weerzien met zusje

.........

Hey Elmervrouw,



Dank je, de koude rillingen lopen me de hele dag al over me heen.

T is echt heftig. Vannacht 3 uur geslapen. Ben aan het werk, en zit nu al tegen de avond aan te hikken. Voel me zo niks, voor niemand. Ik probeer dit weg te houden, maar ben beetje klaar ermee. Gewoon moe.

Voel me nog steeds soort van in shock, als ze weg gaat binnenkort en ben bang niks meer te horen ;(

Heb dit nooit zo gewild, en alles doet me zeer...wil haar niet kwijt......voel me echt ziek ervan....

en ook van dat gekke inzicht gisteren. Dat zit er nog steeds en voelt zo nieuw en gek dat ik ook daar bang voor ben. Bang dat ik straks helemaal alleen zal staan, als ik alle relaties langs die "meetlat" ga leggen met mijn normen en waarden enzovoorts. En ik ben bang dat er nog meer afwijzingen komen. Zo heb ik dit weekend met een vriend afgesproken, maar hij zei ook wel eens lastminute af. Voel me nu heel erg onzeker en dus ook weer bang dat hij af gaat zeggen, morgen heel laat en dan iets zegt zoals mijn zusje of zoals hij eerder deed, oh ik wist het niet.

Ik weet dat ik me gek maar hiermee, maar t voelt gewoon erg onzeker allemaal.

Lieve Dance-Shoes en Ine,



Dank jullie wel voor jullie berichten.



@Dance-shoes, ik heb zeker heel veel aan je bericht. Ik ben vrijdag uit eten gegaan in mijn eentje, met jou zin in het achterhoofd: Verwen jezelf . Je woorden kwamen echt erg binnen. Ik herken veel in je gevoel, hoe je in het begin extreem worstelde met die afscheiden van mensen uit je leven en hoe je hier nu een andere modus in vond. Ik vind dat enorm dapper en dank je wel voor je openheid. Ik vind het heel fijn en ruimtegevend om hierover na te denken en hoe dit voor mij is. Ik voel me er door gesteund. Dus dank je wel. Hoewel elk proces weer zo eigen is.



@Ine, ja, dat zeg ik! Ben ook wel toe aan iets leuks met leuke nieuwe mensen. Misschien moet ik daar me maar meer mee bezig houden, met mensen die me zo waarderen als ik ben en er een fijne tijd mee hebben.

Gisteren had ik een leuke dag met die vriend van mij. Die enige bij wie ik me vrij voel. Ik vond het zo gezellig, liep de hele dag met smile en had ook zoiets van: nu ga ik jou eens echt toelaten, en me op hem richten was ook fijn. Hij kwam logeren, en volgende ochtend heb ik speciaal voor hem een ontbijt gemaakt, om hem ook eens (hoop ik) te laten voelen dat ik hem ZIE. Was er de laatste tijd niet van gekomen. En de rest van de zondag waren we er lekker op uit gegaan. NIet eens veel gepraat ik was wat moe en gewoon blij dat ie er was. Dat had ik zo lang niet gevoeld. Gewoon naast iemand zitten in de bus zonder een ongemakkelijk gevoel, en hoe fijn het was dat we ergens liepen en hij sloeg even een arm om me heen al kletsend. Gewoon zo leuk, en vanzelfsprekend.



Heb er echt van genoten. In de trein zag ik hem zitten, en hij deed allemaal grapjes, en toen kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat een rijkdom om een vriend te hebben. Al is het er dus maar 1, bij wie je je zo welkom voelt.



