Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 13:41
quote:Knuffelbeertjes schreef op 19 december 2016 @ 08:38:
'Zo, jij zie er enorm uit vandaag (gedachten)'
Ik kan niet na 1 nachtje slapen opeens er enorm uitzien (ik)
'Blijkbaar wel he, dat zien we toch in de spiegel??'
Jullie laten me een vertekend beeld zien..
'Wie heeft je dat wijsgemaakt?'
Het is zo
'Weet je, we gaan deze hele discussie niet voeren.
Je stop gewoon een vinger in je keel
zodra je wat eet vandaag
Maar als je niks eet, is het ook gewoon goed'
Ik ga zo gewoon ontbijten en ik ga lunch meenemen
'Nou, nee dus. Je bent zo enorm dik, daar moet toch wat aan gebeuren?'
Niet eten of eten overgeven zijn geen gezonde manieren
'Wie bepaalt dat, wij toch?!'
Nee, dat bepaal ik.
Ik heb een klein stukje geknipt. Het vermoeiendst is om voortdurend tegen die gedachten in te gaan. Ze lijken overal een antwoord op te hebben. En al die antwoorden van die gedachten heb je al een miljoen keer gehoord, ze gaan niks nieuws zeggen, het is allemaal één en al negativiteit. Wat ik doe met zulke gedachten is Hou je kop zeggen. Of wat ook wel eens leuk is ter afwisseling: Dat heb je al gezegd.
Dit komt voort uit hoe ik heb geleerd assertiever te worden. Als iemand me vroeg om iets voor hem te gaan doen en ik wilde of kon dat niet, dan zei ik Nee, want ... en dan kwamen er een stuk of vijf redenen waarom ik dat niet kon doen. En elk van die redenen werd door de ander dan aangevallen: Ja, maar je kunt toch ... en als we nou ... etc. Assertiever werd ik door niet meer redenen te gaan geven, gewoon "nee" te zeggen. De ander kon nu verder niets meer. Soms kwam er toch nog een "ja, maar je kunt toch ..." en dan zei ik weer "nee". Dat was leuk oefenen joh!
Maar met die negatieve gedachtencirkels wil dat ook wel eens werken. Want die gesprekken voer je al zolang en die gedachten/angst/wat dan ook proberen alsmaar gaten te prikken in jouw argumenten. Maar waarom zou je argumenten geven? Gewoon, nee.
'Zo, jij zie er enorm uit vandaag (gedachten)'
Ik kan niet na 1 nachtje slapen opeens er enorm uitzien (ik)
'Blijkbaar wel he, dat zien we toch in de spiegel??'
Jullie laten me een vertekend beeld zien..
'Wie heeft je dat wijsgemaakt?'
Het is zo
'Weet je, we gaan deze hele discussie niet voeren.
Je stop gewoon een vinger in je keel
zodra je wat eet vandaag
Maar als je niks eet, is het ook gewoon goed'
Ik ga zo gewoon ontbijten en ik ga lunch meenemen
'Nou, nee dus. Je bent zo enorm dik, daar moet toch wat aan gebeuren?'
Niet eten of eten overgeven zijn geen gezonde manieren
'Wie bepaalt dat, wij toch?!'
Nee, dat bepaal ik.
Ik heb een klein stukje geknipt. Het vermoeiendst is om voortdurend tegen die gedachten in te gaan. Ze lijken overal een antwoord op te hebben. En al die antwoorden van die gedachten heb je al een miljoen keer gehoord, ze gaan niks nieuws zeggen, het is allemaal één en al negativiteit. Wat ik doe met zulke gedachten is Hou je kop zeggen. Of wat ook wel eens leuk is ter afwisseling: Dat heb je al gezegd.
Dit komt voort uit hoe ik heb geleerd assertiever te worden. Als iemand me vroeg om iets voor hem te gaan doen en ik wilde of kon dat niet, dan zei ik Nee, want ... en dan kwamen er een stuk of vijf redenen waarom ik dat niet kon doen. En elk van die redenen werd door de ander dan aangevallen: Ja, maar je kunt toch ... en als we nou ... etc. Assertiever werd ik door niet meer redenen te gaan geven, gewoon "nee" te zeggen. De ander kon nu verder niets meer. Soms kwam er toch nog een "ja, maar je kunt toch ..." en dan zei ik weer "nee". Dat was leuk oefenen joh!
Maar met die negatieve gedachtencirkels wil dat ook wel eens werken. Want die gesprekken voer je al zolang en die gedachten/angst/wat dan ook proberen alsmaar gaten te prikken in jouw argumenten. Maar waarom zou je argumenten geven? Gewoon, nee.
maandag 19 december 2016 om 13:44
Knuf, mensen die afwijzend reageren op wat jij hebt meegemaakt, die komen tekort. Die kunnen het niet handelen, dat is jammer voor iedereen, maar niet iets waar jij wat aan kunt doen.
Die mensen zijn of weinig empathisch, of begrijpen het gewoon echt niet. Die zijn er. En dat is kut, maar waar. En jammer, want begrip voor een ander levert altijd zoveel moois op. Je hebt er geen invloed op, dus erover nadenken heeft eigenlijk niet zoveel zin. En je hebt al zoveel om over na te denken, dus stop deze maar even ergens in een laatje en laat het maar gebeuren. Hopelijk komt er iets goeds uit voor je vriend, dat zou heel fijn zijn.
