Psyche
alle pijlers
Verdrongen / weggestopt trauma?
woensdag 8 augustus 2012 om 23:31
Hoi,
Ik heb ivm herkenbaarheid even een nieuw account aangemaakt.
Er spookt al een aantal weken iets door mijn hoofd.
Een paar weken terug was ik met mijn moeder op pad en we hadden gewoon een normaal gesprek over mijn kindertijd. Tot zij ineens opmerkte dat ik toen ik een jaar of vijf was en ik was boos, ik altijd naar een buurjongen van ons toerende om me te verstoppen (?) en dat ze die jongen nooit vertrouwd heeft. Soms ging ik dan in zijn tuin zitten en me verstoppen voor mijn ouders, soms vond ze me terug in hun huis naast hem op de bank.
Toen ik vroeg waarom ze hem niet vertrouwde antwoordde ze eigenlijk heel kortaf en volgens mij wilde ze er ook liever niet over praten en had ze spijt dat ze er ooit over begonnen was. Ze zei dat hij een jongen van 14 was en het niet normaal was dat hij een vriendschappelijke relatie aanging met een meisje van 5 en dat ze een keer was binnen gekomen en toen zat hij in mijn broekje te kietelen. Maar ze wist niet of het wat betekende. (nog zoiets waarvan ik dacht?????) Verder wijdde ze niet uit.
Wat mijn moeder niet weet is dat ik al jarenlang problemen heb met mijn sexualiteit; schrikken van aanrakingen, mijn vriend heeft daardoor heel lang (geen understatement) op mij moeten wachten. En nog steeds kan ik tijdens de sex met mijn vriend eigenlijk totaal niet ontspannen, ik kan me niet laten gaan.. Soms is het fijn en dan een aanraking... en ik zit weer in de realiteit/stress.
Ik heb dit altijd geweten aan de preutsheid van mijn familie thuis; over sex werd niet, of lacherig, gepraat. Waar ik nu dus bang voor ben en al een tijdje over zit te tobben is dat er toentertijd wél iets is voorgevallen met deze jongen.... iets dat ik heel diep heb weggestopt... maar ik weet het niet. Mijn moeder kan (of wil) het me niet vertellen (alleen dus dat "ze hem niet vertrouwde").
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil met dit verhaal. Heb wel eens vaker iets gehoord over weggestopte trauma's en dat mensen zich later pas realiseren dat ze dáárom op bepaalde situaties heftig reageren... Als het is gebeurt is het natuurlijk gebeurt, daar zou ik niks meer aan doen. Maar ik zou het dan wel een plekje kunnen geven. En ik zou weten waarom ik geen normaal "spanningsloos" sexleven kan hebben. Misschien zit dat ook wel in mezelf, maar
dan wéét ik dat in ieder geval.
Maar een weggestopt trauma terughalen via therapie...
herbeleven... Ik vraag me af hoe dit in zijn werk gaat. Is het betrouwbaar? Zal ik geen dingen gaan zien die er niet zijn?
Zijn er mensen die zo'n therapie hebben meegemaakt? En er eventueel wel of niet mee geholpen zijn?
Bedankt alvast voor eventuele reacties. Het lucht al op het verhaal een beetje van me af te schrijven, je loopt er toch de hele dag mee rond en behalve mijn vriend kan ik er niet met iemand over praten (nouja, kan wel, maar ik kies er liever niet voor het met mijn vrienden te delen... komt toch iets te dichtbij).
Sorry als het een warrig verhaal is. Is het in mijn hoofd ook.
Ik heb ivm herkenbaarheid even een nieuw account aangemaakt.
Er spookt al een aantal weken iets door mijn hoofd.
Een paar weken terug was ik met mijn moeder op pad en we hadden gewoon een normaal gesprek over mijn kindertijd. Tot zij ineens opmerkte dat ik toen ik een jaar of vijf was en ik was boos, ik altijd naar een buurjongen van ons toerende om me te verstoppen (?) en dat ze die jongen nooit vertrouwd heeft. Soms ging ik dan in zijn tuin zitten en me verstoppen voor mijn ouders, soms vond ze me terug in hun huis naast hem op de bank.
Toen ik vroeg waarom ze hem niet vertrouwde antwoordde ze eigenlijk heel kortaf en volgens mij wilde ze er ook liever niet over praten en had ze spijt dat ze er ooit over begonnen was. Ze zei dat hij een jongen van 14 was en het niet normaal was dat hij een vriendschappelijke relatie aanging met een meisje van 5 en dat ze een keer was binnen gekomen en toen zat hij in mijn broekje te kietelen. Maar ze wist niet of het wat betekende. (nog zoiets waarvan ik dacht?????) Verder wijdde ze niet uit.
Wat mijn moeder niet weet is dat ik al jarenlang problemen heb met mijn sexualiteit; schrikken van aanrakingen, mijn vriend heeft daardoor heel lang (geen understatement) op mij moeten wachten. En nog steeds kan ik tijdens de sex met mijn vriend eigenlijk totaal niet ontspannen, ik kan me niet laten gaan.. Soms is het fijn en dan een aanraking... en ik zit weer in de realiteit/stress.
Ik heb dit altijd geweten aan de preutsheid van mijn familie thuis; over sex werd niet, of lacherig, gepraat. Waar ik nu dus bang voor ben en al een tijdje over zit te tobben is dat er toentertijd wél iets is voorgevallen met deze jongen.... iets dat ik heel diep heb weggestopt... maar ik weet het niet. Mijn moeder kan (of wil) het me niet vertellen (alleen dus dat "ze hem niet vertrouwde").
