Psyche
alle pijlers
Waarom negeren mensen mij?
donderdag 30 juni 2011 om 09:23
Ik schrijf langer mee op dit forum maar ik heb een nieuwe nick aangemaakt ivm angst voor herkenbaarheid.
Ik voel me erg verdrietig. Zit nu ook weer te janken achter de pc. Ik voel me waardeloos.
Even kort wie ik ben: een vrouw van 30 jr, een dochtertje, gelukkige relatie van alweer 10 jaar met mijn man.
Ik heb het gevoel (en het is ook zo) dat ik onzichtbaar ben voor mensen, dat niemand mij echt interessant of leuk vindt. Een paar voorbeeldjes: als ik met meer dan 1 iemand praat gaan die 2 (ofmeer mensen) altijd door met elkaar, niemand kijkt mij meer aan. Als ik wat zeg wordt het vaak niet gehoord.
Ik ben zo bang om genegeerd te worden (want dat doet letterlijk pijn) en misschien juist omdat ik er bang voor ben gebeurt het..?
Het is niet iets eenmaligs, het is een patroon in mijn leven; niet op mijn gemak voelen bij schoonfam (er niet bij voelen horen), op het schoolplein bij andere moeders genegeerd worden (niet door allemaal zeg ik eerlijk), op mijn werk etc etc. Ik kan wel gaan beweren dat het aan die ander ligt maar het ligt aan mij. Dat ik genegeert wordt bedoel ik. En ik wil er iets aan gaan doen. Aan de pijn die ik voel. Misschien aan hoe ik over kom bij mensen...?
Zeg niet dat ik naar een psych moet, daar heb ik wel een aantal keer gezeten, Ik wil hier zelf uitkomen.
Met mijn man heb ik trouwens een enorm goede relatie. Maar ik stoot verder kennelijk veel mensen af.
Kan iemand mij wat moed inspreken?
Ik voel me erg verdrietig. Zit nu ook weer te janken achter de pc. Ik voel me waardeloos.
Even kort wie ik ben: een vrouw van 30 jr, een dochtertje, gelukkige relatie van alweer 10 jaar met mijn man.
Ik heb het gevoel (en het is ook zo) dat ik onzichtbaar ben voor mensen, dat niemand mij echt interessant of leuk vindt. Een paar voorbeeldjes: als ik met meer dan 1 iemand praat gaan die 2 (ofmeer mensen) altijd door met elkaar, niemand kijkt mij meer aan. Als ik wat zeg wordt het vaak niet gehoord.
Ik ben zo bang om genegeerd te worden (want dat doet letterlijk pijn) en misschien juist omdat ik er bang voor ben gebeurt het..?
Het is niet iets eenmaligs, het is een patroon in mijn leven; niet op mijn gemak voelen bij schoonfam (er niet bij voelen horen), op het schoolplein bij andere moeders genegeerd worden (niet door allemaal zeg ik eerlijk), op mijn werk etc etc. Ik kan wel gaan beweren dat het aan die ander ligt maar het ligt aan mij. Dat ik genegeert wordt bedoel ik. En ik wil er iets aan gaan doen. Aan de pijn die ik voel. Misschien aan hoe ik over kom bij mensen...?
Zeg niet dat ik naar een psych moet, daar heb ik wel een aantal keer gezeten, Ik wil hier zelf uitkomen.
Met mijn man heb ik trouwens een enorm goede relatie. Maar ik stoot verder kennelijk veel mensen af.
Kan iemand mij wat moed inspreken?
donderdag 30 juni 2011 om 09:30
Je hebt er kennelijk erg last van dus is het inderdaad tijd er iets aan te doen. Misschien moet je negeren dat ze jou negeren of het idee dat ze je negeren en mee blijven doen in het gesprek of een gesprek starten met iemand. Ik neem namelijk aan dat ze je niet negeren als jij ze rechtstreeks aanspreekt? Of dan ook?
Als je denkt dat mensen je niet horen, kun je het herhalen.