Mededeling voor mensen met koorts: Dan ben je ziek en moet je op de bank liggen! Mijn personeel moet naar huis als ze koorts hebben. Zieke mensen laten werken voelt niet goed! ( Bij mijzelf is dat anders, maar dat is een afwijking die je nou eenmaal hebt als ondernemer )
En ja, het is best wel verkeerd om zomaar in te vullen wat een ander denkt. Beter is het gewoon even vragen, maar soms is dat eng. Dus daar kun je hier mee oefenen Hier is het niet eng.
Die mensen zijn of weinig empathisch, of begrijpen het gewoon echt niet. Die zijn er. En dat is kut, maar waar. En jammer, want begrip voor een ander levert altijd zoveel moois op. Je hebt er geen invloed op, dus erover nadenken heeft eigenlijk niet zoveel zin. En je hebt al zoveel om over na te denken, dus stop deze maar even ergens in een laatje en laat het maar gebeuren. Hopelijk komt er iets goeds uit voor je vriend, dat zou heel fijn zijn.
Mededeling voor mensen met koorts: Dan ben je ziek en moet je op de bank liggen! Mijn personeel moet naar huis als ze koorts hebben. Zieke mensen laten werken voelt niet goed! ( Bij mijzelf is dat anders, maar dat is een afwijking die je nou eenmaal hebt als ondernemer )
En ja, het is best wel verkeerd om zomaar in te vullen wat een ander denkt. Beter is het gewoon even vragen, maar soms is dat eng. Dus daar kun je hier mee oefenen Hier is het niet eng.
maandag 19 december 2016 om 13:48
quote:Koontz schreef op 19 december 2016 @ 12:50:
Ik wil jou ook heel graag een compliment geven, Knuffelbeertjes! Ondanks dat het duidelijk is hoe moeilijk jij het soms hebt, neem je toch steeds de tijd om op iedereen te reageren. Dat vind ik zo bijzonder, als ik me rot voel trek ik me helemaal terug en sluit me af. Ik vind het heel knap hoe jij nog steeds open staat voor anderen, luistert, reageert.
Sterkte voor Jasse en Sunemom en voor iedereen die dat nodig heeft.Dat doe ik ook. Maar dat is niet verkeerd. Dat is ook een manier van voor jezelf zorgen, zoals er zovele manieren zijn. Soms heb ik genoeg (teveel) aan mezelf.
Ik wil jou ook heel graag een compliment geven, Knuffelbeertjes! Ondanks dat het duidelijk is hoe moeilijk jij het soms hebt, neem je toch steeds de tijd om op iedereen te reageren. Dat vind ik zo bijzonder, als ik me rot voel trek ik me helemaal terug en sluit me af. Ik vind het heel knap hoe jij nog steeds open staat voor anderen, luistert, reageert.
Sterkte voor Jasse en Sunemom en voor iedereen die dat nodig heeft.Dat doe ik ook. Maar dat is niet verkeerd. Dat is ook een manier van voor jezelf zorgen, zoals er zovele manieren zijn. Soms heb ik genoeg (teveel) aan mezelf.
maandag 19 december 2016 om 13:52
Ik kan me voorstellen dat het eng is en onveilig voelt dat je vriend erover gaat praten met zijn vriend. Toch vind ik het hartstikke goed dat hij dit gaat doen. Het is voor hem ook zwaar, en als hij bij die vriend een beetje van zijn lading kwijt kan, betekent dat dat hij er nog beter voor jou kan zijn. Het is heel belangrijk dat je vriend zich ergens veilig voelt om ook zijn verhaal te doen, als partner van, die zich toch vaak machteloos voelt. Ik ben dus blij dat jullie iemand hebben die er voor je vriend is en daarmee ook voor jou.
maandag 19 december 2016 om 13:56
Tijdens therapie vanochtend heb ik het kort over dit topic gehad. Dat ik alle verhalen van iedereen betrek op wat er met mijn zus is gebeurd, omdat ik helemaal niet weet wat haar precies is overkomen (en omdat ze dat niet hoeft te vertellen natuurlijk, dat is volledig aan haar of ze dat wil). Het antwoord van de therapeut was dat ik het laatste halfjaar juist bezig ben met mezelf, mijn zelfvertrouwen opbouwen, etc., en dat het, op dit moment, volgens hem niet zo'n goed idee was om me in misbruik te verdiepen. Omdat ik er dan voor mijn zus wil zijn en voor anderen, en daarbij mijn eigen grenzen niet goed zie. Ik ben blij met zijn eerlijke antwoord. Toch wil ik eigenlijk niet stoppen met meelezen en schrijven hier. Dus ik weet nog niet precies wat ik ga doen. Het is niet alleen dat ik jou, @Knuffelbeertjes, en andere schrijvers niet in de steek wil laten of je dat gevoel wil geven, maar schrijven hier leert mij nieuwe dingen. Dus ik heb geen idee.
maandag 19 december 2016 om 14:08
quote:Snowfall schreef op 19 december 2016 @ 13:41:
[...]
