Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
dinsdag 11 november 2008 om 18:55
Hi Jonnie2,
Ik vind het ontzettend goed van je dat je een topic over dit onderwerp hebt geopend. De naderende dood schrikt veel mensen af..
(Mijn beide ouders leven nog maar in mijn werk kom ik dagelijks in aanraking met mensen die gaan overlijden of nabestaanden die iemand verloren hebben. Van hun levensverhalen maak ik een kunstboek, maar dat terzijde)
Je schrijft dat je het moeilijk vindt dat je vader niet onder ogen ziet dat hij geen 2 jaar meer zal leven. Dat kan ik vanuit jou standpunt wel begrijpen maar ik denk dat je je ook moet realiseren dat iedereen er een andere 'strategie' op na houdt. Het is niet makkelijk om te dealen met je eigen sterfelijkheid.
Daarbij, jij bent zijn kind en hij is de laatste ouder, logisch eigenlijk dat hij zich groot houdt. Dat is het laatste wat hij voor je kan doen, pure liefde dus!
Mijn advies zou zijn om - wat je al doet - te genieten van de tijd die er nog is. Maar ook om dingen te vragen die je nu nog wilt weten. Misschien is hij wel ontzettend goed in het maken van lekke fietsbanden. Vraag of hij je dat wil leren. Dat soort kleine dingetjes zijn de zaken die je straks niet meer kunt vragen en waarmee je hem de kans geeft iets praktisch te doen voor je (vinden vaders doorgaans leuk
Of misschien wil je iets weten over zijn relatie met zijn vader of waarom hij verliefd is geworden op je moeder...
Vragen dus en opschrijven! Zo blijft hij altijd bewaard en zit jij straks niet met vragen
Ik vind het ontzettend goed van je dat je een topic over dit onderwerp hebt geopend. De naderende dood schrikt veel mensen af..
(Mijn beide ouders leven nog maar in mijn werk kom ik dagelijks in aanraking met mensen die gaan overlijden of nabestaanden die iemand verloren hebben. Van hun levensverhalen maak ik een kunstboek, maar dat terzijde)
Je schrijft dat je het moeilijk vindt dat je vader niet onder ogen ziet dat hij geen 2 jaar meer zal leven. Dat kan ik vanuit jou standpunt wel begrijpen maar ik denk dat je je ook moet realiseren dat iedereen er een andere 'strategie' op na houdt. Het is niet makkelijk om te dealen met je eigen sterfelijkheid.
Daarbij, jij bent zijn kind en hij is de laatste ouder, logisch eigenlijk dat hij zich groot houdt. Dat is het laatste wat hij voor je kan doen, pure liefde dus!
Mijn advies zou zijn om - wat je al doet - te genieten van de tijd die er nog is. Maar ook om dingen te vragen die je nu nog wilt weten. Misschien is hij wel ontzettend goed in het maken van lekke fietsbanden. Vraag of hij je dat wil leren. Dat soort kleine dingetjes zijn de zaken die je straks niet meer kunt vragen en waarmee je hem de kans geeft iets praktisch te doen voor je (vinden vaders doorgaans leuk
Of misschien wil je iets weten over zijn relatie met zijn vader of waarom hij verliefd is geworden op je moeder...Vragen dus en opschrijven! Zo blijft hij altijd bewaard en zit jij straks niet met vragen
dinsdag 11 november 2008 om 21:46
Hallo allmaal, laptop is gelukkig weer in orde.
Goed nieuws, de bloedwaarden van mijn vader waren goed en de foto van zijn longen die gemaakt is zag er beter uit dan afgelopen augustus.
Dus morgen mag hij aan zijn tweede chemo beginnen.
Ik kon me eigenlijk al moeilijk voorstellen dat hij het niet aan zou kunnen, want hij is weer een kilo aangekomen, maar de arts zei wel dat het herstel na meerdere kuren langer kan duren, maar dat zien we dan wel weer.
Het zal over een aantal weken wel helemaal spannend worden als ze gaan kijken of de tumor gestopt is met groeien, maar voorlopig gaat het nu ff goed, moet niet teveel tegelijk willen
Mastermind, dank voor je bericht,en lapin en de rest natuurlijk ook, dacht veel aan jullie toen ik niet op het forum kon.
Mikkie, je hebt ook gelijk, ik blijf over om het zomaar te zeggen en ik kan het niet geloven laat staan mijn vader, maar ik doe alleen maar leuke dingen met hem hoor.
Nou ja, ook minder leuke dingen zoals zakeljke dingen doorspreken, ja dat moet ook gebeuren en dat vinden wij allebei beter om dat nu te doen, dan als hij te ziek is.
Ik ga nu ff douchen en dn naar mijn bed, ik ben er gfewoon moe van, elke keer weer spannend.
