Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
woensdag 14 januari 2009 om 07:56
Hallo alemaal,
Was ff afwezig, was op cursus van mijn werk.
Vandaag de utslag van de ct-scan, jij ook vandaag hé Mette Mare.
Met mijn vader gaat het weer beter,maar hij is meer dan 2 weken heel ziek geweest.
Hij is afgelopen zondag op mijn verjaardag geweest en het ging redelijk met hem, zijn haar is wel wat dunner geworden maar het zit er nog steeds op:)
Ga zo de kleine naar school brengen en 11:40 horen we de uitslag.
Vanavond zal ik het jullie melden.
MM en de andere sterkte.
Was ff afwezig, was op cursus van mijn werk.
Vandaag de utslag van de ct-scan, jij ook vandaag hé Mette Mare.
Met mijn vader gaat het weer beter,maar hij is meer dan 2 weken heel ziek geweest.
Hij is afgelopen zondag op mijn verjaardag geweest en het ging redelijk met hem, zijn haar is wel wat dunner geworden maar het zit er nog steeds op:)
Ga zo de kleine naar school brengen en 11:40 horen we de uitslag.
Vanavond zal ik het jullie melden.
MM en de andere sterkte.
woensdag 14 januari 2009 om 20:22
Vandaag is een hele mooie dag voor ons geweest! De chemo's hebben zo goed gewerkt dat haar milt helemaal terug is normale proporties en dat de kanker in lymfen en beenmerg ook sterk is verminderd.
En nu kan het zelfs een hele lange tijd stabiel blijven. En als het weer actief gaat worden, gaan ze weer behandelen omdat ze het zo ontzettend goed doet op die chemo
De oncoloog was zo ontzettend enthousiast over de scan en over m'n moeders toestand, en was ook heel hoopvol voor de toekomst.
Beter worden kan niet meer, maar we hopen nu op een hele lange stabiele periode!
Zus en ik waren mee met onze ouders naar de afspraak, daarna zijn we gaan lunchen in de stad (onze mannen hadden vrij genomen om op de kindjes te passen) met paps en mams gegeten in de stad, daarna de kinderen en mannen opgehaald, en bij m'n ouders thuis verder gefeest met allemaal lieve mensen. Lekker chinees gehaald, en nu ligt de kleine meid helemaal moe van het feesten in bed
Ben zoo ontzettend blij!
Jonnie, ik hoop dat jullie ook een positieve uitslag hebben gehad
En nu kan het zelfs een hele lange tijd stabiel blijven. En als het weer actief gaat worden, gaan ze weer behandelen omdat ze het zo ontzettend goed doet op die chemo
De oncoloog was zo ontzettend enthousiast over de scan en over m'n moeders toestand, en was ook heel hoopvol voor de toekomst.
Beter worden kan niet meer, maar we hopen nu op een hele lange stabiele periode!
Zus en ik waren mee met onze ouders naar de afspraak, daarna zijn we gaan lunchen in de stad (onze mannen hadden vrij genomen om op de kindjes te passen) met paps en mams gegeten in de stad, daarna de kinderen en mannen opgehaald, en bij m'n ouders thuis verder gefeest met allemaal lieve mensen. Lekker chinees gehaald, en nu ligt de kleine meid helemaal moe van het feesten in bed
Ben zoo ontzettend blij!
Jonnie, ik hoop dat jullie ook een positieve uitslag hebben gehad
woensdag 14 januari 2009 om 22:16
Hallo, ook mijn vader heeft een goede uitslag gekregen. Mijn vader wordt volgende week weer in een commissie besproken en dan moeten we 26 januari weerterugkomen. dan krijgt hij te horen of hij nog in aanmerking komt voor verdere chemo.
De arts zei wel dat we het besef moeten houden dat het geen griepje betreft en dat het alleen maar levensverlengend is.
Ze geven een advies, meer niet, het is aan mijn vader of hij nog meer chemo wilt.
Hij zei ook dat het niet kan blijven duren de chemo.
Mijn pa wil voorlopig ff geen chemo meer, even aansterken en dan ziet hij weer verder, zelf zegt hij aan het einde van het jaar, maar dat is niet realistich.
Je moet ook kijken naar de kwaliteit van het leven, nu kan mijn vader weer dingen doen en dat is ook wat waard.
We moeten maar ff afwachten wat ze op 26 januari zeggen.
MM, wat een goed nieuws zeg, ben blij voor je, hoe oud is jou meisje eigenlijk?