Ik heb een klein stukje geknipt. Het vermoeiendst is om voortdurend tegen die gedachten in te gaan. Ze lijken overal een antwoord op te hebben. En al die antwoorden van die gedachten heb je al een miljoen keer gehoord, ze gaan niks nieuws zeggen, het is allemaal één en al negativiteit. Wat ik doe met zulke gedachten is Hou je kop zeggen. Of wat ook wel eens leuk is ter afwisseling: Dat heb je al gezegd.
Dit komt voort uit hoe ik heb geleerd assertiever te worden. Als iemand me vroeg om iets voor hem te gaan doen en ik wilde of kon dat niet, dan zei ik Nee, want ... en dan kwamen er een stuk of vijf redenen waarom ik dat niet kon doen. En elk van die redenen werd door de ander dan aangevallen: Ja, maar je kunt toch ... en als we nou ... etc. Assertiever werd ik door niet meer redenen te gaan geven, gewoon "nee" te zeggen. De ander kon nu verder niets meer. Soms kwam er toch nog een "ja, maar je kunt toch ..." en dan zei ik weer "nee". Dat was leuk oefenen joh!
Maar met die negatieve gedachtencirkels wil dat ook wel eens werken. Want die gesprekken voer je al zolang en die gedachten/angst/wat dan ook proberen alsmaar gaten te prikken in jouw argumenten. Maar waarom zou je argumenten geven? Gewoon, nee.Bedankt Snow! Soms helpt dit inderdaad wel. Soms ook echt niet, omdat de drang zo groot is, dan helpt NEE zeggen niks. Maar soms ook wel hoor. Dus goede tip! En tegenover mensen heb ik ook de neiging het uit te leggen... misschien eens oefenen met nee zeggen. Ik weet niet of ik wel eens nee zeg... ik zeg eerder juist: zal ik dat ook nog even doen.. waardoor ik mezelf heel snel overbelast. Nou moet ik zeggen dat ik tegenwoordig ook veel te snel overbelast ben... Leerpuntje
[...]
Ik heb een klein stukje geknipt. Het vermoeiendst is om voortdurend tegen die gedachten in te gaan. Ze lijken overal een antwoord op te hebben. En al die antwoorden van die gedachten heb je al een miljoen keer gehoord, ze gaan niks nieuws zeggen, het is allemaal één en al negativiteit. Wat ik doe met zulke gedachten is Hou je kop zeggen. Of wat ook wel eens leuk is ter afwisseling: Dat heb je al gezegd.
Dit komt voort uit hoe ik heb geleerd assertiever te worden. Als iemand me vroeg om iets voor hem te gaan doen en ik wilde of kon dat niet, dan zei ik Nee, want ... en dan kwamen er een stuk of vijf redenen waarom ik dat niet kon doen. En elk van die redenen werd door de ander dan aangevallen: Ja, maar je kunt toch ... en als we nou ... etc. Assertiever werd ik door niet meer redenen te gaan geven, gewoon "nee" te zeggen. De ander kon nu verder niets meer. Soms kwam er toch nog een "ja, maar je kunt toch ..." en dan zei ik weer "nee". Dat was leuk oefenen joh!
Maar met die negatieve gedachtencirkels wil dat ook wel eens werken. Want die gesprekken voer je al zolang en die gedachten/angst/wat dan ook proberen alsmaar gaten te prikken in jouw argumenten. Maar waarom zou je argumenten geven? Gewoon, nee.Bedankt Snow! Soms helpt dit inderdaad wel. Soms ook echt niet, omdat de drang zo groot is, dan helpt NEE zeggen niks. Maar soms ook wel hoor. Dus goede tip! En tegenover mensen heb ik ook de neiging het uit te leggen... misschien eens oefenen met nee zeggen. Ik weet niet of ik wel eens nee zeg... ik zeg eerder juist: zal ik dat ook nog even doen.. waardoor ik mezelf heel snel overbelast. Nou moet ik zeggen dat ik tegenwoordig ook veel te snel overbelast ben... Leerpuntje
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 14:10
quote:pruttel schreef op 19 december 2016 @ 13:44:
Knuf, mensen die afwijzend reageren op wat jij hebt meegemaakt, die komen tekort. Die kunnen het niet handelen, dat is jammer voor iedereen, maar niet iets waar jij wat aan kunt doen.
Die mensen zijn of weinig empathisch, of begrijpen het gewoon echt niet. Die zijn er. En dat is kut, maar waar. En jammer, want begrip voor een ander levert altijd zoveel moois op. Je hebt er geen invloed op, dus erover nadenken heeft eigenlijk niet zoveel zin. En je hebt al zoveel om over na te denken, dus stop deze maar even ergens in een laatje en laat het maar gebeuren. Hopelijk komt er iets goeds uit voor je vriend, dat zou heel fijn zijn.
Mededeling voor mensen met koorts: Dan ben je ziek en moet je op de bank liggen! Mijn personeel moet naar huis als ze koorts hebben. Zieke mensen laten werken voelt niet goed! ( Bij mijzelf is dat anders, maar dat is een afwijking die je nou eenmaal hebt als ondernemer )
En ja, het is best wel verkeerd om zomaar in te vullen wat een ander denkt. Beter is het gewoon even vragen, maar soms is dat eng. Dus daar kun je hier mee oefenen Hier is het niet eng. Hmm, ik ga proberen er zo naar te kijken woensdag.. fijn Pruttel
Vragen is inderdaad enorm eng. Ook hier, maar hier durf ik soms toch eerder... fijn dat jullie er zijn!
