Psyche
alle pijlers
weerzien met zusje
dinsdag 11 september 2012 om 11:47
Dankjewel, heel lief. Kan wel janken. Weet niet of ie van me houdt. Volgens mij niet onvoorwaardelijk in elk geval.
Ik heb t verhaal opgeschreven bij Relaties en dan in t topic van Apetina "Liegt hij of niet?".
Daar staat op een van de laatste 5 blz, zoiets.
Ik kwam uit shitrelatie bij vriend en begon niet met schone lei maar wantrouwde hem. Dit is niet goed van me maar ik zocht vertrouwen. Hij vond dat heel moeilijk en is niks gewend qua relaties. Hij had geen begrip. Wel geduld, geen begrip.
Dit duurde lang, veel kruisverhoren van mij aan hem, huilbuien van mij, lompe opmerkingen van hem, emotionele onvolwassenheid en conflictvermijdendheid van hem. Nu is er een paar weken geleden iets gebeurd en dat bewijst voor mij dat hij niet stilstaat bij gevoelens van anderen. Op vrijdagavond met een vrouw aan de klets, wisselt zn nummer uit, smst haar, wist de smsjes, voor mij. Ik kwam erachter, keek in telefoon en ging stuk. Hem geconfronteerd maar ik moest ophouden met zeuren. Ik werd woedend, heb r gebeld en gesmst met vragen. Ik deed alsof ik hem was, om te weten te komen wat er gebeurd was. Gaat ver, weet ik, maar hij zei dat ik op moest houden met zeiken dus heb t heft zelf maar in handen genomen. Niks gebeurd verder, alleen gekletst, wat geflirt en nrs uitwisselen onder t mom van keertje afspreken. Ik was wel heeeel boos. Hij werd boos ondat ik zo flipte en uit pesterij smst hij haar weer. Toen ik mn spullen pakte en wegging zei hij Prima, als jij t hierom uit wil, ik weet wel beter. Jij hebt me 2 jaar slecht behandeld, voor mij is dat de reden. Ik ging weg, hij smste nog wat met dr, uit opstandigheid.
Ik vind dat hij geen verantwoordelijkheid op zich neemt.
Ik was al wantrouwig en nu nog meer. Maar steeds als ik erover begin-begon dan kreeg ik geen liefde of even een bemoedigend woordje. Ik moest maar eens klaarzijn. Als ik met hem doorwilde.
Ik mis gewoon absoluut de emotionele betrokkenheid. Hij mist waardering van mijn kant en dat ik nooit iets zomaar aanneem van hem. Klopt. Maar ik ben niet slecht. Vertrouwen bouw je niet enkel op door monogaam te zijn, ook door hoe je met dingen omgaat en hoe je dingen aanpakt. Hij is een zwart wit denker en denkt al gauw Niet zeuren. En ik leef me veel in. Dat botst. Hij zei dat ie niet weet wat hij nog voor me voelt, dat hij het te weinig aan kan roepen t gevoel.
Dat voel ik ook. Beetje alleen in de relatie.onbegrepen. Toen ik alles uitlegde, dat hij echt onvolwassen is toen brak hij en moest huilen en vroeg of ik hem wil helpen. Maar of hij echt wil veranderen, geen idee. Want houdt hij van me?
Welke parfum?
Ik blijf hier een paar nachten, weet niet hoelang.
Ik heb t verhaal opgeschreven bij Relaties en dan in t topic van Apetina "Liegt hij of niet?".
Daar staat op een van de laatste 5 blz, zoiets.
Ik kwam uit shitrelatie bij vriend en begon niet met schone lei maar wantrouwde hem. Dit is niet goed van me maar ik zocht vertrouwen. Hij vond dat heel moeilijk en is niks gewend qua relaties. Hij had geen begrip. Wel geduld, geen begrip.
Dit duurde lang, veel kruisverhoren van mij aan hem, huilbuien van mij, lompe opmerkingen van hem, emotionele onvolwassenheid en conflictvermijdendheid van hem. Nu is er een paar weken geleden iets gebeurd en dat bewijst voor mij dat hij niet stilstaat bij gevoelens van anderen. Op vrijdagavond met een vrouw aan de klets, wisselt zn nummer uit, smst haar, wist de smsjes, voor mij. Ik kwam erachter, keek in telefoon en ging stuk. Hem geconfronteerd maar ik moest ophouden met zeuren. Ik werd woedend, heb r gebeld en gesmst met vragen. Ik deed alsof ik hem was, om te weten te komen wat er gebeurd was. Gaat ver, weet ik, maar hij zei dat ik op moest houden met zeiken dus heb t heft zelf maar in handen genomen. Niks gebeurd verder, alleen gekletst, wat geflirt en nrs uitwisselen onder t mom van keertje afspreken. Ik was wel heeeel boos. Hij werd boos ondat ik zo flipte en uit pesterij smst hij haar weer. Toen ik mn spullen pakte en wegging zei hij Prima, als jij t hierom uit wil, ik weet wel beter. Jij hebt me 2 jaar slecht behandeld, voor mij is dat de reden. Ik ging weg, hij smste nog wat met dr, uit opstandigheid.
Ik vind dat hij geen verantwoordelijkheid op zich neemt.
Ik was al wantrouwig en nu nog meer. Maar steeds als ik erover begin-begon dan kreeg ik geen liefde of even een bemoedigend woordje. Ik moest maar eens klaarzijn. Als ik met hem doorwilde.
Ik mis gewoon absoluut de emotionele betrokkenheid. Hij mist waardering van mijn kant en dat ik nooit iets zomaar aanneem van hem. Klopt. Maar ik ben niet slecht. Vertrouwen bouw je niet enkel op door monogaam te zijn, ook door hoe je met dingen omgaat en hoe je dingen aanpakt. Hij is een zwart wit denker en denkt al gauw Niet zeuren. En ik leef me veel in. Dat botst. Hij zei dat ie niet weet wat hij nog voor me voelt, dat hij het te weinig aan kan roepen t gevoel.