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil met dit verhaal. Heb wel eens vaker iets gehoord over weggestopte trauma's en dat mensen zich later pas realiseren dat ze dáárom op bepaalde situaties heftig reageren... Als het is gebeurt is het natuurlijk gebeurt, daar zou ik niks meer aan doen. Maar ik zou het dan wel een plekje kunnen geven. En ik zou weten waarom ik geen normaal "spanningsloos" sexleven kan hebben. Misschien zit dat ook wel in mezelf, maar
dan wéét ik dat in ieder geval.
Maar een weggestopt trauma terughalen via therapie...
herbeleven... Ik vraag me af hoe dit in zijn werk gaat. Is het betrouwbaar? Zal ik geen dingen gaan zien die er niet zijn?
Zijn er mensen die zo'n therapie hebben meegemaakt? En er eventueel wel of niet mee geholpen zijn?
Bedankt alvast voor eventuele reacties. Het lucht al op het verhaal een beetje van me af te schrijven, je loopt er toch de hele dag mee rond en behalve mijn vriend kan ik er niet met iemand over praten (nouja, kan wel, maar ik kies er liever niet voor het met mijn vrienden te delen... komt toch iets te dichtbij).
Sorry als het een warrig verhaal is. Is het in mijn hoofd ook.
woensdag 8 augustus 2012 om 23:42
Het zou kunnen, het zou niet kunnen. Ik denk dat het lastig wordt om daar achter te komen, zo niet onmogelijk. En dan is er nog de vraag wat dat toevoegt. Je "dader" zou niet vervolgd kunnen worden en het lost je problemen niet op. Je zou ook kunnen kiezen voor therapie die zich richt op de problemen die je ervaart, gewoon heel concreet.
Misschien sluit dit wel aan bij je gevoel dat er iets niet helemaal lekker zit, dat je daar niet tevreden over bent. Misschien haal je er winst uit om dat aan te pakken.
Er bestaat geloof ik wel zoiets als regressietherapie, maar dat is zeer onbetrouwbaar en zeer omstreden.
Misschien sluit dit wel aan bij je gevoel dat er iets niet helemaal lekker zit, dat je daar niet tevreden over bent. Misschien haal je er winst uit om dat aan te pakken.
Er bestaat geloof ik wel zoiets als regressietherapie, maar dat is zeer onbetrouwbaar en zeer omstreden.
woensdag 8 augustus 2012 om 23:51
Het kan, maar is wel een omstreden onderwerp. Het lastige van therapie op deze basis is dat je het niet zeker weet. Het kan zijn dat een therapeut dingen voor jou in gaat vullen (suggereren) die niet kloppen. Het gevaar hiervan is dat jij dat eigen kunt maken waardoor je 'herinneringen krijgt' die niet van jou zijn.
Maar het kan absoluut dat je dingen hebt verdrongen. Helaas spreek ik uit ervaring.
Voor mijn gevoel komen die dingen er pas uit als je er aan toe bent. Dan kun je in therapie gaan wat je wilt, maar je moet er wel klaar voor zijn.
Mijn ervaring is dat het vanzelf terug komt als je er klaar voor bent, maar ik weet natuurlijk niet of dat voor iedereen op gaat (en geloof me, dat kan heel heftig zijn).
Het is sowieso iets heel lastigs. Ik zou volgens mij proberen om nog een keer met je moeder te praten en zo meer informatie te krijgen.
Maar het kan absoluut dat je dingen hebt verdrongen. Helaas spreek ik uit ervaring.
Voor mijn gevoel komen die dingen er pas uit als je er aan toe bent. Dan kun je in therapie gaan wat je wilt, maar je moet er wel klaar voor zijn.
Mijn ervaring is dat het vanzelf terug komt als je er klaar voor bent, maar ik weet natuurlijk niet of dat voor iedereen op gaat (en geloof me, dat kan heel heftig zijn).
Het is sowieso iets heel lastigs. Ik zou volgens mij proberen om nog een keer met je moeder te praten en zo meer informatie te krijgen.
woensdag 8 augustus 2012 om 23:56
Ha Dorien,
Wat een heftig verhaal zet je hier even neer zeg.. Begrijpelijk dat je je verward voelt, je verhaal is echter duidelijk hoor. Om "vergeten" situaties terug te halen met therapie is vrijwel onmogelijk. Er bestaat inderdaad regressietherapie maar hiervan wordt vaak negatief bewijs aangetoond. Zo zouden er bijvoorbeeld cliënten situaties herkennen die niet werkelijk gebeurd zijn, maar doordat hier zo naar gezocht wordt tijdens de therapie deze situaties voor waar aannemen.
Het is vervelend en frusterend voor je dat je spanning voelt tijdens seksueel contact, lees ik in je verhaal. Mogelijk kan therpie hier wel verbetering in bieden. Hierbij kun je opzoek gaan naar een therapie die bij je levenshouding past. Er zijn veel verschillende soorten therapie zoals cognitieve th. / gedragscognitieve th. / gestalt th. / psycho-anaylystische th. / enz. Je zou eens opzoek kunnen naar psychologisch stromingen en van hieruit zoeken. Ikzelf was erg blij met de gestalttherapie. Je huisarts kan je hier ook adviseren over een therapeut die hij/zij kent, vaak werken huisartsen samen met bepaalde therapeuten in de buurt. Ik geloof dat het erg goed is om na zulk nieuws even met een psycholoog te praten, al is het maar voor een paar keer. Een luisterend oor met een objectieve blik kan erg helpen!
