Psyche
alle pijlers
weerzien met zusje
zondag 19 augustus 2012 om 10:21
Allereerst wil ik je veel sterkte wensen, maar soms kun je beter accepteren dat een ander er anders in staat als jij.
Probeer bij je eigen gevoel te blijven, maak geen verwijten maar leg uit dat jij haar mist, dat het voelt alsof jij niet belangrijk bent voor haar en vooral dat jij hoopt dat jullie weer echt zusjes worden.
Dan is het vervolgens aan haar om daar wel/niet iets mee te doen.
Bedenk voor jezelf dat jij alleen jouw gedrag en verwachtingen kunt veranderen en dat het aan de ander is om daar iets mee te doen..
Probeer bij je eigen gevoel te blijven, maak geen verwijten maar leg uit dat jij haar mist, dat het voelt alsof jij niet belangrijk bent voor haar en vooral dat jij hoopt dat jullie weer echt zusjes worden.
Dan is het vervolgens aan haar om daar wel/niet iets mee te doen.
Bedenk voor jezelf dat jij alleen jouw gedrag en verwachtingen kunt veranderen en dat het aan de ander is om daar iets mee te doen..
zondag 19 augustus 2012 om 10:28
Wat ik denk dat 't meest relaxed is: laat alles los.
Alles wat er tussen jullie geweest is, hoe ze met je omgaat, wat ze wel doet, wat ze niet doet, jullie ruzie.. laat het gewoon los als ze komt.. en kijk hoe 't gaat en wat ervan komt. En volg je gevoel.
Just go with the flow!
Serenity prayer:
~ Schenk me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
De moed om te veranderen wat ik kán veranderen,
En de wijsheid om het verschil te weten. ~
Alles wat er tussen jullie geweest is, hoe ze met je omgaat, wat ze wel doet, wat ze niet doet, jullie ruzie.. laat het gewoon los als ze komt.. en kijk hoe 't gaat en wat ervan komt. En volg je gevoel.
Just go with the flow!
Serenity prayer:
~ Schenk me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
De moed om te veranderen wat ik kán veranderen,
En de wijsheid om het verschil te weten. ~
zondag 19 augustus 2012 om 10:30
Ik denk dat je erop voorbereid moet zijn, dat je tijdens de ontmoeting met je zus, één of meerdere verwijten naar je hoofd geslingerd kan krijgen. En dan kun jij jezelf verontschuldigen totdat je een ons weegt, maar zolang zij niet genegen is om "jou te vergeven voor de onvergeeflijke dingen, die jij haar hebt aangedaan", dan zullen jullie nooit een stabiele volwassen relatie kunnen hebben. Ik ken jou niet noch je zus. Maar ik denk dat jij de schuld teveel bij jezelf legt, om de simpele reden dat zij dit ook doet. Jij moet begrip hebben voor haar situatie en zij heeft totaal geen begrip voor de jouwe.
Bezint eer gij begint. Denk goed bij jezelf na, of een ontmoeting met je zus, jou gaat brengen wat jij wilt en nodig hebt in je leven.
Bezint eer gij begint. Denk goed bij jezelf na, of een ontmoeting met je zus, jou gaat brengen wat jij wilt en nodig hebt in je leven.
zondag 19 augustus 2012 om 10:33
quote:paloma schreef op 19 augustus 2012 @ 10:30:
Ik denk dat je erop voorbereid moet zijn, dat je tijdens de ontmoeting met je zus, één of meerdere verwijten naar je hoofd geslingerd kan krijgen. En dan kun jij jezelf verontschuldigen totdat je een ons weegt, maar zolang zij niet genegen is om "jou te vergeven voor de onvergeeflijke dingen, die jij haar hebt aangedaan", dan zullen jullie nooit een stabiele volwassen relatie kunnen hebben. Ik ken jou niet noch je zus. Maar ik denk dat jij de schuld teveel bij jezelf legt, om de simpele reden dat zij dit ook doet. Jij moet begrip hebben voor haar situatie en zij heeft totaal geen begrip voor de jouwe.
