Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 9 november 2010 om 23:26
Dank je wel Veraan voor de mooie tekst. Jij weet de dingen vaak in mooie woorden te vertalen.
Hoe is het met jou? Met jouw ups en downs? Je had een drukke dag vandaag? Wel een voldaan gevoel nu?
En jij ook heel erg bedankt, Berb. Heel lief wat je schrijft. Ben een beetje ontroerd. Ik voel me ook vaak niet prettig als ik weet dat een ander zich rot voelt.
Soms vind ik het zo jammer dat we allemaal zo ver bij elkaar uit de buurt wonen. Het zou zo leuk zijn als jullie hier om de hoek zouden wonen en we gewoon effe bij elkaar konden buurten!
Hoe is het met jou? Met jouw ups en downs? Je had een drukke dag vandaag? Wel een voldaan gevoel nu?
En jij ook heel erg bedankt, Berb. Heel lief wat je schrijft. Ben een beetje ontroerd. Ik voel me ook vaak niet prettig als ik weet dat een ander zich rot voelt.
Soms vind ik het zo jammer dat we allemaal zo ver bij elkaar uit de buurt wonen. Het zou zo leuk zijn als jullie hier om de hoek zouden wonen en we gewoon effe bij elkaar konden buurten!
woensdag 10 november 2010 om 20:53
Annemeike, over wat je laatst schreef, kan ik het alleen maar met de rest eens zijn.
------------------------
Ik wilde niet huilie doen in het andere topic, maar ik heb weer eens een drama-moment.
Gewoon het besef dat ik het even niet trek. Dat is morgen ook vast wel weer over.
Ik voel me af en toe zo'n hopeloos geval. Mijn spv-er wilde me vorige week bijv. doorverwijzen en ik snap dat dat echt niet stom bedoeld is, maar ik heb met hulpverlening telkens dat ik weer naar iemand anders word doorverwezen of dat ik moet stoppen met wat ik doe. En dan heb ik maar een tijd geen hulpverlening, want ja, ik kan het ook heel goed allemaal in m'n eentje. Tot het moment dat het weer verkeerd gaat.
Hm, ik dwaal wel af. Maar dat willen doorverwijzen geeft me echt zo'n rotgevoel, ik word al moe als ik daar over nadenk. Voel me gewoon in de steek gelaten, omdat ik dan weeeeer iemand anders moet leren vertrouwen. (ik snap best dat iemand me niet expres dat rotgevoel geeft hoor)
Ik wilde het trouwens helemaal niet over dat doorverwijzen hebben . Ik was op zoek naar iets en kon het niet vinden en toen ging ik stom zitten huilen en ach wat een drama is het toch..
Ik heb het afgelopen weekend een spekroos/roos van spekjes gekregen en die heb ik net als troostvoer naar binnen gestouwd. En hij was zo mooi.
------------------------
Ik wilde niet huilie doen in het andere topic, maar ik heb weer eens een drama-moment.
Gewoon het besef dat ik het even niet trek. Dat is morgen ook vast wel weer over.
Ik voel me af en toe zo'n hopeloos geval. Mijn spv-er wilde me vorige week bijv. doorverwijzen en ik snap dat dat echt niet stom bedoeld is, maar ik heb met hulpverlening telkens dat ik weer naar iemand anders word doorverwezen of dat ik moet stoppen met wat ik doe. En dan heb ik maar een tijd geen hulpverlening, want ja, ik kan het ook heel goed allemaal in m'n eentje. Tot het moment dat het weer verkeerd gaat.
Hm, ik dwaal wel af. Maar dat willen doorverwijzen geeft me echt zo'n rotgevoel, ik word al moe als ik daar over nadenk. Voel me gewoon in de steek gelaten, omdat ik dan weeeeer iemand anders moet leren vertrouwen. (ik snap best dat iemand me niet expres dat rotgevoel geeft hoor)
Ik wilde het trouwens helemaal niet over dat doorverwijzen hebben . Ik was op zoek naar iets en kon het niet vinden en toen ging ik stom zitten huilen en ach wat een drama is het toch..