Knuf, mensen die afwijzend reageren op wat jij hebt meegemaakt, die komen tekort. Die kunnen het niet handelen, dat is jammer voor iedereen, maar niet iets waar jij wat aan kunt doen.
Die mensen zijn of weinig empathisch, of begrijpen het gewoon echt niet. Die zijn er. En dat is kut, maar waar. En jammer, want begrip voor een ander levert altijd zoveel moois op. Je hebt er geen invloed op, dus erover nadenken heeft eigenlijk niet zoveel zin. En je hebt al zoveel om over na te denken, dus stop deze maar even ergens in een laatje en laat het maar gebeuren. Hopelijk komt er iets goeds uit voor je vriend, dat zou heel fijn zijn.
Mededeling voor mensen met koorts: Dan ben je ziek en moet je op de bank liggen! Mijn personeel moet naar huis als ze koorts hebben. Zieke mensen laten werken voelt niet goed! ( Bij mijzelf is dat anders, maar dat is een afwijking die je nou eenmaal hebt als ondernemer )
En ja, het is best wel verkeerd om zomaar in te vullen wat een ander denkt. Beter is het gewoon even vragen, maar soms is dat eng. Dus daar kun je hier mee oefenen Hier is het niet eng. Hmm, ik ga proberen er zo naar te kijken woensdag.. fijn Pruttel
Vragen is inderdaad enorm eng. Ook hier, maar hier durf ik soms toch eerder... fijn dat jullie er zijn!
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 14:11
quote:Snowfall schreef op 19 december 2016 @ 13:52:
Ik kan me voorstellen dat het eng is en onveilig voelt dat je vriend erover gaat praten met zijn vriend. Toch vind ik het hartstikke goed dat hij dit gaat doen. Het is voor hem ook zwaar, en als hij bij die vriend een beetje van zijn lading kwijt kan, betekent dat dat hij er nog beter voor jou kan zijn. Het is heel belangrijk dat je vriend zich ergens veilig voelt om ook zijn verhaal te doen, als partner van, die zich toch vaak machteloos voelt. Ik ben dus blij dat jullie iemand hebben die er voor je vriend is en daarmee ook voor jou.Ja, ik gun het vriend enorm. Ik ben vooral heel blij dat hij woensdag zijn verhaal kan doen. Dat vind ik heel fijn voor hem. Ik probeer er niet onzeker door te worden, maar ja, ik vind het best eng.
Ik kan me voorstellen dat het eng is en onveilig voelt dat je vriend erover gaat praten met zijn vriend. Toch vind ik het hartstikke goed dat hij dit gaat doen. Het is voor hem ook zwaar, en als hij bij die vriend een beetje van zijn lading kwijt kan, betekent dat dat hij er nog beter voor jou kan zijn. Het is heel belangrijk dat je vriend zich ergens veilig voelt om ook zijn verhaal te doen, als partner van, die zich toch vaak machteloos voelt. Ik ben dus blij dat jullie iemand hebben die er voor je vriend is en daarmee ook voor jou.Ja, ik gun het vriend enorm. Ik ben vooral heel blij dat hij woensdag zijn verhaal kan doen. Dat vind ik heel fijn voor hem. Ik probeer er niet onzeker door te worden, maar ja, ik vind het best eng.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 14:20
quote:Snowfall schreef op 19 december 2016 @ 13:56:
Tijdens therapie vanochtend heb ik het kort over dit topic gehad. Dat ik alle verhalen van iedereen betrek op wat er met mijn zus is gebeurd, omdat ik helemaal niet weet wat haar precies is overkomen (en omdat ze dat niet hoeft te vertellen natuurlijk, dat is volledig aan haar of ze dat wil). Het antwoord van de therapeut was dat ik het laatste halfjaar juist bezig ben met mezelf, mijn zelfvertrouwen opbouwen, etc., en dat het, op dit moment, volgens hem niet zo'n goed idee was om me in misbruik te verdiepen. Omdat ik er dan voor mijn zus wil zijn en voor anderen, en daarbij mijn eigen grenzen niet goed zie. Ik ben blij met zijn eerlijke antwoord. Toch wil ik eigenlijk niet stoppen met meelezen en schrijven hier. Dus ik weet nog niet precies wat ik ga doen. Het is niet alleen dat ik jou, @Knuffelbeertjes, en andere schrijvers niet in de steek wil laten of je dat gevoel wil geven, maar schrijven hier leert mij nieuwe dingen. Dus ik heb geen idee. Ik denk dat dit een hele goede oefening is voor jou om te bedenken wat JIJ wilt en waar JIJ je goed bij voelt. Je therapeut kent je goed, dus aan zijn advies heb je vast veel. Je kent jezelf het beste, dus je weet als het goed is waar je je goed bij voelt en anders mag je dat ontdekken. Dus niet: ik geef anderen misschien het gevoel dat ik ze in de steek laat. Want we mogen niet voor anderen denken, en we denken nu eens even aan onszelf Snowfall. Dus dat hoef je niet mee te nemen in je beslissing (al snap ik dat het lastig is hoor).