Ben sinds paar dagen enorm bezig met dat gevoel dat ik vorige keer ineens over me heen kreeg. Het is wat ingezakt, maar blijft toch haken. Dat ik nu eens mijzelf als uitgangspunt neem om de mij omringende wereld aan af te lezen/meten. En als het niet goed voelt dus niet te denken dat er iets met mijn radar niet klopt, maar dat mijn gevoel oké is. Ik heb dit zoveel sterker ineens gekregen. Wat dat betreft kan ik zusje (indirect) dankbaar zijn. Het voelen van die grens is zo nieuw voor mij. Zo van nee, tot hier en niet verder. Het is bevrijdend en pijnlijk tegelijk, en bang ben ik ook. Dat het dus een einde van een fijne omgang met mijn zusje betekent. En als ik dat denk moet ik mezelf heel snel herinneren aan hoe kut ik me voelde vorige week, en of me dat dit waard is. Nee. Zoiets wil ik gewoon niet in mijn leven, en dat is dus tegelijkertijd een hele enge gewaarwording, want mocht mijn zusje hier dus ook niet meer in mee willen buigen, dan blijft het op een bepaalde manier "hangen" en komen we er niet verder mee. Wie weet ben ik wel helemaal verkeerd bezig. Soms twijfel ik zo enorm. Dat is wat ik ken: als er conflicten zijn of dreigen, moet IK degene zijn die alle zeilen bijzet. Die automatismen zitten nog diep erin, en nu ik die angsten inwendig moet uithouden zonder dat vruchteloze oude gedrag van weer degene zijn die "toegeeft" voel ik me vaak heel erg onzeker. Ik (her)ken het ook niet in mijzelf, en weet dus inderdaad soms niet of het nou oké is hoe ik doe.



Maar goed, ik voel dat ik een goede stap deed, door dit gevoel te volgen dat ik niet wil dat iemand zo met me omgaat. Zus of geen zus. Dat daar gewoon een grens inzit. Ik ben er blij om al voelt het enorm onwennig. Dat wel.





Net bij de psycholoog geweest en in plaats van me gesterkt te voelen krijg ik meer zelftwijfels omdat zij alsmaar vroeg wat in mijn houding mijn zusje's gedrag zou kunnen hebben veroorzaakt, alsof daar toch een logisch verband in zit, zo van: ik deed zo, dus kon zij niet anders......



Dat was niet even zo, maar bijna hele uur ging over mijn zusje, hoe zij dingen zou kunnen hebben ervaren. Zijn mijn gevoelens minder van belang? Ik voel me niet gezien, we hebben daar namelijk nauwelijks over gepraat. Psychologe zei ook nog: ja, je kunt het niet altijd krijgen zoals je het zou willen hebben.

Maw leg je erbij neer?



Ik vind dat erg moeilijk!

Wil gewoon ook eens steun voor mijn gevoelens in plaats van continue te moeten denken aan die ander. Dat heb ik nou wel genoeg gedaan naar zusje. Of ben ik nou zot?



Kortom, soms vind ik het meer dan lastig, bijna ondoenlijk, om niet weer in oud, compliant please-gedrag te vervallen, om bv nu niet mijn zusje mijn excuus aan te bieden. Om het maar weer goed te maken over mijn gevoelens heenstappen is wat ik altijd heb gedaan. Maar ik kan en wil dat niet meer, en tegelijkertijd ben ik heel onzeker of ik daarmee "gelijk" heb, of ik zo "mag" doen. T voelt niet zo "zeker" maar als ik dan terugdenk aan hoe zusje deed, en hoe ze mijn gevoelens naast zich neerlegde weet ik gewoon weer: nee, dit wil ik niet. Punt.



Hoe kan ik wat meer rust vinden?

Hoe heb jij die bv bereikt, Dance-shoes? Dat je achter jezelf kon blijven staan en niet in zelftwijfels te vervallen?

En aan iedereen: hoe ga je ermee om als niemand het met je eens lijkt IRL, en je toch denkt: zo wil ik het? Hoe blijf je dan bij jezelf?

Ik vind dat zo lastig.......en zou zo graag wat meer erkenning krijgen voor MIJN gevoelens van bv de psychologe in plaats van dat ik me bezig moet houden van haar met die van mijn zus. Ik wil dat juist niet meer! Heb dat ook aangegeven, maar dat hielp niet . Voel me eigenlijk best wel kut van het gesprek. Ongehoord/ongezien.



Nogmaals dank jullie wel voor al jullie openheid. Dit hele gedoel voelt soms ZO onzeker dat ik zoveel heb aan jullie ervaringen en berichten die over soortgelijk proces gaan. Ook jullie open houding naar hoe IK ben en erin wil staan, doet me zoveel goed in donkere momenten. En vooral helpt t me, mijzelf beter te leren kennen. Wie ik ben en waar ik voor wil staan. Merci dat ik dit hier kan onderzoeken, en ik heb hierbij veel aan jullie berichten.