Mogelijk is het ook nog eens verhelderend om alsnog een gesprek met je moeder aan te gaan. Zeg haar dat je erg bent geschrokken van wat je hebt gehoord en dat je weet dat ze het niet wilde vertellen, maar dat je nu je het weet wat van slag bent en het zou helpen om duidelijkheid te hebben. Bedenkt van te voren wel goed of je die duidelijkheid ook echt wilt...
Voor de komende tijd veel sterkte toegewenst, ik kan me voorstellen dat dit schokkend is.
Wat een heftig verhaal zet je hier even neer zeg.. Begrijpelijk dat je je verward voelt, je verhaal is echter duidelijk hoor. Om "vergeten" situaties terug te halen met therapie is vrijwel onmogelijk. Er bestaat inderdaad regressietherapie maar hiervan wordt vaak negatief bewijs aangetoond. Zo zouden er bijvoorbeeld cliënten situaties herkennen die niet werkelijk gebeurd zijn, maar doordat hier zo naar gezocht wordt tijdens de therapie deze situaties voor waar aannemen.
Het is vervelend en frusterend voor je dat je spanning voelt tijdens seksueel contact, lees ik in je verhaal. Mogelijk kan therpie hier wel verbetering in bieden. Hierbij kun je opzoek gaan naar een therapie die bij je levenshouding past. Er zijn veel verschillende soorten therapie zoals cognitieve th. / gedragscognitieve th. / gestalt th. / psycho-anaylystische th. / enz. Je zou eens opzoek kunnen naar psychologisch stromingen en van hieruit zoeken. Ikzelf was erg blij met de gestalttherapie. Je huisarts kan je hier ook adviseren over een therapeut die hij/zij kent, vaak werken huisartsen samen met bepaalde therapeuten in de buurt. Ik geloof dat het erg goed is om na zulk nieuws even met een psycholoog te praten, al is het maar voor een paar keer. Een luisterend oor met een objectieve blik kan erg helpen!
Mogelijk is het ook nog eens verhelderend om alsnog een gesprek met je moeder aan te gaan. Zeg haar dat je erg bent geschrokken van wat je hebt gehoord en dat je weet dat ze het niet wilde vertellen, maar dat je nu je het weet wat van slag bent en het zou helpen om duidelijkheid te hebben. Bedenkt van te voren wel goed of je die duidelijkheid ook echt wilt...
Voor de komende tijd veel sterkte toegewenst, ik kan me voorstellen dat dit schokkend is.
woensdag 8 augustus 2012 om 23:57
Hoi Dorien,
De meest recente wetenschappelijke onderzoeken hebben uitgewezen dat een 'hervonden herinnering' niet bestaat. Het zijn bijna altijd pseudo trauma's die worden aangepraat (al dan niet opzettelijk) door de therapeut. Je moet hier ontzettend mee oppassen. Mocht je namelijk echt een traumatische ervaring hebben gehad op 5 jarige leeftijd dan zal je je die zeker herinneren gezien de indruk die het op je gemaakt moet hebben. Ik zou twee keer nadenken voordat je hier mee aan de slag gaat want voor je het weet trek je een beerput van ellende open. Dan ben je verder van huis. Richt je op de toekomst en google eens op: hervonden herinneringen. Sterkte!
De meest recente wetenschappelijke onderzoeken hebben uitgewezen dat een 'hervonden herinnering' niet bestaat. Het zijn bijna altijd pseudo trauma's die worden aangepraat (al dan niet opzettelijk) door de therapeut. Je moet hier ontzettend mee oppassen. Mocht je namelijk echt een traumatische ervaring hebben gehad op 5 jarige leeftijd dan zal je je die zeker herinneren gezien de indruk die het op je gemaakt moet hebben. Ik zou twee keer nadenken voordat je hier mee aan de slag gaat want voor je het weet trek je een beerput van ellende open. Dan ben je verder van huis. Richt je op de toekomst en google eens op: hervonden herinneringen. Sterkte!
donderdag 9 augustus 2012 om 00:00
quote:alanabanana schreef op 08 augustus 2012 @ 23:51:
Het kan, maar is wel een omstreden onderwerp. Het lastige van therapie op deze basis is dat je het niet zeker weet. Het kan zijn dat een therapeut dingen voor jou in gaat vullen (suggereren) die niet kloppen. Het gevaar hiervan is dat jij dat eigen kunt maken waardoor je 'herinneringen krijgt' die niet van jou zijn.
Maar het kan absoluut dat je dingen hebt verdrongen. Helaas spreek ik uit ervaring.
Voor mijn gevoel komen die dingen er pas uit als je er aan toe bent. Dan kun je in therapie gaan wat je wilt, maar je moet er wel klaar voor zijn.
Mijn ervaring is dat het vanzelf terug komt als je er klaar voor bent, maar ik weet natuurlijk niet of dat voor iedereen op gaat (en geloof me, dat kan heel heftig zijn).