Meisjes, sterkte xx
Goed nieuws, de bloedwaarden van mijn vader waren goed en de foto van zijn longen die gemaakt is zag er beter uit dan afgelopen augustus.
Dus morgen mag hij aan zijn tweede chemo beginnen.
Ik kon me eigenlijk al moeilijk voorstellen dat hij het niet aan zou kunnen, want hij is weer een kilo aangekomen, maar de arts zei wel dat het herstel na meerdere kuren langer kan duren, maar dat zien we dan wel weer.
Het zal over een aantal weken wel helemaal spannend worden als ze gaan kijken of de tumor gestopt is met groeien, maar voorlopig gaat het nu ff goed, moet niet teveel tegelijk willen
Mastermind, dank voor je bericht,en lapin en de rest natuurlijk ook, dacht veel aan jullie toen ik niet op het forum kon.
Mikkie, je hebt ook gelijk, ik blijf over om het zomaar te zeggen en ik kan het niet geloven laat staan mijn vader, maar ik doe alleen maar leuke dingen met hem hoor.
Nou ja, ook minder leuke dingen zoals zakeljke dingen doorspreken, ja dat moet ook gebeuren en dat vinden wij allebei beter om dat nu te doen, dan als hij te ziek is.
Ik ga nu ff douchen en dn naar mijn bed, ik ben er gfewoon moe van, elke keer weer spannend.
Meisjes, sterkte xx
woensdag 12 november 2008 om 15:43
Hallo,
Ik heb niet alles doorgelezen maar ik wil Jonnie even sterkte wensen.
En Julia gecondoleerd
Mijn schoonvader is 21 september jl. overleden. Hij had alvleesklierkanker. De diagnose werd eind november vorig jaar gesteld en nu, 10 maanden na de diagnose, al overleden.
Ik zou tegen Jonnie willen zeggen, geniet van elkaar nu het nog kan. Wij hebben 10 maanden geweten dat het niet lang zou duren, de prognose van alvleesklierkanker is heel slecht.
We hebben wel afscheid kunnen nemen.
De vrijdag voor zijn overlijden hoorden we van de thuiszorg dat het niet lang meer zou duren. Die dag heeft hij ook echt van iedereen bewust afscheid genomen. Zaterdags lag hij in een soort van coma en zondagavond is hij overleden.
We hebben natuurlijk veel verdriet, het is ook nog maar zo kort geleden, maar hoe gek het ook klinkt, het leven gaat weer door.
Je gaat weer naar je werk enz.
Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen
Ik heb niet alles doorgelezen maar ik wil Jonnie even sterkte wensen.
En Julia gecondoleerd
Mijn schoonvader is 21 september jl. overleden. Hij had alvleesklierkanker. De diagnose werd eind november vorig jaar gesteld en nu, 10 maanden na de diagnose, al overleden.
Ik zou tegen Jonnie willen zeggen, geniet van elkaar nu het nog kan. Wij hebben 10 maanden geweten dat het niet lang zou duren, de prognose van alvleesklierkanker is heel slecht.
We hebben wel afscheid kunnen nemen.
De vrijdag voor zijn overlijden hoorden we van de thuiszorg dat het niet lang meer zou duren. Die dag heeft hij ook echt van iedereen bewust afscheid genomen. Zaterdags lag hij in een soort van coma en zondagavond is hij overleden.
We hebben natuurlijk veel verdriet, het is ook nog maar zo kort geleden, maar hoe gek het ook klinkt, het leven gaat weer door.
Je gaat weer naar je werk enz.
Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen
vrijdag 14 november 2008 om 08:00
vrijdag 14 november 2008 om 09:52
Fijn Jonnie. Dat kan wel kloppen, dat hebben ze ook tegen mijn vader gezegd. Hij is nu ook weer thuis, van een tweedaagse chemo opname. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Hoe is het nu met jouw vader?
Mette Mare, ik heb wel al wat kwaaltjes ja. Ik ben erg moe, m'n borsten doen zeer, mijn bovenbenen ook, ik heb meer dorst en moet meer plassen. Afgelopen dinsdag had ik wat bloedverlies op het toilet. Ik schrok me rot. Ik heb het aan een collega verteld en die is gelijk voor me naar gynaecologie gelopen om te vragen of ik langs mocht komen... En dat mocht. (Af en toe is het zo fijn om in een ziekenhuis te werken...) Mijn beste vriendin was geheel toevallig net bij mij, dus die heb ik meegesleurd. De gynaecoloog wilde wel kijken (zo aardig, even tussen zijn OK's door), maar hij waarschuwde ook: 'waarschijnlijk is er nog weinig te zien hoor...' Maar je zag wel wat! Het hartje klopte er al druk op los. Fijn zeg! Natuurlijk kan er nog van alles mis gaan (dat was de vorige keer ook zo), maar dit is toch al een eerste hindernis die we genomen hebben. Ik heb trouwens geen bloedverlies meer gezien sinds dinsdag.