Misia

Voel me weer langzaam wegglijden door de houding van psychologe, alsof ik toch mee begrip moet hebben ofzo. Hoe kan ik gewoon bij mezelf blijven, zonder telkens dit moeten kijken naar de ander? Ik heb dat al VEEL TE VEEL gedaan!!!!

Ik kan nu zoveel situaties opnoemen die ik zo niet meer wil, en voel me nu ook echt kwaad op de psychologe, juist bij haar wil ik wel wat begrip voor mijn kant. Misschien maar even pas op de plaats nemen. Want t wordt toch mij wel teveel als ik eerlijk ben, hoe dit gevoel van eigenwaarde wat beter te laten beklijven is me een raadsel nu.

Ik wil niet meer aan het twijfelen worden gebracht door wat anderen vinden van bv die situatie met mijn zusje, eerste dat ik doe is namelijk mijn gevoelens van woeden en terechte pijn wegstoppen. Alsof ze er niet mogen zijn.



Ik wil dat niet meer! ;(

Zoals jullie lezen, raak nog erg gauw in die zelftwijfels: zie ik het wel goed etc? Dat soort vragen zijn zo vermoeiend. Ik hoor bv wat psychologe vindt dat ik zou moeten doen, en dan raak ik al van mijn padje.

Zo zei ze ook nog dat ik dat goede gesprek maar meer voor ogen moest houden dat ik met zusje had gehad. Hoezo "moet" dat? Om dat rotgevoel dat ik daarna kreeg weg te moffelen? Altijd het positieve te zien? Ja, maar ten koste van wat??



Ik snap dat niet? Hoezeer ik dat positieve ook vasthield, dat weet die psychologe niet en ze vraagt er niet naar. En hoezeer dat aan mijn zusje voorbij ging, dat ziet ze ook niet. Ze concludeert gewoon dat ik dat niet deed en wel zou moeten doen.





Daarnaast ben ik echt niet gediend van dat ze zo bleef hameren op hoe mijn gedrag mijn zusjes gedraag "verklaart". Dat is zo glad ijs. Voor ik het weet ben ik verantwoordelijk voor hoe ze deed, en dus voor mijn eigen pijn. Nee, daar zit NIET ALTIJD een logisch verband in maar in wat psychologe zei leek het alsof ik zusjes gedrag heb veroorzaakt.



Ik hoorde ook uit haar woorden dat ze vond dat ik het contact niet moest verbreken. Dat is AAN MIJ. Ik voelde helemaal niet gezien, kortom, en worstel nu even enorm met dat gevoel dat ik te hard heb opgetreden/gereageerd op zusje. Zo voelde die houding van psychologe heel erg aan. Alsof ik fout zat. Meer begrip moest hebben, alsof ik niet was doordrongen van het feit dat ik t niet altijd krijg zoals ik dat wil (als iemand dat weet ben ik dat). Ook vroeg ze gelijk: wat had je anders gedaan nu? Ik had nog niet eens tijd om uit te leggen wat er was gebeurd!!





Zoals gezegd, heb nog geen innerlijk ijkpunt lijkt het, dat ik vast kan houden aan wat ik wil/niet wil, raak gelijk helemaal van mijn gevoel af en denk dat ik het weer verkeerd heb aangepakt met zusje.



Ik wou dat ik steviger achter mezelf kon blijven staan wat anderen ook vinden dat ik moet doen. T lukt me niet. Maar goed, misschien is het ook beetje genoeg voor vandaag, ga even iets leuks doen. Heb namelijk echt mijn best gedaan, ook vandaag.

Lily, thanks, heb het aangegeven, meerdere keren. En ze gaf ok terug dat ze dat had gezien, dat ik niet mezelf zo met zusje wilde bezig houden, maar met wat IK ervan vond. Blijkbaar was dat niet genoeg dat 1 keer aan te geven, en ook niet om het meerdere keren te zeggen. Dat moet natuurlijk inderdaad het uitgangspunt zijn: hoe ik dingen ervaar/zie, en niet dat ik voor zusje moet denken. Heb letterlijk gezegd: die is hier niet, anders hadden we het haar kunnen vragen. Er was nauwelijks ruimte voor hoe ik me voelde over hoe zusje deed tegen MIJ.