Ik heb het afgelopen weekend een spekroos/roos van spekjes gekregen en die heb ik net als troostvoer naar binnen gestouwd. En hij was zo mooi.
anoniem_103853 wijzigde dit bericht op 10-11-2010 21:53
Reden: spelfout
Reden: spelfout
% gewijzigd
woensdag 10 november 2010 om 21:02
Oh Green, maar dat steeds worden doorverwezen is ook heel erg naar. Het biedt geen stabiliteit. Waarom word je doorverwezen? Omdat een andere hulpverlener meer verstand heeft van jouw kwaal?
Ik weet wel dat ik dat vroeger ook had. Had ik net een vertrouwensband opgebouwd (na een hele tijd de kat uit de boom gekeken te hebben) en dan ging die psych met zwangerschapsverlof of verhuizen of gewoon ergens anders werken... Ik was dan echt uit het veld geslagen en net als jij voelde ik me dan flink in de steek gelaten en een beetje eenzaam.
Ik weet niet zo heel goed hoe ik je op kan beuren of wat voor positieve tip ik je kan geven.
Naar wat voor hulpverlener ben je nu doorverwezen? Weer een spv'er of een psycholoog of een psychiater?
Sterkte! En je kunt hier je ei kwijt, he? Doen hoor!
Ik weet wel dat ik dat vroeger ook had. Had ik net een vertrouwensband opgebouwd (na een hele tijd de kat uit de boom gekeken te hebben) en dan ging die psych met zwangerschapsverlof of verhuizen of gewoon ergens anders werken... Ik was dan echt uit het veld geslagen en net als jij voelde ik me dan flink in de steek gelaten en een beetje eenzaam.
Ik weet niet zo heel goed hoe ik je op kan beuren of wat voor positieve tip ik je kan geven.
Naar wat voor hulpverlener ben je nu doorverwezen? Weer een spv'er of een psycholoog of een psychiater?
Sterkte! En je kunt hier je ei kwijt, he? Doen hoor!
woensdag 10 november 2010 om 21:22
Dank je voor je reactie. Lief van je!
Ik ben nog niet doorverwezen, want ik opperde dat ik er even over wilde nadenken. Ik had wel al aangegeven dat ik er tegen op zag, maar eigenlijk wist ik op dat moment (tijdens het gesprek) niet precies waarom en gooide ik het op het tegen het regelgedoe opzien. Maar thuis bedacht ik dat dat niet klopt. Want het is inderdaad dat gevoel van in de steek te worden gelaten. Ik heb ook nog maar 2 gesprekken gehad met de spv-er dus heb nog niet echt een band opgebouwd, maar bij het idee van weer iemand anders word ik al doodmoe en voel ik weerstand. Ik heb nu eigenlijk de neiging om hulp maar helemaal af te kappen, maar ik weet niet of dat nou zo'n handige optie van me is.
Ik had me ook voorgenomen om het deze maand rustiger aan te doen, maar tot nu toe is dat ook een beetje mislukt. Ik heb net bedacht dat ik met mijn vrijwilligerswerk een stapje terug zou moeten doen en daar voel ik me ook een beetje stom om. Het geeft me namelijk heel vaak positieve energie, maar nu ga ik stom zitten huilen om iets dat ik moet doen. En het is ook juist iets leuks, maar het lukt me gewoon niet zo goed, omdat er ook dingen (totaal losstaand van m'n vrijwilligerswerk) zijn die me negatieve energie geven en daardoor lukt het niet.
Nou, ik zit wel op mijn spreekschrijfstoel.
Ik ben nog niet doorverwezen, want ik opperde dat ik er even over wilde nadenken. Ik had wel al aangegeven dat ik er tegen op zag, maar eigenlijk wist ik op dat moment (tijdens het gesprek) niet precies waarom en gooide ik het op het tegen het regelgedoe opzien. Maar thuis bedacht ik dat dat niet klopt. Want het is inderdaad dat gevoel van in de steek te worden gelaten. Ik heb ook nog maar 2 gesprekken gehad met de spv-er dus heb nog niet echt een band opgebouwd, maar bij het idee van weer iemand anders word ik al doodmoe en voel ik weerstand. Ik heb nu eigenlijk de neiging om hulp maar helemaal af te kappen, maar ik weet niet of dat nou zo'n handige optie van me is.