Dat voel ik ook. Beetje alleen in de relatie.onbegrepen. Toen ik alles uitlegde, dat hij echt onvolwassen is toen brak hij en moest huilen en vroeg of ik hem wil helpen. Maar of hij echt wil veranderen, geen idee. Want houdt hij van me?
Welke parfum?
Ik blijf hier een paar nachten, weet niet hoelang.
dinsdag 11 september 2012 om 12:36
Voor jullie allebei even een
Ik voel me nu even heel oud, maar ik wil tegen jullie beiden zeggen dat het misschien onvermijdelijk is dat je eerst een paar keer je hoofd stoot (bij wijze van spreken) voordat je echt een goed iemand te pakken hebt. Of het nu over een vriend gaat, of over een therapeut.
Alsof je eerst heel goed moet weten en voelen wat je niet wilt, en niet meer wilt..
Breek me de bek niet open.. als ik hier een boekje ga opendoen over mijn eerdere relatie(s) en de zoektocht naar een goede therapeut (wat dit laatste betreft denk ik ook dat ik eerder niet echt toe was aan verwerking van de diepste dingen..) neem ik heel het topic over, wat ik niet ga doen. Over mijn therapeute schreef ik al, maar ik ben nu ook al jarenlang samen met een echt goede, lieve, betrouwbare man, die kalm blijft bij al mijn stormen en er altijd is voor mij als ik hem nodig heb. Nog nooit hoeven twijfelen aan zijn integriteit of betrouwbaarheid. (Natuurlijk zet ik me flink af tegen hem, met mijn bindings- en verlatingsangst, met dank aan mijn 'fijne' jeugd. Maar hij blijft!)
Ik voel me nu even heel oud, maar ik wil tegen jullie beiden zeggen dat het misschien onvermijdelijk is dat je eerst een paar keer je hoofd stoot (bij wijze van spreken) voordat je echt een goed iemand te pakken hebt. Of het nu over een vriend gaat, of over een therapeut.
Alsof je eerst heel goed moet weten en voelen wat je niet wilt, en niet meer wilt..
Breek me de bek niet open.. als ik hier een boekje ga opendoen over mijn eerdere relatie(s) en de zoektocht naar een goede therapeut (wat dit laatste betreft denk ik ook dat ik eerder niet echt toe was aan verwerking van de diepste dingen..) neem ik heel het topic over, wat ik niet ga doen. Over mijn therapeute schreef ik al, maar ik ben nu ook al jarenlang samen met een echt goede, lieve, betrouwbare man, die kalm blijft bij al mijn stormen en er altijd is voor mij als ik hem nodig heb. Nog nooit hoeven twijfelen aan zijn integriteit of betrouwbaarheid. (Natuurlijk zet ik me flink af tegen hem, met mijn bindings- en verlatingsangst, met dank aan mijn 'fijne' jeugd. Maar hij blijft!)
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 11 september 2012 om 19:25
Hai,
ja ik zal uitleggen waarom.
Vroeger, toen we net aan het daten waren toen was ik best onzeker door relatie daarvoor, liet ik hem niet merken, ik deed stoer.
Toen we aan het daten waren toen kon me in feite niks overkomen want we hadden toch niks en ik kon niet gekwetst worden. Zo dacht ik.
Tot ik een keer bij hem zou blijven slapen (woonde bij zijn moeder) en hij zei: mn broer komt morgenvroeg ook even, dus die zal je ook ontmoeten.
In mijn hart ging het meteen Dit wil ik niet! Ik wil nog niet zijn familie ontmoeten voor ik zeker weet of ik wat vasts wil! Ik raakte er van in paniek.
Hij begreep er NIKS van en vond het heel stom. Ik heb het uitgelegd waarom, maar hij begreep het nog steeds niet en zette me met een verongelijkte blik af op het station. Ik heb zn broer toen even 3 sec gezien en zei dat ik moest opschieten omdat ik de trein moest halen omdat ik een afspraak had. Was niet zo maar ik kreeg het benauwd.
Dat was miscommunicatie-onbegrip nummer 1. En zo gaat het altijd eigenlijk tussen ons.
Toen dacht ik al, ik doe moeilijk, laat ik eens makkelijk doen.
Dat ik dat niet kon bleek toen we na 4 maanden daten echt wat kregen. Ik dacht oh gut nu hebben we wat en nu kan ik weer gekwetst worden. Help help help, drama, serieus, ik overdrijf niet.
Als hij wegging vroeg ik of er knappe vrouwen waren (ik was 25 he) of dat hij gepraat had of gesjanst, of gekeken of hoe hij met vrouwen omging in de kroeg. Zelfs of hij wel eens geil werd van een ander wijf en of hij dat wel tegen mij zou zeggen. Dit gaat ver. Zo bang dat ik iets niet zou horen wat ik wel zou moeten horen. Dit en nog veel meer dingen. Ik schaam me er ook voor. Hij begreep het ook niet, dacht, ik heb niks met haar verleden te maken, dit verdien ik niet. Dit soort vragen stelde ik vaak, gewoon om alle beren van de weg te hebben.
Of ik werd boos als hij eens te lang met mijn schoonzus praatte, eigenlijk onzeker, of als er een sexueel grapje werd gemaakt met zijn schoonzus, naja, je leest het, het ging ver. Krijsen, janken, voor de deur staan, uit angst dat hij weg zou gaan...schaam schaam.
Dit is een tijd zo doorgegaan en het maakte hem knettergek. Toch bleef hij bij me.
Maar nu zegt hij dat ik al 2,5 jaar zijn leven verziek. Waarom blijft hij dan toch? Omdat hij hoopt dat het beter wordt.
Hij zegt wel dat ik hem belemmer in zijn leven. Maar buiten dat vindt hij me ook heel lief en zorgzaam en mooi en grappig en probeert hij dit alles achter zich te laten. Maar hij zegt dat hij dit niet kan loslaten als er elke keer weer dat wantrouwen is. Maar dat wantrouwen komt niet alleen over andere vrouwen, ook gewoon hoe hij in het leven staat, vrij onverschillig, daar word ik ook onzeker van.
Jemig. Ben ik nou gewoon gek? Ik kom er even niet uit zo!!
Ik ben boos op hem, maar ik snap ook dat hij boos op mij is.