Je kan lekker slapen vanavond denk ik.
Groetjes
De arts zei wel dat we het besef moeten houden dat het geen griepje betreft en dat het alleen maar levensverlengend is.
Ze geven een advies, meer niet, het is aan mijn vader of hij nog meer chemo wilt.
Hij zei ook dat het niet kan blijven duren de chemo.
Mijn pa wil voorlopig ff geen chemo meer, even aansterken en dan ziet hij weer verder, zelf zegt hij aan het einde van het jaar, maar dat is niet realistich.
Je moet ook kijken naar de kwaliteit van het leven, nu kan mijn vader weer dingen doen en dat is ook wat waard.
We moeten maar ff afwachten wat ze op 26 januari zeggen.
MM, wat een goed nieuws zeg, ben blij voor je, hoe oud is jou meisje eigenlijk?
Je kan lekker slapen vanavond denk ik.
Groetjes
donderdag 15 januari 2009 om 21:20
Fijn, die goede berichten!
Helaas geen goed bericht van mij. Mijn vader wordt op dit moment opgenomen in het ziekenhuis met ondraaglijke buikpijn en benauwdheid. Ook heeft hij veel last van zn linkerschouder. Mijn broer was vanavond bij mijn ouders en heeft de huisartsenpost gebeld. De arts vond het zorgelijk en heeft de ambulance gebeld. Op dat moment belde mijn broer mij, hij belt terug als mijn vader is opgenomen. In het ziekenhuis in de woonplaats van mijn ouders was geen plek, ze waren nog naar een plek aan het zoeken.
Ik heb de hele week al een slecht gevoel, veel lopen janken ook deze week. Ik ben nu redelijk rustig. Heb een vriendin gebeld en die zei ook dat ik behoorlijk rustig klink. Heb dit soort van aan voelen komen.
Helaas geen goed bericht van mij. Mijn vader wordt op dit moment opgenomen in het ziekenhuis met ondraaglijke buikpijn en benauwdheid. Ook heeft hij veel last van zn linkerschouder. Mijn broer was vanavond bij mijn ouders en heeft de huisartsenpost gebeld. De arts vond het zorgelijk en heeft de ambulance gebeld. Op dat moment belde mijn broer mij, hij belt terug als mijn vader is opgenomen. In het ziekenhuis in de woonplaats van mijn ouders was geen plek, ze waren nog naar een plek aan het zoeken.
Ik heb de hele week al een slecht gevoel, veel lopen janken ook deze week. Ik ben nu redelijk rustig. Heb een vriendin gebeld en die zei ook dat ik behoorlijk rustig klink. Heb dit soort van aan voelen komen.
vrijdag 16 januari 2009 om 12:18
Mette Mare en Jonnie, wat fijn dat jullie goed nieuws hebben gehad! Ik hoop dat deze stabiele goede periode heel lang zal blijven!
Dolphin, . Hopenlijk gaat het toch snel weet wat beter met je vader.
Horekaatje, moeilijk he? Maar jij kan je man steunen hoor! En je moet niet bang zijn dat ondoordachte opmerkingen de pijn naar boven halen. Die pijn is er toch wel en als het naar boven gehaald wordt, is dat juist een moment om erove te praten en lief voor hem te zijn.
Julia, hoe gaat het met jullie?
voor iedereen
Dolphin, . Hopenlijk gaat het toch snel weet wat beter met je vader.
Horekaatje, moeilijk he? Maar jij kan je man steunen hoor! En je moet niet bang zijn dat ondoordachte opmerkingen de pijn naar boven halen. Die pijn is er toch wel en als het naar boven gehaald wordt, is dat juist een moment om erove te praten en lief voor hem te zijn.
Julia, hoe gaat het met jullie?
voor iedereen
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
zaterdag 17 januari 2009 om 10:36
Ik heb met jullie te doen meiden:-(
Ik zit helaas in hetzelfde schuitje als jullie.
We weten nu 2 maanden dat m'n moeder longkanker heeft met utizaaiingen naar de hersenen. Helaas niet meer te genezen. Ze heeft nu 8 bestralingen gehad. Het haar is gaan uitvallen, en is erg ziek van de prednison en/of bestraling.
Ze is nu gisteren weer opgenomen, ze is zo ziek.
Antibiotica gehad, want ze heeft er een luchtweginfectie bij en een ontsteking op haar hoofd.
