Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
maandag 29 december 2008 om 21:52
Met mijn vader gaat het naar omstandigheden heel goed. We zijn een nachtje weg geweest met Kerst. Zijn chemo is van de week niet door gegaan omdat zijn witte bloedlichaampjes te laag waren. Dat schijnt een goed teken te zijn, omdat de chemo dan wat doet in het lichaam... Nou moet hij morgen voor de scan en de laatste chemodag in één keer. Spannend hoor.
Mette Mare, hoe is het nu?
Jonnie, wat naar dat je vader zich zo misselijk voelt.
Julia, bedankt voor je felicitatie. Wat moeilijk moet dat zijn geweest met Kerst. Je mist toch iemand die heel belangrijk was...
Mette Mare, hoe is het nu?
Jonnie, wat naar dat je vader zich zo misselijk voelt.
Julia, bedankt voor je felicitatie. Wat moeilijk moet dat zijn geweest met Kerst. Je mist toch iemand die heel belangrijk was...
dinsdag 30 december 2008 om 13:45
Hoi meiden,
even een update van mijn kant; Mijn moeder is vandaag weer thuis!
10 dagen na de chemo, heb je een laag bloedbeeld door de chemo en ben je erg vattelijk voor van alles en nog wat.
Ze heeft dus een infectie opgelopen. Maar omdat ze al 8 kuren gehad heeft, is haar lijf heel zwak en kun je dus dood gaan aan een infectie. Haar bloedwaarden zakte ook tot 0,8. Dit is heel erg laag. Dus een hele spannende tijd geweest. Gelukkig sloeg de antibiotica aan, en ging het dus niet om een streptocokkenbacterie.
Ze heeft ook een lekkende hartklep overgehouden aan de chemo's, daar kwamen ze nu ook achter.
Maar ze is dus weer redelijk opgeknapt (sterk lijf heeft ze! ) en zijn we allemaal zooo blij dat ze weer thuis is. Was woensdag echt heel bang dat ze het misschien niet zou halen.
even een update van mijn kant; Mijn moeder is vandaag weer thuis!
10 dagen na de chemo, heb je een laag bloedbeeld door de chemo en ben je erg vattelijk voor van alles en nog wat.
Ze heeft dus een infectie opgelopen. Maar omdat ze al 8 kuren gehad heeft, is haar lijf heel zwak en kun je dus dood gaan aan een infectie. Haar bloedwaarden zakte ook tot 0,8. Dit is heel erg laag. Dus een hele spannende tijd geweest. Gelukkig sloeg de antibiotica aan, en ging het dus niet om een streptocokkenbacterie.
Ze heeft ook een lekkende hartklep overgehouden aan de chemo's, daar kwamen ze nu ook achter.
Maar ze is dus weer redelijk opgeknapt (sterk lijf heeft ze! ) en zijn we allemaal zooo blij dat ze weer thuis is. Was woensdag echt heel bang dat ze het misschien niet zou halen.
woensdag 31 december 2008 om 20:07
Hallo, Mette Mare, hoe is het nu met je moeder?
Met mijn vader gaat het niet zo goed, is veel aan het overgeven en wat hij drinkt smaakt niet en komt er ook weer uit en het is zo belangrijk dat hij blijft drinken, anders vergiftigen zijn nieren zijn lichaam.
Hij zou vanavond komen en dat heeft hij dus niet gedaan, nu maar hopen dat het vanaf nu weer beter gaat.
Hij wilde ook niet dat wij kwamen, dat is ook veel te druk.
Morgen gaan we naar hem toe, ik hoop dat ik dan beter berichten hier neer kan schriven.
Ik wens jullie allen een fijn uiteinde en een gelukkig nieuwjaar met onze dierbaren.
Met mijn vader gaat het niet zo goed, is veel aan het overgeven en wat hij drinkt smaakt niet en komt er ook weer uit en het is zo belangrijk dat hij blijft drinken, anders vergiftigen zijn nieren zijn lichaam.
Hij zou vanavond komen en dat heeft hij dus niet gedaan, nu maar hopen dat het vanaf nu weer beter gaat.