Nu ben ik na veel dubben overgestapt van het ziekenhuis waar ik eigenlijk heen zou gaan (die met die OK toestanden...), naar 'mijn eigen' ziekenhuis. Fijn hoor. Voelt toch veel prettiger. Op 28 november krijg ik weer een echo. En mocht het onverhoopt toch nog mis gaan... In 'mijn eigen' ziekenhuis kan ik tenminste wel gecuretteerd worden. Al teken ik daar niet voor hoor. Het mag nu wel een keer goed gaan, vind ik.
Sorry voor het lange ego verhaal...
Mette Mare, ik heb wel al wat kwaaltjes ja. Ik ben erg moe, m'n borsten doen zeer, mijn bovenbenen ook, ik heb meer dorst en moet meer plassen. Afgelopen dinsdag had ik wat bloedverlies op het toilet. Ik schrok me rot. Ik heb het aan een collega verteld en die is gelijk voor me naar gynaecologie gelopen om te vragen of ik langs mocht komen... En dat mocht. (Af en toe is het zo fijn om in een ziekenhuis te werken...) Mijn beste vriendin was geheel toevallig net bij mij, dus die heb ik meegesleurd. De gynaecoloog wilde wel kijken (zo aardig, even tussen zijn OK's door), maar hij waarschuwde ook: 'waarschijnlijk is er nog weinig te zien hoor...' Maar je zag wel wat! Het hartje klopte er al druk op los. Fijn zeg! Natuurlijk kan er nog van alles mis gaan (dat was de vorige keer ook zo), maar dit is toch al een eerste hindernis die we genomen hebben. Ik heb trouwens geen bloedverlies meer gezien sinds dinsdag.
Nu ben ik na veel dubben overgestapt van het ziekenhuis waar ik eigenlijk heen zou gaan (die met die OK toestanden...), naar 'mijn eigen' ziekenhuis. Fijn hoor. Voelt toch veel prettiger. Op 28 november krijg ik weer een echo. En mocht het onverhoopt toch nog mis gaan... In 'mijn eigen' ziekenhuis kan ik tenminste wel gecuretteerd worden. Al teken ik daar niet voor hoor. Het mag nu wel een keer goed gaan, vind ik.
Sorry voor het lange ego verhaal...
zaterdag 15 november 2008 om 11:39
Ring, mijn vader was net nog bij mij thuis en hij begint nu al last van bijverschijnselen te krijgen, dat is eerder dan de eerste keer. Toen was het pas zaterdag avond, hoe gaat het nu met jou vader, heeft hij al bijverschijnselen?
Wat fijn dat ze in het ziekenhuis gelijk konden kijken of er wat aan de hand was, is het trouwens je eerste kindje?
Misschien heb je het al eens verteld, maar ben ik het vergeten:(
Vanmiddag ga ik met mijn dochter naar een verjaardag van de zoon van mijn vriendin en daarna nog ff langs mijn vader, kijken hoe het met hem gaat.
Maar hij heeft dn zetpillen, maar wil ze niet te vaak gebruiken, ik krijg het er niet echt in dat dat niet scadelijk is, een beetje oude stempel hi hi.
Ik ga ff douchen, fijne dag allemaal.
Wat fijn dat ze in het ziekenhuis gelijk konden kijken of er wat aan de hand was, is het trouwens je eerste kindje?
Misschien heb je het al eens verteld, maar ben ik het vergeten:(
Vanmiddag ga ik met mijn dochter naar een verjaardag van de zoon van mijn vriendin en daarna nog ff langs mijn vader, kijken hoe het met hem gaat.
Maar hij heeft dn zetpillen, maar wil ze niet te vaak gebruiken, ik krijg het er niet echt in dat dat niet scadelijk is, een beetje oude stempel hi hi.
Ik ga ff douchen, fijne dag allemaal.
zondag 16 november 2008 om 22:29
maandag 17 november 2008 om 12:21
Lieve allemaal,
Eindelijk even een berichtje van mij. Het is allemaal zo snel gegaan.. Wat een geregel wanneer iemand overlijdt. Intussen heb je ook zorgen voor iedereen en natuurlijk je eigen verdriet. Je komt als familie zo dicht bij elkaar te staan. Misschien verdrietig, maar wel hartverwarmend om je verdriet te kunnen delen. Herinneringen delen, verdriet delen, ook veel gelachen.