Gatverdamme wat kut.
Sorry hoor maar ik moet het echt uiten nu.
ja ik zal uitleggen waarom.
Vroeger, toen we net aan het daten waren toen was ik best onzeker door relatie daarvoor, liet ik hem niet merken, ik deed stoer.
Toen we aan het daten waren toen kon me in feite niks overkomen want we hadden toch niks en ik kon niet gekwetst worden. Zo dacht ik.
Tot ik een keer bij hem zou blijven slapen (woonde bij zijn moeder) en hij zei: mn broer komt morgenvroeg ook even, dus die zal je ook ontmoeten.
In mijn hart ging het meteen Dit wil ik niet! Ik wil nog niet zijn familie ontmoeten voor ik zeker weet of ik wat vasts wil! Ik raakte er van in paniek.
Hij begreep er NIKS van en vond het heel stom. Ik heb het uitgelegd waarom, maar hij begreep het nog steeds niet en zette me met een verongelijkte blik af op het station. Ik heb zn broer toen even 3 sec gezien en zei dat ik moest opschieten omdat ik de trein moest halen omdat ik een afspraak had. Was niet zo maar ik kreeg het benauwd.
Dat was miscommunicatie-onbegrip nummer 1. En zo gaat het altijd eigenlijk tussen ons.
Toen dacht ik al, ik doe moeilijk, laat ik eens makkelijk doen.
Dat ik dat niet kon bleek toen we na 4 maanden daten echt wat kregen. Ik dacht oh gut nu hebben we wat en nu kan ik weer gekwetst worden. Help help help, drama, serieus, ik overdrijf niet.
Als hij wegging vroeg ik of er knappe vrouwen waren (ik was 25 he) of dat hij gepraat had of gesjanst, of gekeken of hoe hij met vrouwen omging in de kroeg. Zelfs of hij wel eens geil werd van een ander wijf en of hij dat wel tegen mij zou zeggen. Dit gaat ver. Zo bang dat ik iets niet zou horen wat ik wel zou moeten horen. Dit en nog veel meer dingen. Ik schaam me er ook voor. Hij begreep het ook niet, dacht, ik heb niks met haar verleden te maken, dit verdien ik niet. Dit soort vragen stelde ik vaak, gewoon om alle beren van de weg te hebben.
Of ik werd boos als hij eens te lang met mijn schoonzus praatte, eigenlijk onzeker, of als er een sexueel grapje werd gemaakt met zijn schoonzus, naja, je leest het, het ging ver. Krijsen, janken, voor de deur staan, uit angst dat hij weg zou gaan...schaam schaam.
Dit is een tijd zo doorgegaan en het maakte hem knettergek. Toch bleef hij bij me.
Maar nu zegt hij dat ik al 2,5 jaar zijn leven verziek. Waarom blijft hij dan toch? Omdat hij hoopt dat het beter wordt.
Hij zegt wel dat ik hem belemmer in zijn leven. Maar buiten dat vindt hij me ook heel lief en zorgzaam en mooi en grappig en probeert hij dit alles achter zich te laten. Maar hij zegt dat hij dit niet kan loslaten als er elke keer weer dat wantrouwen is. Maar dat wantrouwen komt niet alleen over andere vrouwen, ook gewoon hoe hij in het leven staat, vrij onverschillig, daar word ik ook onzeker van.
Jemig. Ben ik nou gewoon gek? Ik kom er even niet uit zo!!
Ik ben boos op hem, maar ik snap ook dat hij boos op mij is.
Gatverdamme wat kut.
Sorry hoor maar ik moet het echt uiten nu.
dinsdag 11 september 2012 om 19:39
Is het iets van de laatste tijd dan, dat hij zegt dat jij zijn leven verziekt? Begint het hem teveel te worden?
Ik ken die onzekerheid over mezelf ook wel, maar niet t.a.v. mijn partner. Ik weet zonder twijfel dat hij me de mooiste, leukste, liefste vindt (zelfs na al die jaren en alle problemen die er al zijn geweest in die tijd). Misschien is hij wel de enige bij wie ik die onzekerheid over mezelf niet voel. Bij andere mensen heb ik er veel meer last van... maar dat merken zij niet. (Goed geleerd om alle gevoel te verbergen.)
Ik ken die onzekerheid over mezelf ook wel, maar niet t.a.v. mijn partner. Ik weet zonder twijfel dat hij me de mooiste, leukste, liefste vindt (zelfs na al die jaren en alle problemen die er al zijn geweest in die tijd). Misschien is hij wel de enige bij wie ik die onzekerheid over mezelf niet voel. Bij andere mensen heb ik er veel meer last van... maar dat merken zij niet. (Goed geleerd om alle gevoel te verbergen.)
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 16 september 2012 om 21:17
Hallo Misia,
Sorry voor de late reactie. Het kwam er even niet van door drukke vakantieplannen tot nu toe. Ik heb het leuk gehad op de kinderboerderij. Het was een kleintje, maar toch even leuk om te doen.
Schildpadden hebben wij ook gehad. Wel best makkelijke dieren om te houden hoor. Ikzelf heb op zich niks erop tegen dat je tropische dieren houd. Maar daar tegenover staat wel dat ik zoiets heb van dat het dan wel een goede leefruimte moet krijgen. Dan dus niet zo'n klein lullig bakje wat je vaak genoeg ziet. Maar dan zo'n groot mogelijke leefruimte geven die je bieden kan.
Jammer dat je psycholoog zo raar doet. Klinkt wel erg fout (en dat is het ook). Ik vind haar erg onbeschoft overkomen. Is dan inderdaad denk tijd om een ander te zoeken. Ben je daar al mee bezig? Je moet je natuurlijk wel prettig voelen bij je psycholoog. En jezelf kunnen zijn, en jezelf uitten zoals je bent en wil zijn. Opbouwende kritiek is heel wat anders dan iemand finaal de grond in stampen op niks af aan. Klinkt ook alsof ze absoluut luistert naar wat je te zeggen hebt. Hoop dat je snel een nieuwe psycholoog vind waar je wel jezelf mag zijn, en waar je tenminste wat aan hebt, die je juist helpt verder te groeien in plaats van af te breken. Goed dat je het zelf op een rijtje hebt, en het zelf tenminste goed inziet dat dit niet klopt. Twijfel niet aan dat gevoel.