Hij wilde ook niet dat wij kwamen, dat is ook veel te druk.
Morgen gaan we naar hem toe, ik hoop dat ik dan beter berichten hier neer kan schriven.
Ik wens jullie allen een fijn uiteinde en een gelukkig nieuwjaar met onze dierbaren.
dinsdag 6 januari 2009 om 14:42
Wat jammer dat ik dit nu pas zie, ik had veel aan dit topic kunnen hebben denk ik. 29 december jl is mijn schoonvader nl overleden aan kanker. Gisteren was de crematie. Precies rond dezelfde tijd als Jonnie hoorden we dat de kanker terug was. In de zomer van 2006 was hij nl al behandeld geweest voor alvleesklier kanker.
Deze afgelopen maanden waren zwaar, maar we hebben ook mooie momenten gehad samen.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe met hetgeen dat komen gaat. Geniet van elkaar en geniet van alle mooie dingen in je leven.
Deze afgelopen maanden waren zwaar, maar we hebben ook mooie momenten gehad samen.
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe met hetgeen dat komen gaat. Geniet van elkaar en geniet van alle mooie dingen in je leven.
dinsdag 6 januari 2009 om 21:23
Even een voor iedereen die het nodig heeft..
Jonnie; is hij nog zo ziek en zwak van de chemo?
Met mijn moeder gaat het weer redelijk goed. Ze is behoorlijk mager geworden.
Ze doet weer alles, is wel sneller moe dan voor de opname maar ze is er weer, zeg maar
Morgen de scan, ze moet eerst allemaal contrastvloeistof drinken. Volgende week de uitslag.
Jonnie; is hij nog zo ziek en zwak van de chemo?
Met mijn moeder gaat het weer redelijk goed. Ze is behoorlijk mager geworden.
Ze doet weer alles, is wel sneller moe dan voor de opname maar ze is er weer, zeg maar
Morgen de scan, ze moet eerst allemaal contrastvloeistof drinken. Volgende week de uitslag.
woensdag 7 januari 2009 om 15:53
Hallo allemaal,
Ik lees nu pas deze verhalen, met tranen over mn wangen. Ook mijn vader is ongeneeslijk ziek en ik herken jullie verhalen. Had er al zoveel aan kunnen hebben.........
Ik las ergens dat je nu al door een rouwperiode gaat, en zo moet je het inderdaad zien. De bedrijfsarts wees mij daarop en dat vond ik wel een opluchting. Dan is het dus ook helemaal niet erg dat je moet huilen, want dat hoort bij het verwerken.
Mijn vader heeft leukemie, sinds augustus vorig jaar. Hij wordt niet behandeld, hij krijgt iedere 2 weken bloedtransfusies om de kwaliteit van leven te verbeteren. Hij heeft godzijdank geen pijn, maar is ongelofelijk moe en kan sommige dagen niet op zijn benen staan. De meeste dagen kan hij alleen nog wat in huis rondschuifelen. Zo langzamerhand komen er ook andere kwaaltjes bij, zoals kortademig en overgeven.
Mijn ouders wonen in een ander deel van nederland en ik kan alleen in het wknd naar ze toe. Dat is een extra belasting, een hele week werken en dan het hele wknd naar hun. Ik ga niet ieder wknd, dat is niet vol te houden en ik werk inmiddels ook minder. Maar het is wel continu een dilemma: hoe vaak ga ik, ga ik misschien niet vaak genoeg, moet ik vaker gaan, alleen dan loop ik mezelf voorbij....... Hoe gaan jullie daarmee om? Ben zo bang dat ik straks een schuldgevoel krijg dat ik niet vaak genoeg ben gegaan. We weten ook niet hoe lang dit gaat duren, er zijn geen prognoses te geven. Maar het eind van het jaar zal hij niet meer halen.
Jeetje, tis al een heel verhaal geworden en ik zou nog veel meer willen/kunnen vertellen.......
Ik lees nu pas deze verhalen, met tranen over mn wangen. Ook mijn vader is ongeneeslijk ziek en ik herken jullie verhalen. Had er al zoveel aan kunnen hebben.........