Verschrikkelijk om je moeder zo te zien. Binnen enkele weken begint ze met chemotherapie, als ze sterk genoeg is.
De gemiddelde levensverwachting is 1,5 jaar. Het is een gemiddelde dus het kan langer duren, maar ook korter.
Ze is erg positief, dus dat vind ik wel fijn.
Maar te weten dat je je moeder gaat verliezen op een jonge leeftijd (ze is 49) doet me veel pijn.
Je kan nooit een ouder missen, maar het is niet te bevatten.
''Fijn'' dat we hier het verhaal kwijt kunnen.
Liefs.
Ik zit helaas in hetzelfde schuitje als jullie.
We weten nu 2 maanden dat m'n moeder longkanker heeft met utizaaiingen naar de hersenen. Helaas niet meer te genezen. Ze heeft nu 8 bestralingen gehad. Het haar is gaan uitvallen, en is erg ziek van de prednison en/of bestraling.
Ze is nu gisteren weer opgenomen, ze is zo ziek.
Antibiotica gehad, want ze heeft er een luchtweginfectie bij en een ontsteking op haar hoofd.
Verschrikkelijk om je moeder zo te zien. Binnen enkele weken begint ze met chemotherapie, als ze sterk genoeg is.
De gemiddelde levensverwachting is 1,5 jaar. Het is een gemiddelde dus het kan langer duren, maar ook korter.
Ze is erg positief, dus dat vind ik wel fijn.
Maar te weten dat je je moeder gaat verliezen op een jonge leeftijd (ze is 49) doet me veel pijn.
Je kan nooit een ouder missen, maar het is niet te bevatten.
''Fijn'' dat we hier het verhaal kwijt kunnen.
Liefs.
zondag 18 januari 2009 om 21:09
Hallo moeilijk,
Dat is zo vreselijk hé, om je moeder zo te zien lijden, een grote schok is het, het komt overal voor, maar als je je eigen ouders betreft, is het niet te beschrijven.
Ja, wij weten hoe je je voelt, je kon het zeker niet geloven toen je het nieuws voor het eerst hoorde.
Ik tenmnste niet, ik was in een soort schok terechtgekomen.
Je moeder is ook nog heel jong, helaas hebben we er niets over te zeggen.
Gaat het nu iets beter met je moeer?
Ik wens je heel veel sterkte.
Dat is zo vreselijk hé, om je moeder zo te zien lijden, een grote schok is het, het komt overal voor, maar als je je eigen ouders betreft, is het niet te beschrijven.
Ja, wij weten hoe je je voelt, je kon het zeker niet geloven toen je het nieuws voor het eerst hoorde.
Ik tenmnste niet, ik was in een soort schok terechtgekomen.
Je moeder is ook nog heel jong, helaas hebben we er niets over te zeggen.
Gaat het nu iets beter met je moeer?
Ik wens je heel veel sterkte.
maandag 19 januari 2009 om 18:17
Bedankt voor je lieve reactie Jonnie,
Wij waren ook in shok, vooral omdat ze in eerste instantie aan een TIA dachten..
Het is inderdaad verschrikkelijk om 1 van je ouders zo te zien, en ook ben ik het met je eens dat het nu dan ineens zo dichtbij is.
Er voor weg lopen kan niet, maar soms doe ik alsof het er niet is. Dat vind ik zo oneerlijk.
Vandaag heeft ze een gesprek gehad met de longarts en ocologieverpleegkundige, ze start 9 februari met chemo.
Een week vooraf allerlei onderzoeken, 24 uurs urine controle, bloedafname, longfoto's.
Na de 2e kuur in april ongeveer word er gekeken of het aanslaat.
Morgen mag ze weer naar huis, ze houden haar nog 24 uur omdat ze moeten kijken hoe ze reageert op de antibiotica in pilvorm
Herken je/jullie ook dat je vader/moeder veranderd in gedrag?
Bij m'n moeder is het zo, dat ze in de war is, de dingen niet allemaal meer weet of anders verteld. Ook is ze opstandig en wat drammerig. Ik weet dat het er bij hoort, maar vind het moeilijk haar zo te zien.
Hoe is het met jou vader Jonnie, ik las dat hij al even met chemo bezig is?
Jij ook veel sterkte.
Wij waren ook in shok, vooral omdat ze in eerste instantie aan een TIA dachten..
Het is inderdaad verschrikkelijk om 1 van je ouders zo te zien, en ook ben ik het met je eens dat het nu dan ineens zo dichtbij is.
