zijn van overlast, iemand kan ook vereenzamen / vervuilen bijvoorbeeld, of zichzelf in gevaar brengen, zonder dat anderen dat echt in de gaten hebben d.m.v. overlast in welke vorm dan ook.
Aanvulling: zo'n team kan natuurlijk ook niet alles. Maar op verzoek van huisarts, familielid of b.v. de wijkagent kan een team wel langsgaan bij een persoon. Gewoon aanbellen, kijken wat je aantreft. Kijken welke informatie je kunt verzamelen (eerdere contacten met de crisisdienst, informatie via huisarts en/of familie of andere betrokkenen, enz.). En vervolgens zoeken naar een ingang om daadwerkelijk contact met iemand op te bouwen en toe te werken naar passende zorg.
Hakuna Matata
vrijdag 2 februari 2018 om 23:29
Dat verschilt van gemeente tot gemeente, maar de huisarts weet dat wel. De zorg wordt meestal bemoeizorg genoemd, wat boven me ook al gezegd werd.spinnetje_ schreef: ↑02-02-2018 20:10Zo'n team klinkt heel waardevol in de oren op dit moment. Hoe heet zo iets? Dan ga ik morgen meteen bellen! Dankje
vrijdag 2 februari 2018 om 23:43
Helaas heb ik hier ervaring mee met een zeer nabij familielid. Ik kan even niet noemen om welk familielid het gaat ivm herkenbaarheid. Ik heb het contact met dat familielid verbroken. En nee dat was niet.makkelijk. Maar ik ben blij geen contact meer te hebben. Het vrat zo veel energie. Ik en andere familieleden trokken het niet meer. Familie blijft familie maar er zijn grenzen. Als ik jou verhaal zo lees is jouw grens ook aardig bereikt.
Soms hoor ik nog wel eens wat over dat familielid. Maar veel verandering is er niet gekomen. Helaas. Maar des te meer sta ik achter de keuze die ik heb gemaakt.
Ik werk zelf in de zorg waaronder de psychiatrie. in alle eerlijkheid; met een groot deel van de mensen komt het niet goed en wordt het nooit wat. Jouw moeder zou zomaar eens zo'n persoon kunnen zijn. Ze is waarschijnlijk geestesziek en tel daar dan die verslaving bij op. Geen goede combi. Echt geen goede combi. Ergens kan ze er niets aan doen. Maar de vraag is: wat gaat dit jou brengen? Sleurt ze je mee de vernieling in?
Tja ik zeg het niet graag. Maar ik denk dat contact verbreken misschien goed is. Dit gaat je mogelijk zoveel ellende en energie kosten. En het lijkt erop dat je moeder niet geholpen wil worden.
Zijn er in Nederland andere naasten? Hoe gaan zij er mee om? Bij wat voor instanties is je moeder bekend? Ik zou met je huisarts gaan praten en vertellen wat er speelt. Of voor jezelf Hulp zoeken bij een psycholoog. Het is allemaal niet niks. Ik spreek helaas uit ervaring.
Heel veel sterkte.
Soms hoor ik nog wel eens wat over dat familielid. Maar veel verandering is er niet gekomen. Helaas. Maar des te meer sta ik achter de keuze die ik heb gemaakt.
Ik werk zelf in de zorg waaronder de psychiatrie. in alle eerlijkheid; met een groot deel van de mensen komt het niet goed en wordt het nooit wat. Jouw moeder zou zomaar eens zo'n persoon kunnen zijn. Ze is waarschijnlijk geestesziek en tel daar dan die verslaving bij op. Geen goede combi. Echt geen goede combi. Ergens kan ze er niets aan doen. Maar de vraag is: wat gaat dit jou brengen? Sleurt ze je mee de vernieling in?
Tja ik zeg het niet graag. Maar ik denk dat contact verbreken misschien goed is. Dit gaat je mogelijk zoveel ellende en energie kosten. En het lijkt erop dat je moeder niet geholpen wil worden.
Zijn er in Nederland andere naasten? Hoe gaan zij er mee om? Bij wat voor instanties is je moeder bekend? Ik zou met je huisarts gaan praten en vertellen wat er speelt. Of voor jezelf Hulp zoeken bij een psycholoog. Het is allemaal niet niks. Ik spreek helaas uit ervaring.
Heel veel sterkte.
vrijdag 2 februari 2018 om 23:51
Inderdaad. Enerzijds goed. Maar aan de andere kant.... In mijn vorige flat was een buur ernstige overlast aan het veroorzaken. Hij had overduidelijk een verstandelijke beperking en bijkomende problematiek. Heel sneu voor deze man. Mijn idee: beter gaat hij naar een leefgroep waar mensen hem begrijpen en structuur is. Maar nee : meneer wilde niet. En rechter legde geen RM of artikel 60 op. Ik snap de achterliggende gedachte van vrijheidsbeperking. Maar ik vond het moeilijk om aan te zien, zeker omdat ik zelf in de zorg werk. Sommige van mijn cliënten functioneerden beter dan hem. Uiteindelijk was deze man dermate overprikkeld dat hij meerdere psychoses kreeg. Hij is toen uiteindelijk wel opgenomen in een instelling, nadat hij Brand had gesticht en ruiten van buren had ingeslagen.
zaterdag 3 februari 2018 om 06:59
Het is rot voor jou maar dit is slechts leven van de ene crisis naar de andere inclusief crisisteam. In Nederland is er nauwelijks mogelijkheid om iemand gedwongen te laten opnemen tenzij iemand een gevaar is voor de omgeving. Zelfs dan kan zij na de acute situatie niet gedwongen worden tot het accepteren van hulp. In NL mag je je eigen leven verneuken tot de bodem en er door heen.