Bezint eer gij begint. Denk goed bij jezelf na, of een ontmoeting met je zus, jou gaat brengen wat jij wilt en nodig hebt in je leven.+1
Ik denk dat je erop voorbereid moet zijn, dat je tijdens de ontmoeting met je zus, één of meerdere verwijten naar je hoofd geslingerd kan krijgen. En dan kun jij jezelf verontschuldigen totdat je een ons weegt, maar zolang zij niet genegen is om "jou te vergeven voor de onvergeeflijke dingen, die jij haar hebt aangedaan", dan zullen jullie nooit een stabiele volwassen relatie kunnen hebben. Ik ken jou niet noch je zus. Maar ik denk dat jij de schuld teveel bij jezelf legt, om de simpele reden dat zij dit ook doet. Jij moet begrip hebben voor haar situatie en zij heeft totaal geen begrip voor de jouwe.
Bezint eer gij begint. Denk goed bij jezelf na, of een ontmoeting met je zus, jou gaat brengen wat jij wilt en nodig hebt in je leven.+1
zondag 19 augustus 2012 om 10:42
quote:Oriane schreef op 19 augustus 2012 @ 10:34:
Het is ook geen weerzien. Je wil een gesprek. Jouw gesprek voornamalijk. Geen weerzien en iets leuks doen, maar heel diep gaan. Je insteek is een 'niet leuk iets'. Daar willen mensen nooit tijd voor maken.
Dit.
Je klinkt heel krampachtig, Misia. Dat is begrijpelijk, na alles wat er gebeurd is, maar niet bevorderlijk voor de goede verstandhouding waar jij zo naar verlangt.
Kom uit je hoofd, ga vooraf een stuk hardlopen, yoga, mediteren, dansen, whatever, probeer je spanning los te laten voordat je haar ontmoet vanmiddag.
Het is ook geen weerzien. Je wil een gesprek. Jouw gesprek voornamalijk. Geen weerzien en iets leuks doen, maar heel diep gaan. Je insteek is een 'niet leuk iets'. Daar willen mensen nooit tijd voor maken.
Dit.
Je klinkt heel krampachtig, Misia. Dat is begrijpelijk, na alles wat er gebeurd is, maar niet bevorderlijk voor de goede verstandhouding waar jij zo naar verlangt.
Kom uit je hoofd, ga vooraf een stuk hardlopen, yoga, mediteren, dansen, whatever, probeer je spanning los te laten voordat je haar ontmoet vanmiddag.
zondag 19 augustus 2012 om 10:51
Je voelt je gespannen en rot nu.. en je gevoel geeft aan dat dit niet 'de manier' is... toch wil je ermee doorgaan. Hoeft niet. Het hóeft niet zoals jij het in je hoofd hebt. Het mag ook anders.
Leg jouw emotionele lot niet in haar handen.
Zij is niet verantwoordelijk voor hoe jij je voelt of gaat voelen.
Laat dat los. Dat is een veel te zware en irreële taak voor je zus.
Het is ook niet haar taak.
Zeg in gedachten: ik laat je vrij. Jij bent niet verantwoordelijk voor hoe ik me voel. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk.
Het hangt niet af van jouw woorden of daden..
Als je het daarvan laat afhangen dan geef je het stuur van je eigen leven aan een ander. Dat voel je je zoals nu: alsof je leven er vanaf hangt.
Loslaten en go with the flow..
Stap er ontspannen in en laat de dingen op z'n natuurlijke beloop.
Leg jouw emotionele lot niet in haar handen.
Zij is niet verantwoordelijk voor hoe jij je voelt of gaat voelen.
Laat dat los. Dat is een veel te zware en irreële taak voor je zus.
Het is ook niet haar taak.
Zeg in gedachten: ik laat je vrij. Jij bent niet verantwoordelijk voor hoe ik me voel. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk.
Het hangt niet af van jouw woorden of daden..
Als je het daarvan laat afhangen dan geef je het stuur van je eigen leven aan een ander. Dat voel je je zoals nu: alsof je leven er vanaf hangt.
Loslaten en go with the flow..
Stap er ontspannen in en laat de dingen op z'n natuurlijke beloop.
zondag 19 augustus 2012 om 11:04
Mies, je bent een erg lief mens. Je hebt - weet ik van andere topics - de neiging om erg intens te zijn in alles wat met emoties te maken heeft.
Dat weet je ook van jezelf toch?
Je wil erg graag dat je genomen wordt zoals je bent en dat snap ik maar soms is het handig jezelf even opzij te kunnen zetten en met de 'flow te goën'.
Omhels je zus. Vraag hoe het met haar gaat. Hou het licht en luchtig en kijk van daar uit of en hoe jullie over jullie ruzie kunnen praten. Dat kan namelijk altijd nog maar als je het weer goed wil hebben met haar dan is meteen de diepte in gaan misschien niet de manier.
