Psyche
alle pijlers
weerzien met zusje
maandag 27 augustus 2012 om 12:05
Hey Lily, nee, niet dat ik weet. Het voelt alsof ze heeeeel erg duidelijk wil maken van: dit is mijn leven en jij hebt daar geen ruimte meer in. Ik zie haar nu maanden niet meer en bellen wil ze ook niet. Ik voel me er zo beroerd van. Ik kan het niet in mijn eentje, en ga gewoon uit van wat ze me zegt. Maar ik voel me kapot. Binnen een half uur dus van enthousiast naar helemaal niks meer. Ik voel me een persoon aan wie ze een diepe hekel heeft in plaats van haar zus als ze keihard zegt dat ik geen prioriteit ben en dat ze het voorlief neemt hoe ik me voel erover. Ik voel een diepe desinteresse in mij als persoon, en niet dat zij er in wil investeren in onze band.
Dat is zoals het is.
Maar ik had het niet verwacht. En het is het allerlaatste dat ik heb gewild. Ik bereik ook een punt dat het voor mij niet meer hoeft. Het is prima dat ze niet kan afspreken, maar die kwaadheid, en dat gevoel dat ze me weg moet duwen. Dat trek ik niet. Again, ik weet echt niet wat haar bezield. Mijn gok is dat ze dus wil laten zien van: "dit is MIJIJIJIJIJN leven en ik zie geen plek daarin voor jou." Ze heeft niet door dat ze niet hoeft te duwen, niets te bevechten. Niet op mij. Dat als zij ruimte wil ik niet 1 stap opzij doe maar 20.
En ik er op een dag niet meer sta.
Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik t niet meer kan.
Misia.
Dat is zoals het is.
Maar ik had het niet verwacht. En het is het allerlaatste dat ik heb gewild. Ik bereik ook een punt dat het voor mij niet meer hoeft. Het is prima dat ze niet kan afspreken, maar die kwaadheid, en dat gevoel dat ze me weg moet duwen. Dat trek ik niet. Again, ik weet echt niet wat haar bezield. Mijn gok is dat ze dus wil laten zien van: "dit is MIJIJIJIJIJN leven en ik zie geen plek daarin voor jou." Ze heeft niet door dat ze niet hoeft te duwen, niets te bevechten. Niet op mij. Dat als zij ruimte wil ik niet 1 stap opzij doe maar 20.
En ik er op een dag niet meer sta.
Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik t niet meer kan.
Misia.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 27 augustus 2012 om 12:36
Nee dat snap ik, op een gegeven moment ben je er wel klaar mee. Maar heb je haar de vorige keer ook gevraagd waarom ze zo afstandelijk doet? Zo is ze dus niet altijd geweest, toen jullie opgroeiden? Je zou zeggen dat er een reden is voor dit gedrag namelijk.
Als mijn zus ineens zo zou doen, dan zou ik denken dat ze een rolberoerte heeft gehad ofzo.
Als mijn zus ineens zo zou doen, dan zou ik denken dat ze een rolberoerte heeft gehad ofzo.
maandag 27 augustus 2012 om 13:01
Ja, ik vond het ook vreemd. Ik weet het dus echt niet. We hebben het over veel kunnen hebben, maar niet over de vraag hoe ze me ziet/wat ik ben voor haar? Hoe we in elkaars leven willen zijn. Dat hebben we toen nog niet besproken. Ik heb haar uitgelegd dat ik nieuwsgierig ben naar de veranderingen en ze vond het zo bijzonder dat ik zoveel begrip had.
Dat ik wel een communicatie over haar behoeften wil hebben en zij niet over die van mij, integendeel, dat ze alleen kwaad kan pleiten voor de hare (en daarbij harde uitspraken en beledigingen niet schuwt), en op hangt en figuurlijk niet thuis geeft als ik aangeef wat ik graag wil en nodig heb, maakt dat ik niet meer kán. Er komt geen compromis, en erger: ze zoekt er niet naar. Ze neemt voorlief dat ik me rot voel, kan het ten opzicht van anderen "niet maken" om met mij tijd door te brengen en al met al zijn dat rotsmoezen. En duiden gewoon op 1 ding, wat ze ook heeft gezegd: dat ik geen prioriteit ben. Maar wat ben ik dan wel?
De wederzijdse wens om daar wel naar te kijken en iets mee te doen is voorwaarde nummer 1 en die ontbreekt. Ik kan het niet in mijn eentje.....en kan ook niet al mijn behoeften in de ijskast zetten om het haar naa de zin te maken/houden.
Sta nu echt op het punt om het te laten zitten erbij, hoewel ik dat dus helemaal niet wil - - ik heb ook nog een soort ondergrens.
Dat ik wel een communicatie over haar behoeften wil hebben en zij niet over die van mij, integendeel, dat ze alleen kwaad kan pleiten voor de hare (en daarbij harde uitspraken en beledigingen niet schuwt), en op hangt en figuurlijk niet thuis geeft als ik aangeef wat ik graag wil en nodig heb, maakt dat ik niet meer kán. Er komt geen compromis, en erger: ze zoekt er niet naar. Ze neemt voorlief dat ik me rot voel, kan het ten opzicht van anderen "niet maken" om met mij tijd door te brengen en al met al zijn dat rotsmoezen. En duiden gewoon op 1 ding, wat ze ook heeft gezegd: dat ik geen prioriteit ben. Maar wat ben ik dan wel?
De wederzijdse wens om daar wel naar te kijken en iets mee te doen is voorwaarde nummer 1 en die ontbreekt. Ik kan het niet in mijn eentje.....en kan ook niet al mijn behoeften in de ijskast zetten om het haar naa de zin te maken/houden.
Sta nu echt op het punt om het te laten zitten erbij, hoewel ik dat dus helemaal niet wil - - ik heb ook nog een soort ondergrens.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 27 augustus 2012 om 13:26
Je verwacht toch veel van je zus. Ik lees in je (voor)laatste post dat je haar mee naar Rome vraagt. Terwijl je eigenlijk minimaal contact met haar hebt gehad de afgelopen tijd. Dat ze vervolgens met anderen wel gaat moet je je niet persoonlijk aantrekken. Een goede band met je zus betekent niet meteen dat je zulke dingen samen moet doen.
En als je gaat huilen kan dat voor haar ongemakkelijk aanvoelen. Ja, en dan reageert ze dus bot. Maar probeer het een beetje los te laten. Misschien heeft ze het wel heel druk en moet ze nog veel mensen zien, en ze heeft toch al met je afgesproken dus dan ben je op dit moment even geen prioriteit. Misschien leg je onbewust toch een grote druk op haar.
Sterkte ermee. En dit betekent niet meteen dat alles nu over is. Laat het even bekoelen. Jammer dat de OP weg is, het hele verhaal weer ik niet.
En als je gaat huilen kan dat voor haar ongemakkelijk aanvoelen. Ja, en dan reageert ze dus bot. Maar probeer het een beetje los te laten. Misschien heeft ze het wel heel druk en moet ze nog veel mensen zien, en ze heeft toch al met je afgesproken dus dan ben je op dit moment even geen prioriteit. Misschien leg je onbewust toch een grote druk op haar.
Sterkte ermee. En dit betekent niet meteen dat alles nu over is. Laat het even bekoelen. Jammer dat de OP weg is, het hele verhaal weer ik niet.
maandag 27 augustus 2012 om 13:57
Dank je voor je sterktewensen Beuake. Ik voel me zo beroerd, dus die kan ik goed gebruiken.
Ik snap wat je schrijft en ga er even op doordenken,
Nee, ben het niet met je eens Beauke. Dat als ik ga huilen omdat ze me zegt dat ik "geen prioriteit ben" en binnen een half uur zo kwaad op me is, dat ze dan "dus" (zoals je schrijft) bot reageert.
