Psyche
alle pijlers
Moeite met sociale contacten
donderdag 20 juni 2013 om 20:42
Als ik het zo type dan klinkt het heel zwaar maar dat is het niet, en toch ook weer wel ...
Ik ben eind 20 en heb moeite met sociale contacten. Ik ben altijd wat verlegen geweest maar sinds ik ouder geworden ben en sociale vaardigheidstrainingen gevolgd heb, gaat het beter.
Ik heb een (goede) relatie en een paar vriendinnen. Ook heb ik een prima band met mijn familie.
Wat mijn probleem precies is, is dat ik het lastig vind om zomaar praatjes te maken. Met de vrienden van mijn vriend bijvoorbeeld. Ik merk dat ik het mee laat spelen dat de meeste van die vrienden een hogere opleiding genoten hebben, ik heb geen interessant werk (ben ik mee bezig) en dus loopt zo'n gesprek vaak vast.
Lastig vind ik het om me in een gesprek te mengen. Ik weet dat het pure onzekerheid is want ik ben op zo'n moment bang dat ik een flater sla door iets heel raars te zeggen of ik denk "ik weet niks van dit onderwerp, ik zeg maar niks". Vervolgens baal ik weer dat ik zo stil ben geweest
Op zich best gek want ik ben zo in het dagelijks leven (familie, vrienden, vriend, collega's) inmiddels een open persoon en heb ook geen moeite met dit soort gesprekken.
Ik vraag me af of iemand me de goede richting in kan duwen en me vertellen hoe ik dit soort onzekerheden/problemen aan kan pakken.
Ik ben eind 20 en heb moeite met sociale contacten. Ik ben altijd wat verlegen geweest maar sinds ik ouder geworden ben en sociale vaardigheidstrainingen gevolgd heb, gaat het beter.
Ik heb een (goede) relatie en een paar vriendinnen. Ook heb ik een prima band met mijn familie.
Wat mijn probleem precies is, is dat ik het lastig vind om zomaar praatjes te maken. Met de vrienden van mijn vriend bijvoorbeeld. Ik merk dat ik het mee laat spelen dat de meeste van die vrienden een hogere opleiding genoten hebben, ik heb geen interessant werk (ben ik mee bezig) en dus loopt zo'n gesprek vaak vast.
Lastig vind ik het om me in een gesprek te mengen. Ik weet dat het pure onzekerheid is want ik ben op zo'n moment bang dat ik een flater sla door iets heel raars te zeggen of ik denk "ik weet niks van dit onderwerp, ik zeg maar niks". Vervolgens baal ik weer dat ik zo stil ben geweest
Op zich best gek want ik ben zo in het dagelijks leven (familie, vrienden, vriend, collega's) inmiddels een open persoon en heb ook geen moeite met dit soort gesprekken.
Ik vraag me af of iemand me de goede richting in kan duwen en me vertellen hoe ik dit soort onzekerheden/problemen aan kan pakken.
donderdag 20 juni 2013 om 20:51
Ik weet niet of je dat al dat, maar je zou kunnen beginnen het nieuws goed bij te houden. Dan kun je al over meer dingen meepraten. Zoek wat leuke websites met interessante artikelen op.
Je werkt hoeft niet per se interessant te zijn (het mijne is wel interessant alleen niemand snapt wat ik doe, dus kan er ook niet echt over praten), maar je kunt het natuurlijk wel hebben over dingen als: roddels op het werk, gedrag van collega's, dingen die binnen het bedrijf gebeuren, hoe die worden opgepakt...
Verder is het volgens mij echt een kwestie van vaak doen, en gewoon veel proberen.
Je werkt hoeft niet per se interessant te zijn (het mijne is wel interessant alleen niemand snapt wat ik doe, dus kan er ook niet echt over praten), maar je kunt het natuurlijk wel hebben over dingen als: roddels op het werk, gedrag van collega's, dingen die binnen het bedrijf gebeuren, hoe die worden opgepakt...
