Psyche
alle pijlers
Nee zeggen tegen mijn moeder
zaterdag 12 november 2011 om 17:24
Ik heb gister voor het eerst nee gezegd tegen mijn moeder en echt eerlijk tegen haar geweest over mijn eigen gevoelens. Ik ben nu alleen ontzettend bang dat ze de deur dicht doet. Het zit namelijk zo: Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder heeft (na mijn vader) twee mannen gehad. Haar huidige man is een echte boer, iemand die zegt wat hij vindt zonder daar doekjes om te winden. Iemand met wie ik met moeite om kan gaan, maar na 10 jaar lukt het redelijk en weten we elkaar aardig te waarderen. Zijn ouders zijn heilig voor hem, kom vooral niet aan zijn ouders want dan heb je ruzie. Dus van kinds af aan moest ik mee naar die mensen. Ik heb alleen helemaal geen band met ze. Ik ga nog steeds braaf naar elke verjaardag omdat het moet, maar het is me elke keer een ontzettende last. Mijn stiefopa is inmiddels in een bejaardentehuis opgenomen en is ontzettend dement. Ik heb nu al regelmatig ruzie met mijn moeder en stiefvader gehad omdat ik niet of nouwelijks iets van me laat horen richting mijn stiefopa. Ik heb hier ook helemaal geen zin in omdat ik niets met die man te delen heb en hij ook niet met mij. Hij weet waarschijnlijk niet eens meer wie ik ben. Als de spanning te hoog werd tussen mij en mijn ouders ging ik wel weer, maar niet van harte. Maar dit wekte zoveel aversie bij mij op dat ik gisteravond dus in een iets te emotionele bui (ongesteld, vriend net terug van een week weggeweest te zijn, dus totaal niet de ideale situatie om een gesprek te voeren) mijn mening verteld: ik heb niets met die mensen en ik hoef ze niet persé meer te zien. Wel heb ik er duidelijk bij aangegeven dat ik snap dat ik hun hiermee erg kwets en dat het absoluut niet mijn bedoeling is om mensen pijn te doen, maar dat ik toch een keer eerlijk moet zijn over wat ik voel.
Mijn moeder wist zich hier totaal geen raad mee en heeft de telefoon opgehangen. Een uur later belde mijn stiefvader met de mededeling dat hier zware consequenties aanzitten. Ik ben bang dat ik weet wat hij bedoelt: de deur gaat dicht, ik ben niet meer welkom. Aan de ene kant ben ik blij dat het hoge woord eruit is, aan de andere kant voel ik me ontzettend dom dat ik ze zo gekwetst heb. En ik ben echt vreselijk bang dat ik ze kwijtraak. Ik weet nu echt niet meer wat ik moet doen. Heeft iemand ideeën hoe ik de relatie met mijn moeder en stiefvader toch enigzins behouden kan?
Mijn moeder wist zich hier totaal geen raad mee en heeft de telefoon opgehangen. Een uur later belde mijn stiefvader met de mededeling dat hier zware consequenties aanzitten. Ik ben bang dat ik weet wat hij bedoelt: de deur gaat dicht, ik ben niet meer welkom. Aan de ene kant ben ik blij dat het hoge woord eruit is, aan de andere kant voel ik me ontzettend dom dat ik ze zo gekwetst heb. En ik ben echt vreselijk bang dat ik ze kwijtraak. Ik weet nu echt niet meer wat ik moet doen. Heeft iemand ideeën hoe ik de relatie met mijn moeder en stiefvader toch enigzins behouden kan?
zaterdag 12 november 2011 om 18:40
zaterdag 12 november 2011 om 18:40
quote:flowerbombje schreef op 12 november 2011 @ 18:37:
[...]
Zo was de opmerking niet bedoelt Batworm en is ook niet de strekking van wat ik zeg.
Misschien bedoel je het anders maar ik vind "Prima als je er zo in staat, maar dan zul je ook de consequenties daarvan moeten dragen zonder te morren" toch een eind in de buurt komen.
Er volgt een "consequentie" als je dit niet voor me over hebt.
[...]
Zo was de opmerking niet bedoelt Batworm en is ook niet de strekking van wat ik zeg.