Behoeften kunnen verschillen. Ze hoeft niet mee te willen naar Rome (ik vroeg dit paar jaar geleden, niet recent), ze hoeft helemaal niets met mij samen te willen doen. Maar wat ze nu doet is compleet mijn behoefte en gevoelens negeren. En daar pas ik voor. Dat doet me gewoon teveel pijn.
En mocht je gelijk hebben en leg ik haar onbewust druk op, dat kan, we weten het niet. Maar dan nog weet ik dat ik die botheid van haar niet verdien. En dan weet ik al helemaal zeker dat er geen toekomst is voor onze band, want minder druk dan ik haar nu opleg kan ik niet. Nog meer wijken voor wat zij wil ook niet.
Dus als je gelijk hebt en ze reageert bot omdat ik huil, dan weet ik diep van binnen dat het helemaal hopeloos is want ik wil niet proberen bij iemand te komen, figuurlijk, die als ik huil omdat ze mij pijn doet, bot gaat doen, zich omdraait en weggaat. Dat wil ik gewoon niet, ook niet dat ik "teveel verwacht" als ik vraag of ze binnen nu en X jaar (dat zei ik erbij) een keer naar Rome wil. Ook wi ik niet dat 3 euro voor een treinkaartje teveel is, als ze wel door heel Nederland kan riezen. Ook wil ik niet dat ze me nooit kan bellen uit geldgebrek. Ik wil ook niet dat ze zo kwaad wordt in plaats van me rustig te woord te staan. Ik wil niet dat dan "teveel druk" is. Dus mocht dat zo zijn en overkomen op haar dan weet ik helemaal dat het kansloos is dat we dichter bij elkaar komen. Want zij kan van alles willen maar ik kan ook van alles willen en die 2 zouden bij elkaar moeten kunnen komen. Als het goed zit. Maar dat zit het niet.
Ze geeft me nu heel duidelijk te kennen wat ze NIET wil, maar al jaren krijg ik niets te horen wat ze WEL wil. Niet naar Rome (of een alternatief, als ze dat niet leuk/te duur vind kan ze ook iets anders voorstellen), niet bellen, niet uitzwaaien als ze straks weer vertrekt, mij vertellen dat ik geen prioriteit ben. Dus even verder gaand op je redenering. Ja. Misschien verwacht ik te veel en leg ik teveel druk op haar. Zoals gezegd, ik weet het niet.
Maar ik ben er ook nog. En voor mij is wat zij WEL wil met mij te weinig, mijn ondergrens is bereikt hierin. Ik voel me zo gezegd een persoon waar ze een hekel aan heeft in plaats van die ze graag ziet. Dat is mijn eer ook te na. Of beter gezegd: dat doet me teveel pijn en verdriet.
Ik snap wat je schrijft en ga er even op doordenken,
Nee, ben het niet met je eens Beauke. Dat als ik ga huilen omdat ze me zegt dat ik "geen prioriteit ben" en binnen een half uur zo kwaad op me is, dat ze dan "dus" (zoals je schrijft) bot reageert.
Behoeften kunnen verschillen. Ze hoeft niet mee te willen naar Rome (ik vroeg dit paar jaar geleden, niet recent), ze hoeft helemaal niets met mij samen te willen doen. Maar wat ze nu doet is compleet mijn behoefte en gevoelens negeren. En daar pas ik voor. Dat doet me gewoon teveel pijn.
En mocht je gelijk hebben en leg ik haar onbewust druk op, dat kan, we weten het niet. Maar dan nog weet ik dat ik die botheid van haar niet verdien. En dan weet ik al helemaal zeker dat er geen toekomst is voor onze band, want minder druk dan ik haar nu opleg kan ik niet. Nog meer wijken voor wat zij wil ook niet.
Dus als je gelijk hebt en ze reageert bot omdat ik huil, dan weet ik diep van binnen dat het helemaal hopeloos is want ik wil niet proberen bij iemand te komen, figuurlijk, die als ik huil omdat ze mij pijn doet, bot gaat doen, zich omdraait en weggaat. Dat wil ik gewoon niet, ook niet dat ik "teveel verwacht" als ik vraag of ze binnen nu en X jaar (dat zei ik erbij) een keer naar Rome wil. Ook wi ik niet dat 3 euro voor een treinkaartje teveel is, als ze wel door heel Nederland kan riezen. Ook wil ik niet dat ze me nooit kan bellen uit geldgebrek. Ik wil ook niet dat ze zo kwaad wordt in plaats van me rustig te woord te staan. Ik wil niet dat dan "teveel druk" is. Dus mocht dat zo zijn en overkomen op haar dan weet ik helemaal dat het kansloos is dat we dichter bij elkaar komen. Want zij kan van alles willen maar ik kan ook van alles willen en die 2 zouden bij elkaar moeten kunnen komen. Als het goed zit. Maar dat zit het niet.
Ze geeft me nu heel duidelijk te kennen wat ze NIET wil, maar al jaren krijg ik niets te horen wat ze WEL wil. Niet naar Rome (of een alternatief, als ze dat niet leuk/te duur vind kan ze ook iets anders voorstellen), niet bellen, niet uitzwaaien als ze straks weer vertrekt, mij vertellen dat ik geen prioriteit ben. Dus even verder gaand op je redenering. Ja. Misschien verwacht ik te veel en leg ik teveel druk op haar. Zoals gezegd, ik weet het niet.
Maar ik ben er ook nog. En voor mij is wat zij WEL wil met mij te weinig, mijn ondergrens is bereikt hierin. Ik voel me zo gezegd een persoon waar ze een hekel aan heeft in plaats van die ze graag ziet. Dat is mijn eer ook te na. Of beter gezegd: dat doet me teveel pijn en verdriet.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 27 augustus 2012 om 14:42
Met andere woorden, misschein is ze dapperder dan ik, door zo duidelijk aan te geven dat ik geen prioriteit ben, dat is iets dat ik nu pas zie hoe structureel dat eigenlijk was.
Zit er nog wat over na te denken. Ik zoek naar een opening.
Mocht ze niets willen doen of delen of geen ruimte hebben voor mijn gevoelens........ dat is tot daaraan toe en haar goed recht - maar door ook nog kwaad te worden op mij dat ik haar behoeften niet deel en mijn gevoelens compleet te negeren - nee, daar ligt mijn grens.
Minder van haar verwachten dan ik nu doe kan ik niet.
Dat voelt heel verdrietig. Voor mij zal "haar level" van contact lastig zijn te accepteren. Maar ik vind haar ook dapper dat ze me zegt waar ze staat, ik zei haar zondag dat ik hoopte dat ze me kon zeggen wat ze wilde en wat ze vind, dat ik wilde dat ze bij mij zichzelf kon zijn. Ik wilde geen mooiweerzus zijn. Dus dat ben ik nu ook niet. De waarheid heeft de overhand en dat is ook het beste in the long run.
Mij dit te zeggen zal voor haar ook niet zo makkelijk zijn geweest.
Misia
Zit er nog wat over na te denken. Ik zoek naar een opening.
Mocht ze niets willen doen of delen of geen ruimte hebben voor mijn gevoelens........ dat is tot daaraan toe en haar goed recht - maar door ook nog kwaad te worden op mij dat ik haar behoeften niet deel en mijn gevoelens compleet te negeren - nee, daar ligt mijn grens.
Minder van haar verwachten dan ik nu doe kan ik niet.
Dat voelt heel verdrietig. Voor mij zal "haar level" van contact lastig zijn te accepteren. Maar ik vind haar ook dapper dat ze me zegt waar ze staat, ik zei haar zondag dat ik hoopte dat ze me kon zeggen wat ze wilde en wat ze vind, dat ik wilde dat ze bij mij zichzelf kon zijn. Ik wilde geen mooiweerzus zijn. Dus dat ben ik nu ook niet. De waarheid heeft de overhand en dat is ook het beste in the long run.