Het is sowieso iets heel lastigs. Ik zou volgens mij proberen om nog een keer met je moeder te praten en zo meer informatie te krijgen.Het kan zo zijn dat een situatie te rauw is om aan te werken in therapie inderdaad. De therapeut is echter geschoold om dit te signaleren en het is dan de bedoeling dat dit bespreekbaar wordt gemaakt met de cliënt en dan kan de cliënt kiezen of de tijd wel of niet rijp is. Ikzelf heb de ervaring dat het, als het weer terugkomt, veeeeeeeeeeeel heftiger kan zijn dan als er meteen over gepraat wordt, dus persoonlijk geef ik voorkeur aan meteen een aantal gesprekken en dan bekijken wat de mogelijkheden zijn. Dit verschild natuurlijk per persoon..
Het kan, maar is wel een omstreden onderwerp. Het lastige van therapie op deze basis is dat je het niet zeker weet. Het kan zijn dat een therapeut dingen voor jou in gaat vullen (suggereren) die niet kloppen. Het gevaar hiervan is dat jij dat eigen kunt maken waardoor je 'herinneringen krijgt' die niet van jou zijn.
Maar het kan absoluut dat je dingen hebt verdrongen. Helaas spreek ik uit ervaring.
Voor mijn gevoel komen die dingen er pas uit als je er aan toe bent. Dan kun je in therapie gaan wat je wilt, maar je moet er wel klaar voor zijn.
Mijn ervaring is dat het vanzelf terug komt als je er klaar voor bent, maar ik weet natuurlijk niet of dat voor iedereen op gaat (en geloof me, dat kan heel heftig zijn).
Het is sowieso iets heel lastigs. Ik zou volgens mij proberen om nog een keer met je moeder te praten en zo meer informatie te krijgen.Het kan zo zijn dat een situatie te rauw is om aan te werken in therapie inderdaad. De therapeut is echter geschoold om dit te signaleren en het is dan de bedoeling dat dit bespreekbaar wordt gemaakt met de cliënt en dan kan de cliënt kiezen of de tijd wel of niet rijp is. Ikzelf heb de ervaring dat het, als het weer terugkomt, veeeeeeeeeeeel heftiger kan zijn dan als er meteen over gepraat wordt, dus persoonlijk geef ik voorkeur aan meteen een aantal gesprekken en dan bekijken wat de mogelijkheden zijn. Dit verschild natuurlijk per persoon..
donderdag 9 augustus 2012 om 00:02
Allereerst een knuffel voor jou, ik kan me heel goed voorstellen dat het op dit moment allemaal heel warrig in je hoofd is. Het is een heftige gedachte die nu, zomaar op een dag, zich aan je opdringt.
Heb zelf te maken gehad met een weggestopt trauma (ook misbruik) uit mijn jeugd. Bij mij kwamen de herinneringen vanzelf weer naarboven, na een onverwachtse ontmoeting met de betreffende persoon. Aan de ontmoeting hield ik een naar gevoel over wat me niet losliet en opeens dreef er iets boven water. En toen stonden de sluizen open (of nou ja, weet nog steeds niet alles meer, alleen een paar specifieke herinneringen en het globale verloop). Toen ik me het herinnerde wist ik eigenlijk direct dat het echte herinneringen waren, maar natuurlijk twijfelde ik aan mezelf. Ondanks dat ik echt een gevoel had van: nu vallen er opeens veel puzzelstukjes (waarvan ik niet eens wist dat het puzzelstukjes waren) op zijn plaats. Bepaalde rare voorvallen/opmerkingen die bij de persoon thuis gebeurd waren en die ik me al die tijd wel gewoon herinnerd had klopten opeens.
Vanwege de twijfels aan mezelf hield ik het voor me, maar kon het niet loslaten. Dat liep uit de hand, ik ontwikkelde PTSS en na een jaar (onbewust) daarmee rond te hebben gelopen heb ik therapie gehad. Eerst EMDR en daarna cognitieve. Ben er uiteindelijk vrij vlot weer helemaal bovenop gekomen, heb inmiddels alles verwerkt. Dat is even in het kort mijn verhaal.
(Toen mijn herinneringen naar boven kwamen was ik trouwens nog vrij jong en nog niet echt seksueel actief, maar voordat ik de herinneringen weer had heeft het de ontwikkelingen die ik op dat gebied maakte geenszins in de weg gezeten. Dat verliep allemaal heel normaal.)
Ik heb het type therapie wat jij noemt dus niet gehad. Maar heel eerlijk gezegd zou ik het je ook niet aanraden. Voor zover er iets over bekend is, lijkt het toch wel duidelijk dat herinneringen opgehaald met therapieën een stuk onbetrouwbaarder zijn dan herinneringen die spontaan naar boven zijn gekomen. Mensen kunnen zelf herinneringen creeeren, en die kans vergroot je als je doelbewust in een bepaalde hoek op zoek gaat naar een verklaring.
Daarnaast vraag ik me af of je het wel moet willen weten. Je praat er nu vrij makkelijk over lijkt het, en natuurlijk zou het dingen duidelijk maken, maar het is ook ontzettend ingrijpend om dat soort dingen opeens over jezelf te weten te komen, dat moet je ook niet onderschatten. Zijn je problemen op seksueel gebied zo groot dat het het risico op een drama dat veel tijd nodig heeft om een plekje te krijgen waard is?