Praat je misschien vrij zacht dat het daarom niet zo opvalt dat jij wat zegt als een ander wat meer aanwezig is in het geheel?
Als je denkt dat mensen je niet horen, kun je het herhalen.
Praat je misschien vrij zacht dat het daarom niet zo opvalt dat jij wat zegt als een ander wat meer aanwezig is in het geheel?
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
donderdag 30 juni 2011 om 09:31
Het zou inderdaad aan je eigen houding kunnen liggen.
Ik herken het namelijk wel, maar als ik mezelf anders opstel, merk ik gelijk dat anderen ook anders reageren.
In een groepje van 3 kun jij je afzonderen en niet mee gaan kletsen, de anderen zullen dan automatisch samen gaan kletsen. Of je kletst gezellig mee en straalt zelfverzekerdheid uit, dan zul je ook in het gesprek betrokken worden.
Zelf merk ik dat als ik minder onzeker en gewoon vrolijker etc op mensen af stap, ik juist ook meer in gesprekken wordt betrokken en 'er meer bij hoor'. Als jij jezelf afzijdig houdt en een houding hebt van 'ik ben er niet, let niet op mij', dan draag je dat ook over op anderen.
Ik weet niet of dat bij jou ook zo is, maar je kunt er eens op letten.
Ik herken het namelijk wel, maar als ik mezelf anders opstel, merk ik gelijk dat anderen ook anders reageren.
In een groepje van 3 kun jij je afzonderen en niet mee gaan kletsen, de anderen zullen dan automatisch samen gaan kletsen. Of je kletst gezellig mee en straalt zelfverzekerdheid uit, dan zul je ook in het gesprek betrokken worden.
Zelf merk ik dat als ik minder onzeker en gewoon vrolijker etc op mensen af stap, ik juist ook meer in gesprekken wordt betrokken en 'er meer bij hoor'. Als jij jezelf afzijdig houdt en een houding hebt van 'ik ben er niet, let niet op mij', dan draag je dat ook over op anderen.
Ik weet niet of dat bij jou ook zo is, maar je kunt er eens op letten.
donderdag 30 juni 2011 om 09:33
donderdag 30 juni 2011 om 09:33
Er zijn truukjes voor. Maar het belangrijkste is dat je jezelf leuk vind. Hoe moeten anderen jou leuk vinden als je jezelf al niet leuk vind?
Een van de truukjes is mensen bij de naam noemen. Dan heb je hun aandacht.
Wat ook goed werkt, is letterlijk contact zoeken. Dat kan al door oogcontact, maar ook letterlijk door even je hand zacht op iemands onderarm te leggen of bij de elleboog (bij mannen is het vaak de schouder).
Maar als ik jou zo lees.... je zal toch eerst jezelf moeten leren waarderen zoals je bent. Je hoeft geen uitbundig type te zijn, maar het lijkt erop alsof je jezelf al de muurbloempositie toebedeeld, en jij bent toch echt de enige die je van die muur weg kan trekken...
Een van de truukjes is mensen bij de naam noemen. Dan heb je hun aandacht.
Wat ook goed werkt, is letterlijk contact zoeken. Dat kan al door oogcontact, maar ook letterlijk door even je hand zacht op iemands onderarm te leggen of bij de elleboog (bij mannen is het vaak de schouder).
Maar als ik jou zo lees.... je zal toch eerst jezelf moeten leren waarderen zoals je bent. Je hoeft geen uitbundig type te zijn, maar het lijkt erop alsof je jezelf al de muurbloempositie toebedeeld, en jij bent toch echt de enige die je van die muur weg kan trekken...