Er voor weg lopen kan niet, maar soms doe ik alsof het er niet is. Dat vind ik zo oneerlijk.
Vandaag heeft ze een gesprek gehad met de longarts en ocologieverpleegkundige, ze start 9 februari met chemo.
Een week vooraf allerlei onderzoeken, 24 uurs urine controle, bloedafname, longfoto's.
Na de 2e kuur in april ongeveer word er gekeken of het aanslaat.
Morgen mag ze weer naar huis, ze houden haar nog 24 uur omdat ze moeten kijken hoe ze reageert op de antibiotica in pilvorm
Herken je/jullie ook dat je vader/moeder veranderd in gedrag?
Bij m'n moeder is het zo, dat ze in de war is, de dingen niet allemaal meer weet of anders verteld. Ook is ze opstandig en wat drammerig. Ik weet dat het er bij hoort, maar vind het moeilijk haar zo te zien.
Hoe is het met jou vader Jonnie, ik las dat hij al even met chemo bezig is?
Jij ook veel sterkte.
maandag 19 januari 2009 om 20:50
Moelijk, ik heb dat ook met mijn vader.
Het ene moment is hij 'normaal' in zijn gedrag en het andere moment erg onredelijk, ik heb er daar veel moeite mee, omdat ik het aan de ene kant snap dat hij zo kan doen en aan de andere kant denk ik, je weet hoe vreselijk ik het vind dat je ziek bent, reageer het dan niet op mij af.
Maar ik zet me er dan maar snel overheen, want hem is die vreselijke ziekte overkomen en wij kunnen het al niet bevatten, laat staan als je hetzelf overkomt.
Ik heb het ook wel eens dat ls ik hem aan de telefoon heb en hij geeft een niet zo'n leuke opmerking zal ik maar zeggen dat ik dan ook zit te janken, maar hij kan ok zo weer als een blad aan ee boom omdraaien.
Het is niet persoonlijk, maar gewoon de onmacht!
Mijn vader is ook vergeetachtig, maar dat heeft met de chemo te maken zei de verleegkundige.
Mijn vader heeft nu 4 kuren gehad, maar voorlopig komt er geen kuur,hij wil eerst aansterken en het is natuurliujk afwachten wat de oncologiecommissie zegt, of hij nog kuren krijgt, dat horen we 26 januari.
Het ene moment is hij 'normaal' in zijn gedrag en het andere moment erg onredelijk, ik heb er daar veel moeite mee, omdat ik het aan de ene kant snap dat hij zo kan doen en aan de andere kant denk ik, je weet hoe vreselijk ik het vind dat je ziek bent, reageer het dan niet op mij af.
Maar ik zet me er dan maar snel overheen, want hem is die vreselijke ziekte overkomen en wij kunnen het al niet bevatten, laat staan als je hetzelf overkomt.
Ik heb het ook wel eens dat ls ik hem aan de telefoon heb en hij geeft een niet zo'n leuke opmerking zal ik maar zeggen dat ik dan ook zit te janken, maar hij kan ok zo weer als een blad aan ee boom omdraaien.
Het is niet persoonlijk, maar gewoon de onmacht!
Mijn vader is ook vergeetachtig, maar dat heeft met de chemo te maken zei de verleegkundige.
Mijn vader heeft nu 4 kuren gehad, maar voorlopig komt er geen kuur,hij wil eerst aansterken en het is natuurliujk afwachten wat de oncologiecommissie zegt, of hij nog kuren krijgt, dat horen we 26 januari.
maandag 19 januari 2009 om 22:49
Ik herken het helemaal wat je zegt, Jonnie.
Voor jullie een spannende tijd ook nu weer.
Is er bij je vader ook bekeken of het aanslaat, sorry heb niet alles gelezen. Vind het nogal confronterend, ga dat nog wel doen..
Ben 'blij' voor je dat je jezelf kunt uitten, ik kan dat niet. Ik heb daar veel moeite mee. Heb wel m'n emoties, zoals boosheid, somber zijn en snauwen naar m'n vriend. Ik bedoel dat dan niet zo, maar weet niet hoe ik er mee om moet gaat. Terwijl m'n vriend net zo in dezelfde situatie zit, met z'n vader. Vind het ook niet netjes om zo te doen. Zou weleens lekker willen huilen, lost niet op maar opluchten wel.