Ik had me ook voorgenomen om het deze maand rustiger aan te doen, maar tot nu toe is dat ook een beetje mislukt. Ik heb net bedacht dat ik met mijn vrijwilligerswerk een stapje terug zou moeten doen en daar voel ik me ook een beetje stom om. Het geeft me namelijk heel vaak positieve energie, maar nu ga ik stom zitten huilen om iets dat ik moet doen. En het is ook juist iets leuks, maar het lukt me gewoon niet zo goed, omdat er ook dingen (totaal losstaand van m'n vrijwilligerswerk) zijn die me negatieve energie geven en daardoor lukt het niet.
Nou, ik zit wel op mijn spreekschrijfstoel.
woensdag 10 november 2010 om 21:30
De afgelopen dagen heb ik me gestort op m'n vakantie-/reisplannen. Net alsof je problemen dan als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Nou ja, zo voelde het echt even. Het is heel leuk (vind ik) om je met zoiets bezig te houden, het biedt veel afleiding en dan is er opeens weer het heden.
En mijn heden is ook niet zo stom denk ik, maar nu ben ik even huilie
Voel me ook een beetje stom om hier te posten. Aan de ene kant zoek ik een soort uitlaatklep, aan de andere kant wil ik niet veel ruimte innemen. En dan plaats ik hier vervolgens vandaag 3 posts..
Nou ja, zo voelde het echt even. Het is heel leuk (vind ik) om je met zoiets bezig te houden, het biedt veel afleiding en dan is er opeens weer het heden.
En mijn heden is ook niet zo stom denk ik, maar nu ben ik even huilie
Voel me ook een beetje stom om hier te posten. Aan de ene kant zoek ik een soort uitlaatklep, aan de andere kant wil ik niet veel ruimte innemen. En dan plaats ik hier vervolgens vandaag 3 posts..
woensdag 10 november 2010 om 21:34
Maar waaróm wil die spv'er je dan doorverwijzen? Al na de tweede keer? Eigenlijk nog een geluk dat je nog geen band hebt opgebouwd met die persoon.
Heb jij in het dagelijks leven support van mensen om je heen waarmee je over je gevoelens kunt praten? Dat zou fijn zijn, maar toch kan het ook fijn zijn om iemand te hebben die op afstand van je staat en die niet emotioneel reageert op wat jij zegt.
Als dat vrijwilligerswerk je positieve energie geeft, moet je het misschien niet opgeven. Vooral omdat er ook nogal wat dingen zijn die je negatieve energie geven.
Maar als je te moe wordt van je vrijwilligerswerk en dat de positiviteit ervan eigenlijk te niet doet, dan moet je de voor- en nadelen misschien nog eens goed in ogenschouw nemen.
Begrijp ik het nou goed dat jij studeert, werkt en vrijwilligerswerk doet? En ook nog sport....... Petje af als je je eigenlijk helemaal niet 100% voelt!
Heb jij in het dagelijks leven support van mensen om je heen waarmee je over je gevoelens kunt praten? Dat zou fijn zijn, maar toch kan het ook fijn zijn om iemand te hebben die op afstand van je staat en die niet emotioneel reageert op wat jij zegt.
Als dat vrijwilligerswerk je positieve energie geeft, moet je het misschien niet opgeven. Vooral omdat er ook nogal wat dingen zijn die je negatieve energie geven.
Maar als je te moe wordt van je vrijwilligerswerk en dat de positiviteit ervan eigenlijk te niet doet, dan moet je de voor- en nadelen misschien nog eens goed in ogenschouw nemen.
Begrijp ik het nou goed dat jij studeert, werkt en vrijwilligerswerk doet? En ook nog sport....... Petje af als je je eigenlijk helemaal niet 100% voelt!
woensdag 10 november 2010 om 21:50
quote:Annemeike schreef op 10 november 2010 @ 21:34:
Begrijp ik het nou goed dat jij studeert, werkt en vrijwilligerswerk doet? En ook nog sport....... Petje af als je je eigenlijk helemaal niet 100% voelt!