donderdag 30 juni 2011 om 09:34
Weet je, iedereen negeert het merendeel van de mensen die ze tegen komen op een dag. Anders word je gek. Maar in gesprekken is het natuurlijk wel vervelend. Ik herken je verhaal, bij mij ging het pas over toen ik het niet meer belangrijk vond. Toen ik mezelf de moeite waard begon te vinden, en dacht, graag of niet! Toen bleek dat mensen dan juist meer naar me gingen luisteren, met me spraken. Dat verongelijkte gevoel hielp iig niks. Ik zeg niet dat jeje onterecht zo voelt, maar het draagt niet bij aan de oplossing. Ipv er "bij te willen horen" als standaard uitgangspositie, kijk eens kritisch of al die mensen voor jou wel de moeite waard zijn. Ga eens uit wat je bij anderen kunt halen ( interessant gesprek, vriendschap, iets leren, etc) ipv altijd maar allea te willen aandragen in een "relatie". Bij mij hielp dat wel. Ik had geaccepteerd worden gewoon te hoog in het vaandel staan, en keek niet eens naar waarom ik dat zo nodig wilde. Nu denk ik makkelijker "laat maar, zo interessant is die persoon toch niet"
donderdag 30 juni 2011 om 09:34
Niet huilen
Ik herken jouw OP van toen ik jonger was en met bepaalde mensen omging. Ik was absoluut niet heel assertief en maakte heel vaak mee dat ik een gesprek begon en dat anderen het oppakten (is dat een woord? ) en ik net zo goed kon vertrekken.
Zijn het dezelfde soort mensen? Horen zichzelf graag praten, stemverheffen als een ander de aandacht "dreigt" te krijgen, gangmakers, lachen om elke scheet, etc?
Dat "ontdekte" ik n'a een tijdje - dat ik teveel.met dergelijke mensen optrok en aangezien ik absoluut niet zo ben, werd ik een soort sierplantje van de groep
Ik herken jouw OP van toen ik jonger was en met bepaalde mensen omging. Ik was absoluut niet heel assertief en maakte heel vaak mee dat ik een gesprek begon en dat anderen het oppakten (is dat een woord? ) en ik net zo goed kon vertrekken.
Zijn het dezelfde soort mensen? Horen zichzelf graag praten, stemverheffen als een ander de aandacht "dreigt" te krijgen, gangmakers, lachen om elke scheet, etc?
Dat "ontdekte" ik n'a een tijdje - dat ik teveel.met dergelijke mensen optrok en aangezien ik absoluut niet zo ben, werd ik een soort sierplantje van de groep
donderdag 30 juni 2011 om 09:40
Wat je uitstraalt werkt ook door. Een vriendin van mij had hetzelfde en we waren eens samen op een feestje. Ik ben makkelijk in de omgang, spontaan en gezellig en zij stond in een hoekje te sippen. Later zei ze dat ze het zo jammer vond (en ook een bevestiging van zie je wel, niemand vind me leuk) dat niemand op haar afstapt. Ik zei tegen haar dat niemand het leuk vind om op iemand af te stappen die er zo negatief bijstaat .Je loopt dan makkelijker door naar iemand die lacht en grapjes maakt. Ze is er op gaan letten en heeft wat trainingen en sessies gehad en het werkt echt.
Succes.
Succes.
donderdag 30 juni 2011 om 09:47
Had vroeger precies hetzelfde. Tot iemand eens tegen me zei dat ik er ook niet zo gezellig uit zag met dat sippe, onzekere gezicht. Dat dat mensen ook afschrikt. Ik vind het nog steeds doodeng om in grote groepen gesprekken aan te gaan, maar ik ken inmiddels wel wat truukjes. Mensen aankijken, lachen, stel open vragen (wat voor werk doe je, waar woon je, etc).
donderdag 30 juni 2011 om 09:55
bedankt voor jullie reacties en knuffels
had ik net even nodig..
met mensen 1 op 1 praten gaat prima. Ik weet wat ik moet zeggen. Ik heb het ook wel eens aan mensen gevraagd en die zeiden dat ik goed overkom.
Het lijkt wel of op het moment dat er meer mensen bij komen, ik niet meer interessant ben. Daarom voel ik me zo waardeloos. Het is ook niet dat ik met een onzeker of boos gezicht erbij zit. Ik lach juist veel. Ik weet dus niet zo goed wat ik aan mijn uitstraling kan veranderen.