Mij dit te zeggen zal voor haar ook niet zo makkelijk zijn geweest.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 13:30
Hey,
Ik heb het vreselijk moeilijk. Ze blijft kwaad en geirriteerd doen. En me maar wegduwen. Voel me steeds meer een paria. Iemand van wie ze zegt te houden maar die ze niet aardig vindt, zo'n soort paradoxaal gevoel waar ik helemaal niks mee kna.
Ik heb de afgelopen nachten echt bar weinig geslapen, kan niet naar mijn werk van verdriet en pijn. Ik begrijp het gewoon niet maar voel ook ergens daaronder, nee, ik kan hier niks mee. Dat ze zich niet eens probeert in te leven in mij. Dat zegt zo ontzettend veel. Nee, ik ben geen prioriteit, en dan kan ze dit blijkbaar ook nog eens zo keihard en door de telefoon zeggen om er vervolgens geen worden aan vuil te willen maken. Mij pijn doen en dan weglopen. Dat is iets wat ik niet wil en dat geeft enorm veel rust.
Maar erbij komt echt en superveel verdriet. Mijn hele lijf doet pijn en ik vraag me echt af wat ik dan zo verkeerd deed, wat ook niet meewerkt.
Ik ben haar kwijt en misschein was ik dat al zoveel langer zonder het te weten.
Liefs
Ik heb het vreselijk moeilijk. Ze blijft kwaad en geirriteerd doen. En me maar wegduwen. Voel me steeds meer een paria. Iemand van wie ze zegt te houden maar die ze niet aardig vindt, zo'n soort paradoxaal gevoel waar ik helemaal niks mee kna.
Ik heb de afgelopen nachten echt bar weinig geslapen, kan niet naar mijn werk van verdriet en pijn. Ik begrijp het gewoon niet maar voel ook ergens daaronder, nee, ik kan hier niks mee. Dat ze zich niet eens probeert in te leven in mij. Dat zegt zo ontzettend veel. Nee, ik ben geen prioriteit, en dan kan ze dit blijkbaar ook nog eens zo keihard en door de telefoon zeggen om er vervolgens geen worden aan vuil te willen maken. Mij pijn doen en dan weglopen. Dat is iets wat ik niet wil en dat geeft enorm veel rust.
Maar erbij komt echt en superveel verdriet. Mijn hele lijf doet pijn en ik vraag me echt af wat ik dan zo verkeerd deed, wat ook niet meewerkt.
Ik ben haar kwijt en misschein was ik dat al zoveel langer zonder het te weten.
Liefs
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 15:15
Ik vind het heel erg voor je, dat het alsnog zo is gelopen. Mijn eerste post was om je te waarschuwen. Niet omdat ik een glazen bol heb, maar omdat ik een soortgelijke ervaring met mijn zus heb gehad. Ik heb dan ook geen contact meer met haar. Dodelijk vermoeiend. Jaren- en jarenlang heb ik het geprobeerd. Het ene moment was ik haar alles en het andere moment kon ze me niet luchten of zien. Geen flauw idee waarom. Erover praten deed ze niet. Meer dan nukkig doen, kon ze niet. En in gelukkige tijden begreep ze niet waarover ik het had. Van alles heb ik geprobeerd. Van onderdanig lief naar standvastig grenzen stellen. En alles daar tussenin. Niets was goed genoeg. Nooit. Het duurt even, maar dan kom je tot de conclusie dat het leven een stuk stabieler is, zonder een dergelijk ingewikkeld persoon in je leven. Zus of geen zus.
woensdag 29 augustus 2012 om 15:40
Lieve Misia, ik ken je verder niet en weet niks van je familie of jou af.
Vind het wel heel naar dat je band met je zusje niet zo loopt als je graag had gewild en gehoopt. Het is helaas zo dat je familie niet 'kiest', maar krijgt. Kun je die band die je zo graag met haar opbouwt, opbouwen met een vriendin?
Vind het wel heel naar dat je band met je zusje niet zo loopt als je graag had gewild en gehoopt. Het is helaas zo dat je familie niet 'kiest', maar krijgt. Kun je die band die je zo graag met haar opbouwt, opbouwen met een vriendin?
Koekje?
woensdag 29 augustus 2012 om 15:40
Lieve Paloma,
Dank je wel voor je open post. Ik heb veel aan ervaringsberichten. Ik vind het ook heel naar voor je, ook al schrijf je dat je leven nu een stuk stabieler is. Leuk is het nooit. Maar fijn dat je er een weg mee vond.
Ik heb altijd zoiets van niks is in steen gebeiteld. Wie weet waar we nog uitkomen samen. Ik ben daar altijd voor in, juist omdat ze mijn zus is. Maar ik kan het niet alleen en voor mij is er ook een soort grens bereikt. Niet door de boodschap die ze heeft maar door de manier waarop ze die brengt.
Liefs en thanks voor je steun! Ik vind het fijn om niet helemaal alleen te zitten hiermee. En voel me al iets beter dan gisteren.
X
Dank je wel voor je open post. Ik heb veel aan ervaringsberichten. Ik vind het ook heel naar voor je, ook al schrijf je dat je leven nu een stuk stabieler is. Leuk is het nooit. Maar fijn dat je er een weg mee vond.
Ik heb altijd zoiets van niks is in steen gebeiteld. Wie weet waar we nog uitkomen samen. Ik ben daar altijd voor in, juist omdat ze mijn zus is. Maar ik kan het niet alleen en voor mij is er ook een soort grens bereikt. Niet door de boodschap die ze heeft maar door de manier waarop ze die brengt.
Liefs en thanks voor je steun! Ik vind het fijn om niet helemaal alleen te zitten hiermee. En voel me al iets beter dan gisteren.
X
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 16:50
quote:misia schreef op 29 augustus 2012 @ 15:40:
Lieve Paloma,
Dank je wel voor je open post. Ik heb veel aan ervaringsberichten. Ik vind het ook heel naar voor je, ook al schrijf je dat je leven nu een stuk stabieler is. Leuk is het nooit. Maar fijn dat je er een weg mee vond.
Ik heb altijd zoiets van niks is in steen gebeiteld. Wie weet waar we nog uitkomen samen. Ik ben daar altijd voor in, juist omdat ze mijn zus is. Maar ik kan het niet alleen en voor mij is er ook een soort grens bereikt. Niet door de boodschap die ze heeft maar door de manier waarop ze die brengt.
Liefs en thanks voor je steun! Ik vind het fijn om niet helemaal alleen te zitten hiermee. En voel me al iets beter dan gisteren.
XJe post raakt me. Dank je voor je woorden . Mijn deur zal altijd openstaan voor mijn zus. Zoals je zegt "niks is in steen gebeiteld". Maar genoeg is genoeg.
Lieve Paloma,
Dank je wel voor je open post. Ik heb veel aan ervaringsberichten. Ik vind het ook heel naar voor je, ook al schrijf je dat je leven nu een stuk stabieler is. Leuk is het nooit. Maar fijn dat je er een weg mee vond.
Ik heb altijd zoiets van niks is in steen gebeiteld. Wie weet waar we nog uitkomen samen. Ik ben daar altijd voor in, juist omdat ze mijn zus is. Maar ik kan het niet alleen en voor mij is er ook een soort grens bereikt. Niet door de boodschap die ze heeft maar door de manier waarop ze die brengt.
Liefs en thanks voor je steun! Ik vind het fijn om niet helemaal alleen te zitten hiermee. En voel me al iets beter dan gisteren.
XJe post raakt me. Dank je voor je woorden . Mijn deur zal altijd openstaan voor mijn zus. Zoals je zegt "niks is in steen gebeiteld". Maar genoeg is genoeg.
woensdag 29 augustus 2012 om 17:44
Wat rottig weer voor je.