Misschien bedoel je het anders maar ik vind "Prima als je er zo in staat, maar dan zul je ook de consequenties daarvan moeten dragen zonder te morren" toch een eind in de buurt komen.
Er volgt een "consequentie" als je dit niet voor me over hebt.
zaterdag 12 november 2011 om 18:41
Ik vind het advies van flowerbloempje in dit geval niet goed. Voor TO is het geen kleine moeite, ze heeft er namelijk flink de balen van. Bovendien zeggen haar ouders dat dit grote consequenties voor haar gaat hebben. Dan is er in mijn ogen veel meer aan de hand. Dan zijn die ouders knetter autoritair en bazig. Bij zulke ouders is het heel belangrijk dat je als kind goed je grenzen leert aangeven. Anders raakt het einde zoek.
En dat is iets heel anders dan de situatie waarin liefhebbende ouders het fijn vinden dat hun kind ook naar opa en oma gaat en dat het liefhebbende kind dat graag voor zijn of haar familie over heeft.
En dat is iets heel anders dan de situatie waarin liefhebbende ouders het fijn vinden dat hun kind ook naar opa en oma gaat en dat het liefhebbende kind dat graag voor zijn of haar familie over heeft.
zaterdag 12 november 2011 om 18:43
Als TO 26 jaar is en de relatie van haar moeder en stiefpa duurt nu zo'n 10 jaar, was TO 16 toen deze man in haar leven kwam.
Ik zie niet in wat zij met stiefpa zijn ouders te maken heeft buiten dat ze ze misschien eens tegen komt bij familiegelegenheden.
Als je iemand leert kennen en het klikt dan is dat leuk en dan kan je overwegen om bij zo iemand op bezoek te gaan puur omdat er een band is ontstaan.
Maar TO geeft aan dat ze niks met stiefopa heeft en hij niet met haar, dan hoeft ze zich toch niet verplicht te voelen om bij deze man op bezoek te gaan?
Ik zie niet in wat zij met stiefpa zijn ouders te maken heeft buiten dat ze ze misschien eens tegen komt bij familiegelegenheden.
Als je iemand leert kennen en het klikt dan is dat leuk en dan kan je overwegen om bij zo iemand op bezoek te gaan puur omdat er een band is ontstaan.
Maar TO geeft aan dat ze niks met stiefopa heeft en hij niet met haar, dan hoeft ze zich toch niet verplicht te voelen om bij deze man op bezoek te gaan?
zaterdag 12 november 2011 om 18:44
quote:flowerbombje schreef op 12 november 2011 @ 18:35:
[...]
Neehoor, absoluut niet. Maar even uitgaand van mijn voorbeeld.... Mijn ouder wordt er heel erg blij van als ik het doe. Evenals de desbetreffende opa en oma (god mag weten waarom, maar goed). Ik word er niet extreem ongelukkig van. Dan is de afweging snel gemaakt. Bovendien doet de desbetreffende ouder ook veel voor mij. Ook dingen die diegene niet altijd persé zou doen omdat het nou zo leuk is. Beetje geven en nemen enzo.En als het TO nu wel ongelukkig maakt, gewoon omdat ze niets met deze man heeft en hij ook niet met haar, vind je dan nog steeds dat ze gaan 'moet'?
[...]
Neehoor, absoluut niet. Maar even uitgaand van mijn voorbeeld.... Mijn ouder wordt er heel erg blij van als ik het doe. Evenals de desbetreffende opa en oma (god mag weten waarom, maar goed). Ik word er niet extreem ongelukkig van. Dan is de afweging snel gemaakt. Bovendien doet de desbetreffende ouder ook veel voor mij. Ook dingen die diegene niet altijd persé zou doen omdat het nou zo leuk is. Beetje geven en nemen enzo.En als het TO nu wel ongelukkig maakt, gewoon omdat ze niets met deze man heeft en hij ook niet met haar, vind je dan nog steeds dat ze gaan 'moet'?
zaterdag 12 november 2011 om 18:47
quote:flowerbombje schreef op 12 november 2011 @ 18:06:
[...]
Zoals ik al heb gezegd begrijp ik de boosheid, maar gaat het contact verbreken mij ook te ver.
Mij verbaast daarintegen weer jouw gebrek aan empathisch vermogen.
zo!