Misschien is idd zo'n cursus wel wat.
Later meer!
had ik net even nodig..
met mensen 1 op 1 praten gaat prima. Ik weet wat ik moet zeggen. Ik heb het ook wel eens aan mensen gevraagd en die zeiden dat ik goed overkom.
Het lijkt wel of op het moment dat er meer mensen bij komen, ik niet meer interessant ben. Daarom voel ik me zo waardeloos. Het is ook niet dat ik met een onzeker of boos gezicht erbij zit. Ik lach juist veel. Ik weet dus niet zo goed wat ik aan mijn uitstraling kan veranderen.
Misschien is idd zo'n cursus wel wat.
Later meer!
donderdag 30 juni 2011 om 10:19
Ik herken het wel hoor, alleen van een jaar of 16 geleden. Ik was ook onzichtbaar.
Wat mij écht heeft geholpen, misschien debiel, is in de horeca en achter de bar gaan werken. Dan MOEST ik wel opvallen, mensen konden niet om mij heen en ik kon niet verlegen mezelf ongemakkelijk gaan zitten voelen.
Nu leg ik makkelijk contact, maak grapjes, spreek mensen aan en kan goed een gesprek op gang houden. Veel leuker!
Die assertiviteitscursus is misschien wel een idee. Maar is dat niet meer gefocust op weerbaarheid dan het zichtbaar worden voor andere mensen?
Wat mij écht heeft geholpen, misschien debiel, is in de horeca en achter de bar gaan werken. Dan MOEST ik wel opvallen, mensen konden niet om mij heen en ik kon niet verlegen mezelf ongemakkelijk gaan zitten voelen.
Nu leg ik makkelijk contact, maak grapjes, spreek mensen aan en kan goed een gesprek op gang houden. Veel leuker!
Die assertiviteitscursus is misschien wel een idee. Maar is dat niet meer gefocust op weerbaarheid dan het zichtbaar worden voor andere mensen?
donderdag 30 juni 2011 om 10:39
wat me opvalt in je omschrijving van jezelf, dat er weinig bij staat, behalve je leeftijd en dat je moeder bent.
Maar wat ben je nog meer!???
Heb je passies, hobbies, interesses, bezigheden behalve je dochter en je man?
misschien ligt het daaraan?
als je iets gaat doen voor jezelf krijg je daar inspiratie en gespreksstof van en ontmoet je misschien meer gelijkgestemden waar je een goed gesprek mee kan hebben.
Want als je bovenstaande niet hebt, wordt je wereldje klein en heb je ook steeds minder om leuk over de praten.
Misschien wat meer invulling geven aan je eigen identiteit?
Maar wat ben je nog meer!???
Heb je passies, hobbies, interesses, bezigheden behalve je dochter en je man?
misschien ligt het daaraan?
als je iets gaat doen voor jezelf krijg je daar inspiratie en gespreksstof van en ontmoet je misschien meer gelijkgestemden waar je een goed gesprek mee kan hebben.
Want als je bovenstaande niet hebt, wordt je wereldje klein en heb je ook steeds minder om leuk over de praten.
Misschien wat meer invulling geven aan je eigen identiteit?
donderdag 30 juni 2011 om 10:41
quote:Nastik schreef op 30 juni 2011 @ 10:19:
Ik herken het wel hoor, alleen van een jaar of 16 geleden. Ik was ook onzichtbaar.
Wat mij écht heeft geholpen, misschien debiel, is in de horeca en achter de bar gaan werken. Dan MOEST ik wel opvallen, mensen konden niet om mij heen en ik kon niet verlegen mezelf ongemakkelijk gaan zitten voelen.
Nu leg ik makkelijk contact, maak grapjes, spreek mensen aan en kan goed een gesprek op gang houden. Veel leuker!