Aan de andere kant begrijp ik natuurlijk ook wel dat je duidelijkheid wilt en op den duur naar ontspannen fysiek contact toe wilt. En dat deze gedachte heel moeilijk is om los te laten, nu deze eenmaal in je hoofd zit. Daarom zou ik je wel aanraden om sowieso iemand (professionele hulp bv.) in de arm te nemen om je in dit proces te begeleiden. Maar niet doelgericht op het bovenhalen van verdrongen trauma's. Als je iemand vindt die daarop gericht zit zit je sowieso niet goed, in mijn ogen. Maar iemand met wie je de spanningen rondom seksueel contact kan bespreken en het eventuele verband hiermee. En wat je daar mee moet. Ik denk dat je op die manier de grootste kans hebt dat je verbeteringen maakt en ontspannener kan worden, ongeacht of het wel of niet met je buurjongen te maken heeft.
Hoop dat je mijn invalshoek begrijpt en er wat mee kunt. En vooral dat je voor jezelf een manier gaat vinden om deze gedachten een plekje te geven en je problemen op fysiek gebied op te lossen.
Heb zelf te maken gehad met een weggestopt trauma (ook misbruik) uit mijn jeugd. Bij mij kwamen de herinneringen vanzelf weer naarboven, na een onverwachtse ontmoeting met de betreffende persoon. Aan de ontmoeting hield ik een naar gevoel over wat me niet losliet en opeens dreef er iets boven water. En toen stonden de sluizen open (of nou ja, weet nog steeds niet alles meer, alleen een paar specifieke herinneringen en het globale verloop). Toen ik me het herinnerde wist ik eigenlijk direct dat het echte herinneringen waren, maar natuurlijk twijfelde ik aan mezelf. Ondanks dat ik echt een gevoel had van: nu vallen er opeens veel puzzelstukjes (waarvan ik niet eens wist dat het puzzelstukjes waren) op zijn plaats. Bepaalde rare voorvallen/opmerkingen die bij de persoon thuis gebeurd waren en die ik me al die tijd wel gewoon herinnerd had klopten opeens.
Vanwege de twijfels aan mezelf hield ik het voor me, maar kon het niet loslaten. Dat liep uit de hand, ik ontwikkelde PTSS en na een jaar (onbewust) daarmee rond te hebben gelopen heb ik therapie gehad. Eerst EMDR en daarna cognitieve. Ben er uiteindelijk vrij vlot weer helemaal bovenop gekomen, heb inmiddels alles verwerkt. Dat is even in het kort mijn verhaal.
(Toen mijn herinneringen naar boven kwamen was ik trouwens nog vrij jong en nog niet echt seksueel actief, maar voordat ik de herinneringen weer had heeft het de ontwikkelingen die ik op dat gebied maakte geenszins in de weg gezeten. Dat verliep allemaal heel normaal.)
Ik heb het type therapie wat jij noemt dus niet gehad. Maar heel eerlijk gezegd zou ik het je ook niet aanraden. Voor zover er iets over bekend is, lijkt het toch wel duidelijk dat herinneringen opgehaald met therapieën een stuk onbetrouwbaarder zijn dan herinneringen die spontaan naar boven zijn gekomen. Mensen kunnen zelf herinneringen creeeren, en die kans vergroot je als je doelbewust in een bepaalde hoek op zoek gaat naar een verklaring.
Daarnaast vraag ik me af of je het wel moet willen weten. Je praat er nu vrij makkelijk over lijkt het, en natuurlijk zou het dingen duidelijk maken, maar het is ook ontzettend ingrijpend om dat soort dingen opeens over jezelf te weten te komen, dat moet je ook niet onderschatten. Zijn je problemen op seksueel gebied zo groot dat het het risico op een drama dat veel tijd nodig heeft om een plekje te krijgen waard is?
Aan de andere kant begrijp ik natuurlijk ook wel dat je duidelijkheid wilt en op den duur naar ontspannen fysiek contact toe wilt. En dat deze gedachte heel moeilijk is om los te laten, nu deze eenmaal in je hoofd zit. Daarom zou ik je wel aanraden om sowieso iemand (professionele hulp bv.) in de arm te nemen om je in dit proces te begeleiden. Maar niet doelgericht op het bovenhalen van verdrongen trauma's. Als je iemand vindt die daarop gericht zit zit je sowieso niet goed, in mijn ogen. Maar iemand met wie je de spanningen rondom seksueel contact kan bespreken en het eventuele verband hiermee. En wat je daar mee moet. Ik denk dat je op die manier de grootste kans hebt dat je verbeteringen maakt en ontspannener kan worden, ongeacht of het wel of niet met je buurjongen te maken heeft.
Hoop dat je mijn invalshoek begrijpt en er wat mee kunt. En vooral dat je voor jezelf een manier gaat vinden om deze gedachten een plekje te geven en je problemen op fysiek gebied op te lossen.
donderdag 9 augustus 2012 om 00:41
Ik heb al jullie reacties gelezen en wil jullie ontzettend bedanken dat zoveel mensen hier zo laat op de avond nog de tijd voor willen nemen.
Wat Achnein in haar beginpost in de eerste zin al noemt... dat is inderdaad het lastige waar ik tegen aanloop... Het zou kunnen... het zou net zo goed niet kunnen! Hoe zul je het ooit zeker weten? Het is ook niet dat ik een dader wil vervolgen ofzo, dat zou niet het doel zijn. Maar mijn reacties op bepaalde aanrakingen zijn en blijven vreemd. En het klopt, ik praat er nu heel makkelijk over, maar ik weet dan ook niet of er ooit wel iets gebeurt is, en anoniem op een forum gaat dat ook net wat makkelijker. Zodra ik dingen moet uitspreken wordt het al een stuk moeilijker.