Je moet echt met spoed naar de HAP, je hebt echt een enorme balk in je oog.
[...]
Zoals ik al heb gezegd begrijp ik de boosheid, maar gaat het contact verbreken mij ook te ver.
Mij verbaast daarintegen weer jouw gebrek aan empathisch vermogen.
zo!
Je moet echt met spoed naar de HAP, je hebt echt een enorme balk in je oog.
zaterdag 12 november 2011 om 18:50
quote:mamsky schreef op 12 november 2011 @ 18:43:
Als TO 26 jaar is en de relatie van haar moeder en stiefpa duurt nu zo'n 10 jaar, was TO 16 toen deze man in haar leven kwam.
Ik zie niet in wat zij met stiefpa zijn ouders te maken heeft buiten dat ze ze misschien eens tegen komt bij familiegelegenheden.
Als je iemand leert kennen en het klikt dan is dat leuk en dan kan je overwegen om bij zo iemand op bezoek te gaan puur omdat er een band is ontstaan.
Maar TO geeft aan dat ze niks met stiefopa heeft en hij niet met haar, dan hoeft ze zich toch niet verplicht te voelen om bij deze man op bezoek te gaan?
Helemaal mee eens.
Ninsie, ik vind het juist goed van je dat je je grens hebt aangegeven. De manier waarop had misschien iets handiger of subtieler gekund gezien de 'gevoeligheid' van je moeder, maar dát je het hebt gedaan is het belangrijkste. Wees trots op jezelf!
Als TO 26 jaar is en de relatie van haar moeder en stiefpa duurt nu zo'n 10 jaar, was TO 16 toen deze man in haar leven kwam.
Ik zie niet in wat zij met stiefpa zijn ouders te maken heeft buiten dat ze ze misschien eens tegen komt bij familiegelegenheden.
Als je iemand leert kennen en het klikt dan is dat leuk en dan kan je overwegen om bij zo iemand op bezoek te gaan puur omdat er een band is ontstaan.
Maar TO geeft aan dat ze niks met stiefopa heeft en hij niet met haar, dan hoeft ze zich toch niet verplicht te voelen om bij deze man op bezoek te gaan?
Helemaal mee eens.
Ninsie, ik vind het juist goed van je dat je je grens hebt aangegeven. De manier waarop had misschien iets handiger of subtieler gekund gezien de 'gevoeligheid' van je moeder, maar dát je het hebt gedaan is het belangrijkste. Wees trots op jezelf!
zaterdag 12 november 2011 om 18:51
quote:batwom schreef op 12 november 2011 @ 18:49:
@ flowerbombje.
Hoe zou jij het vinden als mensen bij je op bezoek kwamen, niet omdat ze het leuk vinden jou weer eens te zien, maar omdat ze zich nou eenmaal verplicht voelen zich, af en toe, te laten zien?Persoonlijk zou dat van mij niet hoeven nee. Er zijn echter mensen die daar wel waarde aan hechten.
@ flowerbombje.
Hoe zou jij het vinden als mensen bij je op bezoek kwamen, niet omdat ze het leuk vinden jou weer eens te zien, maar omdat ze zich nou eenmaal verplicht voelen zich, af en toe, te laten zien?Persoonlijk zou dat van mij niet hoeven nee. Er zijn echter mensen die daar wel waarde aan hechten.
zaterdag 12 november 2011 om 19:04
Allemaal ontzettend bedankt voor de reacties. Ik ben erg blij met jullie feedback en voel me nu toch iets meer gesterkt in mijn eigen handelen. Het is inmiddels wel tot me doorgedrongen dat de manier waarop niet helemaal slim gepland was, maar mijn moeder belde mij gister op met de bedoeling er een emotioneel gesprek van te maken. Niet zozeer hierover, maar dit zat mij dwars en kwam er dus zo uit.