Hoop dat je verder nog een leuke verjaardag hebt gehad. Gefeliciteerd nog! En ik hoop ook dat je een leuke vakantieweek heb gehad. Het is je gegund naast al dat gedoe met de psycholoog en je familie.
Ik heb doorgeklikt naar je profiel. Dacht bij mezelf laat ik eens een privé bericht sturen. Maar denk dat dat pas kan als we vriendjes zijn geworden op dit forum. Dus als je vriendjes wil worden ben ik benieuwd hoe dat hier gaat op het forum. Heb zoiets nog niet eerder gedaan. Dus ik weet niet goed hoe het werkt. Maar daar komen we dan vast wel uit.
Volgens mij is jouw vakantie nu weer afgelopen. Dus ik zou zeggen werkze morgen maar weer
.
xxx
Dance Shoes
Sorry voor de late reactie. Het kwam er even niet van door drukke vakantieplannen tot nu toe. Ik heb het leuk gehad op de kinderboerderij. Het was een kleintje, maar toch even leuk om te doen.
Schildpadden hebben wij ook gehad. Wel best makkelijke dieren om te houden hoor. Ikzelf heb op zich niks erop tegen dat je tropische dieren houd. Maar daar tegenover staat wel dat ik zoiets heb van dat het dan wel een goede leefruimte moet krijgen. Dan dus niet zo'n klein lullig bakje wat je vaak genoeg ziet. Maar dan zo'n groot mogelijke leefruimte geven die je bieden kan.
Jammer dat je psycholoog zo raar doet. Klinkt wel erg fout (en dat is het ook). Ik vind haar erg onbeschoft overkomen. Is dan inderdaad denk tijd om een ander te zoeken. Ben je daar al mee bezig? Je moet je natuurlijk wel prettig voelen bij je psycholoog. En jezelf kunnen zijn, en jezelf uitten zoals je bent en wil zijn. Opbouwende kritiek is heel wat anders dan iemand finaal de grond in stampen op niks af aan. Klinkt ook alsof ze absoluut luistert naar wat je te zeggen hebt. Hoop dat je snel een nieuwe psycholoog vind waar je wel jezelf mag zijn, en waar je tenminste wat aan hebt, die je juist helpt verder te groeien in plaats van af te breken. Goed dat je het zelf op een rijtje hebt, en het zelf tenminste goed inziet dat dit niet klopt. Twijfel niet aan dat gevoel.
Hoop dat je verder nog een leuke verjaardag hebt gehad. Gefeliciteerd nog! En ik hoop ook dat je een leuke vakantieweek heb gehad. Het is je gegund naast al dat gedoe met de psycholoog en je familie.
Ik heb doorgeklikt naar je profiel. Dacht bij mezelf laat ik eens een privé bericht sturen. Maar denk dat dat pas kan als we vriendjes zijn geworden op dit forum. Dus als je vriendjes wil worden ben ik benieuwd hoe dat hier gaat op het forum. Heb zoiets nog niet eerder gedaan. Dus ik weet niet goed hoe het werkt. Maar daar komen we dan vast wel uit.
Volgens mij is jouw vakantie nu weer afgelopen. Dus ik zou zeggen werkze morgen maar weer
.xxx
Dance Shoes
dinsdag 18 september 2012 om 23:43
Hoi Misia,
Ik ben benieuwd hoe het met je is. Heb je je zusje nog gesproken? En je psycholoog?
Ik herken altijd veel in je verhalen (vanaf liefdesverdriet topic) en ben benieuwd hoe het je vergaat.
Zelf heb wel vrienden om me heen, maar dat echt werkelijke contact maken, dat gebeurt niet zo vaak. dat voelt eenzaam. ik hoop dat je dat een beetje kunt vinden en voelen, bij iemand.
liefs, Isa
Ik ben benieuwd hoe het met je is. Heb je je zusje nog gesproken? En je psycholoog?
Ik herken altijd veel in je verhalen (vanaf liefdesverdriet topic) en ben benieuwd hoe het je vergaat.
Zelf heb wel vrienden om me heen, maar dat echt werkelijke contact maken, dat gebeurt niet zo vaak. dat voelt eenzaam. ik hoop dat je dat een beetje kunt vinden en voelen, bij iemand.
liefs, Isa
woensdag 19 september 2012 om 03:38
Hallo Elmervrouw,
Ik hou het klein en gericht tot enkele personen op dit forum. Om het voor mezelf ook klein te houden omdat ik niet veel tijd heb om reacties bij te houden op een forum. Wel lees ik al heel lang mee uit interesse en omdat ik ervan leer en leren blijf.
Ik heb ergens op het forum gelezen wat jij meegemaakt heb. Wat ben jij sterk. Dat wilde ik even gezegd hebben. Ik geef er geen inhoud aan waarover het gaat omdat dat niet op het forum hoeft te staan. Je weet wel waarover het gaat. Ik vind je sterk... Dat jouw familie je zo laat vallen... Die zijn jou zeker niet waard al zouden ze het ooit willen. Maar ja dat is makkelijk gezegd en blijft natuurlijk moeilijk voor jou.
Hoop dat jij uiteindelijk zo goed mogelijk als maar kan de beste weg voor jezelf kan vinden.
Wilde je even een hart onder de riem steken dat jij een topper ben. Dat komt wel over, naast je verleden ook op dit forum als ik hier en daar een post van je lees. Maar ik plaats het even hier.
Xxx dc
Ik hou het klein en gericht tot enkele personen op dit forum. Om het voor mezelf ook klein te houden omdat ik niet veel tijd heb om reacties bij te houden op een forum. Wel lees ik al heel lang mee uit interesse en omdat ik ervan leer en leren blijf
. Ik heb ergens op het forum gelezen wat jij meegemaakt heb. Wat ben jij sterk. Dat wilde ik even gezegd hebben. Ik geef er geen inhoud aan waarover het gaat omdat dat niet op het forum hoeft te staan. Je weet wel waarover het gaat. Ik vind je sterk... Dat jouw familie je zo laat vallen... Die zijn jou zeker niet waard al zouden ze het ooit willen. Maar ja dat is makkelijk gezegd en blijft natuurlijk moeilijk voor jou.