Dat weet je ook van jezelf toch?
Je wil erg graag dat je genomen wordt zoals je bent en dat snap ik maar soms is het handig jezelf even opzij te kunnen zetten en met de 'flow te goën'.
Omhels je zus. Vraag hoe het met haar gaat. Hou het licht en luchtig en kijk van daar uit of en hoe jullie over jullie ruzie kunnen praten. Dat kan namelijk altijd nog maar als je het weer goed wil hebben met haar dan is meteen de diepte in gaan misschien niet de manier.
zondag 19 augustus 2012 om 13:01
Ik weet niet hoe de band met je zus is geweest.
Ik heb een slechte band met mijn zus. Ik zie haar bij familie en misschien1 x in het jaar vanwege een verplichting bij elkaar thuis. De band is nooit goed geweest.
Ik zou zo kunnen doen, als jouw zus. Zo doe ik eigenlijk ook. Ik bel mijn zus nooit. We wonen ver bij elkaar vandaan en als ik eens in de buurt ben, ga ik niet bij haar langs. En ik spreek wel af met vriendinnen die daar wonen.
Misschien heeft ze idd niet zoveel behoefte aan een zusterband, als jij. Dat kan en daar zul je je dan bij neer moeten leggen.
Ik hoop dat ik het niet te bot neerzet. Want zo is het niet bedoeld.
Ik heb een slechte band met mijn zus. Ik zie haar bij familie en misschien1 x in het jaar vanwege een verplichting bij elkaar thuis. De band is nooit goed geweest.
Ik zou zo kunnen doen, als jouw zus. Zo doe ik eigenlijk ook. Ik bel mijn zus nooit. We wonen ver bij elkaar vandaan en als ik eens in de buurt ben, ga ik niet bij haar langs. En ik spreek wel af met vriendinnen die daar wonen.
Misschien heeft ze idd niet zoveel behoefte aan een zusterband, als jij. Dat kan en daar zul je je dan bij neer moeten leggen.
Ik hoop dat ik het niet te bot neerzet. Want zo is het niet bedoeld.
zondag 19 augustus 2012 om 13:02
@Misia: met die vriendinnen verwacht ze iets leuks, fijn contact. Met jou is het voor allebei beladen, dus nu niet bepaald iets om enthousiast naar uit te kijken.
Koppel daar nu niet aan dat jij niet belangrijk bent, of minder dan die vriendinnen. Ook zij is hier waarschijnlijk zenuwachtig voor en misschien bang dat het gesprek tot ruzie of verwijten uit kan groeien (wat niet denkbeeldig is, gezien die verwijdering, die nooit is uitgesproken). Zij weet dus ook niet wat ze kan verwachten. En zeker niet als ze zich bewust is van haar eigen niet zo mooie rol half jaar terug.
In elk geval is het ivm wat er tussen jullie in staat gewoon logisch dat ze enthousiaster uitkijkt naar die vriendinnen zien dan jou zien. En ja, dan was het misschien in dat opzicht voor haar handiger geweest als jij daarheen was gekomen, mocht het op een teleurstelling uitlopen.
Zelf neem je denk ik ook afstand van mensen die om eoa reden niet meer zo passen? Dat doen anderen ook, mensen hebben liever geen "gedoe" en zullen dat niet snel opzoeken als het ff niet hoeft..
Ik denk dat je je verwachtingen moet loslaten. Wat jij in haar plaats zou doen (en dus onbewust verwacht), wat een zus zou horen te doen, hoe vriendschap of zussenband zou moeten zijn, enz. Bedenk liever wat je zelf kan doen om het aangenaam te laten verlopen en wat je het liefst wil bereiken met deze ontmoeting en in de toekomst.
Wat wil je van haar? Verwacht je (ooit) excuses? Dat ze haar aandeel erkent in jullie verwijdering/ wat er toen gebeurd is?
Een goed en eerlijk gesprek (als zij dat kan)? Het is voor haar ook een drempel en misschien schaamte/angst om jou onder ogen te zien, of dat er een onaangename sfeer van (al of niet uitgesproken) verwijten ontstaat.. Bedenk dat zij net zo zenuwachtig is als jij en hier ook heus wel over nadenkt..