Ik vertelde haar hoe ze me zou kunnen helpen, door mijn kant ook te zien, en dat ik t lastig vindt als ze zo op mijn zusjes kant voortborduurt, omdat dit iets is dat ik nooit kreeg erkenning voor mijn kant. Moet ze dat dan nog een keer doen? Onanks mijn grenzen, en ondanks dat ik aangeef wat ik nodig heb? Dat voelt echt alsof er helemaal niemand is die mijn gevoelens wil zien en de ruimte wil geven.





Hoe dan ook. Ben niet hulpeloos, maar heb gewoon geen idee hoe ik bij mezelf kan blijven als er tegenwind is of iemand geen aandacht heeft voor mijn kant. Waarom trek ik me dit zo aan, wat psychologe vindt? Ik kan dan toch gewoon blijven voelen en vinden wat ik wil? Voel me verdrietig dat me dat niet lukt, alsof ik mezelf opgeef, en ook die fijne ommekeer weer kwijt raak.



Doe echt mijn best, maar hierbij voel ik me toch al gauw weer op groene zeep. Gaat het ooit steviger voelen, diep van binnen, dat ik kan denken: zo ben ik, en dat is oké en prima.....?

Hoe langer ik eraan denk, hoe meer ik zie dat ze me erg probeerde te beinvloeden.



Ze zei ook nog: als je je zo onverschillig (ja, haar woorden) ten opzichte van haar opstelt, ben je net zo fout bezig als zei. Daar zou ik me niet toe moeten verlagen (in die toon). Ik denk nu echt: WTFCK. Alsof een grens trekken onverschilligheid is, en alsof ik ooit onverschillig zou kunnen zijn ten opzichte van mijn bloedeigen zus. Ik kan daar niet bij, met die uitspraken over mijn drijft ze mij voor mijn gevoel die verzoenende kant in, die ik zo goed ken. En dan die uitspraak dat ik t niet altijd zo kan krijgen als ik zou willen. Als ik iets heb geleerd is dat ik het meestal niet krijg hoe ik het wil hebben, en nu zoek ik naar manieren om het vaker te hebben zoals ik het wil hebben. Daarbij merk ik dat ik bijna geen tools heb meegekregen om dit te doen. En dat is wat ik wil leren. Als ze dat nog niet doorheeft in de maanden dat ik nu erheen ga, is het wellicht beter te stoppen (?). Maar goed, ik weet t niet, vond haar echter extreem tendentieus, nog even en we waren in het vaarwater gekomen van: ik heb zoiets "hards" gezegd, ongemerkt, zodat zusje niet anders kon reageren. Dan ben ik weer de oorzaak en oplossing, de enige verantwoordelijke.

Ik geloof toch echt dat psychologe de klepel niet heeft zien hangen, dit is geen verwijt, maar ik denk dat ik hier niet veel verder mee ga komen. Ga t volgende week wel aansnijden, maar denk nu ook: dit gedoe kost me die kostbare energie die ik niet heb. Als ze me zo in bepaalde richting (maak het goed, doe niet "onverschillig") wil hebben, dan denk ik niet dat ze mij of mijn gevoelens voldoende begrijpt om hier echt wat aan te hebben. Ze zei ook, en dat voelde als een soort manipulatiepoging nadat ik zei dat ik niet over zusjes standpunt na wilde denken, want die was hier niet en dat zou gissen blijven: nou, als je zo duidelijk bent zie ik niet waar we het over moeten hebben.



Pas als ik meer mijn zusjes kant zou zien, was het weer bespreekbaar.





Ik ga even iets leuks doen. Nu helemaaaaaaaal geen zin in, hoofd loopt me over van dingen die ik zou moeten doen: het goed maken met mijn moeder, met zusje, ander werk zoeken, ander huis........... - maar het gaat ook niet opschieten hier maar weer over te malen. Ik doe wat ik doe en zal mijzelf de tijd gunnen.