Dat er iets niet helemaal lekker zit is uiteraard al jaren zeker, waar het vandaan komt niet. Natuurlijk zal het een flinke knal zijn mocht ik er óóit achter komen dat er toch iets is gebeurt... maar ik zou het wél willen weten, hoe hard de waarheid ook zou zijn. Ten minste, zo denk ik daar nu over. Ik ben ergens misschien ook wel bang dat mijn moeder meer weet dan ze verteld.
Bedankt voor jullie waarschuwingen m.b.t. regressietherapie, ik was me hier op aan het inlezen, maar zelfs dat inlezen kan ik maar beter niet doen geloof ik... Heb ook niet zo'n zin me voor honderden euro's een complex aan te laten praten dat er wellicht niet is.
Vogelnestje, begrijp ik trouwens dat jij in een zelfde soort moeilijk parket zit?
Alanabanana, is bij jou een "weggestopte" herinnering "vanzelf" terug gekomen? Met een bepaalde trigger ofzo?
Met mijn moeder praten voor meer duidelijkheid, dat is helaas makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteraard ga ik het nog een keer proberen als ik denk dat zij dat aan kan en zich niet weer zo afsluit, maar ik ga er maar vanuit dat ik nu alles heb wat ik zal krijgen.. Het is voor haar blijkbaar ook een beladen onderwerp en dat kan ik me best voorstellen.
Bizar vind ik ook dat ik me deze jongen echt niet kan herinneren.. maar goed, het is dan ook al heel wat jaartjes terug en om nou te zeggen dat mijn moeder me veel duidelijkheid heeft verschaft... Misschien had ze het onderwerp beter kunnen laten rusten als ze er toch niet over wil praten / me geen duidelijkheid kan geven, maarja, nu te laat.
Buaya, wat een heftig verhaal zeg! Fijn dat jij zo geholpen bent met therapie. Ik neem al jullie reacties even mee en laat het allemaal nog even tot me doordringen... en ga meer informatie zoeken over de door jullie genoemde therapieën. Ik ga er even een nachtje over slapen, en kom er hopelijk morgen en anders overmorgen (helaas morgen nogal een drukke dag, verstand op 0 en we zullen zien) met een frisse blik op terug.
Misschien is de huisarts of een goede reguliere therapeut inderdaad de beste optie. Vind het wel moeilijk mezelf daar zo bloot te geven. Zou niet weten wat ik zou moeten zeggen. Ik heb namelijk helemaal geen concrete reden om zo te reageren op sexueel contact. Maar wil me ergens er ook niet bij neerleggen dat ik dan "maar zo ben". Want het klopt niet. Dat maakt het voor mezelf ook zo lastig en verwarrend.
Nu maar even wat rust nemen. Bedankt voor nu allemaal voor jullie steun, inzichten, en ervaringen (en waarschuwingen!)!
Wat Achnein in haar beginpost in de eerste zin al noemt... dat is inderdaad het lastige waar ik tegen aanloop... Het zou kunnen... het zou net zo goed niet kunnen! Hoe zul je het ooit zeker weten? Het is ook niet dat ik een dader wil vervolgen ofzo, dat zou niet het doel zijn. Maar mijn reacties op bepaalde aanrakingen zijn en blijven vreemd. En het klopt, ik praat er nu heel makkelijk over, maar ik weet dan ook niet of er ooit wel iets gebeurt is, en anoniem op een forum gaat dat ook net wat makkelijker. Zodra ik dingen moet uitspreken wordt het al een stuk moeilijker.
Dat er iets niet helemaal lekker zit is uiteraard al jaren zeker, waar het vandaan komt niet. Natuurlijk zal het een flinke knal zijn mocht ik er óóit achter komen dat er toch iets is gebeurt... maar ik zou het wél willen weten, hoe hard de waarheid ook zou zijn. Ten minste, zo denk ik daar nu over. Ik ben ergens misschien ook wel bang dat mijn moeder meer weet dan ze verteld.
Bedankt voor jullie waarschuwingen m.b.t. regressietherapie, ik was me hier op aan het inlezen, maar zelfs dat inlezen kan ik maar beter niet doen geloof ik... Heb ook niet zo'n zin me voor honderden euro's een complex aan te laten praten dat er wellicht niet is.
Vogelnestje, begrijp ik trouwens dat jij in een zelfde soort moeilijk parket zit?
Alanabanana, is bij jou een "weggestopte" herinnering "vanzelf" terug gekomen? Met een bepaalde trigger ofzo?
Met mijn moeder praten voor meer duidelijkheid, dat is helaas makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteraard ga ik het nog een keer proberen als ik denk dat zij dat aan kan en zich niet weer zo afsluit, maar ik ga er maar vanuit dat ik nu alles heb wat ik zal krijgen.. Het is voor haar blijkbaar ook een beladen onderwerp en dat kan ik me best voorstellen.
Bizar vind ik ook dat ik me deze jongen echt niet kan herinneren.. maar goed, het is dan ook al heel wat jaartjes terug en om nou te zeggen dat mijn moeder me veel duidelijkheid heeft verschaft... Misschien had ze het onderwerp beter kunnen laten rusten als ze er toch niet over wil praten / me geen duidelijkheid kan geven, maarja, nu te laat.