Ik las ergens dat je nu al door een rouwperiode gaat, en zo moet je het inderdaad zien. De bedrijfsarts wees mij daarop en dat vond ik wel een opluchting. Dan is het dus ook helemaal niet erg dat je moet huilen, want dat hoort bij het verwerken.
Mijn vader heeft leukemie, sinds augustus vorig jaar. Hij wordt niet behandeld, hij krijgt iedere 2 weken bloedtransfusies om de kwaliteit van leven te verbeteren. Hij heeft godzijdank geen pijn, maar is ongelofelijk moe en kan sommige dagen niet op zijn benen staan. De meeste dagen kan hij alleen nog wat in huis rondschuifelen. Zo langzamerhand komen er ook andere kwaaltjes bij, zoals kortademig en overgeven.
Mijn ouders wonen in een ander deel van nederland en ik kan alleen in het wknd naar ze toe. Dat is een extra belasting, een hele week werken en dan het hele wknd naar hun. Ik ga niet ieder wknd, dat is niet vol te houden en ik werk inmiddels ook minder. Maar het is wel continu een dilemma: hoe vaak ga ik, ga ik misschien niet vaak genoeg, moet ik vaker gaan, alleen dan loop ik mezelf voorbij....... Hoe gaan jullie daarmee om? Ben zo bang dat ik straks een schuldgevoel krijg dat ik niet vaak genoeg ben gegaan. We weten ook niet hoe lang dit gaat duren, er zijn geen prognoses te geven. Maar het eind van het jaar zal hij niet meer halen.
Jeetje, tis al een heel verhaal geworden en ik zou nog veel meer willen/kunnen vertellen.......
woensdag 7 januari 2009 om 15:56
Mette Mare, ja dat is van de chemo dat hij zo ziek is,
Het gaat een heel klein beetje beter, maar als hij ergens 1 uurtje isd, dan is het weer tijd om naar huis te gaan, dan is hij vreselijk moe.
ja, mijn vader ook morgen de ct-scan, ik heb daar wel goede moed op omdat de andere ook goed waren, maar aan de andere kant is het wel zo dat hij nu uitbehandeld is en het is nu gewoon wachten hoe snel het weer gat groeien.
Horekaatje, jammer dat je het inderdaa niet eerder hebt gevonden, mij helpt het om met anderen erover te praten, Je kan altijd schrijven als je daar behoefte aan hebt. Heel veel sterkte.xx
Frans, voor jou ook een moeilijke tijd (voor iedereen) het is allemaal zo rottig allemaal, ik heb ook geen idee hoe het verder gaat met mijn vader, al die onzekerheid, vreseijk.
Het gaat een heel klein beetje beter, maar als hij ergens 1 uurtje isd, dan is het weer tijd om naar huis te gaan, dan is hij vreselijk moe.
ja, mijn vader ook morgen de ct-scan, ik heb daar wel goede moed op omdat de andere ook goed waren, maar aan de andere kant is het wel zo dat hij nu uitbehandeld is en het is nu gewoon wachten hoe snel het weer gat groeien.
Horekaatje, jammer dat je het inderdaa niet eerder hebt gevonden, mij helpt het om met anderen erover te praten, Je kan altijd schrijven als je daar behoefte aan hebt. Heel veel sterkte.xx
Frans, voor jou ook een moeilijke tijd (voor iedereen) het is allemaal zo rottig allemaal, ik heb ook geen idee hoe het verder gaat met mijn vader, al die onzekerheid, vreseijk.
woensdag 7 januari 2009 om 16:03
Iedereen een dikke knuffel van mij.
Jonnie, hoe gaat het nu met je vader?
Ik heb vandaag toch wel goed nieuws gekregen. Mijn vader kreeg vandaag de uitslag van de scan en die was zo goed als mogelijk is! Het is stabiel en er zijn zelfs wat uitzaaiingen verdwenen. Daardoor zijn z'n klachten nu ook minder dan in september.