Hoop dat jij uiteindelijk zo goed mogelijk als maar kan de beste weg voor jezelf kan vinden.
Wilde je even een hart onder de riem steken dat jij een topper ben. Dat komt wel over, naast je verleden ook op dit forum als ik hier en daar een post van je lees. Maar ik plaats het even hier
.Xxx dc
zaterdag 29 september 2012 om 00:14
Jammer dat je niet meer reageer. Hoop dat alles goed gaat. Mocht je mijn voorstel niks vinden geneer je dan niet om toch alsnog te reageren op je topic hoor. Het is maar een voorstel .
Nogmaals ik hoop gewoon dat er inmiddels schot in de zaak zit, en dat alles goed gaat. Of in ieder geval de goede kant op uit gaat. Hoop dat je een betere psycholoog gevonden heb. Of dat je er op zoek naar bent. Zoiets.
xxx
DC
.Nogmaals ik hoop gewoon dat er inmiddels schot in de zaak zit, en dat alles goed gaat. Of in ieder geval de goede kant op uit gaat. Hoop dat je een betere psycholoog gevonden heb. Of dat je er op zoek naar bent. Zoiets
.xxx
DC
zaterdag 29 september 2012 om 00:26
Lieve DC en iedereen hier.
Ik was woordeloos. Het is zo dat er juist geen schot in zit. Voel me dichtgeklapt, maar lees hier vaak jullie berichten over. Bedankt en het is echt GEEN onwil, vond je voorstel juist HEEL leuk! Ik heb de afgelopen weken veel stress, moet verhuizen
. Dat wil zeggen laten we het positief houden: ik wil verhuizen, maar versneld want er komt een asbestsanering. Die ongetwijfeld goed is en volgens de regels zal gaan, maar ik wil hier toch niet bij blijven.
En wat betreft zusje. Ik merk dat het teveel pijn doet en dat het goed is als ik er wel over blijf schrijven. Maar er is soort stroop in mijn hoofd, en toch moet ik daardoorheen, anders zet t zich vast (die vragen/pijn/afstand naar mijn familie) en dat wil ik niet. Dus ook daarvoor dank dat je hier post, dat houd me beetje "bij" de les en die gevoelens die ik volgens mij maar wat graag wegduw af en toe.
Ik ga later uitgebreider op jullie posts in, voor nu een dikke knuffel en bedankt dat je nog aan me denkt DC en met zo fijne wensen stuurt (sorry dat ik zo lang niks terug stuurde). En elmervrouw, wat DC al schreef: op mij kom je heel fijn en wijs over. Ik heb heel veel aan je posts en wil je gewoon even een hele dikke KUS sturen. Houd je taai en als je wilt, post hier. We zijn all eyes.
Liefs aan jullie (zoals altijd)
Misia
Ik was woordeloos. Het is zo dat er juist geen schot in zit. Voel me dichtgeklapt, maar lees hier vaak jullie berichten over. Bedankt en het is echt GEEN onwil, vond je voorstel juist HEEL leuk! Ik heb de afgelopen weken veel stress, moet verhuizen
. Dat wil zeggen laten we het positief houden: ik wil verhuizen, maar versneld want er komt een asbestsanering. Die ongetwijfeld goed is en volgens de regels zal gaan, maar ik wil hier toch niet bij blijven.En wat betreft zusje. Ik merk dat het teveel pijn doet en dat het goed is als ik er wel over blijf schrijven. Maar er is soort stroop in mijn hoofd, en toch moet ik daardoorheen, anders zet t zich vast (die vragen/pijn/afstand naar mijn familie) en dat wil ik niet. Dus ook daarvoor dank dat je hier post, dat houd me beetje "bij" de les en die gevoelens die ik volgens mij maar wat graag wegduw af en toe.
Ik ga later uitgebreider op jullie posts in, voor nu een dikke knuffel en bedankt dat je nog aan me denkt DC en met zo fijne wensen stuurt (sorry dat ik zo lang niks terug stuurde). En elmervrouw, wat DC al schreef: op mij kom je heel fijn en wijs over. Ik heb heel veel aan je posts en wil je gewoon even een hele dikke KUS sturen. Houd je taai en als je wilt, post hier. We zijn all eyes.
Liefs aan jullie (zoals altijd)
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 29 september 2012 om 00:41
Ik ben bang voor wat er gebeurt met/naar mijn zusje. Ik kan de kaart die ze me stuurde niet lezen. Uit angst voor mee pijn. Ik luister net naar een programma op de radio over eenzaamheid. De onderzoekster heeft het erover dat eenzame mensen door een fase gaan dat ze een worsteling doormaken, en dat na een tijd die worsteling (en pijn) gaat liggen. Ze leren zich verstaan tot hun situatie. Dat wil ik niet. Maar het gebeurt. De pijn van 2 maanden geleden is minder, ingekapseld, ver weg. En misschien herkennen jullie het dat je als je een strijd hebt met iemand en er niet over praat onvermijdelijk afstand ontstaat. Dat heb ik nu met mijn zusje. Ze voelt enorm ver weg, emotioneel. En als ze hier nu was zou ik niet eens woorden kunnen vinden om mijn pijn te beschrijven. En hoe kan er nu ooit nog vertrouwdheid ontstaan?
Ik ben bang dat dat niet zal gebeuren en denk dan aan een citaat van Elie Wiesel
“The opposite of love is not hate, it's indifference. The opposite of art is not ugliness, it's indifference. The opposite of faith is not heresy, it's indifference. And the opposite of life is not death, it's indifference.”
Dat is waar ik nu bang voor ben. Voor deze onverschilligheid die ik nu voel, maar die niets anders is dan ingekapseld verdriet. Niet meer in staat zijn erover te praten, niet meer uit die afstandelijkheid te raken. Mij terugtrekken zal alleen dit gevoel verergeren. Ik weet dat.