Schoonvader heeft met alles pech gehad, melanoomkanker, de meest agressieve vorm, hersentumor, uitzaaiingen, niet meer kunnen lopen, 't moeten missen van de geboorte van zijn eerste kleinkind. Maar hoe hij heeft mogen sterven, dat is zo mooi gegaan.. Hij heeft geen pijn gehad, geen morfine gehad. Hij is op eigen kracht gegaan. Wat een dappere man. Ik heb zoveel respect voor wie hij was.
Zijn afscheid is groots aangepakt. Was zelf niet echt gelovig, maar heeft wel een prachtige dienst in de kerk gehad. Een groot afscheid bij "zijn" voetbalclub waar hij 40 jaar heel actief was. Met een groot mannenkoor die wat liederen zong terwijl hij als laatste ere-rondje over het veld werd gereden. En daarna de crematie. Veel persoonlijke speeches, mooie liederen. Ja, mijn schoonvader heeft het afscheid gehad dat hij verdiende.
En nu gaat het leven door.... Iedereen wil weer proberen te werken. Vriend is weer terug naar studentenstad. Morgen ga ik hem opzoeken, om de week te breken. Hij is bang dat het zo zwaar wordt.
Ik werk al vanaf februari bij een bedrijf, via een uitzendbureau, omdat het in mijn werkveld afschuwelijk is om werk te vinden. Een dag na de crematie kreeg ik, via dat uitzendbureau, het bericht dat ik wegens overbezetting niet meer terug hoef te komen. Nog geen persoonlijk woordje, geen hand, niets! Ongelofelijk dat iemand in staat is om dit schaamteloze besluit te maken op dit moment. Ik begrijp het wel. Maar via via?!
Ik heb dus een flinke zet in mijn rug gekregen om te doen wat ik wil. En wat ik kan. Het positieve halen uit alle sollicitatie brieven die ik aan het schrijven ben.
Ring: ik wens je een heerlijke zwangerschap, zonder zorgen!
Jonnie: Wat fijn dat t met jouw vader redelijk goed gaat. Hij slaat zich er wel goed doorheen.
Ook voor de anderen: bedankt voor dat wat we hebben kunnen delen de afgelopen tijd. Ik hoop dat iedereen de kans krijgt, te genieten van de laatste tijd die er door de artsen gegeven is.
Dikke knuffel voor jullie allemaal.
Juul.
Eindelijk even een berichtje van mij. Het is allemaal zo snel gegaan.. Wat een geregel wanneer iemand overlijdt. Intussen heb je ook zorgen voor iedereen en natuurlijk je eigen verdriet. Je komt als familie zo dicht bij elkaar te staan. Misschien verdrietig, maar wel hartverwarmend om je verdriet te kunnen delen. Herinneringen delen, verdriet delen, ook veel gelachen.
Schoonvader heeft met alles pech gehad, melanoomkanker, de meest agressieve vorm, hersentumor, uitzaaiingen, niet meer kunnen lopen, 't moeten missen van de geboorte van zijn eerste kleinkind. Maar hoe hij heeft mogen sterven, dat is zo mooi gegaan.. Hij heeft geen pijn gehad, geen morfine gehad. Hij is op eigen kracht gegaan. Wat een dappere man. Ik heb zoveel respect voor wie hij was.
Zijn afscheid is groots aangepakt. Was zelf niet echt gelovig, maar heeft wel een prachtige dienst in de kerk gehad. Een groot afscheid bij "zijn" voetbalclub waar hij 40 jaar heel actief was. Met een groot mannenkoor die wat liederen zong terwijl hij als laatste ere-rondje over het veld werd gereden. En daarna de crematie. Veel persoonlijke speeches, mooie liederen. Ja, mijn schoonvader heeft het afscheid gehad dat hij verdiende.
En nu gaat het leven door.... Iedereen wil weer proberen te werken. Vriend is weer terug naar studentenstad. Morgen ga ik hem opzoeken, om de week te breken. Hij is bang dat het zo zwaar wordt.
Ik werk al vanaf februari bij een bedrijf, via een uitzendbureau, omdat het in mijn werkveld afschuwelijk is om werk te vinden. Een dag na de crematie kreeg ik, via dat uitzendbureau, het bericht dat ik wegens overbezetting niet meer terug hoef te komen. Nog geen persoonlijk woordje, geen hand, niets! Ongelofelijk dat iemand in staat is om dit schaamteloze besluit te maken op dit moment. Ik begrijp het wel. Maar via via?!
Ik heb dus een flinke zet in mijn rug gekregen om te doen wat ik wil. En wat ik kan. Het positieve halen uit alle sollicitatie brieven die ik aan het schrijven ben.
Ring: ik wens je een heerlijke zwangerschap, zonder zorgen!
Jonnie: Wat fijn dat t met jouw vader redelijk goed gaat. Hij slaat zich er wel goed doorheen.