Omdat het zo goed gaat, krijgt hij meer chemokuren. Tot het niet meer gaat, of tot hij er nog drie heeft gehad. Meer dan zes kuren mag je niet hebben van Cisplatin. Hoe het dan verder zal gaan weet niemand. Maar dat zien we dan wel weer! We bekijken het gewoon op dit moment, wat morgen gebeurt zien we vanzelf.
Jonnie, hoe gaat het nu met je vader?
Ik heb vandaag toch wel goed nieuws gekregen. Mijn vader kreeg vandaag de uitslag van de scan en die was zo goed als mogelijk is! Het is stabiel en er zijn zelfs wat uitzaaiingen verdwenen. Daardoor zijn z'n klachten nu ook minder dan in september.
Omdat het zo goed gaat, krijgt hij meer chemokuren. Tot het niet meer gaat, of tot hij er nog drie heeft gehad. Meer dan zes kuren mag je niet hebben van Cisplatin. Hoe het dan verder zal gaan weet niemand. Maar dat zien we dan wel weer! We bekijken het gewoon op dit moment, wat morgen gebeurt zien we vanzelf.
woensdag 7 januari 2009 om 16:04
Dlhin, e hebben elkaar net gekruisd, ja ik weet het, in het begin is het ook zeker een rouwperiode, maar het rare is, je verlegd je grenzen elke keer.
Zoals je net gelezen hebt is mijn vader nu ook uitbehandeld en krijgt hij als hij het nodig heeft pijnbestrijding.en ook mijn vader zal zoals het er naar uitziet het einde van het jaar niet meer halen, alhoewel, hij is zo positief, niet normaal, hij moet over 1 maand 64 worden, en hij zegt gewoon dat hij de 65 haalt.
Ik hoop het van harte, maar ben blij dat we nu de feestdagen nog in redelijke gesteldheid hebben gevierd.
Meis, als je wilt schrijven doe dat dan gewoon, iedereen is welkom en samen kan je elkaar misschien een beetje steunen.
Liefs aan allemaalxxxxxxxxxxx
Zoals je net gelezen hebt is mijn vader nu ook uitbehandeld en krijgt hij als hij het nodig heeft pijnbestrijding.en ook mijn vader zal zoals het er naar uitziet het einde van het jaar niet meer halen, alhoewel, hij is zo positief, niet normaal, hij moet over 1 maand 64 worden, en hij zegt gewoon dat hij de 65 haalt.
Ik hoop het van harte, maar ben blij dat we nu de feestdagen nog in redelijke gesteldheid hebben gevierd.
Meis, als je wilt schrijven doe dat dan gewoon, iedereen is welkom en samen kan je elkaar misschien een beetje steunen.
Liefs aan allemaalxxxxxxxxxxx
woensdag 7 januari 2009 om 16:07
woensdag 7 januari 2009 om 16:09
Ja hij mag er inderdaad zes. Dat zeiden ze vandaag.
Eigenlijk best raar. Want hij komt hieraan te overlijden. Waarom zou er dan een maximum van zes zijn ingesteld? Slechter kan het toch niet worden, zou je denken. Maar misschien is dat een te simpele beredenering, ik weet het niet.
Hoe dan ook: we kunnen weer even vooruit.
Eigenlijk best raar. Want hij komt hieraan te overlijden. Waarom zou er dan een maximum van zes zijn ingesteld? Slechter kan het toch niet worden, zou je denken. Maar misschien is dat een te simpele beredenering, ik weet het niet.
Hoe dan ook: we kunnen weer even vooruit.
woensdag 7 januari 2009 om 16:21
Jonnie, bedankt voor je reactie.
De kerstdagen waren bij ons ook redelijk, oud & nieuw was erg emotioneel. We kunnen het er gelukkig wel open en eerlijk met elkaar over hebben.
Wij proberen positief te zijn. Mijn vader probeert ons realistisch te houden en geeft heel duidelijk aan dat het op zn einde loopt. Er is verder niks aan hem te zien. Hij zit nog gewoon in zn stoel, hij wil niet overdag naar bed, zoals hij zelf zegt, dan komt hij er niet meer uit.