Maar toch voel ik me niet in staat ergens verandering in te brengen. Ik voel me naar mijn zusje een vreemde, en ik weet niet hoe ik daar verandering in moet brengen
Ik ben bang dat dat niet zal gebeuren en denk dan aan een citaat van Elie Wiesel
“The opposite of love is not hate, it's indifference. The opposite of art is not ugliness, it's indifference. The opposite of faith is not heresy, it's indifference. And the opposite of life is not death, it's indifference.”
Dat is waar ik nu bang voor ben. Voor deze onverschilligheid die ik nu voel, maar die niets anders is dan ingekapseld verdriet. Niet meer in staat zijn erover te praten, niet meer uit die afstandelijkheid te raken. Mij terugtrekken zal alleen dit gevoel verergeren. Ik weet dat.
Maar toch voel ik me niet in staat ergens verandering in te brengen. Ik voel me naar mijn zusje een vreemde, en ik weet niet hoe ik daar verandering in moet brengen
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 29 september 2012 om 01:43
Geen sorry. Doe rustig aan. Denk aan jezelf. Waar word jij gelukkig van? En dan niet in de zin van je zusje/zussen. Maar waar word JIJ zelf gelukkig van? En daar altijd naar handelen hoe dan ook. Bij jezelf blijven. Dat is het enige wat belangrijk is. Relax en voel je nergens toe verplicht.
Ik maak morgen een email aan en plaats die hier als je dat leuk vind. Voel je niet verplicht. Maar ik wil eens uitvinden of je in de buurt zit. Dat zou een beginnend contact makkelijker maken. Zo niet dan per mail. Ook ik heb niet alle tijd om te reageren. Ook een druk chaotisch leventje met gevoelens en al maar ik zal wanneer ik kan gewoon normaal contacten. En dat kan misschien ook wel leuk worden.
Slaap lekker, maak je niet gek en tot morgen xxx
DC
Ik maak morgen een email aan en plaats die hier als je dat leuk vind. Voel je niet verplicht. Maar ik wil eens uitvinden of je in de buurt zit. Dat zou een beginnend contact makkelijker maken. Zo niet dan per mail. Ook ik heb niet alle tijd om te reageren. Ook een druk chaotisch leventje met gevoelens en al maar ik zal wanneer ik kan gewoon normaal contacten. En dat kan misschien ook wel leuk worden.
Slaap lekker, maak je niet gek en tot morgen xxx
DC
zaterdag 29 september 2012 om 02:02
P.s. Ik snap je gevoel naar je zussen toe. Het is zo oneerlijk he. Heb pas met 1 broer een heel leuke super afspraak gehad. Echt zo leuk, is degene met de wiet/drugs verslaving waar hij al een jaar vanaf is. Na die afspraak incl. Logeren had ik zoiets van dit komt goed met leeftijd mee. Dat had een goed exuus en gewoon tijd nodig,
De andere broer daar pas ik voor. Weer zo'n verhaal als zo vaak door de jaren heen van ik laat horen wanneer ik kan. Vervolgens stilte... Zoals altijd. Hij is jarig geweest pas. Ik feliciteer. Hoor niks en weer wel een feestje voor vrienden. Ik zit op m'n handen om geen stomme dingen te doen per sms/bel etc. Want wij horen nooit wat van hem. Het is het zo niet waard. Dan denk ik of een weekend kut voelen om mijn 'stomme sms/bel' of een weekend net doen of m'n neus bloed met de middelvinger tot hij zelf komt en ik zeg ja jammer jongen grow up... Dat laatste kies ik xxx
DC
De andere broer daar pas ik voor. Weer zo'n verhaal als zo vaak door de jaren heen van ik laat horen wanneer ik kan. Vervolgens stilte... Zoals altijd. Hij is jarig geweest pas. Ik feliciteer. Hoor niks en weer wel een feestje voor vrienden. Ik zit op m'n handen om geen stomme dingen te doen per sms/bel etc. Want wij horen nooit wat van hem. Het is het zo niet waard. Dan denk ik of een weekend kut voelen om mijn 'stomme sms/bel' of een weekend net doen of m'n neus bloed met de middelvinger tot hij zelf komt en ik zeg ja jammer jongen grow up... Dat laatste kies ik
xxxDC
zaterdag 29 september 2012 om 21:05
Ik ga nu een emailadres aanmaken. Wil hem hier alleen niet al te lang laten staan dan ook. Je kunt maar niet veilig genoeg zijn he . Dus misschien dat vanavond nog op het forum ben. Plaats dan even een berichtje hier. Dan plaats ik hem. En anders doe ik dat pas morgen als jij zelf een bericht geplaatst heb. Als je het emailadres genoteerd heb moet je dat ook even zeggen zodat ik het weer weg kan halen .
xxx
DC
. Dus misschien dat vanavond nog op het forum ben. Plaats dan even een berichtje hier. Dan plaats ik hem. En anders doe ik dat pas morgen als jij zelf een bericht geplaatst heb. Als je het emailadres genoteerd heb moet je dat ook even zeggen zodat ik het weer weg kan halen .xxx
DC
woensdag 3 oktober 2012 om 18:01
Lieve DC
Zie net je bericht, dank again. Ik ben echt beetje gaar de laatste tijd dus niet veel op t forum. Leuk om wat te mailen (maar kan niks beloven, ren hier erg achter mezelf aan wegens dat huizenzoeken enzovoorts)!! Wil je in ieder geval bedanken dat je zo trouw aan me denkt. Er zijn heel weinig mensen in mijn leven die echt vragen hoe het gaat en open staan voor het antwoord. Dank je wel
Evada, dank je, wat lief. Dit soort berichten bereikt me echt.
Jullie gedachten en goede vibes geven me het gevoel dat er wel iemand is die geinteresseerd in me is. Klinkt dramatisch, maar ik kom er steeds meer achter dat ik eigenlijk een hele gekke jeugd/gezinstoestand heb gehad. Nu ik bijv naar een huis zoek, merk ik dat. Mijn familie weet amper iets erover, laat staan hoe het er nu voor staat. Terwijl bijna-vreemden ernaar vragen. Belangstelling tonen.