Dat daarna kan ik me ook goed voorstellen, dat dit topic jou ook iets brengt. Ook daarin kun je beslissen wat fijn voelt voor jou. Je hoeft niet overal op te reageren (misschien niet op de delen van het misbruik?), je kunt ook eruit halen wat voor jou fijn is (grenzen aan leren geven, op jezelf passen, ...).
Maar als dat ook niet goed voelt, zijn er misschien nog wel 10 andere keuzes. Die JIJ mag maken, waarbij je verder met niemand rekening hoeft te houden lieve Snow, alleen met jezelf
Natuurlijk zou ik liegen als ik zou zeggen dat het mij koud laat als jij hier niet meer schrijft. Want ik vind je lief, gezellig, fijn, begripvol en enorm steunend in dit topic. Maar het gaat niet om mij, bij deze beslissing. Want ik zou het vreselijk vinden als jij door hier te schrijven voorbij gaat aan je eigen grenzen. Dat is ook helemaal niet de bedoeling. JIJ komt als eerste, jij mag/moet jezelf prioriteit maken. Gelukkig heb je daar al veel mee geoefend wat ik uit je posts haal, maar alsnog moeilijk hoor. Maar ik denk dat jij wel weet waar jij je goed bij voelt en anders kom je daar komende tijd wel achter (wat betreft dit topic). Dus doe wat jij wilt, ik hoop dat je beslist wat goed is voor jou
Tijdens therapie vanochtend heb ik het kort over dit topic gehad. Dat ik alle verhalen van iedereen betrek op wat er met mijn zus is gebeurd, omdat ik helemaal niet weet wat haar precies is overkomen (en omdat ze dat niet hoeft te vertellen natuurlijk, dat is volledig aan haar of ze dat wil). Het antwoord van de therapeut was dat ik het laatste halfjaar juist bezig ben met mezelf, mijn zelfvertrouwen opbouwen, etc., en dat het, op dit moment, volgens hem niet zo'n goed idee was om me in misbruik te verdiepen. Omdat ik er dan voor mijn zus wil zijn en voor anderen, en daarbij mijn eigen grenzen niet goed zie. Ik ben blij met zijn eerlijke antwoord. Toch wil ik eigenlijk niet stoppen met meelezen en schrijven hier. Dus ik weet nog niet precies wat ik ga doen. Het is niet alleen dat ik jou, @Knuffelbeertjes, en andere schrijvers niet in de steek wil laten of je dat gevoel wil geven, maar schrijven hier leert mij nieuwe dingen. Dus ik heb geen idee. Ik denk dat dit een hele goede oefening is voor jou om te bedenken wat JIJ wilt en waar JIJ je goed bij voelt. Je therapeut kent je goed, dus aan zijn advies heb je vast veel. Je kent jezelf het beste, dus je weet als het goed is waar je je goed bij voelt en anders mag je dat ontdekken. Dus niet: ik geef anderen misschien het gevoel dat ik ze in de steek laat. Want we mogen niet voor anderen denken, en we denken nu eens even aan onszelf Snowfall. Dus dat hoef je niet mee te nemen in je beslissing (al snap ik dat het lastig is hoor).
Dat daarna kan ik me ook goed voorstellen, dat dit topic jou ook iets brengt. Ook daarin kun je beslissen wat fijn voelt voor jou. Je hoeft niet overal op te reageren (misschien niet op de delen van het misbruik?), je kunt ook eruit halen wat voor jou fijn is (grenzen aan leren geven, op jezelf passen, ...).
Maar als dat ook niet goed voelt, zijn er misschien nog wel 10 andere keuzes. Die JIJ mag maken, waarbij je verder met niemand rekening hoeft te houden lieve Snow, alleen met jezelf
Natuurlijk zou ik liegen als ik zou zeggen dat het mij koud laat als jij hier niet meer schrijft. Want ik vind je lief, gezellig, fijn, begripvol en enorm steunend in dit topic. Maar het gaat niet om mij, bij deze beslissing. Want ik zou het vreselijk vinden als jij door hier te schrijven voorbij gaat aan je eigen grenzen. Dat is ook helemaal niet de bedoeling. JIJ komt als eerste, jij mag/moet jezelf prioriteit maken. Gelukkig heb je daar al veel mee geoefend wat ik uit je posts haal, maar alsnog moeilijk hoor. Maar ik denk dat jij wel weet waar jij je goed bij voelt en anders kom je daar komende tijd wel achter (wat betreft dit topic). Dus doe wat jij wilt, ik hoop dat je beslist wat goed is voor jou
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 16:39
Als dit nieuwe gedrag, het goed zijn voor mezelf, écht beter zou zijn...
waarom voelt het dan zo moeilijk, en moet het met zoveel weerstand gaan..?
Word er een beetje moedeloos van.
Morgen kan ik eerder naar huis van mijn werk.
Zou dan een halve dag werken.
Weet dat het beter voor me is.
Maar het voelt heel slecht om te doen.
Terwijl ik woensdag langer werk.
Maar ja, dat moet ook gebeuren....
En ik ben zo, zo enorm moe..
Ik wil straks wel even er aan toe geven.
Terwijl het niet mag.
Want ik zou nog zoveel anders kunnen doen vanavond.
Dan toegeven aan de vermoeidheid..
Maar denk wel dat het fijn zou zijn.
Even te liggen of zo...