De onzekerheid is zwaar, maar ik heb me daar ook bij neergelegd. Genieten van goeie dagen en momenten, en dat doen we gelukkig ook! We hebben het er ook niet continu over, we hebben het juist heel veel over hele gewone en dagelijkse dingen.
Ring en Jonnie, ik begrijp dat jullie vaders nu medicijnen krijgen voor de pijn? Hoe hebben jullie eea geregeld met jullie werk?
De kerstdagen waren bij ons ook redelijk, oud & nieuw was erg emotioneel. We kunnen het er gelukkig wel open en eerlijk met elkaar over hebben.
Wij proberen positief te zijn. Mijn vader probeert ons realistisch te houden en geeft heel duidelijk aan dat het op zn einde loopt. Er is verder niks aan hem te zien. Hij zit nog gewoon in zn stoel, hij wil niet overdag naar bed, zoals hij zelf zegt, dan komt hij er niet meer uit.
De onzekerheid is zwaar, maar ik heb me daar ook bij neergelegd. Genieten van goeie dagen en momenten, en dat doen we gelukkig ook! We hebben het er ook niet continu over, we hebben het juist heel veel over hele gewone en dagelijkse dingen.
Ring en Jonnie, ik begrijp dat jullie vaders nu medicijnen krijgen voor de pijn? Hoe hebben jullie eea geregeld met jullie werk?
woensdag 7 januari 2009 om 16:28
woensdag 7 januari 2009 om 16:40
Ik heb een behoorlijk intensieve en verantwoordelijke baan. Werk ook fulltime. Dat ging op een gegeven moment niet meer, ik kon me gewoon niet voldoende concentreren. Ik ben nogal perfectionistisch, dus dat liep mis. Op aanraden van de bedrijfsarts werk ik nu wat minder uren en dat gaat prima.
Als het helemaal slecht gaat met mn vader zie ik het dan ook wel weer. Dan zal ik er ook door de week vaker moeten zijn. Maar misschien gaat het dan ook wel zo hard dat ik niet eens iets hoef te regelen. Ook weer zo'n onzekerheid.
Erg is het hé, als je ziet dat je ouders pijn hebben en zich slecht voelen. Voelt zo machteloos.
Als het helemaal slecht gaat met mn vader zie ik het dan ook wel weer. Dan zal ik er ook door de week vaker moeten zijn. Maar misschien gaat het dan ook wel zo hard dat ik niet eens iets hoef te regelen. Ook weer zo'n onzekerheid.
Erg is het hé, als je ziet dat je ouders pijn hebben en zich slecht voelen. Voelt zo machteloos.
woensdag 7 januari 2009 om 20:23
Aan mjn vader zie je ook niets, als het bij mijn vader slecht zal gaan worden, dan kan ik op mijn werk wel zorgverlof aanvragen, De baas weet het hoe de situatier ervoor staat, ik werk elke dag, behalve woensdagmiddag en vrijdagmiddag.
Ik woon maar 8 km van hem vandaan en mijn zus woont 5 min. van hem, als er wat is dan staat er gelijk iemand, een moeder heb ik niet meer.
Kan je zorgverlof aanvragen als het zover is?
Ik vind het ook vreselijk om te zien dat hij pijn heeft.
Ik heb regelmatig mijn jankbuien en dat lucht weer op.
Ik hoop dat hij snel weer opknapt van de chemo.
Morgen ben ik jarig en msschien kmt hij ff langs.
Ik woon maar 8 km van hem vandaan en mijn zus woont 5 min. van hem, als er wat is dan staat er gelijk iemand, een moeder heb ik niet meer.
Kan je zorgverlof aanvragen als het zover is?
Ik vind het ook vreselijk om te zien dat hij pijn heeft.
Ik heb regelmatig mijn jankbuien en dat lucht weer op.
Ik hoop dat hij snel weer opknapt van de chemo.
Morgen ben ik jarig en msschien kmt hij ff langs.
woensdag 7 januari 2009 om 22:42
Dolphin: we snappen elkaar hier precies met wat je voelt, en de onzekerheid, en het niet weten wat goed is om te doen. Je moet iig goed voor jezelf zorgen, want het is een hele zware tijd. Ik kan me voorstellen dat als je daar hele weekenden bent, en je moet ook nog een eind reizen en dan meteen weer aan het werk de volgende dag tot het volgende weekend, dat het je opbreekt..