Ik kan zoiets dan bijna niet geloven. Het is gewoon een shock. Ik heb de godganse dag fysieke/emotionele pijn ervan. Heel gek, maar n ik er over nadenk zie ik hoe het voor mijn directe familieleden eigenlijk geen issue is hoe het met me gaat, wat ik meemaak. En als er bijv stront aan de knikker is, zoals nu, gaan ze uit van hun eigen belevingswereld. Of erger nog er is niet alleen geen begrip voor hoe ik me voel, nee, het wordt me nog verweten ook.
Ik sta hier zo van de kijken. Zelf had ik allang een heel ander gevoel gehad. Als ik mijn zussen was had ik me afgevraagd, jee, we hebben Mies wel erg gekwetst, dit liet ze toen blijken, en nu is dat (hoewel we het mss niet begrijpen) iets dat we niet willen DUS gaan we kijken/vragen naar hoe het gaat....nee. Dat zit er niet in. Ik kan dat niet eisen en ga dat niet doen. maar het ZIEN ervan is echt zo pijnljik. Ik had bv gewoon wat rondgmaild in mijn kennissenkring of iemand nog wist van een huisje. En mijn familie doet....... niks........en dat is zoals het is.
Maar dat een vreemde nog meer belangstelling heeft voor wat ik meemaak dan mijn familie is voor mij heel diep verdrietig en bleek laatst in volle omvang, toen ik een vriendin over mijn huizenzoektocht vertelde en zij vertelde dit weer aan haar moeder (die ik niet ken), en die moeder stuurde dus gelijk een hele mail met links, tips enzovoorts. Ze had er echt zo te zien paar uur aan besteed om wat input/hulp te bieden. Zoiets ben ik zo NIET gewend. Ik was al blij als er een familielid ONTHIELD dat ik op zoek was naar een huis of als ik niet acuut na een halve minuut het gevoel had dat ik erover moest ophouden omdat t "gezeur" was.
Gek hoe je hier pas ergens in de dertig zijnd achterkomt.
Dat dat dus helemaal niet zo normaal is, maar in tegendeel, al die tijd al pijn deed. Ik heb het ook vaker geprobeerd te veranderen, maar nu denk ik: dat zal niet gaan. En dat maakt niet alleen mijn huidige eenzaamheid dieper, maar laat me ook de afgronden van mijn eenzaamheid van vroeger pas echt voelen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Die therapeute gaf ook niet echt ruimte voor mijn gevoelens, dus daar ben ik gestopt. En van binnen zit ik tjokvol boosheid. Pijn, en ik kan er geen kant mee op.... - voel me gewoon "clugged up"
Ik wou dat ik me meer kon uiten. Ik wou dat mijn familie warmer was. Mij belangrijker vond. Stom, ik weet het, om zulke dingen anders te willen als ik weet dat dat niet zal gaan - maar zo voelt het.
Ik heb altijd mijn best gedaan, en dacht altijd als ik niet kreeg wat ik nodig had dat ik dat niet verdiende. Nu zie ik dat er in ieder geval een ander bij betrokken was. En dat ze niet het recht hadden me voor te schrijven hoe ik me moest voelen, wat ik wel of niet mocht vertellen, hoe ik me naar hen toe moet opstellen en vooral waar ik genoegen mee moet nemen.
Liefs Misia
Zie net je bericht, dank again. Ik ben echt beetje gaar de laatste tijd dus niet veel op t forum. Leuk om wat te mailen (maar kan niks beloven, ren hier erg achter mezelf aan wegens dat huizenzoeken enzovoorts)!! Wil je in ieder geval bedanken dat je zo trouw aan me denkt. Er zijn heel weinig mensen in mijn leven die echt vragen hoe het gaat en open staan voor het antwoord. Dank je wel
Evada, dank je, wat lief. Dit soort berichten bereikt me echt.
Jullie gedachten en goede vibes geven me het gevoel dat er wel iemand is die geinteresseerd in me is. Klinkt dramatisch, maar ik kom er steeds meer achter dat ik eigenlijk een hele gekke jeugd/gezinstoestand heb gehad. Nu ik bijv naar een huis zoek, merk ik dat. Mijn familie weet amper iets erover, laat staan hoe het er nu voor staat. Terwijl bijna-vreemden ernaar vragen. Belangstelling tonen.
Ik kan zoiets dan bijna niet geloven. Het is gewoon een shock. Ik heb de godganse dag fysieke/emotionele pijn ervan. Heel gek, maar n ik er over nadenk zie ik hoe het voor mijn directe familieleden eigenlijk geen issue is hoe het met me gaat, wat ik meemaak. En als er bijv stront aan de knikker is, zoals nu, gaan ze uit van hun eigen belevingswereld. Of erger nog er is niet alleen geen begrip voor hoe ik me voel, nee, het wordt me nog verweten ook.
Ik sta hier zo van de kijken. Zelf had ik allang een heel ander gevoel gehad. Als ik mijn zussen was had ik me afgevraagd, jee, we hebben Mies wel erg gekwetst, dit liet ze toen blijken, en nu is dat (hoewel we het mss niet begrijpen) iets dat we niet willen DUS gaan we kijken/vragen naar hoe het gaat....nee. Dat zit er niet in. Ik kan dat niet eisen en ga dat niet doen. maar het ZIEN ervan is echt zo pijnljik. Ik had bv gewoon wat rondgmaild in mijn kennissenkring of iemand nog wist van een huisje. En mijn familie doet....... niks........en dat is zoals het is.
Maar dat een vreemde nog meer belangstelling heeft voor wat ik meemaak dan mijn familie is voor mij heel diep verdrietig en bleek laatst in volle omvang, toen ik een vriendin over mijn huizenzoektocht vertelde en zij vertelde dit weer aan haar moeder (die ik niet ken), en die moeder stuurde dus gelijk een hele mail met links, tips enzovoorts. Ze had er echt zo te zien paar uur aan besteed om wat input/hulp te bieden. Zoiets ben ik zo NIET gewend. Ik was al blij als er een familielid ONTHIELD dat ik op zoek was naar een huis of als ik niet acuut na een halve minuut het gevoel had dat ik erover moest ophouden omdat t "gezeur" was.