Bovendien had ik gisteren nog heerlijke dag met vriend van mij en als ik daaraan terugdenk voel ik me gewoon rustig en blij. Ik kan hem ook alles zeggen, en vice versa, zonder dat ik me ooit "minder" gek of raak voel omdat ik t zie zoals ik t zie. Integendeel.. Hij geeft me het gevoel echt waardevol te zijn en erg interessante idee;en te hebben, en ik merk ook dat hij echt blij wordt van mij. Dat is nog maar etmaal geleden. Dus waarom zoveel aandacht aan mensen besteden die me aan het twijfelen brengen als er in ieder geval 1 persoon is op de wereld die nooit zal twijfelen aan mij of hoe ik de dingen zie in vraag zal stellen?



En hopelijk zullen er meer mensen in mijn leven komen die dat niet meer (zo vaak/heftig) zullen doen. Ja, daar ga ik maar van uit.



En hoe onzeker (t is wel extra erg vanavond!! PFF, sorry, t wordt me wel duidelijker al schrijvend) ik me ook voel, ik weet dat ik op de goede weg zit....





Misia

Elmervrouw: ja, precies zo!! voelt het voor mij, als dat je beschrijft wat je ervaring was in die therapiegroep. En ook de achtergrond is hetzelfde bij mij: ik ben ook altijd maar bezig met begrijpen, het gaat voor mezelf nooit over mij.En als psych daar dan ook niet echt op ingaat, dan denk ik: zo kom ik er helemaal nooit, Ben blij dat je nu wel een therapeute vond die heel erg kijkt naar wat jij vindt en voelt erbij, echt, dat verdien je. Ik heb ook erg veel behoefte aan iemand die daarnaar wil kijken. Al met al denk ik niet dat deze psychologe dat is. Ik voelde me op zich wel op mijn gemak voor vandaag, maar dat is nu compleet weg.



Dank je wel in ieder geval voor je open en lieve berichten. Voel me beetje meer gezien in mijn ervaring.



T voelt gewoon zo onzeker als juist een psych dan ingaat op de "ander". T voelt helemaal niet veilig. Dat is precies wat ik altijd krijg en zelfs de psych denkt dat ik me nog meer kan inleven of onverschillig ben??? Nou, wat kan ik nog meer doen?? Ben er gewoon beetje klaar mee, van alles te moeten doen, en die ander behandeld me als shit. Daar ging het vandaag helemaal niet over, hoe mijn zusje zich gedroeg en dat dat bv erg klote is geweest.



Voor mij, Misia.

En hoe ik mijn best deed. Voor haar, zusje. En het goede \gesprek niet vasthouden?? Zoals psych zei?? IKKE??? Ik heb dit g*dverdoome extreem voor ogen gehouden, haar nota bene nog gemaild hoe ik altijd nieuwsgierig bleef naar haar.



En nee, dan gaat het niet over hoeveel pijn het deed om te horen dat ze me niet meer wil zien of dat ze mijn gevoelens naast zich neerlegt. Mij, doet dat pijn, dat ZIJ dat goede gesprek niet vast kon houden. Mij, Misia.

Lieve meiden,



Jullie berichten houden met op de been en meer nog doet het me goed dat ik hier zonder reserves mezelf kan zijn. Heb dat gevoel zo op eieren te lopen. Bij psyschologe maandag, bij zusje, bij vriendinnen. Het is gewoon een soort survivalgevoel.