Maar dan zeggen de gedachten:
je kunt dan ook wel naar je grootouders gaan,
die mensen vereenzamen.
Of naar die ene vriendin.
Of met vriend naar de bouwmarkt waar hij al eerder om vroeg
of die collega helpen met haar scriptie na te kijken
of je boodschappenlijstje voor kerst afmaken..
Ja, pff, hoe kan ik dan voor mezelf kiezen, lekker egoïstisch zou dat zijn
waarom voelt het dan zo moeilijk, en moet het met zoveel weerstand gaan..?
Word er een beetje moedeloos van.
Morgen kan ik eerder naar huis van mijn werk.
Zou dan een halve dag werken.
Weet dat het beter voor me is.
Maar het voelt heel slecht om te doen.
Terwijl ik woensdag langer werk.
Maar ja, dat moet ook gebeuren....
En ik ben zo, zo enorm moe..
Ik wil straks wel even er aan toe geven.
Terwijl het niet mag.
Want ik zou nog zoveel anders kunnen doen vanavond.
Dan toegeven aan de vermoeidheid..
Maar denk wel dat het fijn zou zijn.
Even te liggen of zo...
Maar dan zeggen de gedachten:
je kunt dan ook wel naar je grootouders gaan,
die mensen vereenzamen.
Of naar die ene vriendin.
Of met vriend naar de bouwmarkt waar hij al eerder om vroeg
of die collega helpen met haar scriptie na te kijken
of je boodschappenlijstje voor kerst afmaken..
Ja, pff, hoe kan ik dan voor mezelf kiezen, lekker egoïstisch zou dat zijn
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 16:47
Maak een lijstje met dingen die je voor jezelf kunt doen en die je ontspanning en plezier brengen. Er zijn altijd nog taken te doen, maar je hebt juist die halve dag vrij om geen taken te doen, maar om bij te komen. Als het helpt, kun je dat ook als een taak zien: 's ochtends werken, dan lunchen, dan ontspannen.
maandag 19 december 2016 om 16:54
quote:Snowfall schreef op 19 december 2016 @ 16:47:
Maak een lijstje met dingen die je voor jezelf kunt doen en die je ontspanning en plezier brengen. Er zijn altijd nog taken te doen, maar je hebt juist die halve dag vrij om geen taken te doen, maar om bij te komen. Als het helpt, kun je dat ook als een taak zien: 's ochtends werken, dan lunchen, dan ontspannen.
Bedankt Snowfall. Het lijstje wil ik inderdaad maken, ik was al begonnen in mijn schriftje. Ik verzamel al jullie tips, vanaf het begin van dit topic, zit genoeg tussen, met wat ik kan doen om te ontspannen
Het ontspannen ook als taak zien, klinkt zeer aannemelijk. Maar toch voel ik me er enorm schuldig over.. en alsof ik mezelf in de maling neem. En de gedachten zijn er zo boos over, dat ik er over na denk om te gaan ontspannen, om iets ontspannends te gaan doen. Ik ben zo bang dat er dan iets ergs gebeurt
Maak een lijstje met dingen die je voor jezelf kunt doen en die je ontspanning en plezier brengen. Er zijn altijd nog taken te doen, maar je hebt juist die halve dag vrij om geen taken te doen, maar om bij te komen. Als het helpt, kun je dat ook als een taak zien: 's ochtends werken, dan lunchen, dan ontspannen.
Bedankt Snowfall. Het lijstje wil ik inderdaad maken, ik was al begonnen in mijn schriftje. Ik verzamel al jullie tips, vanaf het begin van dit topic, zit genoeg tussen, met wat ik kan doen om te ontspannen
Het ontspannen ook als taak zien, klinkt zeer aannemelijk. Maar toch voel ik me er enorm schuldig over.. en alsof ik mezelf in de maling neem. En de gedachten zijn er zo boos over, dat ik er over na denk om te gaan ontspannen, om iets ontspannends te gaan doen. Ik ben zo bang dat er dan iets ergs gebeurt
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 16:59
Zijn er dingen die je als taak beschouwt maar toch ontspannend werken? Misschien kun je zo een beetje valsspelen (zo in het begin). Ik vind was opvouwen heel ontspannend bijvoorbeeld. Of misschien kun je een lange wandeling maken en dan meteen wat kerstkaarten op de bus doen of een ander miniklusje.
maandag 19 december 2016 om 17:12
Hahaha herkenbaar dus dan heb je wel een leuke middag gehad toch?
Ik kan eens na gaan denken over jou vraag. Ik vind het moeilijk te bedenken wat me ontspant.
Omdat het in eerste instantie juist enorm veel spanning (weerstand) oplevert.
Ik moet sowieso altijd wel het gevoel hebben nuttig/zinvol bezig te zijn.
Maarr... op mezelf passen, mij nieuwe dingen aanleren, is natuurlijk ook wel zinvol gedrag.
Alleen, dat is echt iets voor mezelf...
Ontspannen, terwijl anderen aan het werk zijn. Iets leuks doen, terwijl er nog genoeg klusjes wachten?
En ja, die klusjes gaan altijd door, en het werk houdt ook nooit op (in mijn geval ook).
Dus, dan mag/kun je toch nooit ontspannen? Dan is dat toch altijd best wel egoïstisch...?