En je begrijpt echt niets van zo'n omslag hé. En dan binnen een half uur. Ja, dan blijf je wel 'flabbergasted' achter. Ik ken zulk gedrag ook van iemand (ik zeg even i.v.m. privacy niet wie, maar heel nabij) en het maakt je echt kapot, als je het zelf niet een halt toeroept.
Want voor een relatie, hoe dan ook, zijn er twee nodig. En als de ene niet wil, je niet wil horen of begrijpen, niet openstaat voor je; dan kun je je wel een tijdje aanpassen of tegemoetkomen, maar dat kun je niet blijven doen. En het is heel pijnlijk, maar uiteindelijk moet je maar leven met 'oké, dan zet ik wat stappen terug, en ik hoor het wel wanneer jij nog iets wilt, maar ik zal geen initiatieven meer gaan nemen'. Want dit doet me veel te veel pijn, iedere keer weer.
Ik vind het heel rot voor je, TO.
En je begrijpt echt niets van zo'n omslag hé. En dan binnen een half uur. Ja, dan blijf je wel 'flabbergasted' achter. Ik ken zulk gedrag ook van iemand (ik zeg even i.v.m. privacy niet wie, maar heel nabij) en het maakt je echt kapot, als je het zelf niet een halt toeroept.
Want voor een relatie, hoe dan ook, zijn er twee nodig. En als de ene niet wil, je niet wil horen of begrijpen, niet openstaat voor je; dan kun je je wel een tijdje aanpassen of tegemoetkomen, maar dat kun je niet blijven doen. En het is heel pijnlijk, maar uiteindelijk moet je maar leven met 'oké, dan zet ik wat stappen terug, en ik hoor het wel wanneer jij nog iets wilt, maar ik zal geen initiatieven meer gaan nemen'. Want dit doet me veel te veel pijn, iedere keer weer.
Ik vind het heel rot voor je, TO.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 29 augustus 2012 om 22:09
Hey Leppelke en Paloma en Elmervrouw,
Dank julle wel!! Echt fijn om wat steunende reacties te krijgen! Want die avonden zijn best wel lang. Ja, Elmervrouw, het voelt inderdaad alsof ik flabberghasted achterblijf. Ik heb echt mijn best gedaan (zij ook, ongetwijfeld) en ik had gewoon NOOIT verwacht dat het weer zo zou kunnen omslaan. Ik had het in ieder geval nooit gewild. Maar wat je schrijf daar zijn 2 voor nodig. En als zij niet wil, dan is dat zo. Ik denk ook wat ik al eerder schreef dat zij misschien de dappere van ons 2 is door dit nu (wel op te botte) manier afkapt. Ik had dat nooit gekund, terwijl het voor mijzelf ook niet zo gezond meer was. Dus misschien is het ook goed voor mij.
Maar pijn doet het. Ik mis ook die goede tijden, die waren er altijd. We hadden zo veel lol en deden veel leuke dingen samen. Naar de bios, thee drinken, samen eten, logeren, ........
Ik mis die dingen nu al. Maar ja, het is even niet anders, want ik ben nu ook echt door dat ijs gegaan. Heb er even geen ander woord voor. Gewoon te geschokt ofzo. En ook me afvragend, wat moet ik nog allemaal doen om het goed te krijgen? Naar mijn idee heb ik echt mijn best gedaan ook de afgelopen gesprekken.....
Snif, nu toch wel erg down
voel me zo alleen. Ik zie hier die post van vorige week staan en herinner me hoe licht ik me voelde. Zus terug!! 
Mijn leven voelde lichter, ik voelde me vrijer, en had het gevoel dat er weer zoveel ruimte was voor andere dingen, ook al zou ik haar dus weer tijden niet zien. Nu dit weer, en dat loodzware gevoel is terug. ook dat gevoel dat ik wel een toeval hiervan zou kunnen krijgen, fysiek, zoveel pijn. Die zwaarte is terug. Ik sleep me voort en er past niks bij in mijn hoofd Hoe krijg ik die zwaarte weg als ik haar niet meer in mijn leven heb? Ik ben zo bang dat dat dan er niet meer gaat zijn, dat er altijd deze grauwluier zal zijn. En dan voel ik me echt zo meer dan down, maar tegelijkertijd zie ik echt geen manier om het nu weer te herstellen. Of mis ik iets?
Jullie horen het. Ik ben aan het malen.
Misia
Dank julle wel!! Echt fijn om wat steunende reacties te krijgen! Want die avonden zijn best wel lang. Ja, Elmervrouw, het voelt inderdaad alsof ik flabberghasted achterblijf. Ik heb echt mijn best gedaan (zij ook, ongetwijfeld) en ik had gewoon NOOIT verwacht dat het weer zo zou kunnen omslaan. Ik had het in ieder geval nooit gewild. Maar wat je schrijf daar zijn 2 voor nodig. En als zij niet wil, dan is dat zo. Ik denk ook wat ik al eerder schreef dat zij misschien de dappere van ons 2 is door dit nu (wel op te botte) manier afkapt. Ik had dat nooit gekund, terwijl het voor mijzelf ook niet zo gezond meer was. Dus misschien is het ook goed voor mij.
Maar pijn doet het. Ik mis ook die goede tijden, die waren er altijd. We hadden zo veel lol en deden veel leuke dingen samen. Naar de bios, thee drinken, samen eten, logeren, ........
Ik mis die dingen nu al. Maar ja, het is even niet anders, want ik ben nu ook echt door dat ijs gegaan. Heb er even geen ander woord voor. Gewoon te geschokt ofzo. En ook me afvragend, wat moet ik nog allemaal doen om het goed te krijgen? Naar mijn idee heb ik echt mijn best gedaan ook de afgelopen gesprekken.....
Snif, nu toch wel erg down
voel me zo alleen. Ik zie hier die post van vorige week staan en herinner me hoe licht ik me voelde. Zus terug!! Mijn leven voelde lichter, ik voelde me vrijer, en had het gevoel dat er weer zoveel ruimte was voor andere dingen, ook al zou ik haar dus weer tijden niet zien. Nu dit weer, en dat loodzware gevoel is terug. ook dat gevoel dat ik wel een toeval hiervan zou kunnen krijgen, fysiek, zoveel pijn. Die zwaarte is terug. Ik sleep me voort en er past niks bij in mijn hoofd Hoe krijg ik die zwaarte weg als ik haar niet meer in mijn leven heb? Ik ben zo bang dat dat dan er niet meer gaat zijn, dat er altijd deze grauwluier zal zijn. En dan voel ik me echt zo meer dan down, maar tegelijkertijd zie ik echt geen manier om het nu weer te herstellen. Of mis ik iets?
Jullie horen het. Ik ben aan het malen.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 22:20
Maar voel me beter dan gisteren, over all. En toch is die gekke zwaarte er, alsof ik niet meer spontaan zou kunnen lachen. We gingen ook altijd sjoppen samen, en gekke bekken trekken in die pashokken. Voel me echt zo ook en vooral omdat ik maar mensen kwijt BLIJF raken de afgelopen 2 jaar. Het is gewoon overkill
Net bericht van een vriendin die gaat trouwen, ik sta blijkbaar nog in mailinglist ofzo, maar heb d'r al jaar niet meer gesproken. Dat steekt. En dan sms ik wel terug en geen bericht, bel ik even ook niks. Dan snap ik niet dat ik wel dat bericht krijg? En dan haar nooit meer kan bereiken (heb al vaker gebeld/gemaild in afgelopen jaar, maar geen respons)
Dit soort dingen doen pijn
ook en vooral omdat ik maar mensen kwijt BLIJF raken de afgelopen 2 jaar. Het is gewoon overkillNet bericht van een vriendin die gaat trouwen, ik sta blijkbaar nog in mailinglist ofzo, maar heb d'r al jaar niet meer gesproken. Dat steekt. En dan sms ik wel terug en geen bericht, bel ik even ook niks. Dan snap ik niet dat ik wel dat bericht krijg? En dan haar nooit meer kan bereiken (heb al vaker gebeld/gemaild in afgelopen jaar, maar geen respons)
Dit soort dingen doen pijn
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 22:32
Pfffff, hier even enorm paniekgevoel. Die vriendin ken ik al zo lang en dikke kans dat dat ook klaar is. En wie blijft er nog over. Van die MAJOR vriendschappen gaan de een naar de andere weg, soms zonder een woord, nu mijn zus die kwaad is, wat is er mis met mij????????
AAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
AAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 22:38
Wat naar dat je je zo voelt. Het is natuurlijk niet makkelijk wat je meemaakt. Denk aub niet dat het aan jezelf ligt. Misschien is het beter dat je de contacten laat voor wat ze zijn en nieuwe contacten probeert te maken?
Ik ben door mijn depressie veel mensen verloren. Ik liet in dit geval zelf het contact verwateren. Nam een nieuw nr etc. Nu begin ik weer wat behoefte te krijgen en probeer wat closer te zijn met mijn schoonfamilie. Het is lastig, maar je bent niet alleen. Heb je andere mensen die je kent en waarmee je eventueel een band kan opbouwen?
Ik ben door mijn depressie veel mensen verloren. Ik liet in dit geval zelf het contact verwateren. Nam een nieuw nr etc. Nu begin ik weer wat behoefte te krijgen en probeer wat closer te zijn met mijn schoonfamilie. Het is lastig, maar je bent niet alleen. Heb je andere mensen die je kent en waarmee je eventueel een band kan opbouwen?
woensdag 29 augustus 2012 om 22:42
Hee Misia wat afschuwelijk voor je
zo te lezen heb je zo je best gedaan, en je kwetsbaar opgesteld en dan dit !! Ik denk niet dat jij dit verdiend hebt
Over vriendinnen die gaan trouwen/feestjes geven/andere events waarbij je dan niet uitgenodigd blijkt... dat is bij mij ook enorm vaak het geval !! Ik richt me dus maar op de mensen die dichtbij me staan en wel in me investeren.
Ik denk dat je in een rouwproces zit rond je zus. De persoon waar je zo van houdt die is er niet meer. Misschien dat ze nog terugkomt... Neem de tijd en wees heel lief voor jezelf, je moet door de pijn heen om het te kunnen verwerken.
Ik snap die omslag van haar trouwens absoluut niet. Het klinkt niet ´normaal´ - tja wat is normaal - ik kan het niet goed uitleggen, maar ik vind het geen reactie zoals je zou verwachten. Doet me denken dat ze misschien iets heeft, een bipolaire stoornis, persoonlijkheid? Of inderdaad iets uit het verleden? Het zou overigens absoluut geen excuus zijn hoor. En voor jou maakt het verder niet veel uit... situatie blijft hetzelfde.
Ik vind het rot voor je dat nu zo zonder antwoorden zit...... je lijkt me heel sympathiek, wat ik lees in je posts.. ik zou niets kunnen bedenken wat er 'mis is' aan jou. En al zou er iets zijn dan heb je er recht op dat dit gewoon normaal wordt besproken.
Heel veel sterkte, probeer steun te vragen van de lieve mensen die je wel om je heen hebt
zo te lezen heb je zo je best gedaan, en je kwetsbaar opgesteld en dan dit !! Ik denk niet dat jij dit verdiend hebt
Over vriendinnen die gaan trouwen/feestjes geven/andere events waarbij je dan niet uitgenodigd blijkt... dat is bij mij ook enorm vaak het geval !! Ik richt me dus maar op de mensen die dichtbij me staan en wel in me investeren.
Ik denk dat je in een rouwproces zit rond je zus. De persoon waar je zo van houdt die is er niet meer. Misschien dat ze nog terugkomt... Neem de tijd en wees heel lief voor jezelf, je moet door de pijn heen om het te kunnen verwerken.
Ik snap die omslag van haar trouwens absoluut niet. Het klinkt niet ´normaal´ - tja wat is normaal - ik kan het niet goed uitleggen, maar ik vind het geen reactie zoals je zou verwachten. Doet me denken dat ze misschien iets heeft, een bipolaire stoornis, persoonlijkheid? Of inderdaad iets uit het verleden? Het zou overigens absoluut geen excuus zijn hoor. En voor jou maakt het verder niet veel uit... situatie blijft hetzelfde.
Ik vind het rot voor je dat nu zo zonder antwoorden zit...... je lijkt me heel sympathiek, wat ik lees in je posts.. ik zou niets kunnen bedenken wat er 'mis is' aan jou. En al zou er iets zijn dan heb je er recht op dat dit gewoon normaal wordt besproken.
Heel veel sterkte, probeer steun te vragen van de lieve mensen die je wel om je heen hebt
woensdag 29 augustus 2012 om 23:22
Hey
tiramisu Ik begrijp wel wat je zegt. Het hebben van een depressie kan er natuurlijk toe leiden dat je zelf geen zin in die contact meer hebt. Ik heb zelf de afgelopen 2 jaar een enorme verandering ondergaan. Ik ben gewoon niet meer dezelfde. Klinkt eng maar heb echt veel dingen meegemaakt die me hebben veranderd. Er zijn me als het ware schellen van de ogen gevallen. Misschien dat ik me onbewust anders opstel en dat dat anderen voor de borst stuit? Ik vrees ook soms dat ik mensen kwijt raakte door die heftige periode, misschien was ik wel enorm negatief en aan het zeuren? Ik heb die angst altijd, en anderen noemen me juist vaak heel positief en een "powerbabe" (ja, ik verzin het zelf niet). Maar toch, ik ben gewoon nu doodsbang dat er iets aan me mis zit. Doordat ik echt bijna tientallen mensen uit het oog verloor, en ook geen contact met mijn moeder, nu zus, en dan die goede/oude vriendschappen die of eindigen of dat er ook een anderse sfeer ontstaat. Ik denk objectief dat ik inderdaad naar mijn zusje mijn best deed.
Andj - Ik ben inderdaad heel open geweest, en kan me ook echt voorstellen dat ze zit met dingen die ik vroeger verkeerd deed. Dit mag ze me altijd zeggen, en ik heb daar ook echt de bereidheid in naar haar te luisteren. Maar nu voel ik me zo afgewezen. Een persoon met wie mensen niet graag omgaan ofzo, van wie niemand blij wordt.
Sorry voor deze dip, kom er even niet meer goed te boven. T is gewoon te veel!
Ja, andere mensen. Wat heb ik daar zin in. Ik had laatst 2 dates met 2 verschillende mannen. . Onbekenden. En ik was gewoon een keer verrast op de goede manier. Ze leken een gouden tijd met me te hebben (en ik met 1 van hen, haha). Zonder gekheid, ik was zo geschokt hoe soepel het liep met die ene date. Ik heb dan GEEN gevoel op eieren te lopen, ben gewoon mezelf. De ander is ook normaal belangstellend en ik was zo verrast. Ben dat soort normale dingen ook niet meer gewend. Het loopt altijd extreem stroef. Dus ik heb wel goede hoop dat al deze upheavels niet met nieuwe mensen zullen plaatsvinden. Maar ja, daarmee heb ik ook geen zussenband. IK MIS HAAR!!!!! Wordt bijkans helemaal naar van verdriet, kan wel tegen de muren opvliegen nu, want ik heb dit ect niet gewild. Het voelt als haar keuze, en waarom?
Ik voel me gewoon niet de moeite waard om normale interesse in te hebben, door al die verliezen. Zusje gaat morgen naar een andere zus, en mijn zusje "verbood" me daar ook heen te komen in plaats van dat ze het leuk vindt. Ik voel me echt een paria Ik ben nu ook bekaf, dus misschien helpt dat ook niet mee. Maar ben behoorlijk labiel. En sleep mezelf echt door het huis. Hart bloedt. En ik probeer mezelf voor ogen te houden dat ik oké ben. Dat er heel wat mis is, Andj, dat kan ik je wel zeggen . Heb namelijk mijn gebreken zoals iedereen, maar zoals je schrijft: ik wil dat dat normaal besproken kan worden. En dat kan het niet, en dan sta ik met mijn rug tegen de muur. Dat machteloze gevoel is echt zo naar.