Ja, dat klopt.
De spv-er denk dat iemand anders beter met mijn problematiek aan de slag kan. Ik weet niet zo goed wat ik daar van van moet vinden. Ik snap wel dat het niet is om mij dwars te zitten, maar het voelt heel vervelend. En op dit moment voel ik alleen maar weerstand. Misschien moet ik het wat langer laten bezinken (nou ja, ik heb het al een week laten bezinken ), want zo'n houding van mij werkt natuurlijk niet.
Ik heb in mijn dagelijkse leven soms wel support, maar ik wil dat niet altijd. Ik wil mensen niet te veel mee belasten en verder wil ik gewoon leuke Green zijn. Een Green die het allemaal prima voor elkaar heeft. Stom eigenlijk dat ik daar niet altijd eerlijk over kan zijn.
Ik wil ook niet stoppen met mijn vrijwilligerswerk, maar misschien moet ik mijn huidige project aan iemand anders geven. Dat wil ik eigenlijk ook niet, want het is juist leuk, maar het lukt nu eigenlijk niet echt goed.
Thanks voor jullie reacties.
Begrijp ik het nou goed dat jij studeert, werkt en vrijwilligerswerk doet? En ook nog sport....... Petje af als je je eigenlijk helemaal niet 100% voelt!
Ja, dat klopt.
De spv-er denk dat iemand anders beter met mijn problematiek aan de slag kan. Ik weet niet zo goed wat ik daar van van moet vinden. Ik snap wel dat het niet is om mij dwars te zitten, maar het voelt heel vervelend. En op dit moment voel ik alleen maar weerstand. Misschien moet ik het wat langer laten bezinken (nou ja, ik heb het al een week laten bezinken ), want zo'n houding van mij werkt natuurlijk niet.
Ik heb in mijn dagelijkse leven soms wel support, maar ik wil dat niet altijd. Ik wil mensen niet te veel mee belasten en verder wil ik gewoon leuke Green zijn. Een Green die het allemaal prima voor elkaar heeft. Stom eigenlijk dat ik daar niet altijd eerlijk over kan zijn.
Ik wil ook niet stoppen met mijn vrijwilligerswerk, maar misschien moet ik mijn huidige project aan iemand anders geven. Dat wil ik eigenlijk ook niet, want het is juist leuk, maar het lukt nu eigenlijk niet echt goed.
Thanks voor jullie reacties.
woensdag 10 november 2010 om 21:58
Oh Green, dat is enorm balen zeg, dat je nu alweer doorverwezen wordt.
Aan de ene kant bedoelt die spv-er het natuurlijk goed, want ze wil de best mogelijke hulp voor je. Maar aan de andere kant begrijp ik zo goed dat je je afgewezen voelt. En dat je geen zin hebt in wéér opnieuw opstarten met een ander.
Misschien dat het een goed idee is om daar in ieder geval te zeggen dat je je er rot over voelt? En dat je nu weerstand ervaart? Ik denk dat openheid je misschien iets beter doet voelen.
En ik vind ook, dat hulpverleners best mogen weten wat doorverwijzen bij hun cliënten oproept. Dat het niet zo gemakkelijk is om wéér een ander te moeten leren kennen en wéér opnieuw je verhaal te moeten doen. Dat dit allemaal heus niet zo simpel is als cliënt zijnde.
(Het zijn juist dit soort dingen wat mij dus mede tegenhoudt om hulp te gaan zoeken )
Aan de ene kant bedoelt die spv-er het natuurlijk goed, want ze wil de best mogelijke hulp voor je. Maar aan de andere kant begrijp ik zo goed dat je je afgewezen voelt. En dat je geen zin hebt in wéér opnieuw opstarten met een ander.
Misschien dat het een goed idee is om daar in ieder geval te zeggen dat je je er rot over voelt? En dat je nu weerstand ervaart? Ik denk dat openheid je misschien iets beter doet voelen.
En ik vind ook, dat hulpverleners best mogen weten wat doorverwijzen bij hun cliënten oproept. Dat het niet zo gemakkelijk is om wéér een ander te moeten leren kennen en wéér opnieuw je verhaal te moeten doen. Dat dit allemaal heus niet zo simpel is als cliënt zijnde.