Er is van te voren natuurlijk veel meer gebeurd. Mijn stiefpa en ik hebben elkaar vanaf dag 1 niet goed gemogen en ondanks dat we nu wel met elkaar door 1 deur kunnen gaat dat nog niet van harte. Regelmatig hebben we meningsverschillen en probeert hij mij dingen op te leggen. Naar mijn mening is mijn moeder extreem veranderd sinds ze hem kent. Hij is heel erg bepalend en als je niet met hem meedoet accepteert hij dat absoluut niet. Mijn broer is inmiddels al uit de familie gesloten. Hij heeft dit gevecht al vijf jaar geleden met mijn moeder geprobeerd uit te vechten en nu krijgt zijn vriendin er de schuld van dat zij hem niet voldoende stimuleert om aan familie te denken/langs te gaan.
Het zijn overigens ook geen 2 verjaardagen per jaar, maar ook pasen, kerst, oud en nieuw, en elke willekeurige feestdag die er nog meer bestaat. En daar bovenop wordt dus verwacht dat ik bijna elke week ook langsga. Iets wat ik altijd al vertik en waardoor we constant ruzie hebben.
Mijn moeder is overigens ook niet stabiel, ze loopt al een aantal jaar bij een psychiater en er is bij haar vastgesteld dat ze autistisch is.
Het vervelende is nog dat er morgen twee verjaardagen op het programma stonden: mijn stiefnichtje (van de zus van mijn stiefvader) en mijn eigen opa en oma (de ouders van mijn moeder). Ik weet nog steeds niet of ik er nu koppig heen moet gaan: met hen heb ik immers geen probleem, maar aan de andere kant zullen mijn moeder, stiefvader en stiefoma daar ook aanwezig zijn en ik weet zeker dat mijn stiefvader dit hele gebeuren inmiddels met zijn moeder heeft besproken.
Er is van te voren natuurlijk veel meer gebeurd. Mijn stiefpa en ik hebben elkaar vanaf dag 1 niet goed gemogen en ondanks dat we nu wel met elkaar door 1 deur kunnen gaat dat nog niet van harte. Regelmatig hebben we meningsverschillen en probeert hij mij dingen op te leggen. Naar mijn mening is mijn moeder extreem veranderd sinds ze hem kent. Hij is heel erg bepalend en als je niet met hem meedoet accepteert hij dat absoluut niet. Mijn broer is inmiddels al uit de familie gesloten. Hij heeft dit gevecht al vijf jaar geleden met mijn moeder geprobeerd uit te vechten en nu krijgt zijn vriendin er de schuld van dat zij hem niet voldoende stimuleert om aan familie te denken/langs te gaan.
Het zijn overigens ook geen 2 verjaardagen per jaar, maar ook pasen, kerst, oud en nieuw, en elke willekeurige feestdag die er nog meer bestaat. En daar bovenop wordt dus verwacht dat ik bijna elke week ook langsga. Iets wat ik altijd al vertik en waardoor we constant ruzie hebben.
Mijn moeder is overigens ook niet stabiel, ze loopt al een aantal jaar bij een psychiater en er is bij haar vastgesteld dat ze autistisch is.
Het vervelende is nog dat er morgen twee verjaardagen op het programma stonden: mijn stiefnichtje (van de zus van mijn stiefvader) en mijn eigen opa en oma (de ouders van mijn moeder). Ik weet nog steeds niet of ik er nu koppig heen moet gaan: met hen heb ik immers geen probleem, maar aan de andere kant zullen mijn moeder, stiefvader en stiefoma daar ook aanwezig zijn en ik weet zeker dat mijn stiefvader dit hele gebeuren inmiddels met zijn moeder heeft besproken.
zaterdag 12 november 2011 om 19:07
Nouuu, ach mensen, zij is niet verplicht naar stiefopa te gaan, wat ik al een vernederend woord vind, hoor je hier op het kampje ook niet.
Maar die mensen zitten op bezoek, een kaartje of een attentie te wachten, toch?
Ik ben al boven 60 jaar, maar heb zoiets eigenlijk nooit gedacht, heb ook een 2e moeder gehad, en ik zou er alles voor doen om ze terug te krijgen, maar naar omaatje ga ik toch geregeld, ondanks dat ze in principe geen fam, van me is, je moet dat blije gezichtje zien als je komt.
Kijk, de deus dichthouden voor je kind is niet goed, misschien had mama zelf moeten bellen, had anders overgekomen, toch?
En het heeft met opvoeden niks van doen, maar je gezonde verstand gebruiken, dus zal wel veel commentaar van jullie krijgen, dus so what?