@ Elmervrouw, heb je post vaak over gelezen, je woorden van herkenning doen me zo goed. En ik merk dat ik daar vooral behoefte aan heb ook: een soort validatie van mijn kant van het verhaal, want wat ik heb gemerkt is dat degene die heel zwart-wit is door omstanders vaak "gelijk" krijgt. In dit geval mijn zusje. Zij roept heel hard iets, dus waar rook is zal wel vuur zijn waardoor anderen me met soort van onderzoekende blik gaan ontleden. Terwijl die grijstinten die ik in het verhaal breng en wil blijven brengen een soort van subdued zijn, bijna fluistertoon. Omdat ik zo in elkaar steek en omdat openheid nu eenmaal minder hard klinkt dan een deur die dichtslaat. Ik wil daarmee mijn zusjes redenen NIET onder tafel schuiven, maar die ken ik niet. Ik zie en voel alleen de gevolgen voor mijzelf. En die zijn zo verstrekkend, die pijn heeft pootjes en tentakels. Ben ook heel bang en dan weer boos. Erg vermoeiend. Maar nogmaals, je lieve post Elmervrouw doet me zoveel goed. Dat je schrijft dat je blij zou zijn met een zus zoals ik. Dat geeft weer ergens een bevestiging dat er wel degelijk een kronkel in dit verhaal zit, waar ik niet doorheen hoef. Ik vind het enorm rot voor je dat je zussen zo weinig investeren . Hoe ga je hier verder mee om in het dagelijks leven? Doet dat (nog) pijn op sommige momenten?



@Dance-shoes, aan jou ook een dank je wel! Je posts doen me enorm goed, heb echt het gevoel van herkenning. "Met kleine stapjes ben ik toen begonnen met goed nadenken over wat ik zelf vind. En daar dan achter blijven staan. Op een rustige manier dat ook blijven proberen te doen. Ook als iemand anders daar dan anders over denkt. Dat moet ieder voor zichzelf weten. Je moet vooral goed bij je eigen gevoel blijven."- dat probeer ik, maar zoals je schrijft, het kost tijd. Het voelt soms als een open wond, hoe mijn sociale leven er nu uitziet. Het is zo weinig kabbelend, meer een woeste wildwaterbaan. Ik voel me gewoon niet gewaardeerd als persoon, het is een beetje eenrichtingsverkeer. Zoals mijn zusje me ook te voelen geeft dat ik een soort indringer in haar leven ben, ik wist niet wat ik meemaakte. Het gevoel dat ik ook echt dat deel bij haar mag leggen zonder me er verantwoordelijk voor te voelen dat het zo mis ging, DAT is de kunst. Ik heb al gauw het idee: ik deed het verkeerd. Was ook afgelopen dagen groot zwart gat. Terwijl alles in me brult: dit is niet goed voor JOU, is het zo moeilijk voor mij dit te zien en er ook echt iets mee te doen. Het kost me enorm veel energie hoe dat allemaal gaat.



@Ine, ook jij superveel dank voor wederom je openheid, en dat je zo duidelijke voorbeelden noemt. Ik herken die heel erg. Voor mij is het ook belangrijk te weten dat anderen serieus met me (en mijn tijd) omspringen. Ik wil ook graag evenwicht. Ik voel me in meerdere relaties momenteel weinig prioriteit, en terwijl ik weet dat ik daartoe zelf de tools in handen heb om dit te veranderen, ik blijf het lastig vinden.

Zo heb ik dit weekend met een vriendin afgesproken en eigenlijk wil ik de vriendschap zo niet langer voortzetten. Er komt ZO weinig van haar kant. Ik voel me gewoon niet belangrijk. Het loopt al zeker een jaar zo, en ik merk dat het me gewoon opbreekt.



Sorry voor wat staccato mail, ben erg moe (want weinig slaap), maar wilde jullie even allemaal echt supererg bedanken voor die spiegel, hoe jullie mijn ervaringen "zien", en als jullie dit teruggeven wordt het voor mij ook weer makkelijker ernaar te handelen. Zit gewoon in totaal vermoeiende fase van erg veel zelftwijfels.

Ook voor jullie eigen ervaringen, die helpen me enorm



Wat ik eruit haal is dat het een proces van "ontpellen" is van je eigen waarden en normen en daarnaar te leven en handelen. Erg vaag, haha, praktijk is ook lang zo duidelijk niet. Maar daar komt het voor mijn gevoel wel op neer.



Heb morgen een boek in huis dat me erg goed leek:



Russ Harris: The reality slap.



Ben benieuwd.



Voor de rest denk ik dus geregeld aan dat "verwen jezelf" - kan me echt verliezen in "wat ben ik nog waard" gevoel. Maar ik wil ook echt aardig zijn voor mezelf.