(Het zijn juist dit soort dingen wat mij dus mede tegenhoudt om hulp te gaan zoeken )
woensdag 10 november 2010 om 22:02
Ja, ik herken dat middelste stukje heel goed. Het is niet leuk om het gevoel te hebben dat je je omgeving belast met je eigen problemen. Het is ook veel leuker om als vrolijke Green door het leven te gaan. Al gaat je dat op den duur wel opbreken. Vaak als mensen vragen hoe het gaat, willen ze ook liever horen dat het goed gaat. Dan bedoel ik niet de mensen die dichtbij staan (bij mij dan).
Als tegenhanger heeft die vrolijke Green misschien juist die hulpverlener nodig waarbij ze haar hart kan luchten. Waar ze dat masker durft af te doen. Op die manier wordt het misschien ook makkelijker om op een gegeven moment dat masker ook bij mensen die je lief hebt af te doen. Dan krijg je ook meer positief contact met jezelf, omdat je dan niet steeds verstoppertje hoeft te spelen of een toneelstukje op hoeft te voeren. Meer feeling met jezelf maakt je waarschijnlijk ook gelukkiger en minder eenzaam. Of herken je je hier niet in? Ik ben ook maar bezig met schrijven, he?!
Heb je het gevoel dat je jezelf goed kent?
Als tegenhanger heeft die vrolijke Green misschien juist die hulpverlener nodig waarbij ze haar hart kan luchten. Waar ze dat masker durft af te doen. Op die manier wordt het misschien ook makkelijker om op een gegeven moment dat masker ook bij mensen die je lief hebt af te doen. Dan krijg je ook meer positief contact met jezelf, omdat je dan niet steeds verstoppertje hoeft te spelen of een toneelstukje op hoeft te voeren. Meer feeling met jezelf maakt je waarschijnlijk ook gelukkiger en minder eenzaam. Of herken je je hier niet in? Ik ben ook maar bezig met schrijven, he?!
Heb je het gevoel dat je jezelf goed kent?
woensdag 10 november 2010 om 22:03
quote:Verana schreef op 10 november 2010 @ 21:58:
Misschien dat het een goed idee is om daar in ieder geval te zeggen dat je je er rot over voelt? En dat je nu weerstand ervaart? Ik denk dat openheid je misschien iets beter doet voelen.
En ik vind ook, dat hulpverleners best mogen weten wat doorverwijzen bij hun cliënten oproept. Dat het niet zo gemakkelijk is om wéér een ander te moeten leren kennen en wéér opnieuw je verhaal te moeten doen. Dat dit allemaal heus niet zo simpel is als cliënt zijnde.
Ja, dat is absoluut een goed idee!
Ik denk ook dat er niks anders op zit, want de andere optie is (of nou ja dat ken ik van mezelf) is dat ik vooral stuurs en zwijgzaam word. En daar heeft niemand wat aan.
Misschien dat het een goed idee is om daar in ieder geval te zeggen dat je je er rot over voelt? En dat je nu weerstand ervaart? Ik denk dat openheid je misschien iets beter doet voelen.
En ik vind ook, dat hulpverleners best mogen weten wat doorverwijzen bij hun cliënten oproept. Dat het niet zo gemakkelijk is om wéér een ander te moeten leren kennen en wéér opnieuw je verhaal te moeten doen. Dat dit allemaal heus niet zo simpel is als cliënt zijnde.
Ja, dat is absoluut een goed idee!
Ik denk ook dat er niks anders op zit, want de andere optie is (of nou ja dat ken ik van mezelf) is dat ik vooral stuurs en zwijgzaam word. En daar heeft niemand wat aan.
woensdag 10 november 2010 om 22:06
quote:Annemeike schreef op 10 november 2010 @ 22:02:
Ja, ik herken dat middelste stukje heel goed. Het is niet leuk om het gevoel te hebben dat je je omgeving belast met je eigen problemen. Het is ook veel leuker om als vrolijke Green door het leven te gaan. Al gaat je dat op den duur wel opbreken. Vaak als mensen vragen hoe het gaat, willen ze ook liever horen dat het goed gaat. Dan bedoel ik niet de mensen die dichtbij staan (bij mij dan).