Verder is het volgens mij echt een kwestie van vaak doen, en gewoon veel proberen.
donderdag 20 juni 2013 om 21:07
donderdag 20 juni 2013 om 21:07
Mensen praten het allerliefste over zichzelf, dus dè manier om een praatje aan te knopen is gewoon wat vragen te stellen. Wat doe jij voor werk? Hoe gaat het met de kinderen? Ook het weer is altijd een goede. Of de omgeving. 'Vind jij dit ook zo'n leuk café? Waar heb jij geparkeerd, ik kon bijna geen plek vinden etc'. Gewoon die ander aan het woord laten.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
donderdag 20 juni 2013 om 21:26
Hey redshy,
Wat herken ik mezelf in jouw verhaal!
Ik geef mezelf ook "opdrachten" bij gelegenheden waarbij ik van mezelf weet dat ik niet sociaal ben, bv ik ga met 5 totaal onbekende mensen praten of ik ga met 1 vriend van vriend minstens een half uur praten.
Ik ben er ook erg mee bezig in m'n hoofd omdat ik anders zou willen zijn.
Ligt het bij jou ook aan een veilige omgeving? Binnen mijn gezin, werk of vrienden ben ik erg sociaal en klets heel wat af en stap ook regelmatig op voor de groep. Maar zodra ik uit die veilige omgeving stap kost het me energie om sociaal te doen.
Ik luister mee met de tips!
Wat herken ik mezelf in jouw verhaal!
Ik geef mezelf ook "opdrachten" bij gelegenheden waarbij ik van mezelf weet dat ik niet sociaal ben, bv ik ga met 5 totaal onbekende mensen praten of ik ga met 1 vriend van vriend minstens een half uur praten.
Ik ben er ook erg mee bezig in m'n hoofd omdat ik anders zou willen zijn.
Ligt het bij jou ook aan een veilige omgeving? Binnen mijn gezin, werk of vrienden ben ik erg sociaal en klets heel wat af en stap ook regelmatig op voor de groep. Maar zodra ik uit die veilige omgeving stap kost het me energie om sociaal te doen.
Ik luister mee met de tips!
anoniem_160856 wijzigde dit bericht op 20-06-2013 21:27
Reden: Spelfout
Reden: Spelfout
% gewijzigd
donderdag 20 juni 2013 om 21:27
quote:viva-amber schreef op 20 juni 2013 @ 21:06:
Wat ik altijd doe is vragen stellen. En soms zeg ik ook: dit is misschien een rare vraag maar: ...
Volgens mij is dit echt een goede tip. Als jij vragen stelt vóórdat iemand 'ingewikkelde' vragen aan jou kan gaan stellen, ben je meer in staat om het gesprek te sturen en voel je je misschien zekerder?
Wat ook helpt, is zo snel mogelijk een overeenkomst vinden met degene met wie je praat. Dat helpt mij tenminste. Dat kan van alles zijn hoor, een geliefd vakantieland, een favoriete manier van op vakantie gaan, van koken houden, bepaalde muziek, wat dan ook. vaak kun je daar dan nog wel een tijdje over door praten.
Wat ik altijd doe is vragen stellen. En soms zeg ik ook: dit is misschien een rare vraag maar: ...
Volgens mij is dit echt een goede tip. Als jij vragen stelt vóórdat iemand 'ingewikkelde' vragen aan jou kan gaan stellen, ben je meer in staat om het gesprek te sturen en voel je je misschien zekerder?
Wat ook helpt, is zo snel mogelijk een overeenkomst vinden met degene met wie je praat. Dat helpt mij tenminste. Dat kan van alles zijn hoor, een geliefd vakantieland, een favoriete manier van op vakantie gaan, van koken houden, bepaalde muziek, wat dan ook. vaak kun je daar dan nog wel een tijdje over door praten.
donderdag 20 juni 2013 om 21:56
Accepteer wie je bent en hoe je bent, dat is de helft van het probleem.
Ik had vroeger ook altijd problemen met sociale contacten, soms vind ik het nog steeds moeilijk. Maar inmiddels, eind 30, heb ik geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben. Bij feestjes zit ik er vaak bij, laat mij maar luisteren naar anderen. Soms heb ik dat gewoon liever dan dat ik met moeite een gesprek gaande moet houden, zeker in grote groepen. Ik laat me vaak afleiden door aanwezige kinderen of huisdieren. Sommige vrienden van mij ergeren zich daar dood aan, jammer dan, als ik me er prettig bij voel...