Ring; nou dat is goed nieuws!! Wauw zeg, wat heerlijk dat de scanuitslag zo goed was. Mijn moeder heeft zelfs 8 chemo's gehad, terwijl ze niet beter kan worden.
Waarom niet meer, heb ik ook gevraagd aan de oncoloog. Het is namelijk zo, als je nog meer kuurt dan maak je ook zoveel goede cellen stuk dat je dan weer daaraan sneller overlijdt dan dat je minder chemo's krijgt.
Het ligt er ook aan hoe ver de kanker al is, en hoe het met je organen ed staat. Mijn moeder heeft het al in haar beenmerg zitten, maar omdat zij een chronische vorm heeft, en een 'sterk' lichaam, mocht ze er 8.
Maar we merkten dus afgelopen kerst dat het misschien dus wel iets teveel van het goede is geweest omdat haar lijf een simpele infectie niet aan kon. Ook heeft ze van de vele chemo's een lekkende hartklep overgehouden. We dachten echt toen ze werd opgenomen en haar bloedwaarden zoo slecht waren zelf tijdens de abkuur, dat ze het de verkeerde kant op zou gaan.
Jonnie; Ik hoop zo dat je papa 65 wordt, en dat hij zich snel wat beter gaat voelen!
Hier verder alles goed, mijn buik is ontzettend groot geworden de afgelopen weken. Leuk hoor, m'n moeder geniet er ook weer zo van!
Ring; nou dat is goed nieuws!! Wauw zeg, wat heerlijk dat de scanuitslag zo goed was. Mijn moeder heeft zelfs 8 chemo's gehad, terwijl ze niet beter kan worden.
Waarom niet meer, heb ik ook gevraagd aan de oncoloog. Het is namelijk zo, als je nog meer kuurt dan maak je ook zoveel goede cellen stuk dat je dan weer daaraan sneller overlijdt dan dat je minder chemo's krijgt.
Het ligt er ook aan hoe ver de kanker al is, en hoe het met je organen ed staat. Mijn moeder heeft het al in haar beenmerg zitten, maar omdat zij een chronische vorm heeft, en een 'sterk' lichaam, mocht ze er 8.
Maar we merkten dus afgelopen kerst dat het misschien dus wel iets teveel van het goede is geweest omdat haar lijf een simpele infectie niet aan kon. Ook heeft ze van de vele chemo's een lekkende hartklep overgehouden. We dachten echt toen ze werd opgenomen en haar bloedwaarden zoo slecht waren zelf tijdens de abkuur, dat ze het de verkeerde kant op zou gaan.
Jonnie; Ik hoop zo dat je papa 65 wordt, en dat hij zich snel wat beter gaat voelen!
Hier verder alles goed, mijn buik is ontzettend groot geworden de afgelopen weken. Leuk hoor, m'n moeder geniet er ook weer zo van!
vrijdag 9 januari 2009 om 00:15
Dank jullie voor je reacties.
Het is een hele rare tijd nu, zit nu ook met griep thuis, zal wel door alle spanningen van de afgelopen tijd komen. Net een vriend van mijn man over de vloer gehad en dan komt toch het verhaal weer naar boven. En daarna nog een aflevering van CSI NY zitten kijken en daar kwam weer iemand in voor met pancreas (alvleesklier) kanker.... Doet je er meteen weer aan denken natuurlijk.
Ik zie heel erg op tegen wat er dit jaar nog komen gaat... hoe zal het met mijn schoonmoeder gaan en met mijn man en zijn zus? Zal ik mijn man genoeg kunnen steunen of zal ik door ondoordachte opmerkingen soms juist de pijn naar boven halen? Hoe zorgen we ervoor dat zijn moeder niet eenzaam wordt zonder dat we er zoveel zijn dat we geen tijd meer hebben voor ons? Al dit soort vragen spoken nu rond in mijn hoofd. We gaan het zien..
Zo ik heb effe van me afgetikt, toch wel prettig.