Maar die mensen zitten op bezoek, een kaartje of een attentie te wachten, toch?
Ik ben al boven 60 jaar, maar heb zoiets eigenlijk nooit gedacht, heb ook een 2e moeder gehad, en ik zou er alles voor doen om ze terug te krijgen, maar naar omaatje ga ik toch geregeld, ondanks dat ze in principe geen fam, van me is, je moet dat blije gezichtje zien als je komt.
Kijk, de deus dichthouden voor je kind is niet goed, misschien had mama zelf moeten bellen, had anders overgekomen, toch?
En het heeft met opvoeden niks van doen, maar je gezonde verstand gebruiken, dus zal wel veel commentaar van jullie krijgen, dus so what?
zaterdag 12 november 2011 om 19:10
Wat vind ik dit erg voor je
Wat fijn dat je eindelijk voor jezelf durft op te komen, houd vooral voet bij stuk. Hoe vreselijk moeilijk dit ook kan zijn.
Heb je nog contact met je broer?
Wat betreft de verjaardagen; alleen gaan als je er zin in hebt.
Ik zou je het advies willen geven om naar je huisarts te gaan voor een verwijzing voor maatschappelijk werk/ psycholoog.
Jij bent jaren worden gemanipuleerd en gechanteerd. Het is vrij lastig om daar in je eentje mee om te leren gaan.
Sterke vrouw ben je!
Wat fijn dat je eindelijk voor jezelf durft op te komen, houd vooral voet bij stuk. Hoe vreselijk moeilijk dit ook kan zijn.
Heb je nog contact met je broer?
Wat betreft de verjaardagen; alleen gaan als je er zin in hebt.
Ik zou je het advies willen geven om naar je huisarts te gaan voor een verwijzing voor maatschappelijk werk/ psycholoog.
Jij bent jaren worden gemanipuleerd en gechanteerd. Het is vrij lastig om daar in je eentje mee om te leren gaan.
Sterke vrouw ben je!
zaterdag 12 november 2011 om 19:11
Natuurlijk moet je naar die twee verjaardagen gaan! Dat wil je immers zelf en bovendien kunnen die jarigen er ook niks aan doen. Maar je moet niet met 'n koppige bui gaan! Je moet gewoon vrolijk en relaxed proberen te doen.
Er komt vast binnenkort een gesprek met je ouders, en ik hoop voor je dat dat een goed gesprek is, maar jullie geruzie hoeft echt niet uitgesproken te worden op 'n verjaardag van iemand anders. Gewoon vrolijk en aardig doen!
Er komt vast binnenkort een gesprek met je ouders, en ik hoop voor je dat dat een goed gesprek is, maar jullie geruzie hoeft echt niet uitgesproken te worden op 'n verjaardag van iemand anders. Gewoon vrolijk en aardig doen!
zaterdag 12 november 2011 om 19:13
quote:klara114 schreef op 12 november 2011 @ 19:07:
Nouuu, ach mensen, zij is niet verplicht naar stiefopa te gaan, wat ik al een vernederend woord vind, hoor je hier op het kampje ook niet.
Maar die mensen zitten op bezoek, een kaartje of een attentie te wachten, toch?
Ik ben al boven 60 jaar, maar heb zoiets eigenlijk nooit gedacht, heb ook een 2e moeder gehad, en ik zou er alles voor doen om ze terug te krijgen, maar naar omaatje ga ik toch geregeld, ondanks dat ze in principe geen fam, van me is, je moet dat blije gezichtje zien als je komt.
Kijk, de deus dichthouden voor je kind is niet goed, misschien had mama zelf moeten bellen, had anders overgekomen, toch?
En het heeft met opvoeden niks van doen, maar je gezonde verstand gebruiken, dus zal wel veel commentaar van jullie krijgen, dus so what?We bedanken je voor je bijdragen. Zullen ze op je kampje vast en zeker ook erg blij mee zijn.
Nouuu, ach mensen, zij is niet verplicht naar stiefopa te gaan, wat ik al een vernederend woord vind, hoor je hier op het kampje ook niet.
Maar die mensen zitten op bezoek, een kaartje of een attentie te wachten, toch?