Die assertiviteitscursus is misschien wel een idee. Maar is dat niet meer gefocust op weerbaarheid dan het zichtbaar worden voor andere mensen?
TO voelt zich wat ondergesneeuwd in gesprekken en een assertiviteitscursus kan helpen door idd de TO wat 'mondiger' te maken. Als iemand haar bijvoorbeeld in een gesprek negeert of door haar heen spreekt leert ze (op een goede, positieve manier) aan te geven dat ze ook iets wilde aangeven enzovoorts.
Ook ik ken het gevoel en weet dat het heel pijnlijk kan zijn om je onzichtbaar te voelen. Laat jezelf maar zien en zorg dat mensen naar je luisteren want ieder mens is de moeite waard om naar te luisteren. Sterkte!
Ik herken het wel hoor, alleen van een jaar of 16 geleden. Ik was ook onzichtbaar.
Wat mij écht heeft geholpen, misschien debiel, is in de horeca en achter de bar gaan werken. Dan MOEST ik wel opvallen, mensen konden niet om mij heen en ik kon niet verlegen mezelf ongemakkelijk gaan zitten voelen.
Nu leg ik makkelijk contact, maak grapjes, spreek mensen aan en kan goed een gesprek op gang houden. Veel leuker!
Die assertiviteitscursus is misschien wel een idee. Maar is dat niet meer gefocust op weerbaarheid dan het zichtbaar worden voor andere mensen?
TO voelt zich wat ondergesneeuwd in gesprekken en een assertiviteitscursus kan helpen door idd de TO wat 'mondiger' te maken. Als iemand haar bijvoorbeeld in een gesprek negeert of door haar heen spreekt leert ze (op een goede, positieve manier) aan te geven dat ze ook iets wilde aangeven enzovoorts.
Ook ik ken het gevoel en weet dat het heel pijnlijk kan zijn om je onzichtbaar te voelen. Laat jezelf maar zien en zorg dat mensen naar je luisteren want ieder mens is de moeite waard om naar te luisteren. Sterkte!
donderdag 30 juni 2011 om 10:45
Herkenbaar... nou ben ik ook een luisterend type, ik vind het gewoon heel leuk om naar anderen te luisteren, moet snel lachen om verhalen enz enz, maar dat wekt de indruk dat ik er niks aan vind geloof ik. Vriend vindt dat vervelend want volgens hem denken mensen dat ik me verveel in gezelschap van sommige mensen. Maar dat is niet (altijd) zo.. het klopt wel dat de mensen met wie ik omga allemaal extraverte 'kijk mij eens!' types zijn. Maar met mensen die zo zijn als ik klikt het vaak niet echt, omdat de balans dan meestal zoek is..
donderdag 30 juni 2011 om 10:50
Oppervlakkige tip misschien, maar jezelf opvallender kleden helpt. Dan bedoel ik geen fuchsiaroze met gele gewaden, maar iets meer kleur en accessoires dan je nu draagt. Bij mij werkt dit goed, ik merk vaak aan mijn gesprekpartners dat ze meer of minder reageren afhankelijk van hoe ik me kleed/verzorg.
En je kleding zorgt er vaak ook voor hoe je over jezelf voelt en dus ook wat je uitstraalt. Als ik een slonzige outfit aanheb en mijn gulp vliegt op onverwachte momenten open, dan voel ik me minder zelfverzekerd en blijf ik automatisch meer op de achtergrond in gesprekken dan wanneer ik het idee heb dat ik er goed uitzie die dag.
En ja, een assertiviteitscursus kan ook heell goed werken.
En je kleding zorgt er vaak ook voor hoe je over jezelf voelt en dus ook wat je uitstraalt. Als ik een slonzige outfit aanheb en mijn gulp vliegt op onverwachte momenten open, dan voel ik me minder zelfverzekerd en blijf ik automatisch meer op de achtergrond in gesprekken dan wanneer ik het idee heb dat ik er goed uitzie die dag.
En ja, een assertiviteitscursus kan ook heell goed werken.