Buaya, wat een heftig verhaal zeg! Fijn dat jij zo geholpen bent met therapie. Ik neem al jullie reacties even mee en laat het allemaal nog even tot me doordringen... en ga meer informatie zoeken over de door jullie genoemde therapieën. Ik ga er even een nachtje over slapen, en kom er hopelijk morgen en anders overmorgen (helaas morgen nogal een drukke dag, verstand op 0 en we zullen zien) met een frisse blik op terug.
Misschien is de huisarts of een goede reguliere therapeut inderdaad de beste optie. Vind het wel moeilijk mezelf daar zo bloot te geven. Zou niet weten wat ik zou moeten zeggen. Ik heb namelijk helemaal geen concrete reden om zo te reageren op sexueel contact. Maar wil me ergens er ook niet bij neerleggen dat ik dan "maar zo ben". Want het klopt niet. Dat maakt het voor mezelf ook zo lastig en verwarrend.
Nu maar even wat rust nemen. Bedankt voor nu allemaal voor jullie steun, inzichten, en ervaringen (en waarschuwingen!)!
donderdag 9 augustus 2012 om 01:00
donderdag 9 augustus 2012 om 10:39
Dorien bij mij is die herinnering laatst spontaan terug gekomen. En dat terwijl ik al heel wat jaren therapie achter de rug heb.
De reden dat ik veel therapie heb gehad is dat ik op een gegeven moment een eetstoornis heb ontwikkeld. Daarvoor ben ik bij verschillende therapeuten geweest. Ook heb ik vanaf jonge leeftijd (een jaar of 8) een fobie voor overgeven. Om daarvan af te komen ging ik steeds opnieuw in therapie, maar het lukt nooit om bij de kern te komen.
Zelf heb ik altijd het gevoel gehad dat ik misbruikt ben. Ik had geen idee door wie. Tot mijn moeder opeens spontaan herinneringen terug kreeg.
In eerste instantie dacht ik toen dat die persoon niets bij mij gedaan kon hebben omdat ik er maar 1 keer alleen was geweest, tot mijn zusje vertelde dat ik die keer heel verdrietig en misselijk terug kwam (ik dacht altijd dat ik heel blij was na dat bezoek).
Ik ben weer in therapie gegaan, maar ook daar kwam ik niet verder mee.
Een paar weken geleden was ik heel erg misselijk (dat is mijn grootste angst en dan raak ik in paniek). Normaal kan mijn vriend me dan rustig krijgen, maar dit keer lukte het niet. Ik ben een meditatieoefening gaan doen om rustig te worden en ineens zat ik midden in de herinnering. Ik was weer een klein meisje en riep allerlei dingen. Dat was echt bizar (en volgens mijn vriend heel eng om te zien).
Gelukkig in mijn moeder snel komen en heeft zij me er doorheen geholpen. Het was echt vreselijk heftig!!!
Al die jaren dat ik in therapie ben geweest was ik er misschien gewoon nog niet klaar voor. Ik heb geen idee hoe het kan dat de herinnering nu wel kwam. Mogeljk kwam het door het mediteren (normaal doe ik alles wat in mijn macht ligt om de misselijkheid kwijt te raken en door het mediteren stond ik de misselijkheid juist toe). Er kan ook een hele andere reden zijn, geen idee.
Voor mij is het wel heel duidelijk dat het in therapie duidelijk niet kon. Mogelijk voelde ik me er niet veilig genoeg voor.
Tot de herinnering was ik ervan overtuigd dat er iets gebeurd was (als je naar de 'feiten' keek en alle signalen die ik als kind heb gegeven) en toch kon het alle kanten op.
En nu, tja, nu kan ik er niet meer omheen. Ik hoop dat de herinneringen niet nog een keer zo heftig terug komen, want daarvoor was het te heftig. Ik ga wel weer in therapie om dit allemaal een plekje te geven en te verwerken. Hopelijk kom ik daarmee ook van mijn overgeeffobie af en de problemen op seksueel geied.
Sorry dat ik mijn hele verhaal zo heb neergezet in jouw topic. Ik heb geen idee of je er iets aan hebt. Ik wilde het kort neerzetten, maar dat lukte niet echt.
Wat voor mij heel belangrijk was om te horen en lezen hoe ik als kind was en zo alle 'feiten' aan elkaar te koppelen. Vooral de informatie van mijn zusje was hierin erg zinvol. Daarmee was de herinnering er nog niet, maar kreeg ik wel meer duidelijkheid.
Hoe moeilijk het ook is, denk ik toch dat het goed kan zijn om met je moeder te praten.
Oja, ik heb tegen therapeuten altijd gezegd dat ik het vermoeden had dat er iets gebeurd was, maar dat ik niet wilde dat er iets gesuggereerd zou worden. Als ik het overnieuw zou doen, zou ik hier weer voor kiezen. Anders zou ik bang zijn dat het misschien toch niet zo zou zijn en altijd blijven twijfelen aan de echtheid van de herinnering. Het is namelijk al heel verwarrend en moeilijk allemaal!
De reden dat ik veel therapie heb gehad is dat ik op een gegeven moment een eetstoornis heb ontwikkeld. Daarvoor ben ik bij verschillende therapeuten geweest. Ook heb ik vanaf jonge leeftijd (een jaar of 8) een fobie voor overgeven. Om daarvan af te komen ging ik steeds opnieuw in therapie, maar het lukt nooit om bij de kern te komen.