Veel sterkte voor jullie allemaal.
Het is een hele rare tijd nu, zit nu ook met griep thuis, zal wel door alle spanningen van de afgelopen tijd komen. Net een vriend van mijn man over de vloer gehad en dan komt toch het verhaal weer naar boven. En daarna nog een aflevering van CSI NY zitten kijken en daar kwam weer iemand in voor met pancreas (alvleesklier) kanker.... Doet je er meteen weer aan denken natuurlijk.
Ik zie heel erg op tegen wat er dit jaar nog komen gaat... hoe zal het met mijn schoonmoeder gaan en met mijn man en zijn zus? Zal ik mijn man genoeg kunnen steunen of zal ik door ondoordachte opmerkingen soms juist de pijn naar boven halen? Hoe zorgen we ervoor dat zijn moeder niet eenzaam wordt zonder dat we er zoveel zijn dat we geen tijd meer hebben voor ons? Al dit soort vragen spoken nu rond in mijn hoofd. We gaan het zien..
Zo ik heb effe van me afgetikt, toch wel prettig.
Veel sterkte voor jullie allemaal.
zondag 11 januari 2009 om 13:28
@Jonnie: nog gefeliciteerd met je verjaardag. Is je vader nog geweest?
Ik kan wel zorgverlof opnemen als het nodig is. Op mn werk hebben ze heel veel begrip, maar het blijft natuurlijk je werkgever en je zit er om geld te verdienen voor ze (en voor jezelf). Ik heb het wel getroffen met mn collega's hoor, die zijn echt zo aardig voor me. Omdat ik er vaak niet over kan praten (of wil omdat ik soms begin te huilen en dat wil ik niet altijd op mn werk) stuur ik mijn collega's van mijn afdeling af en toe een 'update-mail'. De collega's vinden dat erg prettig, ze weten dan wel hoe het ervoor staat en hoeven het mij niet steeds te vragen.
@Mette: het is erg fijn om het hier zo van me af te schrijven en het biedt toch een soort van troost.
Ik begrijp dat je zwanger bent? Hoeveel weken? Dat zijn dus erg dubbele gevoelens voor je, verdriet om je moeder maar ook blij om je kindje. Das wel erg moeilijk lijkt me.
Mijn vader gaat de laatste weken hard achteruit. Afgelopen dinsdag heeft hij weer een bloedtransfusie gehad (twee zakken bloed) maar dat heeft bijna geen effect gehad. Als blijkt dat het weinig meer doet weet ik niet hoe het dan zal gaan. Dan kan het wel eens heel hard gaan. Het bloed is om de kwaliteit van leven te verbeteren, om hem nog enigszins op de been te houden.
Ik kan wel zorgverlof opnemen als het nodig is. Op mn werk hebben ze heel veel begrip, maar het blijft natuurlijk je werkgever en je zit er om geld te verdienen voor ze (en voor jezelf). Ik heb het wel getroffen met mn collega's hoor, die zijn echt zo aardig voor me. Omdat ik er vaak niet over kan praten (of wil omdat ik soms begin te huilen en dat wil ik niet altijd op mn werk) stuur ik mijn collega's van mijn afdeling af en toe een 'update-mail'. De collega's vinden dat erg prettig, ze weten dan wel hoe het ervoor staat en hoeven het mij niet steeds te vragen.
@Mette: het is erg fijn om het hier zo van me af te schrijven en het biedt toch een soort van troost.
Ik begrijp dat je zwanger bent? Hoeveel weken? Dat zijn dus erg dubbele gevoelens voor je, verdriet om je moeder maar ook blij om je kindje. Das wel erg moeilijk lijkt me.
Mijn vader gaat de laatste weken hard achteruit. Afgelopen dinsdag heeft hij weer een bloedtransfusie gehad (twee zakken bloed) maar dat heeft bijna geen effect gehad. Als blijkt dat het weinig meer doet weet ik niet hoe het dan zal gaan. Dan kan het wel eens heel hard gaan. Het bloed is om de kwaliteit van leven te verbeteren, om hem nog enigszins op de been te houden.