Ook voor de anderen: bedankt voor dat wat we hebben kunnen delen de afgelopen tijd. Ik hoop dat iedereen de kans krijgt, te genieten van de laatste tijd die er door de artsen gegeven is.
Dikke knuffel voor jullie allemaal.
Juul.
maandag 17 november 2008 om 18:01
maandag 17 november 2008 om 19:49
Julia, wat fijn dat het een prachtige dienst was, dat had hij zeker gewaardeerd, vooral dat van de voetbalclub.
Kan je het allemaal een beetje handelen voor jezelf?
Wat verveend zeg dat je op zo'n manier te horen krijgt dat je niet meer terug hoeft te komen, schandalig gewoon.
Maar veel succes met je sollicitaties
Maar kom je nu helemaal niet meer op het forum hier:(?
Met mijn vader gaat het iets minder op dit moment, maar heb het idee dat het wel iets beter is dan de vorige keer.
En wat spannend is: op 25 november krijgt hij een ct scan en op 1 december krijgt hij de uitslag daarvan.
Dan krijgen we te horen of de tumor stilstaat of weer is gegroeid.
Ik ga nu wel mee, want de ik wil niet meemaken dat hij (alleen)in het slechtste geval weer slecht nieuws krijgt te horen.
Ring, fijn dat je vader geen bijverschijnselen heeft, wanneer moet hij ook alweer voor de derde kuur?
Is dat ook weer 3 weken later?
Mjn pa, als het goed gaat 3 december weer, maar ff afwachten.
Meiden, fijne avond.
Kan je het allemaal een beetje handelen voor jezelf?
Wat verveend zeg dat je op zo'n manier te horen krijgt dat je niet meer terug hoeft te komen, schandalig gewoon.
Maar veel succes met je sollicitaties
Maar kom je nu helemaal niet meer op het forum hier:(?
Met mijn vader gaat het iets minder op dit moment, maar heb het idee dat het wel iets beter is dan de vorige keer.
En wat spannend is: op 25 november krijgt hij een ct scan en op 1 december krijgt hij de uitslag daarvan.
Dan krijgen we te horen of de tumor stilstaat of weer is gegroeid.
Ik ga nu wel mee, want de ik wil niet meemaken dat hij (alleen)in het slechtste geval weer slecht nieuws krijgt te horen.
Ring, fijn dat je vader geen bijverschijnselen heeft, wanneer moet hij ook alweer voor de derde kuur?
Is dat ook weer 3 weken later?
Mjn pa, als het goed gaat 3 december weer, maar ff afwachten.
Meiden, fijne avond.
woensdag 19 november 2008 om 13:41
Julia; wat fijn dat het zo'n mooi afscheid was. Sterkte de komende tijd..
Jonnie; wat vervelend dat je vader zich zo naar voelt.. Spannend dus volgende week de scan. Goed dat je meegaat, ook als het 'goed' nieuws is, twee horen meer dan één.
Ring; Mijn moeder had tot aan de 5e kuur ook bijna nergens last van, zo actief als wat. De 5e was wel wat minder, en nu is ze aan de 8e bezig en merk je dat ze al zieker wordt. Maar moet wel zeggen dat ze iedere keer binnen 3 a 4 dagen helemaal hersteld is. Ze past ook nog iedere week op mijn dochter, dat is echt haar dag zeg maar
O ja, misschien een leuk idee: Mijn zus en ik hebben voor mijn moeder aan het begin van de kuren een "chemomand" gemaakt. Een soort kraammand maar dan anders
Een mooie mand gekocht met 9 pakjes erin. Met een mooie kaart met een prachtig gedicht erin geschreven. Iedere kuur mag ze een pakje meenemen en als ze goed en wel aangesloten ligt mag ze het openmaken.
Er zat in: een boek, een luxe handcreme, een dvdbox van allemaal engelse detective's (is favo bij m'n moeder) en zo nog veel meer verwendingen.
Mijn moeder krijgt vandaag haar een na laatste kuur. Dan over 3 weken de laatste!
Groetjes!
Jonnie; wat vervelend dat je vader zich zo naar voelt.. Spannend dus volgende week de scan. Goed dat je meegaat, ook als het 'goed' nieuws is, twee horen meer dan één.
Ring; Mijn moeder had tot aan de 5e kuur ook bijna nergens last van, zo actief als wat. De 5e was wel wat minder, en nu is ze aan de 8e bezig en merk je dat ze al zieker wordt. Maar moet wel zeggen dat ze iedere keer binnen 3 a 4 dagen helemaal hersteld is. Ze past ook nog iedere week op mijn dochter, dat is echt haar dag zeg maar
O ja, misschien een leuk idee: Mijn zus en ik hebben voor mijn moeder aan het begin van de kuren een "chemomand" gemaakt. Een soort kraammand maar dan anders
Een mooie mand gekocht met 9 pakjes erin. Met een mooie kaart met een prachtig gedicht erin geschreven. Iedere kuur mag ze een pakje meenemen en als ze goed en wel aangesloten ligt mag ze het openmaken.