Gelukkig heb ik nu hulp om m'n emoties te sturen en te praten met iemand die er wat verder vanaf staat. Hopelijk helpt het wat op de langere termijn.
Ik hoop dat de chemo niet heel zwaar word voor m'n moeder, 4 februari hebben we een intake met uitleg en vragen die we kunnen stellen. ''Gelukkig'' weet je niet hoe en wat er gaat gebeuren, maar ben er wel heel bang voor.
We gaan er maar met z'n allen voor, meer kunnen we helaas niet doen.
Voor jullie een spannende tijd ook nu weer.
Is er bij je vader ook bekeken of het aanslaat, sorry heb niet alles gelezen. Vind het nogal confronterend, ga dat nog wel doen..
Ben 'blij' voor je dat je jezelf kunt uitten, ik kan dat niet. Ik heb daar veel moeite mee. Heb wel m'n emoties, zoals boosheid, somber zijn en snauwen naar m'n vriend. Ik bedoel dat dan niet zo, maar weet niet hoe ik er mee om moet gaat. Terwijl m'n vriend net zo in dezelfde situatie zit, met z'n vader. Vind het ook niet netjes om zo te doen. Zou weleens lekker willen huilen, lost niet op maar opluchten wel.
Gelukkig heb ik nu hulp om m'n emoties te sturen en te praten met iemand die er wat verder vanaf staat. Hopelijk helpt het wat op de langere termijn.
Ik hoop dat de chemo niet heel zwaar word voor m'n moeder, 4 februari hebben we een intake met uitleg en vragen die we kunnen stellen. ''Gelukkig'' weet je niet hoe en wat er gaat gebeuren, maar ben er wel heel bang voor.
We gaan er maar met z'n allen voor, meer kunnen we helaas niet doen.
dinsdag 20 januari 2009 om 18:12
Ik moet jullie helaas vertellen dat mijn vader afgelopen zondagavond overleden is.
Het is heel snel gegaan. Vrijdagochtend toen ik in het ziekenhuis kwam schrok ik me kapot, hij zat als een zielig hoopje mens in de stoel. De internist had donderdagavond gezegd dat er een explosie van kankercellen had plaatsgevonden in zijn lichaam en dat alles aangetast was. Hij heeft gelijk morfine gekregen tegen de pijn, verder geen medicijnen of behandeling meer. Vrijdagmiddag is hij in bed gaan liggen. Zaterdagochtend toen we bij hem kwamen was hij weer hard achteruit gegaan. Zijn stem was zwakker en hij sliep bijna de hele tijd, of lag met zijn ogen dicht. Zondagochtend was hij weer hard achteruit gegaan, hij kon zich bijna niet meer verstaanbaar maken maar kreeg nog wel alles mee. Aan het eind van de middag reageerde hij nergens meer op. Rond negen uur zondagavond zagen we het bloed langzaam wegtrekken uit zijn gezicht en handen en voeten, toen wisten we dat het niet lang meer zou duren. Om kwart over tien heeft hij zijn laatste adem uit geblazen. Mijn moeder, broer en ik stonden staan naast hem. Het ging heel rustig, hij is vredig ingeslapen.
Ik heb er vrede mee maar ben uiteraard heel verdrietig. Ik weet dat dit was wat mijn vader wilde, hij wilde geen lang ziekbed. Vrijdag en zaterdag kwamen nog familieleden afscheid nemen. De verpleegster vroeg zaterdag aan hem of al dat bezoek niet te druk werd, dat was niet zo, hij zei: en anders ga ik maar eerder dood. Hij was er klaar mee en wilde niet meer.
Dit is mijn laatste berichtje op dit onderwerp. Het is voor mij nu te pijnlijk jullie berichtjes te lezen. Ik kan me ook voorstellen dat bovenstaande moeilijk is voor jullie om te lezen, je blijft toch soort van hopen.
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen!! Geniet van de mooie momenten die je hebt met jullie dierbaren, dat kunnen hele kleine dingen zijn. Meer weet ik nu even niet te zeggen.