Ik ben al boven 60 jaar, maar heb zoiets eigenlijk nooit gedacht, heb ook een 2e moeder gehad, en ik zou er alles voor doen om ze terug te krijgen, maar naar omaatje ga ik toch geregeld, ondanks dat ze in principe geen fam, van me is, je moet dat blije gezichtje zien als je komt.
Kijk, de deus dichthouden voor je kind is niet goed, misschien had mama zelf moeten bellen, had anders overgekomen, toch?
En het heeft met opvoeden niks van doen, maar je gezonde verstand gebruiken, dus zal wel veel commentaar van jullie krijgen, dus so what?We bedanken je voor je bijdragen. Zullen ze op je kampje vast en zeker ook erg blij mee zijn.
zaterdag 12 november 2011 om 19:14
quote:ninsie26 schreef op 12 november 2011 @ 19:04:
Het vervelende is nog dat er morgen twee verjaardagen op het programma stonden: mijn stiefnichtje (van de zus van mijn stiefvader) en mijn eigen opa en oma (de ouders van mijn moeder). Ik weet nog steeds niet of ik er nu koppig heen moet gaan: met hen heb ik immers geen probleem, maar aan de andere kant zullen mijn moeder, stiefvader en stiefoma daar ook aanwezig zijn en ik weet zeker dat mijn stiefvader dit hele gebeuren inmiddels met zijn moeder heeft besproken.
Ik zou mooi naar je eigen opa en oma gaan.
So what dat de man van je moeder zo'n groot kind is dat hij dit soort dingen met zijn moeder bespreekt.
Ik zou me niet laten dwingen want je hebt nu een duidelijke grens getrokken, en terecht. Je "stiefvader" is geen baas over jouw tijd. Hij kan jouw niet verplichten bij zijn ouders langs te gaan. Je hebt geen klik met die mensen. Dat je er voor de beleefdheid eens langs gaat, soit, maar iedere feestdag? Dat is een absurde verwachting.
De vraag voor jou is nu dus of je moeder "sterk" genoeg is om tegengas te geven tegen de "dratische maatregelen" die tegen jou zijn aangekondigd. Ik hoop voor jou dat ze die kracht bezit. Zo niet en je zou daar thuis niet meer mogen komen, dan zou ik je moeder gewoon thuis bij jou uitnodigen. Ik zou dit conflict ook niet met "stiefvader" willen beslechten, maar er gewoon met moeder over praten. Jullie band is het belangrijkste om overeind te houden.
Sterkte! Tegen de stroom ingaan kost lef en vergt vaak moeite, maar het kan ook heel erg goed uitpakken en je erkenning en de vrijheid van een volwassene opleveren.
Het vervelende is nog dat er morgen twee verjaardagen op het programma stonden: mijn stiefnichtje (van de zus van mijn stiefvader) en mijn eigen opa en oma (de ouders van mijn moeder). Ik weet nog steeds niet of ik er nu koppig heen moet gaan: met hen heb ik immers geen probleem, maar aan de andere kant zullen mijn moeder, stiefvader en stiefoma daar ook aanwezig zijn en ik weet zeker dat mijn stiefvader dit hele gebeuren inmiddels met zijn moeder heeft besproken.
Ik zou mooi naar je eigen opa en oma gaan.
So what dat de man van je moeder zo'n groot kind is dat hij dit soort dingen met zijn moeder bespreekt.
Ik zou me niet laten dwingen want je hebt nu een duidelijke grens getrokken, en terecht. Je "stiefvader" is geen baas over jouw tijd. Hij kan jouw niet verplichten bij zijn ouders langs te gaan. Je hebt geen klik met die mensen. Dat je er voor de beleefdheid eens langs gaat, soit, maar iedere feestdag? Dat is een absurde verwachting.
De vraag voor jou is nu dus of je moeder "sterk" genoeg is om tegengas te geven tegen de "dratische maatregelen" die tegen jou zijn aangekondigd. Ik hoop voor jou dat ze die kracht bezit. Zo niet en je zou daar thuis niet meer mogen komen, dan zou ik je moeder gewoon thuis bij jou uitnodigen. Ik zou dit conflict ook niet met "stiefvader" willen beslechten, maar er gewoon met moeder over praten. Jullie band is het belangrijkste om overeind te houden.