Probeer een open sfeer te creeren, geen strijd wie wat zou moeten of had gemoeten, geen schuld en schuldgevoel, of bij voorbaat al teleurgesteld beginnen.. bedenk wat je doel op langere termijn is en probeer haar ook te begrijpen, dat nodigt meer uit dan verwachtingen hoe jij vindt dat ze moet zijn of reageren op jou. Zij is jou niet en anderen reageren niet zoals jij denkt dat jij omgekeerd zou doen in haar plaats.
Houd het van jouw kant zo open en eerlijk als kan, rekening houdend met de ander. Ga voor het verbeteren van de relatie met haar, probeer in mogelijkheden te denken, wat je wel gemeenschappelijk hebt, zussen verschillen en toch heb je een band met elkaar.. vriendinnen zoek je oa uit op of ze bij je passen, een zus is nietgekozen, en blijf je mee omgaan, ook al past het (tijdelijk) niet..
Koppel daar nu niet aan dat jij niet belangrijk bent, of minder dan die vriendinnen. Ook zij is hier waarschijnlijk zenuwachtig voor en misschien bang dat het gesprek tot ruzie of verwijten uit kan groeien (wat niet denkbeeldig is, gezien die verwijdering, die nooit is uitgesproken). Zij weet dus ook niet wat ze kan verwachten. En zeker niet als ze zich bewust is van haar eigen niet zo mooie rol half jaar terug.
In elk geval is het ivm wat er tussen jullie in staat gewoon logisch dat ze enthousiaster uitkijkt naar die vriendinnen zien dan jou zien. En ja, dan was het misschien in dat opzicht voor haar handiger geweest als jij daarheen was gekomen, mocht het op een teleurstelling uitlopen.
Zelf neem je denk ik ook afstand van mensen die om eoa reden niet meer zo passen? Dat doen anderen ook, mensen hebben liever geen "gedoe" en zullen dat niet snel opzoeken als het ff niet hoeft..
Ik denk dat je je verwachtingen moet loslaten. Wat jij in haar plaats zou doen (en dus onbewust verwacht), wat een zus zou horen te doen, hoe vriendschap of zussenband zou moeten zijn, enz. Bedenk liever wat je zelf kan doen om het aangenaam te laten verlopen en wat je het liefst wil bereiken met deze ontmoeting en in de toekomst.
Wat wil je van haar? Verwacht je (ooit) excuses? Dat ze haar aandeel erkent in jullie verwijdering/ wat er toen gebeurd is?
Een goed en eerlijk gesprek (als zij dat kan)? Het is voor haar ook een drempel en misschien schaamte/angst om jou onder ogen te zien, of dat er een onaangename sfeer van (al of niet uitgesproken) verwijten ontstaat.. Bedenk dat zij net zo zenuwachtig is als jij en hier ook heus wel over nadenkt..
Probeer een open sfeer te creeren, geen strijd wie wat zou moeten of had gemoeten, geen schuld en schuldgevoel, of bij voorbaat al teleurgesteld beginnen.. bedenk wat je doel op langere termijn is en probeer haar ook te begrijpen, dat nodigt meer uit dan verwachtingen hoe jij vindt dat ze moet zijn of reageren op jou. Zij is jou niet en anderen reageren niet zoals jij denkt dat jij omgekeerd zou doen in haar plaats.
Houd het van jouw kant zo open en eerlijk als kan, rekening houdend met de ander. Ga voor het verbeteren van de relatie met haar, probeer in mogelijkheden te denken, wat je wel gemeenschappelijk hebt, zussen verschillen en toch heb je een band met elkaar.. vriendinnen zoek je oa uit op of ze bij je passen, een zus is nietgekozen, en blijf je mee omgaan, ook al past het (tijdelijk) niet..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 19 augustus 2012 om 17:50
Dank voor jullie reacties, haha, weerzien/gesprek? Is het geen weerzien als we wat uitpraten?
Sommige reacties snap ik niet zo goed, ik voel me niet alsof mijn geluk van haar afhangt, maar heb een verlangen aan weer contact met haar te hebben na al die maanden dat dat er niet was. Ik heb ook niet het idee dat ik iets van haar eis. Wat ik wil is aangeven waar bij mij de schoen wringt, en zij zal dat over haar vertellen.
Hoe anders kun je conflicten oplossen als je te bang bent om open tegen elkaar te zijn?
Dat wil ik durven zijn en ik hoop dat ze het ook tegen mij is, wat ze ook van me wil als zus.
Ook voel ik me niet een persoon die de neiging heeft "intens" te reageren, dat is jouw mening over mij, Eleonora.