Maar goed, ik heb 1 vriend over. Daar ben ik ook eerder deze week gelijk heen gegaan. Daar teer ik nu nog op en als ik eerlijk ben is hij soms de reden om verder te kunnen in deze ellende. Hij heeft eten voor me gekookt (hij had mijn lievelingsgerecht gemaakt!!) en dat vind ik dan zo lief. Ben echt dankbaar dat hij er voor me is, en wat het allerfijnste is: ik merk dat hij echt BLIJ wordt van me. Dat ik iets toevoeg aan zijn levensgeluk. Dat heb ik echt bij NIEMAND ANDERS en dat maakt dus dat ik echt in paniek ben nu. Maar ben nu dus zo gezegd erg kapot, misschien kan ik beter op bed gaan dan maar doormailen.
Dank jullie wel. Het is bijkans op dit dieptepunt voor mij bijna ongelofelijk dat er mensen echt op mij REAGEREN. Ik ben nu zo gewend genegeerd te worden dat het me bijna verbaast dat jullie echt ingaan op mij. Best erg dat ik dat zo niet meer ken dat dit me verbaast.
Misia
tiramisu Ik begrijp wel wat je zegt. Het hebben van een depressie kan er natuurlijk toe leiden dat je zelf geen zin in die contact meer hebt. Ik heb zelf de afgelopen 2 jaar een enorme verandering ondergaan. Ik ben gewoon niet meer dezelfde. Klinkt eng maar heb echt veel dingen meegemaakt die me hebben veranderd. Er zijn me als het ware schellen van de ogen gevallen. Misschien dat ik me onbewust anders opstel en dat dat anderen voor de borst stuit? Ik vrees ook soms dat ik mensen kwijt raakte door die heftige periode, misschien was ik wel enorm negatief en aan het zeuren? Ik heb die angst altijd, en anderen noemen me juist vaak heel positief en een "powerbabe" (ja, ik verzin het zelf niet). Maar toch, ik ben gewoon nu doodsbang dat er iets aan me mis zit. Doordat ik echt bijna tientallen mensen uit het oog verloor, en ook geen contact met mijn moeder, nu zus, en dan die goede/oude vriendschappen die of eindigen of dat er ook een anderse sfeer ontstaat. Ik denk objectief dat ik inderdaad naar mijn zusje mijn best deed.
Andj - Ik ben inderdaad heel open geweest, en kan me ook echt voorstellen dat ze zit met dingen die ik vroeger verkeerd deed. Dit mag ze me altijd zeggen, en ik heb daar ook echt de bereidheid in naar haar te luisteren. Maar nu voel ik me zo afgewezen. Een persoon met wie mensen niet graag omgaan ofzo, van wie niemand blij wordt.
Sorry voor deze dip, kom er even niet meer goed te boven. T is gewoon te veel
!Ja, andere mensen. Wat heb ik daar zin in. Ik had laatst 2 dates met 2 verschillende mannen. . Onbekenden. En ik was gewoon een keer verrast op de goede manier. Ze leken een gouden tijd met me te hebben (en ik met 1 van hen, haha). Zonder gekheid, ik was zo geschokt hoe soepel het liep met die ene date. Ik heb dan GEEN gevoel op eieren te lopen, ben gewoon mezelf. De ander is ook normaal belangstellend en ik was zo verrast. Ben dat soort normale dingen ook niet meer gewend. Het loopt altijd extreem stroef. Dus ik heb wel goede hoop dat al deze upheavels niet met nieuwe mensen zullen plaatsvinden. Maar ja, daarmee heb ik ook geen zussenband. IK MIS HAAR!!!!! Wordt bijkans helemaal naar van verdriet, kan wel tegen de muren opvliegen nu, want ik heb dit ect niet gewild. Het voelt als haar keuze, en waarom?
Ik voel me gewoon niet de moeite waard om normale interesse in te hebben, door al die verliezen. Zusje gaat morgen naar een andere zus, en mijn zusje "verbood" me daar ook heen te komen in plaats van dat ze het leuk vindt. Ik voel me echt een paria Ik ben nu ook bekaf, dus misschien helpt dat ook niet mee. Maar ben behoorlijk labiel. En sleep mezelf echt door het huis. Hart bloedt. En ik probeer mezelf voor ogen te houden dat ik oké ben. Dat er heel wat mis is, Andj, dat kan ik je wel zeggen . Heb namelijk mijn gebreken zoals iedereen, maar zoals je schrijft: ik wil dat dat normaal besproken kan worden. En dat kan het niet, en dan sta ik met mijn rug tegen de muur. Dat machteloze gevoel is echt zo naar.
Maar goed, ik heb 1 vriend over. Daar ben ik ook eerder deze week gelijk heen gegaan. Daar teer ik nu nog op en als ik eerlijk ben is hij soms de reden om verder te kunnen in deze ellende. Hij heeft eten voor me gekookt (hij had mijn lievelingsgerecht gemaakt!!) en dat vind ik dan zo lief. Ben echt dankbaar dat hij er voor me is, en wat het allerfijnste is: ik merk dat hij echt BLIJ wordt van me. Dat ik iets toevoeg aan zijn levensgeluk. Dat heb ik echt bij NIEMAND ANDERS en dat maakt dus dat ik echt in paniek ben nu. Maar ben nu dus zo gezegd erg kapot, misschien kan ik beter op bed gaan dan maar doormailen.
Dank jullie wel. Het is bijkans op dit dieptepunt voor mij bijna ongelofelijk dat er mensen echt op mij REAGEREN. Ik ben nu zo gewend genegeerd te worden dat het me bijna verbaast dat jullie echt ingaan op mij. Best erg dat ik dat zo niet meer ken dat dit me verbaast.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 augustus 2012 om 23:30
Andj, ja, het is idd een rouwproces, dat dacht ik ook vamiddag toen ik met dikke ogen en een kopje thee opgekrult op bed zat. En me dus zo'n paria voelde, iemand van wie mensen niet BLIJ worden. Meer een verplicht nummer, of iemand die je kunt bellen als er niks op tv is. Eens in de 8 maanden. Ik weet dus niet waardoor het komt, en dat maakt het zo lamlendig ongrijpbaar. Maar goed, moet echt op bed gaan nu, hoofd is beetje aan het doordraaien.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 30 augustus 2012 om 00:01
Lieve Misia. Ik dacht Is het niet raar om Lieve neer te zetten? Nee ik denk het niet want volgens mij, ben jij heel lief.
Ik merk uit je posts dat je in de war bent en je onwijs onbegrepen voelt. Niets is zo vervelend als je onbegrepen voelen.
Daardoor voel je je alleen.
Je hebt laatst het stukje van me gelezen dat je soms geen antwoorden moet willen. Ik heb het gevoel dat dat nu bij jou aan de orde is. Je doet zo, wanhopig, (logisch, je zus is oerbelangrijk, ook al doet ze zo)je best dat je jezelf momenteel aan het verliezen bent. Je zegt dat je nog 1 vriend overhebt. Maar er was toch ook nog een vriendin die jou had opgebeld?
Of was dat niet een goede vriendin? Hoe is je verdere band met familie als ik vragen mag?
Weetje..ik heb zelf ook dit soort momenten gehad. Je denkt Er is iets mis met mij. Maare....dacht het niet he! Er is NIETS mis met jou. Er gebeuren dingen met je die je raken. Je bent naar mijn idee een erg overgevoelig persoon(herkenbaar) die alles analyseert en iets vanuit allerlei invalshoeken bekijkt.