Hoe kunnen jullie zoiets goed praten voor jezelf, dat je aan het ontspannen bent, of aan het rusten??
Wanneer mag je dat van jezelf toestaan?
Ik kan eens na gaan denken over jou vraag. Ik vind het moeilijk te bedenken wat me ontspant.
Omdat het in eerste instantie juist enorm veel spanning (weerstand) oplevert.
Ik moet sowieso altijd wel het gevoel hebben nuttig/zinvol bezig te zijn.
Maarr... op mezelf passen, mij nieuwe dingen aanleren, is natuurlijk ook wel zinvol gedrag.
Alleen, dat is echt iets voor mezelf...
Ontspannen, terwijl anderen aan het werk zijn. Iets leuks doen, terwijl er nog genoeg klusjes wachten?
En ja, die klusjes gaan altijd door, en het werk houdt ook nooit op (in mijn geval ook).
Dus, dan mag/kun je toch nooit ontspannen? Dan is dat toch altijd best wel egoïstisch...?
Hoe kunnen jullie zoiets goed praten voor jezelf, dat je aan het ontspannen bent, of aan het rusten??
Wanneer mag je dat van jezelf toestaan?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 17:56
maandag 19 december 2016 om 18:17
Hmm, ja dat zijn fijne manieren om naar ontspanning te kijken!
Dat ik het doe, zodat ik andere dingen weer beter (aan) kan.
Ik heb best wel een enorme rot dag gehad, door die stomme gedachten,
maar vooral door het onbehagelijke gevoel dat ik het niet aan kan.
En toch was er aan het eind van de dag een prachtig lichtpuntje.
Want heel realistisch, heb ik al weken het gevoel dat ik het niet aan kan.
En dat ik terug moet grijpen op de regels en het oude gedrag.
Maar wat blijkt nu? Dat ik er wel zonder kan?
Dat het enorm rot voelt en zwaar en vreselijk en naar.
Maar dat er dus niks gebeurt...?
Dat het gevoelens zijn en die zijn dood eng.
En die roepen een berg herinneringen op, die zijn ook dood eng.
Maar ze zijn er wel... en ze horen wel bij mij....
en dat ik ze weg kan blijven drukken.
Maar ze altijd terug komen.
En me van binnen uit op vreten.
Terwijl, nu zijn ze aan de oppervlakte.
En dat is vreselijk naar, want zorgt voor paniek,
herbelevingen, angsten, etc.
Maar ik zie wel wat het is, ik zie wel wat ik steeds onderdrukt heb.
En de beelden zijn te walgelijk voor woorden soms.
Maar dat was HUN gedrag... niet dat van mij.
Ik voelde me opeens best wel een soort van trots
als het niet verboden was, had ik gezegd dat ik best een heel,
heel, mini stukje trotsheid voelde.
En wat me ook blij maakte, ja echt blij,
was het besef dat jullie hier nog steeds zijn.
Ondanks alle zooi van mij.
Dat jullie lief blijven, begripvol, geduldig, aardig..
en dat jullie me blijven steunen.
Voor niks (!)
En dat zou kunnen betekenen, heel, heeel misschien,
omdat sommigen van jullie waarschijnlijk ook gewoon
buiten in het wild rondlopen,
dat er best mensen zijn die niet eng zijn.
En dat ik de boze buitenwereld best onder ogen kan komen
zonder het destructieve gedrag.
Vanmorgen moest ik eigenlijk overgeven, omdat anders iedereen me enorm zou vinden.
En ook al kan ik geen gedachten lezen.
Niemand van mijn collega's heeft zo naar mij gekeken.
En misschien ook wel.
Maar dat hadden ze dan toch ook wel gedaan als ik wél had overgegeven?
Daar had ik dan dus alleen mezelf mee gehad?
En misschien snap ik nu de woorden van m'n therapeut ook:
wat maak je het jezelf toch moeilijk.
Ja, dat bedoelde ze dus niet negatief.
Dat bedoelt ze misschien wel lief,
zo van: jeetje, wat rot dat je zulke gedachten hebt,
en wat naar.
En heel misschien, als ik zo doorga,
wordt het leven niet alleen maar zwaarder en moeilijker.
Maar juist lichter en fijner??
Dit allemaal mag ik niet denken en zeggen van ze.
Maar ik heb het toch gevoeld en gedacht.
En het was heerlijk
En ik mag het absoluut hier niet schrijven van ze
Omdat het niet goed mag gaan met mij
want dan gaan jullie weg.
Maar ze hebben al heel vaak ongelijk gekregen
dus ik waag het er maar weer op...
en ik wil niet dat jullie je verplicht voelen hier te schrijven
maar ik mag misschien wel zeggen dat ik het waardeer en fijn vind?
En hoop dat ik jullie niet wegjaag.
Niet alleen met nare gedachten, maar ook niet met positieve.
Want natuurlijk is dit moment fantastisch,
wil ik het vastgrijpen.
Maar ik weet ook wel dat dit tijdelijk is.
Hopelijk kunnen jullie mij nog een beetje volgen,
sorry voor m'n wazige verhaal
Dat ik het doe, zodat ik andere dingen weer beter (aan) kan.
Ik heb best wel een enorme rot dag gehad, door die stomme gedachten,
maar vooral door het onbehagelijke gevoel dat ik het niet aan kan.