Wat me verder opvalt is dat jullie posts zijn er veel op gericht te kijken naar HAAR beleving ook al weten jullie niet wat er is gebeurd. Het frappeert me hoe jullie bijna zonder uitzondering schrijven over hoe ik haar een goed gevoel zou kunnen geven en hoe IK de scherpe randjes van een gesprek kan halen. Ik weet als geen ander hoe dat moet (en dat bedoel ik niet arrogant). Maar ik vraag me af: Waarom zou ik dat doen......, misschien zijn die er juist teveel afgehaald door ons allebei, en is het nu tijd om jezelf in duidelijker taal aan de ander te laten zien in plaats van ervoor te zorgen dat de ander zich niet ongemakkelijk voelt (dat laatste kan geen doel op zich zijn, als je elkaar "echt" tegemoet wilt treden, maar dat is mijn mening)?
Ik heb nogal de neiging te pleasen en voor haar te zorgen, zodat ze zich maar niet rot voelt over iets. Dat ga ik gewoon deze keer niet doen. Ik kan alleen maar iets met mijn deel en ik ken mezelf goed genoeg dat ik het einddoel voor ogen heb, een beter begrip van elkaar, maar nee, ik ga niet kostte wat kost zorgen voor haar, not this time. Ik vind het wenselijk, als dit niet anders kan, dat je elkaar ook "de waarheid"/echte beleving van dingen kunt zeggen zonder angst of beven. Dat is wat ik graag zou willen dat ze bij mij kan. Hoe zij dit ziet hoor ik dan wel.
Ik zal zien hoe het loopt. Vooral ook mijn gevoel vertellen, en zij het hare. Ik ga gewoon mezelf zijn en hoop dat zij het ook is. Meer kan ik niet doen. Voel me wel bang en zenuwachtig. Heb haar gemist.
Misschien is dat wel het belangrijkste om te weten.
Dank jullie voor het meedenken en de sterktewensen!!
Misia
Sommige reacties snap ik niet zo goed, ik voel me niet alsof mijn geluk van haar afhangt, maar heb een verlangen aan weer contact met haar te hebben na al die maanden dat dat er niet was. Ik heb ook niet het idee dat ik iets van haar eis. Wat ik wil is aangeven waar bij mij de schoen wringt, en zij zal dat over haar vertellen.
Hoe anders kun je conflicten oplossen als je te bang bent om open tegen elkaar te zijn?
Dat wil ik durven zijn en ik hoop dat ze het ook tegen mij is, wat ze ook van me wil als zus.
Ook voel ik me niet een persoon die de neiging heeft "intens" te reageren, dat is jouw mening over mij, Eleonora.
Wat me verder opvalt is dat jullie posts zijn er veel op gericht te kijken naar HAAR beleving ook al weten jullie niet wat er is gebeurd. Het frappeert me hoe jullie bijna zonder uitzondering schrijven over hoe ik haar een goed gevoel zou kunnen geven en hoe IK de scherpe randjes van een gesprek kan halen. Ik weet als geen ander hoe dat moet (en dat bedoel ik niet arrogant). Maar ik vraag me af: Waarom zou ik dat doen......, misschien zijn die er juist teveel afgehaald door ons allebei, en is het nu tijd om jezelf in duidelijker taal aan de ander te laten zien in plaats van ervoor te zorgen dat de ander zich niet ongemakkelijk voelt (dat laatste kan geen doel op zich zijn, als je elkaar "echt" tegemoet wilt treden, maar dat is mijn mening)?
Ik heb nogal de neiging te pleasen en voor haar te zorgen, zodat ze zich maar niet rot voelt over iets. Dat ga ik gewoon deze keer niet doen. Ik kan alleen maar iets met mijn deel en ik ken mezelf goed genoeg dat ik het einddoel voor ogen heb, een beter begrip van elkaar, maar nee, ik ga niet kostte wat kost zorgen voor haar, not this time. Ik vind het wenselijk, als dit niet anders kan, dat je elkaar ook "de waarheid"/echte beleving van dingen kunt zeggen zonder angst of beven. Dat is wat ik graag zou willen dat ze bij mij kan. Hoe zij dit ziet hoor ik dan wel.
Ik zal zien hoe het loopt. Vooral ook mijn gevoel vertellen, en zij het hare. Ik ga gewoon mezelf zijn en hoop dat zij het ook is. Meer kan ik niet doen. Voel me wel bang en zenuwachtig. Heb haar gemist.