Voor je eigen geestelijke gezondheid kun slechts meer afstand nemen hoe pijnlijk het ook is.
Voor je eigen geestelijke gezondheid kun slechts meer afstand nemen hoe pijnlijk het ook is.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 3 februari 2018 om 10:28
Dit inderdaad, en helaas zeg ik dat ook uit ervaring. Schoonmoeders gedrag werd ook steeds extremer (zij dronk al als prille puber, zelfs tijdens haar zwangerschap), mijn man heeft ook jarenlang lopen zorgen, tot hij er zelf aan onderdoor dreigde te gaan en toen uit zelfbehoud alle contact verbrak.viva-amber schreef: ↑03-02-2018 06:59Het is rot voor jou maar dit is slechts leven van de ene crisis naar de andere inclusief crisisteam. In Nederland is er nauwelijks mogelijkheid om iemand gedwongen te laten opnemen tenzij iemand een gevaar is voor de omgeving. Zelfs dan kan zij na de acute situatie niet gedwongen worden tot het accepteren van hulp. In NL mag je je eigen leven verneuken tot de bodem en er door heen.
Voor je eigen geestelijke gezondheid kun slechts meer afstand nemen hoe pijnlijk het ook is.
Heeft nog weer jaren geduurd waarin heel veel nare dingen zijn gebeurd en hulp absoluut niet werd geaccepteerd, en uiteindelijk heeft ze zich letterlijk doodgezopen. Dit is nog maar een korte samenvatting, net als bij jou to vermoed ik. Ik snap je frustratie en onmacht.
Kortom, wat Viva-Amber zegt is helaas maar al te waar.
Sterkte want het is zwaar kut
There is always something happening, and it's usually right now
zaterdag 3 februari 2018 om 13:49
Bedankt iedereen voor het reageren.
Ik ga eens kijken naar bemoeizorg. Ik heb al contact opgenomen met de wijkagent en de huisarts. Voor de laatste keer zal ik zo veel mogelijk voor haar proberen te doen, maar dit keer met meer instanties betrokken. Dit met behulp van andere familieleden en een vriendin. Voor mij is het het laatste wat ik doe. Dat eindeloze praten en een luisterend oor zijn heeft nooit iets geholpen. Verder ga ik vandaag eens kijken hoe ik ben verzekerd, want ik merk dat al dit gedoe weer toch een impact op me maakt, mentaal en fysiek, en dat moet eens stoppen. Haar gemoedstoestand mag niet van invloed zijn op mijn leven, daar moet ik vanaf. Een psycholoog zal wel een goede zijn denk ik.
Ik ga eens kijken naar bemoeizorg. Ik heb al contact opgenomen met de wijkagent en de huisarts. Voor de laatste keer zal ik zo veel mogelijk voor haar proberen te doen, maar dit keer met meer instanties betrokken. Dit met behulp van andere familieleden en een vriendin. Voor mij is het het laatste wat ik doe. Dat eindeloze praten en een luisterend oor zijn heeft nooit iets geholpen. Verder ga ik vandaag eens kijken hoe ik ben verzekerd, want ik merk dat al dit gedoe weer toch een impact op me maakt, mentaal en fysiek, en dat moet eens stoppen. Haar gemoedstoestand mag niet van invloed zijn op mijn leven, daar moet ik vanaf. Een psycholoog zal wel een goede zijn denk ik.
Hakuna Matata
zaterdag 3 februari 2018 om 13:57
Je moeder kan ook zelf naar de huisarts, therapie, maatschappelijk werk, AA, Jellinek, Betty Ford, online therapie, psych, aan de anti alcohol pillen....weet ik niet wat allemaal maar daar kiest zij niet voor.
Waarom stop niet eens even met redden? Zeker wanneer jijzelf al zo ver heen bent dat je inmiddels hulp voor jezelf nodig hebt.
Waarom stop niet eens even met redden? Zeker wanneer jijzelf al zo ver heen bent dat je inmiddels hulp voor jezelf nodig hebt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 3 februari 2018 om 17:15
Dat klopt, maar ze ziet zelf niet in dat ze hulp nodig heeft. Ze is erg koppig. Er is maar één waarheid en dat is die van haar. Ik weet allang dat ik haar niet kan redden en dat is ook niet mijn insteek. Maar het voelt voor mij wel zo dat ik het niet 'netjes kan achterlaten' als ik niet eens aan de bel heb getrokken. Dat is net zo goed onderdeel van mijn proces.viva-amber schreef: ↑03-02-2018 13:57Je moeder kan ook zelf naar de huisarts, therapie, maatschappelijk werk, AA, Jellinek, Betty Ford, online therapie, psych, aan de anti alcohol pillen....weet ik niet wat allemaal maar daar kiest zij niet voor.
Waarom stop niet eens even met redden? Zeker wanneer jijzelf al zo ver heen bent dat je inmiddels hulp voor jezelf nodig hebt.
Hakuna Matata