Sterkte! Tegen de stroom ingaan kost lef en vergt vaak moeite, maar het kan ook heel erg goed uitpakken en je erkenning en de vrijheid van een volwassene opleveren.
zaterdag 12 november 2011 om 19:16
quote:geitje44 schreef op 12 november 2011 @ 19:10:
Wat vind ik dit erg voor je
Wat fijn dat je eindelijk voor jezelf durft op te komen, houd vooral voet bij stuk. Hoe vreselijk moeilijk dit ook kan zijn.
Heb je nog contact met je broer?
Wat betreft de verjaardagen; alleen gaan als je er zin in hebt.
Ik zou je het advies willen geven om naar je huisarts te gaan voor een verwijzing voor maatschappelijk werk/ psycholoog.
Jij bent jaren worden gemanipuleerd en gechanteerd. Het is vrij lastig om daar in je eentje mee om te leren gaan.
Sterke vrouw ben je!
Ik heb nog contact met mijn broer gelukkig. Daar sta ik dus ook lekker tussen, want ik hoor aan de ene kant mijn broer foeteren over het gedrag van mijn moeder en aan de andere kant mijn moeder over het gedrag van mijn broer. Het zorgt er ook voor dat ik me nog schuldiger voel tegenover mijn moeder want ik ben het enige kind met wie ze nog contact heeft. Voor mij voelt het dus alsof ik het verschuldigd ben om te komen, omdat mijn broer het al niet meer doet.
Wat betreft de psycholoog: de verwijzing ligt op mijn bureau. Ik moet nog even op zoek naar eentje die ook 's avonds of in het weekend iets doet, omdat ik fulltime werk. Ik ben al eerder bij verschillende psychologen en zelfs een psychiater geweest. Ik had vreselijk last van verlatingsangst. Daar kan ik nu al wat beter mee omgaan, maar het speelt uiteraard nog steeds mee in de keuzes die ik maak.
Wat vind ik dit erg voor je
Wat fijn dat je eindelijk voor jezelf durft op te komen, houd vooral voet bij stuk. Hoe vreselijk moeilijk dit ook kan zijn.
Heb je nog contact met je broer?
Wat betreft de verjaardagen; alleen gaan als je er zin in hebt.
Ik zou je het advies willen geven om naar je huisarts te gaan voor een verwijzing voor maatschappelijk werk/ psycholoog.
Jij bent jaren worden gemanipuleerd en gechanteerd. Het is vrij lastig om daar in je eentje mee om te leren gaan.
Sterke vrouw ben je!
Ik heb nog contact met mijn broer gelukkig. Daar sta ik dus ook lekker tussen, want ik hoor aan de ene kant mijn broer foeteren over het gedrag van mijn moeder en aan de andere kant mijn moeder over het gedrag van mijn broer. Het zorgt er ook voor dat ik me nog schuldiger voel tegenover mijn moeder want ik ben het enige kind met wie ze nog contact heeft. Voor mij voelt het dus alsof ik het verschuldigd ben om te komen, omdat mijn broer het al niet meer doet.
Wat betreft de psycholoog: de verwijzing ligt op mijn bureau. Ik moet nog even op zoek naar eentje die ook 's avonds of in het weekend iets doet, omdat ik fulltime werk. Ik ben al eerder bij verschillende psychologen en zelfs een psychiater geweest. Ik had vreselijk last van verlatingsangst. Daar kan ik nu al wat beter mee omgaan, maar het speelt uiteraard nog steeds mee in de keuzes die ik maak.
zaterdag 12 november 2011 om 19:16
quote:mademoisellelexie schreef op 12 november 2011 @ 19:11:
Natuurlijk moet je naar die twee verjaardagen gaan! Dat wil je immers zelf en bovendien kunnen die jarigen er ook niks aan doen. Maar je moet niet met 'n koppige bui gaan! Je moet gewoon vrolijk en relaxed proberen te doen.
Er komt vast binnenkort een gesprek met je ouders, en ik hoop voor je dat dat een goed gesprek is, maar jullie geruzie hoeft echt niet uitgesproken te worden op 'n verjaardag van iemand anders. Gewoon vrolijk en aardig doen!Alsof die verjaardagen op dit moment het belangrijkste zijn.