Maar goed, dit werkt voor mij, sinds ik het heb losgelaten dat anderen van mij verwachten dat ik de hele tijd in gesprek ben met iemand gaat het een stuk beter. Het hoeft namelijk niet....
Ik had vroeger ook altijd problemen met sociale contacten, soms vind ik het nog steeds moeilijk. Maar inmiddels, eind 30, heb ik geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben. Bij feestjes zit ik er vaak bij, laat mij maar luisteren naar anderen. Soms heb ik dat gewoon liever dan dat ik met moeite een gesprek gaande moet houden, zeker in grote groepen. Ik laat me vaak afleiden door aanwezige kinderen of huisdieren. Sommige vrienden van mij ergeren zich daar dood aan, jammer dan, als ik me er prettig bij voel...
Maar goed, dit werkt voor mij, sinds ik het heb losgelaten dat anderen van mij verwachten dat ik de hele tijd in gesprek ben met iemand gaat het een stuk beter. Het hoeft namelijk niet....
donderdag 20 juni 2013 om 22:45
quote:feder schreef op 20 juni 2013 @ 21:56:
Accepteer wie je bent en hoe je bent, dat is de helft van het probleem.
Ik had vroeger ook altijd problemen met sociale contacten, soms vind ik het nog steeds moeilijk. Maar inmiddels, eind 30, heb ik geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben. Bij feestjes zit ik er vaak bij, laat mij maar luisteren naar anderen. Soms heb ik dat gewoon liever dan dat ik met moeite een gesprek gaande moet houden, zeker in grote groepen. Ik laat me vaak afleiden door aanwezige kinderen of huisdieren. Sommige vrienden van mij ergeren zich daar dood aan, jammer dan, als ik me er prettig bij voel...
Waarom ergeren 'vrienden' van jou zich daaraan? Als jij lekker op je gemak bent met, whatever (in dit geval kinderen/dieren), kan ik me niet voorstellen dat echte vrienden zich daar aan storen?
Het advies om de ander vooral aan het woord te laten, is een makkelijke optie, maar wie wil er nu de hele avond naar iemand anders luisteren? Een gesprek waarin de een vraagt, de ander antwoord en er op elkaar wordt ingehaakt, lijkt me een betere optie.
Maar goed, dit werkt voor mij, sinds ik het heb losgelaten dat anderen van mij verwachten dat ik de hele tijd in gesprek ben met iemand gaat het een stuk beter. Het hoeft namelijk niet....
Accepteer wie je bent en hoe je bent, dat is de helft van het probleem.
Ik had vroeger ook altijd problemen met sociale contacten, soms vind ik het nog steeds moeilijk. Maar inmiddels, eind 30, heb ik geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben. Bij feestjes zit ik er vaak bij, laat mij maar luisteren naar anderen. Soms heb ik dat gewoon liever dan dat ik met moeite een gesprek gaande moet houden, zeker in grote groepen. Ik laat me vaak afleiden door aanwezige kinderen of huisdieren. Sommige vrienden van mij ergeren zich daar dood aan, jammer dan, als ik me er prettig bij voel...
Waarom ergeren 'vrienden' van jou zich daaraan? Als jij lekker op je gemak bent met, whatever (in dit geval kinderen/dieren), kan ik me niet voorstellen dat echte vrienden zich daar aan storen?
Het advies om de ander vooral aan het woord te laten, is een makkelijke optie, maar wie wil er nu de hele avond naar iemand anders luisteren? Een gesprek waarin de een vraagt, de ander antwoord en er op elkaar wordt ingehaakt, lijkt me een betere optie.
Maar goed, dit werkt voor mij, sinds ik het heb losgelaten dat anderen van mij verwachten dat ik de hele tijd in gesprek ben met iemand gaat het een stuk beter. Het hoeft namelijk niet....