Psyche
alle pijlers
Verdrietig om nieuwe baan
dinsdag 13 maart 2012 om 19:06
Hallo,
Ik heb dit maar bij psyche gezet omdat ik me doodschaam voor mijn topictitel. Ik weet hoeveel mensen er zijn die zonder baan zitten en dolgraag een/mijn baan zouden willen hebben. Daarbij ligt mijn probleem misschien niet zo zeer aan mijn baan, maar aan mij
Ik heb sinds kort een nieuwe baan en ga met een berg tegenzin erheen...na werk zijn de tranen uitgebarsten en het is niet meer opgehouden Ik hoop dat jullie misschien wat tips hebben, want ik zie het niet meer...
In weet objectief gezien dat ik de kwaliteiten in huis moet hebben om mijn werkzaamheden uit te kunnen voeren, maar ik vind het zo lastig. Ik begeleid mensen waarbij ik mezelf onderschikt voel terwijl ik de leiding zou moeten hebben. Ik merk dat de rest ook ziet dat ik het lastig vind. Ik voel me erg onzeker, trek me aan wat anderen van mij vinden en ga mezelf steeds meer afvragen of ik wel leiding kan/wil geven. Ik moet er wel bij zeggen dat ik altijd erg veel moeite heb met wennen aan nieuwe situaties en weet nu niet zo goed wat ik moet. Dit met leidinggevende bespreken? Ik ben bang dat ik dan direct in huilen uitbarst en dat ze mij niet stabiel (goh...) en geschikt vindt. Als ik diep in mijn hart kijk wil ik terug naar mijn oude (lagere, onder mijn opleidingsniveau) baan. Maar dat voelt als falen...maar ik doe nu met zoveel tegenzin mijn werkzaamheden, voel me gewoon ongelukkig
Ik hoop dat jullie wat tips hebben. Of ik weet eigenlijk wel wat er gezegd gaat worden en dat ik moet blijven, maar misschien helpt het als anderen het zeggen...
Nogmaals sorry voor de stomme titel.
Ik heb dit maar bij psyche gezet omdat ik me doodschaam voor mijn topictitel. Ik weet hoeveel mensen er zijn die zonder baan zitten en dolgraag een/mijn baan zouden willen hebben. Daarbij ligt mijn probleem misschien niet zo zeer aan mijn baan, maar aan mij
Ik heb sinds kort een nieuwe baan en ga met een berg tegenzin erheen...na werk zijn de tranen uitgebarsten en het is niet meer opgehouden
Ik hoop dat jullie misschien wat tips hebben, want ik zie het niet meer...In weet objectief gezien dat ik de kwaliteiten in huis moet hebben om mijn werkzaamheden uit te kunnen voeren, maar ik vind het zo lastig. Ik begeleid mensen waarbij ik mezelf onderschikt voel terwijl ik de leiding zou moeten hebben. Ik merk dat de rest ook ziet dat ik het lastig vind. Ik voel me erg onzeker, trek me aan wat anderen van mij vinden en ga mezelf steeds meer afvragen of ik wel leiding kan/wil geven. Ik moet er wel bij zeggen dat ik altijd erg veel moeite heb met wennen aan nieuwe situaties en weet nu niet zo goed wat ik moet. Dit met leidinggevende bespreken? Ik ben bang dat ik dan direct in huilen uitbarst en dat ze mij niet stabiel (goh...) en geschikt vindt. Als ik diep in mijn hart kijk wil ik terug naar mijn oude (lagere, onder mijn opleidingsniveau) baan. Maar dat voelt als falen...maar ik doe nu met zoveel tegenzin mijn werkzaamheden, voel me gewoon ongelukkig
Ik hoop dat jullie wat tips hebben. Of ik weet eigenlijk wel wat er gezegd gaat worden en dat ik moet blijven, maar misschien helpt het als anderen het zeggen...
Nogmaals sorry voor de stomme titel.
dinsdag 13 maart 2012 om 20:08
Ik zou het zes maanden geven. Vaak heb je die tijd echt nodig om de mensen tr leren kennen, de organisatie en je een beetje senang te voelen in je nieuwe rol.
Een coach zou ik zeker doen. Je kan de coach ook zelf betalen, dan hoef je niet gelijk met je leidinggevende om tafel.
En ik vraag mij af of je in andere situaties ook last hebt van faalangst? En hoe je dan omging hiermee? Een coach kan je goede praktische handvaten geven om in kore tijd je je gevoel van controle terug te geven.
Voor nu is het denk ik belangrijk dat je accepteert dat je het moeilijk vindt maar dat dat niet erg is.
Een coach zou ik zeker doen. Je kan de coach ook zelf betalen, dan hoef je niet gelijk met je leidinggevende om tafel.
En ik vraag mij af of je in andere situaties ook last hebt van faalangst? En hoe je dan omging hiermee? Een coach kan je goede praktische handvaten geven om in kore tijd je je gevoel van controle terug te geven.
Voor nu is het denk ik belangrijk dat je accepteert dat je het moeilijk vindt maar dat dat niet erg is.
dinsdag 13 maart 2012 om 20:15
En ongemotiveerde mensen vertellen dat ze wat moeten doen,
of de rotklusjes verdelen, tsja, dat is niemands favo ding denk ik hoor.
Daar groei je vanzelf in als het goed is.
Wat exces zegt: oplossen met een grapje, en in de gaten houden dat je het beetje eerlijk verdeeld.
Zelf roep ik geregeld tegen moppergezichten dat ik het buiten in he t zonnetje ook lekkerder vindt, maar dat dit toch moet gebeuren.
Wees niet bang om rotklusjes te benoemen als rotklusjes. Je blijft namelijk gewoon jezelf, en herkent die dingen ook voor wat ze zijn.
Maar ongemotiveerde mensen aansturen kan gruwelijk lastig zijn.
of de rotklusjes verdelen, tsja, dat is niemands favo ding denk ik hoor.
Daar groei je vanzelf in als het goed is.
Wat exces zegt: oplossen met een grapje, en in de gaten houden dat je het beetje eerlijk verdeeld.
Zelf roep ik geregeld tegen moppergezichten dat ik het buiten in he t zonnetje ook lekkerder vindt, maar dat dit toch moet gebeuren.
Wees niet bang om rotklusjes te benoemen als rotklusjes. Je blijft namelijk gewoon jezelf, en herkent die dingen ook voor wat ze zijn.
Maar ongemotiveerde mensen aansturen kan gruwelijk lastig zijn.