Er zat in: een boek, een luxe handcreme, een dvdbox van allemaal engelse detective's (is favo bij m'n moeder) en zo nog veel meer verwendingen.
Mijn moeder krijgt vandaag haar een na laatste kuur. Dan over 3 weken de laatste!
Groetjes!
anoniem_5439 wijzigde dit bericht op 19-11-2008 13:41
Reden: vergeten erbij te zetten: 9 pakjes voor 9 kuren
Reden: vergeten erbij te zetten: 9 pakjes voor 9 kuren
% gewijzigd
vrijdag 21 november 2008 om 13:48
M'n moeder heeft gister dus weer haar chemobehandeling gehad, en ze is niet ziek geworden. Wel moe en lusteloos gister, maar vanmorgen was ze alweer een jurkje aan het naaien voor mijn dochter. Gek hoor, er is echt geen peil op te trekken, hoe ze zich na een kuur voelt. Misschien toch iets met weerstand op dat moment te maken ofzo..
Ze hebben gister weer een ander medicijn erbij gedaan. Er is na de 3e kuur 1 medicijn uitgelaten omdat die haar zenuwuiteinden in haar vingers doodmaakte. Ze had dus constant tintelende vingers en kon moeilijk dingen oppakken.
Al had ze dit medicijn alle kuren erin laten zitten had ze compleet gevoelloze handen gehad. Ze reageerde dus een soort van allergisch op dit middel.
En je doet alles met je handen dus is het wel heel naar als je in je 'bonustijd' (zeg maar) niets meer kan.
Maar goed, de oncoloog wilde nog 1 keer kijken hoe het nu zou gaan, aangezien ze nu nog maar 1 keer moet. En het gaat goed. Met dit medicijn erbij heeft ze dan toch weer meer kans op een iets langer leven!
Ben zo trots op mijn moeder. Niet echt info waar jullie wat aan hebben, maar ik wilde het even kwijt!
Ze hebben gister weer een ander medicijn erbij gedaan. Er is na de 3e kuur 1 medicijn uitgelaten omdat die haar zenuwuiteinden in haar vingers doodmaakte. Ze had dus constant tintelende vingers en kon moeilijk dingen oppakken.
Al had ze dit medicijn alle kuren erin laten zitten had ze compleet gevoelloze handen gehad. Ze reageerde dus een soort van allergisch op dit middel.
En je doet alles met je handen dus is het wel heel naar als je in je 'bonustijd' (zeg maar) niets meer kan.
Maar goed, de oncoloog wilde nog 1 keer kijken hoe het nu zou gaan, aangezien ze nu nog maar 1 keer moet. En het gaat goed. Met dit medicijn erbij heeft ze dan toch weer meer kans op een iets langer leven!
Ben zo trots op mijn moeder. Niet echt info waar jullie wat aan hebben, maar ik wilde het even kwijt!
vrijdag 21 november 2008 om 18:25
Hoi Mette M. dat hebben ze ook aan mijn vader verteld over die gevoelloze vingertoppen. hebben ze het ook over je moeder haar gehoor gehad?
Bij mijn vader wel dat hij wat doof kon worden, als dat zo was dan zouden ze medicatie verlagen, ik geloof nooit dat mijn vader dan iets daarover tegen de oncoloog zal zeggen, ik heb wel het idee dt hij wat dover is, hij praat ook wat harder vind ik.
Maar ja, er is weinig peil op te trekken hoe ze zich voelen na een chemo. Ik heb het idee daat mijn vader bij zijn tweede kuur minder beroerd was. Maar ja afwachten maar weer.
En ik snap het wel hoor dat je trots bent op je moeder, de anderen zullen dat ook snappen:)
Fijne avond.
Bij mijn vader wel dat hij wat doof kon worden, als dat zo was dan zouden ze medicatie verlagen, ik geloof nooit dat mijn vader dan iets daarover tegen de oncoloog zal zeggen, ik heb wel het idee dt hij wat dover is, hij praat ook wat harder vind ik.
Maar ja, er is weinig peil op te trekken hoe ze zich voelen na een chemo. Ik heb het idee daat mijn vader bij zijn tweede kuur minder beroerd was. Maar ja afwachten maar weer.
En ik snap het wel hoor dat je trots bent op je moeder, de anderen zullen dat ook snappen:)
Fijne avond.
vrijdag 21 november 2008 om 20:08
Toch lief dat je trots bent, Mette Mare?