Dat is aan de ene kant erg te prijzen (je stopt je hoofd niet in het zand, je bent betrokken, je kijkt naar jezelf en anderen, allemaal zeer mooie eigenschappen en daar kun je trots op zijn dame!) maar aan de andere kant is t doodvermoeiend.
Ik kan heel moeilijk dingen loslaten, ze laten voor wat ze zijn. Ik wil altijd vechten voor iets. Ik heb met mijn ex bv gevochten, mezelf voorbijgegaan zonder dat hij dat ook deed. Ik ging kapot. Zovaak naar hem toegereden, om ruzies uit te praten, midden in de nacht..en hij? Hij lag te pitten. Wat kon ik daar boos om worden. Of ik die stond te brullen van ellende tussen ons en hij stak doodleuk een joint in zn jas en zei ik ga naar buiten, jointje roken. Gewoon niet serieus genomen worden. Ik heb ervan geleerd, ik ga me niet door mensen die me niet serieus nemen uit t veld laten slaan. Nu heb jij t over je zusje, en die lijkt jou toch niet helemaal te begrijpen. Hoeveel schelen jullie? Hoe oud ben jij? Kan de leeftijd meespelen?
Ik heb me geprobeerd in te leven in jou en ik zou als ik in jouw schoenen stond even afstand nemen. Word even rustig, je maakt jezelf gek. Maak maar eventjes pas op de plaats nu. Je gaat aan jezelf voorbij. Hoe is het contact tussen je zusje en je andere zus? En tussen jou en je andere zus? Gewoon om even een beter beeld te krijgen.
Als ik niks meer lees hoop ik dat je slaapt en dan hoop ik dat je morgen iets rustiger bent. Er komt een tijd dat je meer duidelijkheid krijgt, wedden? Twijfel hierdoor nou niet aan jezelf, dat is onnodig.
Ik merk uit je posts dat je in de war bent en je onwijs onbegrepen voelt. Niets is zo vervelend als je onbegrepen voelen.
Daardoor voel je je alleen.
Je hebt laatst het stukje van me gelezen dat je soms geen antwoorden moet willen. Ik heb het gevoel dat dat nu bij jou aan de orde is. Je doet zo, wanhopig, (logisch, je zus is oerbelangrijk, ook al doet ze zo)je best dat je jezelf momenteel aan het verliezen bent. Je zegt dat je nog 1 vriend overhebt. Maar er was toch ook nog een vriendin die jou had opgebeld?
Of was dat niet een goede vriendin? Hoe is je verdere band met familie als ik vragen mag?
Weetje..ik heb zelf ook dit soort momenten gehad. Je denkt Er is iets mis met mij. Maare....dacht het niet he! Er is NIETS mis met jou. Er gebeuren dingen met je die je raken. Je bent naar mijn idee een erg overgevoelig persoon(herkenbaar) die alles analyseert en iets vanuit allerlei invalshoeken bekijkt.
Dat is aan de ene kant erg te prijzen (je stopt je hoofd niet in het zand, je bent betrokken, je kijkt naar jezelf en anderen, allemaal zeer mooie eigenschappen en daar kun je trots op zijn dame!) maar aan de andere kant is t doodvermoeiend.
Ik kan heel moeilijk dingen loslaten, ze laten voor wat ze zijn. Ik wil altijd vechten voor iets. Ik heb met mijn ex bv gevochten, mezelf voorbijgegaan zonder dat hij dat ook deed. Ik ging kapot. Zovaak naar hem toegereden, om ruzies uit te praten, midden in de nacht..en hij? Hij lag te pitten. Wat kon ik daar boos om worden. Of ik die stond te brullen van ellende tussen ons en hij stak doodleuk een joint in zn jas en zei ik ga naar buiten, jointje roken. Gewoon niet serieus genomen worden. Ik heb ervan geleerd, ik ga me niet door mensen die me niet serieus nemen uit t veld laten slaan. Nu heb jij t over je zusje, en die lijkt jou toch niet helemaal te begrijpen. Hoeveel schelen jullie? Hoe oud ben jij? Kan de leeftijd meespelen?
Ik heb me geprobeerd in te leven in jou en ik zou als ik in jouw schoenen stond even afstand nemen. Word even rustig, je maakt jezelf gek. Maak maar eventjes pas op de plaats nu. Je gaat aan jezelf voorbij. Hoe is het contact tussen je zusje en je andere zus? En tussen jou en je andere zus? Gewoon om even een beter beeld te krijgen.
Als ik niks meer lees hoop ik dat je slaapt en dan hoop ik dat je morgen iets rustiger bent. Er komt een tijd dat je meer duidelijkheid krijgt, wedden? Twijfel hierdoor nou niet aan jezelf, dat is onnodig.
donderdag 30 augustus 2012 om 09:00
Het is voor sommige mensen heel moeilijk om dingen die gebeuren, die je aangedaan worden, niet op jezelf te betrekken. Heb er ook moeite mee, maar minder dan vroeger. Dat je zus je verbiedt om ook naar andere zus te gaan: dat is NIET normaal gedrag, tenzij er een of andere familievete speelt. Dat ligt dus bij HAAR. Als zij ervoor kiest om jou zo te behandelen, is dat dus HAAR ding. Probeer dat ook zo te zien en laat het DAAR.
Het is logisch dat je aan jezelf twijfelt, maar ja, hoeveel controle hebben we nou werkelijk over het gedrag van een ander? Je zus doet dit en ze wil niet uitleggen waarom - dan kan je er gewoon niets meer mee. Het is heel spijtig en daar mag je best verdriet van hebben, maar ACCEPTEER dat het nu even zo is. Je weet niet of het voor altijd is, maar nu blijkbaar wel. Steek energie in andere dingen. Echt, accepteren, dat is het beste wat je nu kunt doen.
Sterkte!!
Het is logisch dat je aan jezelf twijfelt, maar ja, hoeveel controle hebben we nou werkelijk over het gedrag van een ander? Je zus doet dit en ze wil niet uitleggen waarom - dan kan je er gewoon niets meer mee. Het is heel spijtig en daar mag je best verdriet van hebben, maar ACCEPTEER dat het nu even zo is. Je weet niet of het voor altijd is, maar nu blijkbaar wel. Steek energie in andere dingen. Echt, accepteren, dat is het beste wat je nu kunt doen.
Sterkte!!
vrijdag 31 augustus 2012 om 01:12
Hey,
Bedankt voor jullie reacties, ine en lily. Ik ben heel moe dus ga er nog even niet op in. Maar mijn eigen hersenspoor volgen. Dat zit namelijk op een dood spoor. Ineens, zonet dacht ik, ik zit in een impasse, en wel waarom? Omdat ik constant bezig ben met wat ZIJ zou kunnen vinden van mij. Diep van binnen ben ik doodsbang dat ze niet in me geinteresseerd is, en ook boos dat ze niet naar me luistert of interesse heeft in mijn gevoelens. Maar daarbij vraag ik me niet af: wil ik dit wel? Nee, ik ben onbewsut bezig met ingangen zoeken, nadenken over hoe het contact te herstellen, in plaats van stil te staan bij mij. Bij hoe woest ik ben, en bij hoeveel pijn ik eigenlijk heb en daaraan ook consequenties te verbinden. Als het ware heel erg achter mijzelf gaan staan, en los ervan of het mijn zus is of niet, denken: wil ik dit zo in mijn leven, is dit congruent aan hoe ik me wil voelen bij iemand (wil ik bv dat iemand zo geirriteerd doet, of omslaat en eerst zegt ja leuk en later niet meer wil/kan afspreken en me dan ook nog verwijt dat ik dat zo persoonlijk neem).
Daarnaast schoot het door me heen, pure woede. Ik kan er niet van slapen. Ik realiseerde me namelijk vanavond hoe gek het is dat mijn andere zus mij niet erbij vroeg. Noch dit weekend, nog het eerdere weekend dat mijn zus bij haar was. Hoe kan dat?