En toch was er aan het eind van de dag een prachtig lichtpuntje.
Want heel realistisch, heb ik al weken het gevoel dat ik het niet aan kan.
En dat ik terug moet grijpen op de regels en het oude gedrag.
Maar wat blijkt nu? Dat ik er wel zonder kan?
Dat het enorm rot voelt en zwaar en vreselijk en naar.
Maar dat er dus niks gebeurt...?
Dat het gevoelens zijn en die zijn dood eng.
En die roepen een berg herinneringen op, die zijn ook dood eng.
Maar ze zijn er wel... en ze horen wel bij mij....
en dat ik ze weg kan blijven drukken.
Maar ze altijd terug komen.
En me van binnen uit op vreten.
Terwijl, nu zijn ze aan de oppervlakte.
En dat is vreselijk naar, want zorgt voor paniek,
herbelevingen, angsten, etc.
Maar ik zie wel wat het is, ik zie wel wat ik steeds onderdrukt heb.
En de beelden zijn te walgelijk voor woorden soms.
Maar dat was HUN gedrag... niet dat van mij.
Ik voelde me opeens best wel een soort van trots
als het niet verboden was, had ik gezegd dat ik best een heel,
heel, mini stukje trotsheid voelde.
En wat me ook blij maakte, ja echt blij,
was het besef dat jullie hier nog steeds zijn.
Ondanks alle zooi van mij.
Dat jullie lief blijven, begripvol, geduldig, aardig..
en dat jullie me blijven steunen.
Voor niks (!)
En dat zou kunnen betekenen, heel, heeel misschien,
omdat sommigen van jullie waarschijnlijk ook gewoon
buiten in het wild rondlopen,
dat er best mensen zijn die niet eng zijn.
En dat ik de boze buitenwereld best onder ogen kan komen
zonder het destructieve gedrag.
Vanmorgen moest ik eigenlijk overgeven, omdat anders iedereen me enorm zou vinden.
En ook al kan ik geen gedachten lezen.
Niemand van mijn collega's heeft zo naar mij gekeken.
En misschien ook wel.
Maar dat hadden ze dan toch ook wel gedaan als ik wél had overgegeven?
Daar had ik dan dus alleen mezelf mee gehad?
En misschien snap ik nu de woorden van m'n therapeut ook:
wat maak je het jezelf toch moeilijk.
Ja, dat bedoelde ze dus niet negatief.
Dat bedoelt ze misschien wel lief,
zo van: jeetje, wat rot dat je zulke gedachten hebt,
en wat naar.
En heel misschien, als ik zo doorga,
wordt het leven niet alleen maar zwaarder en moeilijker.
Maar juist lichter en fijner??
Dit allemaal mag ik niet denken en zeggen van ze.
Maar ik heb het toch gevoeld en gedacht.
En het was heerlijk
En ik mag het absoluut hier niet schrijven van ze
Omdat het niet goed mag gaan met mij
want dan gaan jullie weg.
Maar ze hebben al heel vaak ongelijk gekregen
dus ik waag het er maar weer op...
en ik wil niet dat jullie je verplicht voelen hier te schrijven
maar ik mag misschien wel zeggen dat ik het waardeer en fijn vind?
En hoop dat ik jullie niet wegjaag.
Niet alleen met nare gedachten, maar ook niet met positieve.
Want natuurlijk is dit moment fantastisch,
wil ik het vastgrijpen.
Maar ik weet ook wel dat dit tijdelijk is.
Hopelijk kunnen jullie mij nog een beetje volgen,
sorry voor m'n wazige verhaal
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 19 december 2016 om 18:50
quote:Knuffelbeertjes schreef op 19 december 2016 @ 18:17:
En dat zou kunnen betekenen, heel, heeel misschien,
omdat sommigen van jullie waarschijnlijk ook gewoon
buiten in het wild rondlopen,
Mooi dat je je dit realiseert! Fijn om te lezen dat je steeds meer bagage krijgt om die gedachten tegen te spreken.
En dat zou kunnen betekenen, heel, heeel misschien,
omdat sommigen van jullie waarschijnlijk ook gewoon
buiten in het wild rondlopen,
Mooi dat je je dit realiseert! Fijn om te lezen dat je steeds meer bagage krijgt om die gedachten tegen te spreken.
Tjezus, wat vals
maandag 19 december 2016 om 18:51
Ik hou van jouw wazige verhaal, want het is een positief verhaal
Vind je trots zijn niet stiekem een beetje prettig dan? ( gedachten moeten zich hier even buiten houden, die vinden niks prettig, dus kunnen net zo goed niks zeggen! ) Ik hou van trots zijn. Trots op een ander, trots op mezelf. Ik vind dat echt een enorm fijne emotie. Ik huil soms zelfs van trots, anders barst ik uit elkaar, zo goed kan dat voelen!
Vind je trots zijn niet stiekem een beetje prettig dan? ( gedachten moeten zich hier even buiten houden, die vinden niks prettig, dus kunnen net zo goed niks zeggen! ) Ik hou van trots zijn. Trots op een ander, trots op mezelf. Ik vind dat echt een enorm fijne emotie. Ik huil soms zelfs van trots, anders barst ik uit elkaar, zo goed kan dat voelen!