Mijn vader is ook minder beroerd nu dan de eerste keer. Hij plast trouwens ineens weer normaal sinds een paar dagen. Dat kon niet meer omdat de uitzaaiingen dat blokkeerden. Daarom kreeg hij die niercatheter. Het lijkt dus wel een goed teken. Maar op de scan kunnen ze pas echt meer zien... Het is alleen nog niet helemaal duidelijk wanneer die is. Omdat het zo goed gaat met kuren wil mijn vader na overleg met z'n oncoloog misschien eerst nog een chemokuur serie voor de scan.
Nou ja, ik wacht het wel af. Ik ben in ieder geval blij dat het even zo voorspoedig gaat.
Mijn vader is ook minder beroerd nu dan de eerste keer. Hij plast trouwens ineens weer normaal sinds een paar dagen. Dat kon niet meer omdat de uitzaaiingen dat blokkeerden. Daarom kreeg hij die niercatheter. Het lijkt dus wel een goed teken. Maar op de scan kunnen ze pas echt meer zien... Het is alleen nog niet helemaal duidelijk wanneer die is. Omdat het zo goed gaat met kuren wil mijn vader na overleg met z'n oncoloog misschien eerst nog een chemokuur serie voor de scan.
Nou ja, ik wacht het wel af. Ik ben in ieder geval blij dat het even zo voorspoedig gaat.
woensdag 26 november 2008 om 16:11
Even een update, heb nu (nog) niet veel te melden, maandag krijgt mijn vader de uitslag of de tumor gestopt is. Daar hangt vanaf of hij de derde chemo krijgt.
Gisteren naar de crematie van de vader van mijn vriendin geweest, vreselijk vond ik het.
Ik zag voor mij dat ik daar over een poos zal zitten met mijn zus.
En het verdriet dat zij had, zo erg.
Haar vader had ook kanker, 1.5 jaar ellende gehad, hij was ook helemaal op.
Hoe gaat het met jullie meiden, een beetje hetzelde nog als bij mij, leven van de ene kuur naar de andere en genieten van elke dag.
Gisteren naar de crematie van de vader van mijn vriendin geweest, vreselijk vond ik het.
Ik zag voor mij dat ik daar over een poos zal zitten met mijn zus.
En het verdriet dat zij had, zo erg.
Haar vader had ook kanker, 1.5 jaar ellende gehad, hij was ook helemaal op.
Hoe gaat het met jullie meiden, een beetje hetzelde nog als bij mij, leven van de ene kuur naar de andere en genieten van elke dag.
woensdag 26 november 2008 om 16:27
jonnie:
Ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je gevoeld moet hebben gisteren. Ik heb hetzelfde meegemaakt met de vader van een vriend. Toen we bij hem in de kerk zaten, realiseerde ik me dat mij dat ook te wachten stond, alleen dacht ik toen nog aan minstens een jaar. Wist ik veel dat het maar twee maanden zouden worden? Twee maanden later zat die vriend dan ook huilend weer bij ons in de kerk. Voor mij was dat wel heel aangrijpend en ook belangrijk, want je kent elkaars verdriet zoooo goed!
Ik weet zeker dat jouw vriendin jouw komst ook heel erg gewaardeerd zal hebben.
liefs, duet
Ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je gevoeld moet hebben gisteren. Ik heb hetzelfde meegemaakt met de vader van een vriend. Toen we bij hem in de kerk zaten, realiseerde ik me dat mij dat ook te wachten stond, alleen dacht ik toen nog aan minstens een jaar. Wist ik veel dat het maar twee maanden zouden worden? Twee maanden later zat die vriend dan ook huilend weer bij ons in de kerk. Voor mij was dat wel heel aangrijpend en ook belangrijk, want je kent elkaars verdriet zoooo goed!
Ik weet zeker dat jouw vriendin jouw komst ook heel erg gewaardeerd zal hebben.
liefs, duet
donderdag 27 november 2008 om 14:34
Jonnie & Duet;
Hier ook herkenning, toen er naar voren kwam dat mijn moeder ziek was en niet meer beter zou worden, belde er een (oud) vriendin op. Zij is ook erg dik met haar moeder, en had het nieuws van mijn moeder vernomen, wat vond ze het erg voor ons, vooral ook omdat wij ook zo dik met ons moeder zijn. Dus belde ze om een afspraak te maken om even langs te komen.
In die week dat ze langs zou komen, bleek dat er ook bij haar moeder bij toeval kanker was ondekt.
8 weken later zaten we in de kerk...
Haar moeder was ook hetzelfde type als mijn moeder, stond altijd klaar voor anderen, actief in het dorpsleven. Op gegeven moment dacht ik nog, goh als je de namen zou veranderen zou dit ook zo op m'n moeders begrafenis kunnen komen..