Gek hoe je hier pas ergens in de dertig zijnd achterkomt.
Dat dat dus helemaal niet zo normaal is, maar in tegendeel, al die tijd al pijn deed. Ik heb het ook vaker geprobeerd te veranderen, maar nu denk ik: dat zal niet gaan. En dat maakt niet alleen mijn huidige eenzaamheid dieper, maar laat me ook de afgronden van mijn eenzaamheid van vroeger pas echt voelen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Die therapeute gaf ook niet echt ruimte voor mijn gevoelens, dus daar ben ik gestopt. En van binnen zit ik tjokvol boosheid. Pijn, en ik kan er geen kant mee op.... - voel me gewoon "clugged up"
Ik wou dat ik me meer kon uiten. Ik wou dat mijn familie warmer was. Mij belangrijker vond. Stom, ik weet het, om zulke dingen anders te willen als ik weet dat dat niet zal gaan - maar zo voelt het.
Ik heb altijd mijn best gedaan, en dacht altijd als ik niet kreeg wat ik nodig had dat ik dat niet verdiende. Nu zie ik dat er in ieder geval een ander bij betrokken was. En dat ze niet het recht hadden me voor te schrijven hoe ik me moest voelen, wat ik wel of niet mocht vertellen, hoe ik me naar hen toe moet opstellen en vooral waar ik genoegen mee moet nemen.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 3 oktober 2012 om 20:04
Herkenbaar.. zo pijnlijk is het dus als dingen helder worden en de eenzaamheid van vroeger (die je toen niet voelde, want je was dus doodgewoon aan het overleven) tot je doordringt.
Ik worstel er ook mee.
Hier ook nog steeds verbaasd als mensen wél moeite doen, geinteresseerd zijn, echt meeleven en dat tonen. Het maakt mij steeds duidelijker dat dat er dus eerder nooit was. Pijnlijk ja!
Ga je een andere therapeut(e) zoeken? Goed dat je bent gestopt met haar. Die ruimte voor jouw echte gevoel moet er gewoon zijn, wat stelt therapie anders voor, als het daar al niet kan?
Ik worstel er ook mee.
Hier ook nog steeds verbaasd als mensen wél moeite doen, geinteresseerd zijn, echt meeleven en dat tonen. Het maakt mij steeds duidelijker dat dat er dus eerder nooit was. Pijnlijk ja!
Ga je een andere therapeut(e) zoeken? Goed dat je bent gestopt met haar. Die ruimte voor jouw echte gevoel moet er gewoon zijn, wat stelt therapie anders voor, als het daar al niet kan?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 3 oktober 2012 om 20:26
Misia,
Ik heb je al eens vaker gesproken en ik ga nu mijn emailadres hier neerzetten. Ook al vind je het moeilijk om misschien iemand van t net te mailen, er ontstaan duizenden vriendschappen op allerlei manieren. Dancing shoes bv ook, die wilde je graag spreken volgens mij.
Maare...trek je even de stoute schoenen aan aub? als je me mailt mail ik je terug en het lijkt me leuk eens wat van je te horen. 1 het is leuk! 2 het is leerzaam en 3 wat heb je te verliezen eigenlijk?
Kom maar op:)
Groetjes Evada
Ik heb je al eens vaker gesproken en ik ga nu mijn emailadres hier neerzetten. Ook al vind je het moeilijk om misschien iemand van t net te mailen, er ontstaan duizenden vriendschappen op allerlei manieren. Dancing shoes bv ook, die wilde je graag spreken volgens mij.
Maare...trek je even de stoute schoenen aan aub? als je me mailt mail ik je terug en het lijkt me leuk eens wat van je te horen. 1 het is leuk! 2 het is leerzaam en 3 wat heb je te verliezen eigenlijk?
Kom maar op:)
Groetjes Evada
woensdag 3 oktober 2012 om 20:56
Ik sluit me daarbij aan . En dat er niet direct reactie komt dat geeft niets. Zo is ieder ook gewoon met z'n eigen leven bezig toch. Niemand kan altijd maar direct en zo snel mogelijk reageren. Als er een tijdje over de ene naar andere mail heen gaat, dat moet kunnen, zou fout zijn als dat niet kan, dan gaat het als verplichting voelen.
Ik plaats mijn emailadres hier bij deze ook. Ik hoor je wel wanneer je tijd hebt. Succes met verhuizen. En ik vind het rot voor je dat je familie zo weinig geïnteresseerd in jou is. Hoop dat er snel betere tijden voor je gaan komen, dat het weer wat meer mee gaat zitten, of dat het met hoe je in je vel zit de goede kant op gaat.
Goed van je dat je bij die psycholoog ben gestopt. Ik hoop dat je snel een betere gaat vinden.
xxx
DC
. En dat er niet direct reactie komt dat geeft niets. Zo is ieder ook gewoon met z'n eigen leven bezig toch. Niemand kan altijd maar direct en zo snel mogelijk reageren. Als er een tijdje over de ene naar andere mail heen gaat, dat moet kunnen, zou fout zijn als dat niet kan, dan gaat het als verplichting voelen.Ik plaats mijn emailadres hier bij deze ook. Ik hoor je wel wanneer je tijd hebt. Succes met verhuizen. En ik vind het rot voor je dat je familie zo weinig geïnteresseerd in jou is. Hoop dat er snel betere tijden voor je gaan komen, dat het weer wat meer mee gaat zitten, of dat het met hoe je in je vel zit de goede kant op gaat.
Goed van je dat je bij die psycholoog ben gestopt. Ik hoop dat je snel een betere gaat vinden.
xxx
DC
woensdag 3 oktober 2012 om 23:30
Hoi, ben ik nog weer even. Lig al in bed en mn ogen vielen bijna dicht toen ik ineens dacht dat ik nog wil zeggen dat ik t heel erg voor je vind, wat je beschreef, dat je t al niet eens gewend bent dat er interesse in je wordt getoond door familie.
Het is nu tijd voor een borrel of thee. Serieus, denk aan jezelf.
Het is nu tijd voor een borrel of thee. Serieus, denk aan jezelf.