Zelf heb ik altijd het gevoel gehad dat ik misbruikt ben. Ik had geen idee door wie. Tot mijn moeder opeens spontaan herinneringen terug kreeg.
In eerste instantie dacht ik toen dat die persoon niets bij mij gedaan kon hebben omdat ik er maar 1 keer alleen was geweest, tot mijn zusje vertelde dat ik die keer heel verdrietig en misselijk terug kwam (ik dacht altijd dat ik heel blij was na dat bezoek).
Ik ben weer in therapie gegaan, maar ook daar kwam ik niet verder mee.
Een paar weken geleden was ik heel erg misselijk (dat is mijn grootste angst en dan raak ik in paniek). Normaal kan mijn vriend me dan rustig krijgen, maar dit keer lukte het niet. Ik ben een meditatieoefening gaan doen om rustig te worden en ineens zat ik midden in de herinnering. Ik was weer een klein meisje en riep allerlei dingen. Dat was echt bizar (en volgens mijn vriend heel eng om te zien).
Gelukkig in mijn moeder snel komen en heeft zij me er doorheen geholpen. Het was echt vreselijk heftig!!!
Al die jaren dat ik in therapie ben geweest was ik er misschien gewoon nog niet klaar voor. Ik heb geen idee hoe het kan dat de herinnering nu wel kwam. Mogeljk kwam het door het mediteren (normaal doe ik alles wat in mijn macht ligt om de misselijkheid kwijt te raken en door het mediteren stond ik de misselijkheid juist toe). Er kan ook een hele andere reden zijn, geen idee.
Voor mij is het wel heel duidelijk dat het in therapie duidelijk niet kon. Mogelijk voelde ik me er niet veilig genoeg voor.
Tot de herinnering was ik ervan overtuigd dat er iets gebeurd was (als je naar de 'feiten' keek en alle signalen die ik als kind heb gegeven) en toch kon het alle kanten op.
En nu, tja, nu kan ik er niet meer omheen. Ik hoop dat de herinneringen niet nog een keer zo heftig terug komen, want daarvoor was het te heftig. Ik ga wel weer in therapie om dit allemaal een plekje te geven en te verwerken. Hopelijk kom ik daarmee ook van mijn overgeeffobie af en de problemen op seksueel geied.
Sorry dat ik mijn hele verhaal zo heb neergezet in jouw topic. Ik heb geen idee of je er iets aan hebt. Ik wilde het kort neerzetten, maar dat lukte niet echt.
Wat voor mij heel belangrijk was om te horen en lezen hoe ik als kind was en zo alle 'feiten' aan elkaar te koppelen. Vooral de informatie van mijn zusje was hierin erg zinvol. Daarmee was de herinnering er nog niet, maar kreeg ik wel meer duidelijkheid.
Hoe moeilijk het ook is, denk ik toch dat het goed kan zijn om met je moeder te praten.
Oja, ik heb tegen therapeuten altijd gezegd dat ik het vermoeden had dat er iets gebeurd was, maar dat ik niet wilde dat er iets gesuggereerd zou worden. Als ik het overnieuw zou doen, zou ik hier weer voor kiezen. Anders zou ik bang zijn dat het misschien toch niet zo zou zijn en altijd blijven twijfelen aan de echtheid van de herinnering. Het is namelijk al heel verwarrend en moeilijk allemaal!
donderdag 9 augustus 2012 om 23:18
quote:dorien84 schreef op 09 augustus 2012 @ 00:41:
Misschien is de huisarts of een goede reguliere therapeut inderdaad de beste optie. Vind het wel moeilijk mezelf daar zo bloot te geven. Zou niet weten wat ik zou moeten zeggen. Ik heb namelijk helemaal geen concrete reden om zo te reageren op sexueel contact. Maar wil me ergens er ook niet bij neerleggen dat ik dan "maar zo ben". Want het klopt niet. Dat maakt het voor mezelf ook zo lastig en verwarrend.
Nu maar even wat rust nemen. Bedankt voor nu allemaal voor jullie steun, inzichten, en ervaringen (en waarschuwingen!)!Dit is al genoeg reden om eens een paar gesprekken met iemand te hebben, iemand die je hier mee verder kan helpen. En dan ook nog die opmerkingen van je moeder erbij, ook met de omgang daarmee is wat begeleiding echt geen overbodige luxe, hoor.
Misschien is de huisarts of een goede reguliere therapeut inderdaad de beste optie. Vind het wel moeilijk mezelf daar zo bloot te geven. Zou niet weten wat ik zou moeten zeggen. Ik heb namelijk helemaal geen concrete reden om zo te reageren op sexueel contact. Maar wil me ergens er ook niet bij neerleggen dat ik dan "maar zo ben". Want het klopt niet. Dat maakt het voor mezelf ook zo lastig en verwarrend.
Nu maar even wat rust nemen. Bedankt voor nu allemaal voor jullie steun, inzichten, en ervaringen (en waarschuwingen!)!Dit is al genoeg reden om eens een paar gesprekken met iemand te hebben, iemand die je hier mee verder kan helpen. En dan ook nog die opmerkingen van je moeder erbij, ook met de omgang daarmee is wat begeleiding echt geen overbodige luxe, hoor.