Heel bizar, en vooral omdat ik de hele tijd dacht; straks zitten wij zo...
Dus Jonnie, ik weet hoe je je voelt, hoe dichtbij het dan ineens komt.. Hele dikke knuf van mij!
Ik merk wel trouwens dat ik moeite heb om die (oud) vriendin op te bellen. Ik heb vorige week nog een kaartje gestuurd om te laten weten dat ik aan haar denk.
Hier ook herkenning, toen er naar voren kwam dat mijn moeder ziek was en niet meer beter zou worden, belde er een (oud) vriendin op. Zij is ook erg dik met haar moeder, en had het nieuws van mijn moeder vernomen, wat vond ze het erg voor ons, vooral ook omdat wij ook zo dik met ons moeder zijn. Dus belde ze om een afspraak te maken om even langs te komen.
In die week dat ze langs zou komen, bleek dat er ook bij haar moeder bij toeval kanker was ondekt.
8 weken later zaten we in de kerk...
Haar moeder was ook hetzelfde type als mijn moeder, stond altijd klaar voor anderen, actief in het dorpsleven. Op gegeven moment dacht ik nog, goh als je de namen zou veranderen zou dit ook zo op m'n moeders begrafenis kunnen komen..
Heel bizar, en vooral omdat ik de hele tijd dacht; straks zitten wij zo...
Dus Jonnie, ik weet hoe je je voelt, hoe dichtbij het dan ineens komt.. Hele dikke knuf van mij!
Ik merk wel trouwens dat ik moeite heb om die (oud) vriendin op te bellen. Ik heb vorige week nog een kaartje gestuurd om te laten weten dat ik aan haar denk.
maandag 1 december 2008 om 12:29
Hoi meiden,
Hier een positief gematigd bericht, zoals de longarts vertelde.
Er is een kleine afname van de tumor, maar 1 zwaluw maakt nog geen zomer zei hij.
Hij mag dus woensdag voor de derde kuur, er viel een zware last van mijn vader zijn schouders.
Maar, zo zei de longarts ook, je moet de realiteit niet uit het oog verliezen, het is een ernstige ziekte en na 4 kuren stoppen ze ook met de chemo.
Dan zal hij op een controle komen, voornamelijk voor eventuele pijnbestrijding.
Hij moet de dingen doen die hij wilt en kan doen.
Er sprak een duidelijke boodschap uit van hem.
Ze gaan hem dan ook niet te veel op controle laten komen, dit vanwege dat je dan alleen maar slechte berichten krijgt.
Mijn vader iet er niet slecht uit en heeft (nog) niet veel pijn.
Wat niet weet wat niet deert, leidt je leven maar.
Daar komt het op neer.
Ring, heeft jou vader al een scan gehad?
En hoe gaat het met de rest?
Hier een positief gematigd bericht, zoals de longarts vertelde.
Er is een kleine afname van de tumor, maar 1 zwaluw maakt nog geen zomer zei hij.
Hij mag dus woensdag voor de derde kuur, er viel een zware last van mijn vader zijn schouders.
Maar, zo zei de longarts ook, je moet de realiteit niet uit het oog verliezen, het is een ernstige ziekte en na 4 kuren stoppen ze ook met de chemo.
Dan zal hij op een controle komen, voornamelijk voor eventuele pijnbestrijding.
Hij moet de dingen doen die hij wilt en kan doen.
Er sprak een duidelijke boodschap uit van hem.
Ze gaan hem dan ook niet te veel op controle laten komen, dit vanwege dat je dan alleen maar slechte berichten krijgt.
Mijn vader iet er niet slecht uit en heeft (nog) niet veel pijn.
Wat niet weet wat niet deert, leidt je leven maar.
Daar komt het op neer.
Ring, heeft jou vader al een scan gehad?
En hoe gaat het met de rest?
maandag 1 december 2008 om 15:33
Jonnie; even een dikke voor jou.
Zo fijn dat hij de 3e chemo in kan gaan, maar je wordt door zo'n consult weer zo met je neus op de feiten gedrukt hé?
Ik hoop echt dat hij ook nog de 4e chemo kan ondergaan, en nog zoveel mogelijk tijd met jullie mag hebben.
Raar hé, als ze er nog goed uitzien, en nog zo 'normaal' doen, dat ze toch zo ziek zijn.
Zo fijn dat hij de 3e chemo in kan gaan, maar je wordt door zo'n consult weer zo met je neus op de feiten gedrukt hé?
Ik hoop echt dat hij ook nog de 4e chemo kan ondergaan, en nog zoveel mogelijk tijd met jullie mag hebben.
Raar hé, als ze er nog goed uitzien, en nog zo 'normaal' doen, dat ze toch zo ziek zijn.