Als tegenhanger heeft die vrolijke Green misschien juist die hulpverlener nodig waarbij ze haar hart kan luchten. Waar ze dat masker durft af te doen. Op die manier wordt het misschien ook makkelijker om op een gegeven moment dat masker ook bij mensen die je lief hebt af te doen. Dan krijg je ook meer positief contact met jezelf, omdat je dan niet steeds verstoppertje hoeft te spelen of een toneelstukje op hoeft te voeren. Meer feeling met jezelf maakt je waarschijnlijk ook gelukkiger en minder eenzaam. Of herken je je hier niet in? Ik ben ook maar bezig met schrijven, he?!
Heb je het gevoel dat je jezelf goed kent?
Nou, je verwoordt goede, wijze, mooie dingen!
Ik moet er even over nadenken hoor!
Ja, ik herken dat middelste stukje heel goed. Het is niet leuk om het gevoel te hebben dat je je omgeving belast met je eigen problemen. Het is ook veel leuker om als vrolijke Green door het leven te gaan. Al gaat je dat op den duur wel opbreken. Vaak als mensen vragen hoe het gaat, willen ze ook liever horen dat het goed gaat. Dan bedoel ik niet de mensen die dichtbij staan (bij mij dan).
Als tegenhanger heeft die vrolijke Green misschien juist die hulpverlener nodig waarbij ze haar hart kan luchten. Waar ze dat masker durft af te doen. Op die manier wordt het misschien ook makkelijker om op een gegeven moment dat masker ook bij mensen die je lief hebt af te doen. Dan krijg je ook meer positief contact met jezelf, omdat je dan niet steeds verstoppertje hoeft te spelen of een toneelstukje op hoeft te voeren. Meer feeling met jezelf maakt je waarschijnlijk ook gelukkiger en minder eenzaam. Of herken je je hier niet in? Ik ben ook maar bezig met schrijven, he?!
Heb je het gevoel dat je jezelf goed kent?
Nou, je verwoordt goede, wijze, mooie dingen!
Ik moet er even over nadenken hoor!
woensdag 10 november 2010 om 22:12
quote:Janna_ schreef op 10 november 2010 @ 22:01:
Ja, ik zou er ook open over zijn. Al is het alleen maar omdat het jou dan oplucht.
Kan je dat vrijwilligerswerk project niet met iemand samen doen? Dat je het verdeeld?
Nee dat kan helaas niet. De keuze is: of het project wel doen, of het project aan iemand anders overdragen.
Nou, dit is inmiddels al m'n 7e post
Ja, ik zou er ook open over zijn. Al is het alleen maar omdat het jou dan oplucht.
Kan je dat vrijwilligerswerk project niet met iemand samen doen? Dat je het verdeeld?
Nee dat kan helaas niet. De keuze is: of het project wel doen, of het project aan iemand anders overdragen.
Nou, dit is inmiddels al m'n 7e post
woensdag 10 november 2010 om 22:16
Ik heb een oppaskindje, en hij leert nu al om te vragen: "gaat het goed?" En dat je dan hoort te zeggen: "ja, het gaat goed hoor."
Dat doet wat jij schrijft Green, me dus aan denken. Er wordt verwacht dat je altijd je "goede masker" opzet. Wat het meest maatschappelijk aanvaardbaar is. Als je zegt dat het even niet goed gaat, vinden veel mensen dat zo lastig mee om te gaan.
En het is werkelijk allerschattigst om te zien hoe mijn oppasjongetje dat vraagt. Dat vind ik dan ook heel lief. En aan de andere kant bezorgt het mij een knoop in m'n maag, dat hij nu al leert (op z'n 2e) dat je hoort te zeggen dat het goed met je gaat.
Dat doet wat jij schrijft Green, me dus aan denken. Er wordt verwacht dat je altijd je "goede masker" opzet. Wat het meest maatschappelijk aanvaardbaar is. Als je zegt dat het even niet goed gaat, vinden veel mensen dat zo lastig mee om te gaan.