Misschien is dat wel het belangrijkste om te weten.
Dank jullie voor het meedenken en de sterktewensen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 20 augustus 2012 om 01:25
Hoe is het gegaan, Misia? Ben ik wel benieuwd naar..
En nee, tis zeker niet dat je altijd maar moet indekken, aanpassen en pleasen, verre van zelfs!
Gaat erom dat anderen zich niet openen als je verwijten maakt. je eigen gevoel kan ook bijv wrok of wraak zijn, om maar iets te noemen, dat is niet "jezelf zijn", maar een deel van jezelf aan bod laten komen. Een deel wat niet uitnodigt..
Maar je hebt gelijk: soms is hardere taal nodig, verhelderen, puntjes op de i, mits je je doelen maar helder hebt wat je ermee wil..
En nee, tis zeker niet dat je altijd maar moet indekken, aanpassen en pleasen, verre van zelfs!
Gaat erom dat anderen zich niet openen als je verwijten maakt. je eigen gevoel kan ook bijv wrok of wraak zijn, om maar iets te noemen, dat is niet "jezelf zijn", maar een deel van jezelf aan bod laten komen. Een deel wat niet uitnodigt..
Maar je hebt gelijk: soms is hardere taal nodig, verhelderen, puntjes op de i, mits je je doelen maar helder hebt wat je ermee wil..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 augustus 2012 om 20:30
Hey,
Een update, we hebben gisteren eerst wat leuks gedaan en toen s avonds na het eten lekker buiten gezeten en gepraat. Ik vond het zo bijzonder dat ik het gewoon niet in woorden kan vatten. Ik snap haar. Zij begreep mij. We hebben grenzen en contexten aangegeven en elkaar ook heel veel ruimte gegeven om dingen op onze eigen manier uit te leggen.
Het voelt alsof er zoveel meer lucht in mijn leven is nu.
Ik merk nu pas hoeveel het me deed dat ik dat gevoel had dat het niet in de haak zat, en nu is dat gevoel weg. Ik voel me gewoon weer met
haar verbonden, hoe ver weg ze ook is. Ze is mijn zus en ik voel me zo trots erop dat ze dat is. En trots hoe we dit hebben gedaan samen........
Het voelt alsof ik rechter op kan lopen, vrijer kan ademhalen. We zien elkaar nu weer tijden niet. Maar mijn leven is gewoon lichter met haar erin.
Dank again voor jullie wijze woorden en ook succeswensen (fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kan, hoewel ik eigenwijs ben/blijf als de neten.......!). .
Liefs Misia
Een update, we hebben gisteren eerst wat leuks gedaan en toen s avonds na het eten lekker buiten gezeten en gepraat. Ik vond het zo bijzonder dat ik het gewoon niet in woorden kan vatten. Ik snap haar. Zij begreep mij. We hebben grenzen en contexten aangegeven en elkaar ook heel veel ruimte gegeven om dingen op onze eigen manier uit te leggen.
Het voelt alsof er zoveel meer lucht in mijn leven is nu.
Ik merk nu pas hoeveel het me deed dat ik dat gevoel had dat het niet in de haak zat, en nu is dat gevoel weg. Ik voel me gewoon weer met
haar verbonden, hoe ver weg ze ook is. Ze is mijn zus en ik voel me zo trots erop dat ze dat is. En trots hoe we dit hebben gedaan samen........
Het voelt alsof ik rechter op kan lopen, vrijer kan ademhalen. We zien elkaar nu weer tijden niet. Maar mijn leven is gewoon lichter met haar erin.
Dank again voor jullie wijze woorden en ook succeswensen (fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kan, hoewel ik eigenwijs ben/blijf als de neten.......!). .
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 27 augustus 2012 om 01:23
Er viel enorm iets van me af. Helaas is het nu weer hetzelfde gedoe. Ik weet niet wat er nou mis ging. Ik belde zusje donderdag, met de neutrale vraag of ze tijd/zin had om nog iets af te spreken voor ze weg gaat.
Ze zei: ja leuk! En was enthouasiast. Zou nog kijken of het ging lukken, maar ze zag veel opties (uit haarzelf). Ik zei: prima, hoor het wel. Verder nog wat gekletst over onze bezigheden. Was gezellig!