Heb trouwens ook megastappen gezet, mijn moeder gemaild. Ik wil proberen dat contact weer wat te verbeteren.

Ben blij daarmee, al is het maar klein lichtvonkje, dat gevoel dat ik kreeg toen ik haar een hele open (niet heel diepe) mail stuurde, dat maakt veel goed. Voel me trots op mezelf, ik pak hoe gek het mss ook klinkt voor een buitenstaander de koe wel bij de horens.

Ja, Dance shoes, dat je een lieve vriend aan je zijde hebt en hoe je dat steunt, dat is inderdaad zo fijn! Echt voor je.

Ik zei laatst nog tegen iemand dat dit alles ook veel harder aankomt, omdat ik zo weinig mensen heb om op terug te vallen. Als je nou een lieve man/eigen gezin hebt, dan is dat als het ware je eerste kringetje, beschermlaagje/vangnet , en dan komen andere zaken op de tweede plaats. Bij mij komen familie en vrienden op de eerste plek, omdat ik niet mijn eigen kleine kring heb met mensen die van me houden en ik van hen. Is niet zielig bedoelt, maar denk wel dat 1 en ander daardoor veel harder aankomt/zwaarder weegt dan als je wel kunt terugvallen op mensen.

lees nog even jullie berichten. Voel me zo veel minder alleen.



Het is nu vrijdag en zie op tegen de avond. Ga eens een paar dingen bedenken die ik zal doen, om beetje structuur aan te brengen

Had trouwens gisteren heftig telefoongesprek met andere zus. Zusje bleek gepraat te hebben over de situatie toen ze vorige week bij haar was. Ik begon erover. En in plaats van te zeggen wat er precies was besproken, hoeft ook niet, was haar conclusie dat het probleem "erg moeilijk" op te lossen zou zijn



Wat ik hier boven schreef: diegene die het hardste roept krijgt het meest gehoor, althans in onze familie. Ik voel me echt ongezien, ten eerste was ik er niet bij om mijn standpunt te vertellen, ten tweede voelde het vreselijk dat mijn zus dus probeerde mij ervan te overtuigen hoe lastig de situatie is. Terwijl ik al aangaf hoe ik dit als kans zie, bleef zij maar aanhouden: als je toch kijkt, Misia, jullie vinden geen oplossing, dan is het allemaal toch wel erg lastig, niet?



Nee, zei ik, ik zie dit echt als kans, en ik voel dit niet als lastig (in de zin van "moeilijk op te lossen") - hoe pijnlijk het ook voelt. Want dat vertrouwen dat het goed komt is gewoon onverwoestbaar in mij, en ik zei dan ook tegen mijn zus: aan mij zal het niet liggen dat het niet goed komt.



Maar toch voelde ik me van binnen zo rot.

Wat me altijd opvalt is dat mijn inbreng niet telt. Die negatieve dingen overheersen en ho maar, dat mijn positieve mening wordt meegenomen, zo van: nou, zo had ik t nog niet bekeken. Of gewoon een beetje steun hierin te krijgen. Nee, ik moest het zien zoals zij.



En dat is het onderliggende patroon: mijn behoeften, visies en standpunten worden ingevuld door een ander. En als ik ze dan breng worden ze niet gehoord of niet geloofd, ze hebben iig geen voor mij zichtbare impact op de situatie,



En DAT is ook waar ik de naam niet van weet maar waar ik vanaf wil. Waarin ik mijn grens heb bereikt. Maar wat dan?



T voelt beetje vreemd dat ik niet echt de vinger erop kan leggen, maar alleen voel: ik ben dit ZO beu.



Want waarom blijf ik met open armen staan als de ander figuurlijk de deur uitrende? Waarom houd ik die openheid als die ander die niet naar mij houd? Waarom ga ik proberen een ander van mijn visie iets te laten zien, als het niet aankomt?



Ik lijk wel zot, dacht ik gisteren. En tegelijkertijd weet ik, dat ben ik. Ik kan en wil ook niet anders. Alleen is het een kwestie van evenwicht vinden. OOK mogen en kunnen denken: nee, sorry: dit zijn JOUW issues.



Daar zit nog wel een grote hobbel. Berg, beter gezegd.