Natuurlijk moet je naar die twee verjaardagen gaan! Dat wil je immers zelf en bovendien kunnen die jarigen er ook niks aan doen. Maar je moet niet met 'n koppige bui gaan! Je moet gewoon vrolijk en relaxed proberen te doen.
Er komt vast binnenkort een gesprek met je ouders, en ik hoop voor je dat dat een goed gesprek is, maar jullie geruzie hoeft echt niet uitgesproken te worden op 'n verjaardag van iemand anders. Gewoon vrolijk en aardig doen!Alsof die verjaardagen op dit moment het belangrijkste zijn.
zaterdag 12 november 2011 om 19:16
zaterdag 12 november 2011 om 19:20
quote:ninsie26 schreef op 12 november 2011 @ 19:16:
[...]
Ik heb nog contact met mijn broer gelukkig. Daar sta ik dus ook lekker tussen, want ik hoor aan de ene kant mijn broer foeteren over het gedrag van mijn moeder en aan de andere kant mijn moeder over het gedrag van mijn broer. Het zorgt er ook voor dat ik me nog schuldiger voel tegenover mijn moeder want ik ben het enige kind met wie ze nog contact heeft. Voor mij voelt het dus alsof ik het verschuldigd ben om te komen, omdat mijn broer het al niet meer doet.
Wat betreft de psycholoog: de verwijzing ligt op mijn bureau. Ik moet nog even op zoek naar eentje die ook 's avonds of in het weekend iets doet, omdat ik fulltime werk. Ik ben al eerder bij verschillende psychologen en zelfs een psychiater geweest. Ik had vreselijk last van verlatingsangst. Daar kan ik nu al wat beter mee omgaan, maar het speelt uiteraard nog steeds mee in de keuzes die ik maak.
Mooi!
Vergeet niet dat jij niet! verantwoordelijk bent voor de keuzes van je moeder. De situatie waar jij en je broer in zitten is ook door een keuze van je moeder. Voel je niet schuldig Alhoewel ik uit persoonlijke ervaring weet dat dat makkelijker is gezegd dan gedaan
[...]
Ik heb nog contact met mijn broer gelukkig. Daar sta ik dus ook lekker tussen, want ik hoor aan de ene kant mijn broer foeteren over het gedrag van mijn moeder en aan de andere kant mijn moeder over het gedrag van mijn broer. Het zorgt er ook voor dat ik me nog schuldiger voel tegenover mijn moeder want ik ben het enige kind met wie ze nog contact heeft. Voor mij voelt het dus alsof ik het verschuldigd ben om te komen, omdat mijn broer het al niet meer doet.
Wat betreft de psycholoog: de verwijzing ligt op mijn bureau. Ik moet nog even op zoek naar eentje die ook 's avonds of in het weekend iets doet, omdat ik fulltime werk. Ik ben al eerder bij verschillende psychologen en zelfs een psychiater geweest. Ik had vreselijk last van verlatingsangst. Daar kan ik nu al wat beter mee omgaan, maar het speelt uiteraard nog steeds mee in de keuzes die ik maak.
Mooi!
Vergeet niet dat jij niet! verantwoordelijk bent voor de keuzes van je moeder. De situatie waar jij en je broer in zitten is ook door een keuze van je moeder. Voel je niet schuldig Alhoewel ik uit persoonlijke ervaring weet dat dat makkelijker is gezegd dan gedaan
zaterdag 12 november 2011 om 19:24
zaterdag 12 november 2011 om 19:45
Ik zou naar de verjaardag van m'n eigen opa en oma gaan maar dus zeker niet naar de familie van de vriend van je ma. Dat is immers helemaal geen familie van je.
Als je op dit moment niet geconfronteerd wilt worden met je moeder en haar vriend en die komen morgen ook naar de verjaardag van je opa/oma, dan bel je opa/oma op om te vragen of je 'n andere dag mag komen. Doe je hen niet te kort en ontloop je toch even de spanningen.
Als je op dit moment niet geconfronteerd wilt worden met je moeder en haar vriend en die komen morgen ook naar de verjaardag van je opa/oma, dan bel je opa/oma op om te vragen of je 'n andere dag mag komen. Doe je hen niet te kort en ontloop je toch even de spanningen.