En half uur later belt ze terug en zegt, geirriteerd (gelijk) dat ze geen tijd/zin heeft om af te spreken. Dus alle opties die ze half uur daarvoor noemde waren van de baan.
Ze zei bv dat ze iets leuks moest doen met dei vriending bij wie ze al 7 dagen was, en elke dag iets leuks mee deed. Terwijl die paar uur die ze kon, ook gelijk weer van de baan waren. Ook die andere vriendin, die zo veel had geregeld voor haar komst, kon ze niet meer verzetten. Ik was echt geschokt. Ik vroeg haar niet iets te verzetten. Ik vond het ook niet erg dat ze niet kon. Maar ze deed geen enkele handreiking zo van: ik kan niet niet deze week, maar bellen wel! Dus bel je nog. Bijvoorbeeld. Er was NIKS mogelijk. Ze verbood me ook te bellen. Ik kon dus niks meer. Heb ik ook niet gedaan. Ik was zo verdrietig, ze was ZO kortaf en zei ook dingen als (letterlijk): Jij bent geen prioriteit.
Ik dacht aan hoe ze kwam vorig weekend. Dat ze die paar euro niet "kon" betalen om langs te komen, sowieso had ze eigenlijk geen tijd. Ik heb toen niks gezegd behalve: ik ga niet over je beurs/agenda, maar ik vind het wel jammer. Toen kwam ze wel en zie boven, dat liep goed. Maar donderdag dus weer compleet NIET, en heb hetzelfde gevoel als ik eerder had: een soort indringer te zijn in haar leven. Inderdaad geen prioriteit.
Als we geen slechte verhouding hadden was dat niet zo erg maar aangezien we een half jaar geen contact hadden had ik gehoopt dat ze er wel in wilde investeren. Ik ga daar niet over.
Zij mag met haar tijd doen wat ZIJ wil.
Maar ik ben er kapot van.
Kan haar nu maaaaaaaaaaaaaaanden niet meer zien, bellen wil ze niet en ze komt ook niet terug op ons gesprek via andere wegen.
Ik moest donderdag huilen. Ze zei: ik kan het niet maken om die vriendin af te zeggen of een paar uur tijd voor je te maken. Ik zo: oké. Maar ik zei: dus je kunt het wel maken om nu op te willen hangen en me niet meer te spreken.zien en ook niet meer in te gaan op mijn gevoelens (ik huilde erover). En zij zei: ja, dat kan ik wel. Dat neem ik voorlief.
Eigenlijk heeft ze altijd prioriteit gegeven aan andere dingen.
Ik denk aan hoe ze bv over een weekend dat ik voorstelde om een keer naar Rome te gaan zei: nee, dat kan niet, ik heb geen geld daarvoor de komende 20 jaar (wel voor andere dingen). En ze is zo'n voorstel dan ook gelijk vergeten, terwijl ze met man en vriendinnen daar wel voor gaat. Bellen kon ook niet, want kostte teveel. Mailen was niet haar ding. Hoe had ze dan contact willen houden met mij? Ik begrijp eruit dat ze dit wel kan met vriendinnen, dat is dan wel mogelijk. Ik denk dat ik me gewoon vergist heb. Ik dacht dat we beiden groot belang hechten aan ons contact.
Daar komt dit nu op neer. Ik zie nu hoe weinig ze investeert, terwijl de hele situatie zo fragiel is, dat ze zo agressief reageert en mijn gevoelens niet van belang vindt om op in te gaan. DAT vind ik echt zo naar en dat had ik niet nog een keer verwacht, binnen een half uur. Wat is er gebeurt in dat halve uur? Ik begrijp er gewoon geen biet van.
Nu blijkt dat vriendinnen voorgaan, dat haar portemonnaie volledig voor gaat. Daar kan ze voor gaan staan. En ze zegt: anders kom je naar mij toe (ben ik weer degene die moet investeren). Ik voel me hier niet meer goed bij, en ook echt enorm geschrokken en verdrietig. Ik zal me naar haar "gewenste level" van initimiteit moeten richten, er zit niks anders op. Kan het niet in mijn eentje.
Als ik eerlijk ben is er voor mij nu een grote ondergrens bereikt. Niet omdat ze niet kon afspreken. Dat is gewoon jammer maar helaas. Maar door die agressie en overige desinteresse in mij.
Liefs Misia
Ze zei: ja leuk! En was enthouasiast. Zou nog kijken of het ging lukken, maar ze zag veel opties (uit haarzelf). Ik zei: prima, hoor het wel. Verder nog wat gekletst over onze bezigheden. Was gezellig!