En het is werkelijk allerschattigst om te zien hoe mijn oppasjongetje dat vraagt. Dat vind ik dan ook heel lief. En aan de andere kant bezorgt het mij een knoop in m'n maag, dat hij nu al leert (op z'n 2e) dat je hoort te zeggen dat het goed met je gaat.
woensdag 10 november 2010 om 22:23
Mja, het is meestal een soort van automatisch beleefdheidsvorm.. Waarop je je dan ook min of meer verplicht voelt om het gewenste antwoord te geven.
Nou ja, verana, jij verwoordt het beter. Eigenlijk probeer ik nu precies hetzelfde als jij te zeggen.
Het is alsof de echte betekenis er niet (meer?) is.
Janna.
Nou ja, verana, jij verwoordt het beter. Eigenlijk probeer ik nu precies hetzelfde als jij te zeggen.
Het is alsof de echte betekenis er niet (meer?) is.
Janna.
woensdag 10 november 2010 om 22:44
quote:Annemeike schreef op 10 november 2010 @ 22:24:
Hebben jullie ook meegemaakt dat mensen heel verschrikt uit hun ogen kijken als je met 'slecht' antwoordt op hun vraag hoe het gaat?
Ja, dat heb ik ook wel meegemaakt.
Tegenwoordig kies ik echt bij wie ik het aanvaardbare "goed" antwoord, en wie ik de waarheid vertel (op momenten dat ik me slecht voel dan hè, als ik me goed voel, is dat natuurlijk de waarheid).
En soms heb ik ook helemaal geen zin om aan wie dan ook te vertellen wat er echt in mij omgaat, dus dan antwoord ik aan iedereen dat het goed gaat.
Hebben jullie ook meegemaakt dat mensen heel verschrikt uit hun ogen kijken als je met 'slecht' antwoordt op hun vraag hoe het gaat?
Ja, dat heb ik ook wel meegemaakt.
Tegenwoordig kies ik echt bij wie ik het aanvaardbare "goed" antwoord, en wie ik de waarheid vertel (op momenten dat ik me slecht voel dan hè, als ik me goed voel, is dat natuurlijk de waarheid).
En soms heb ik ook helemaal geen zin om aan wie dan ook te vertellen wat er echt in mij omgaat, dus dan antwoord ik aan iedereen dat het goed gaat.
woensdag 10 november 2010 om 22:48
quote:green_eyes schreef op 10 november 2010 @ 22:23:
Mja, het is meestal een soort van automatisch beleefdheidsvorm.. Waarop je je dan ook min of meer verplicht voelt om het gewenste antwoord te geven.
Nou ja, verana, jij verwoordt het beter. Eigenlijk probeer ik nu precies hetzelfde als jij te zeggen.
Het is alsof de echte betekenis er niet (meer?) is.
Janna.
Ik heb die beleefdheidsvorm zo erg ervaren in de weken dat ik wachtte op de uitslag of ik kanker had of niet.
Dat de cassière van de supermarkt mij een prettig weekend wenste, en dat ik dacht: "ja, maar ik hoor maandag of ik kanker heb of niet".
Toen was ik mij er zo van bewust hoe zo'n beleefdheidswens het is. En dat het eigenlijk zo'n leeg iets is.
Mja, het is meestal een soort van automatisch beleefdheidsvorm.. Waarop je je dan ook min of meer verplicht voelt om het gewenste antwoord te geven.
Nou ja, verana, jij verwoordt het beter. Eigenlijk probeer ik nu precies hetzelfde als jij te zeggen.
Het is alsof de echte betekenis er niet (meer?) is.
Janna.
Ik heb die beleefdheidsvorm zo erg ervaren in de weken dat ik wachtte op de uitslag of ik kanker had of niet.
Dat de cassière van de supermarkt mij een prettig weekend wenste, en dat ik dacht: "ja, maar ik hoor maandag of ik kanker heb of niet".
Toen was ik mij er zo van bewust hoe zo'n beleefdheidswens het is. En dat het eigenlijk zo'n leeg iets is.