Het is heel snel gegaan. Vrijdagochtend toen ik in het ziekenhuis kwam schrok ik me kapot, hij zat als een zielig hoopje mens in de stoel. De internist had donderdagavond gezegd dat er een explosie van kankercellen had plaatsgevonden in zijn lichaam en dat alles aangetast was. Hij heeft gelijk morfine gekregen tegen de pijn, verder geen medicijnen of behandeling meer. Vrijdagmiddag is hij in bed gaan liggen. Zaterdagochtend toen we bij hem kwamen was hij weer hard achteruit gegaan. Zijn stem was zwakker en hij sliep bijna de hele tijd, of lag met zijn ogen dicht. Zondagochtend was hij weer hard achteruit gegaan, hij kon zich bijna niet meer verstaanbaar maken maar kreeg nog wel alles mee. Aan het eind van de middag reageerde hij nergens meer op. Rond negen uur zondagavond zagen we het bloed langzaam wegtrekken uit zijn gezicht en handen en voeten, toen wisten we dat het niet lang meer zou duren. Om kwart over tien heeft hij zijn laatste adem uit geblazen. Mijn moeder, broer en ik stonden staan naast hem. Het ging heel rustig, hij is vredig ingeslapen.
Ik heb er vrede mee maar ben uiteraard heel verdrietig. Ik weet dat dit was wat mijn vader wilde, hij wilde geen lang ziekbed. Vrijdag en zaterdag kwamen nog familieleden afscheid nemen. De verpleegster vroeg zaterdag aan hem of al dat bezoek niet te druk werd, dat was niet zo, hij zei: en anders ga ik maar eerder dood. Hij was er klaar mee en wilde niet meer.
Dit is mijn laatste berichtje op dit onderwerp. Het is voor mij nu te pijnlijk jullie berichtjes te lezen. Ik kan me ook voorstellen dat bovenstaande moeilijk is voor jullie om te lezen, je blijft toch soort van hopen.
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen!! Geniet van de mooie momenten die je hebt met jullie dierbaren, dat kunnen hele kleine dingen zijn. Meer weet ik nu even niet te zeggen.
woensdag 21 januari 2009 om 22:44
@moeilijk: het is zo moeilijk om iemand zo ziek te zien. Heel veel sterkte gewenst en ik hoop dat je nog heel veel mooie tijden met je moeder hebt. Heftig ook dat je vriend in dezelfde situatie zit, kunnen jullie er wel over praten?
@mette mare en Jonnie: fijn dat jullie weer even positief nieuws hebben, ik hoop dat het zo lang mogelijk zo blijft.
@frans: dank voor je lieve woorden.
@mette mare en Jonnie: fijn dat jullie weer even positief nieuws hebben, ik hoop dat het zo lang mogelijk zo blijft.
@frans: dank voor je lieve woorden.
zaterdag 24 januari 2009 om 09:33
Even een update-je.
Met m'n moeder gaat het weer beter, ze is thuis en doet de dingentjes gewoon zover ze kan. Ze is moe, maar dan is niet meer dan logisch.
Nu is het wachten op de intake 4 febr (voor de chemo) en dan start ze de week erop. Een erg spannende tijd allemaal.
Horekaatje: Gelukkig kunnen m'n vriend en ik heel erg goed praten, ook over dit soort dingen. We weten allebei helaas hoe het voelt. Zo kunnen we elkaar steunen en begrijpen we elkaar maar al te goed. Dank je
Met m'n moeder gaat het weer beter, ze is thuis en doet de dingentjes gewoon zover ze kan. Ze is moe, maar dan is niet meer dan logisch.
Nu is het wachten op de intake 4 febr (voor de chemo) en dan start ze de week erop. Een erg spannende tijd allemaal.
Horekaatje: Gelukkig kunnen m'n vriend en ik heel erg goed praten, ook over dit soort dingen. We weten allebei helaas hoe het voelt. Zo kunnen we elkaar steunen en begrijpen we elkaar maar al te goed. Dank je
zondag 25 januari 2009 om 15:54
Hallo Moeilijk,
Fijn dat ze weer thuis is.
Het is te hopen dat ze snel wat opknapt.
Mijn ervaring met de intake is heel goed, ze hadden bij ons 1.5 uur gepland.
Stel al je vragen die je wilt, desnoods schrijf je ze nu op.
Het is wel heel emotioneel zo'n gesprek, maar ze leggen alles wel heel goed uit.
Hoe gaat het met de andere meiden?
Fijn dat ze weer thuis is.
Het is te hopen dat ze snel wat opknapt.
Mijn ervaring met de intake is heel goed, ze hadden bij ons 1.5 uur gepland.
Stel al je vragen die je wilt, desnoods schrijf je ze nu op.
Het is wel heel emotioneel zo'n gesprek, maar ze leggen alles wel heel goed uit.
Hoe gaat het met de andere meiden?