En half uur later belt ze terug en zegt, geirriteerd (gelijk) dat ze geen tijd/zin heeft om af te spreken. Dus alle opties die ze half uur daarvoor noemde waren van de baan.
Ze zei bv dat ze iets leuks moest doen met dei vriending bij wie ze al 7 dagen was, en elke dag iets leuks mee deed. Terwijl die paar uur die ze kon, ook gelijk weer van de baan waren. Ook die andere vriendin, die zo veel had geregeld voor haar komst, kon ze niet meer verzetten. Ik was echt geschokt. Ik vroeg haar niet iets te verzetten. Ik vond het ook niet erg dat ze niet kon. Maar ze deed geen enkele handreiking zo van: ik kan niet niet deze week, maar bellen wel! Dus bel je nog. Bijvoorbeeld. Er was NIKS mogelijk. Ze verbood me ook te bellen. Ik kon dus niks meer. Heb ik ook niet gedaan. Ik was zo verdrietig, ze was ZO kortaf en zei ook dingen als (letterlijk): Jij bent geen prioriteit.
Ik dacht aan hoe ze kwam vorig weekend. Dat ze die paar euro niet "kon" betalen om langs te komen, sowieso had ze eigenlijk geen tijd. Ik heb toen niks gezegd behalve: ik ga niet over je beurs/agenda, maar ik vind het wel jammer. Toen kwam ze wel en zie boven, dat liep goed. Maar donderdag dus weer compleet NIET, en heb hetzelfde gevoel als ik eerder had: een soort indringer te zijn in haar leven. Inderdaad geen prioriteit.
Als we geen slechte verhouding hadden was dat niet zo erg maar aangezien we een half jaar geen contact hadden had ik gehoopt dat ze er wel in wilde investeren. Ik ga daar niet over.
Zij mag met haar tijd doen wat ZIJ wil.
Maar ik ben er kapot van.
Kan haar nu maaaaaaaaaaaaaaanden niet meer zien, bellen wil ze niet en ze komt ook niet terug op ons gesprek via andere wegen.
Ik moest donderdag huilen. Ze zei: ik kan het niet maken om die vriendin af te zeggen of een paar uur tijd voor je te maken. Ik zo: oké. Maar ik zei: dus je kunt het wel maken om nu op te willen hangen en me niet meer te spreken.zien en ook niet meer in te gaan op mijn gevoelens (ik huilde erover). En zij zei: ja, dat kan ik wel. Dat neem ik voorlief.
Eigenlijk heeft ze altijd prioriteit gegeven aan andere dingen.
Ik denk aan hoe ze bv over een weekend dat ik voorstelde om een keer naar Rome te gaan zei: nee, dat kan niet, ik heb geen geld daarvoor de komende 20 jaar (wel voor andere dingen). En ze is zo'n voorstel dan ook gelijk vergeten, terwijl ze met man en vriendinnen daar wel voor gaat. Bellen kon ook niet, want kostte teveel. Mailen was niet haar ding. Hoe had ze dan contact willen houden met mij? Ik begrijp eruit dat ze dit wel kan met vriendinnen, dat is dan wel mogelijk. Ik denk dat ik me gewoon vergist heb. Ik dacht dat we beiden groot belang hechten aan ons contact.
Daar komt dit nu op neer. Ik zie nu hoe weinig ze investeert, terwijl de hele situatie zo fragiel is, dat ze zo agressief reageert en mijn gevoelens niet van belang vindt om op in te gaan. DAT vind ik echt zo naar en dat had ik niet nog een keer verwacht, binnen een half uur. Wat is er gebeurt in dat halve uur? Ik begrijp er gewoon geen biet van.
Nu blijkt dat vriendinnen voorgaan, dat haar portemonnaie volledig voor gaat. Daar kan ze voor gaan staan. En ze zegt: anders kom je naar mij toe (ben ik weer degene die moet investeren). Ik voel me hier niet meer goed bij, en ook echt enorm geschrokken en verdrietig. Ik zal me naar haar "gewenste level" van initimiteit moeten richten, er zit niks anders op. Kan het niet in mijn eentje.
Als ik eerlijk ben is er voor mij nu een grote ondergrens bereikt. Niet omdat ze niet kon afspreken. Dat is gewoon jammer maar helaas. Maar door die agressie en overige desinteresse in mij.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)