Ik denk dat het beiden niet eens te binnen schiet dat het raar is.
En het ergste: ze missen me dan ook niet. Er is geen gevoel van: Misia vragen we er ook bij, dan zijn we even met allemaal. Aangezien mijn zus met wie ik dus problemen heb er niet heel vaak is. Niemand denkt dan: laten we het even afmaken en met zijn 3en iets leuks doen. Het is mijn zus haar huis, dus zij bepaalt. En ik sprak haar nb gisteren nog en zei dat ik t best lastig vond dat hun 2 dan wel samen zijn dezer dagen, en ik niet erbij ben. EN NOCH KOPT ZE HEM NIET IN. Of nog beter: ze had me paar weken geleden kunnen bellen en zeggen: kom ook. Dan doen we wat met zijn 3en. NEE. GEEN HAAR OP HUN HOOFD!! En ik denk dit is toch echt bizar?
Ik ben zo boos en vooral ook zo teleurgesteld.
Maar in kader van eerste alinea hierop doordenkend. Niet over hen nadenken, maar over mezelf, vanuit mijn eigen levensvisie, behoeften, normen en waarden: dan zeg ik NEE. Dit wil ik niet in mijn leven. Het past gewoon niet.
Ik heb veel inzichten gehad in mijn leven en met name in de afgelopen 2 jaar, maar dit slaat echt alles.
Het gevoel te hebben vanuit mij na te denken. Te kijken of het past. in plaats van mijn binnenwereld te vergelijken met hoe anderen doen, en dan erop uit te komen dat er iets aan mijn binnenwereld niet deugt, voel ik nu een eerste greintje (en dat bij familie, nb 1 van de moeilijksten om dit bij te voelen omdat je die nooit kwijt wilt, ik tenminste niet, en dat is het risico dat hieraan zit) van iets heel nieuws: het gevoel, zelfs dus tegen mijn familie in (dan is dat maar zo): nee, dit past niet bij mij.
Misschien heeft God, of wie hier ook voor zorg droeg, mij in een familie gegooid, waar gewoon geen match mee is, vanuit de diepste wezens. Misschien is het zo dat dat ook kan. Ik dacht altijd dat er met mij iets mis was, dit denk ik nu ik dit typ helaas nog steeds diep van binnen. Maar er komt, heel gek gevoel dit (alsof er een raam wordt opengetrokken met daarachter oogverblindend licht) ergens, o een nog schimmiger manier ook het besef: misschien ben ik als het ware anders, omdat ik andere normen en waarden en een ander diepste wezen heb, en dat dat niet betekent dat dat niet klopt. Maar dat het niet past. Niet matcht en uiteindelijk ook gewoon niet goed is. Omdat het niet strookt met wie ik van binnen ben.
Dat gevoel is fijn.
Een opluchting, als dat de lading dekt, maar dan keer 40.
Het is erg fragiel. Dat wel. Ik kan het ook niet echt benoemen. Maar vanavond is het er voor het eerst. Heel even op bezoek geweest. T was een fijne kennismaking.
Wordt vervolgd hoop ik naar de *beste relatie ooit*
Misia
Bedankt voor jullie reacties, ine en lily. Ik ben heel moe dus ga er nog even niet op in. Maar mijn eigen hersenspoor volgen. Dat zit namelijk op een dood spoor. Ineens, zonet dacht ik, ik zit in een impasse, en wel waarom? Omdat ik constant bezig ben met wat ZIJ zou kunnen vinden van mij. Diep van binnen ben ik doodsbang dat ze niet in me geinteresseerd is, en ook boos dat ze niet naar me luistert of interesse heeft in mijn gevoelens. Maar daarbij vraag ik me niet af: wil ik dit wel? Nee, ik ben onbewsut bezig met ingangen zoeken, nadenken over hoe het contact te herstellen, in plaats van stil te staan bij mij. Bij hoe woest ik ben, en bij hoeveel pijn ik eigenlijk heb en daaraan ook consequenties te verbinden. Als het ware heel erg achter mijzelf gaan staan, en los ervan of het mijn zus is of niet, denken: wil ik dit zo in mijn leven, is dit congruent aan hoe ik me wil voelen bij iemand (wil ik bv dat iemand zo geirriteerd doet, of omslaat en eerst zegt ja leuk en later niet meer wil/kan afspreken en me dan ook nog verwijt dat ik dat zo persoonlijk neem).
Daarnaast schoot het door me heen, pure woede. Ik kan er niet van slapen. Ik realiseerde me namelijk vanavond hoe gek het is dat mijn andere zus mij niet erbij vroeg. Noch dit weekend, nog het eerdere weekend dat mijn zus bij haar was. Hoe kan dat?
Ik denk dat het beiden niet eens te binnen schiet dat het raar is.
En het ergste: ze missen me dan ook niet. Er is geen gevoel van: Misia vragen we er ook bij, dan zijn we even met allemaal. Aangezien mijn zus met wie ik dus problemen heb er niet heel vaak is. Niemand denkt dan: laten we het even afmaken en met zijn 3en iets leuks doen. Het is mijn zus haar huis, dus zij bepaalt. En ik sprak haar nb gisteren nog en zei dat ik t best lastig vond dat hun 2 dan wel samen zijn dezer dagen, en ik niet erbij ben. EN NOCH KOPT ZE HEM NIET IN. Of nog beter: ze had me paar weken geleden kunnen bellen en zeggen: kom ook. Dan doen we wat met zijn 3en. NEE. GEEN HAAR OP HUN HOOFD!! En ik denk dit is toch echt bizar?
Ik ben zo boos en vooral ook zo teleurgesteld.
Maar in kader van eerste alinea hierop doordenkend. Niet over hen nadenken, maar over mezelf, vanuit mijn eigen levensvisie, behoeften, normen en waarden: dan zeg ik NEE. Dit wil ik niet in mijn leven. Het past gewoon niet.
Ik heb veel inzichten gehad in mijn leven en met name in de afgelopen 2 jaar, maar dit slaat echt alles.
Het gevoel te hebben vanuit mij na te denken. Te kijken of het past. in plaats van mijn binnenwereld te vergelijken met hoe anderen doen, en dan erop uit te komen dat er iets aan mijn binnenwereld niet deugt, voel ik nu een eerste greintje (en dat bij familie, nb 1 van de moeilijksten om dit bij te voelen omdat je die nooit kwijt wilt, ik tenminste niet, en dat is het risico dat hieraan zit) van iets heel nieuws: het gevoel, zelfs dus tegen mijn familie in (dan is dat maar zo): nee, dit past niet bij mij.
Misschien heeft God, of wie hier ook voor zorg droeg, mij in een familie gegooid, waar gewoon geen match mee is, vanuit de diepste wezens. Misschien is het zo dat dat ook kan. Ik dacht altijd dat er met mij iets mis was, dit denk ik nu ik dit typ helaas nog steeds diep van binnen. Maar er komt, heel gek gevoel dit (alsof er een raam wordt opengetrokken met daarachter oogverblindend licht) ergens, o een nog schimmiger manier ook het besef: misschien ben ik als het ware anders, omdat ik andere normen en waarden en een ander diepste wezen heb, en dat dat niet betekent dat dat niet klopt. Maar dat het niet past. Niet matcht en uiteindelijk ook gewoon niet goed is. Omdat het niet strookt met wie ik van binnen ben.
Dat gevoel is fijn.
Een opluchting, als dat de lading dekt, maar dan keer 40.
Het is erg fragiel. Dat wel. Ik kan het ook niet echt benoemen. Maar vanavond is het er voor het eerst. Heel even op bezoek geweest. T was een fijne kennismaking.
Wordt vervolgd hoop ik naar de *beste relatie ooit*
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 31 augustus 2012 om 01:25
Die boosheid is echt zo erg. Niet eens een raging woede. Maar heel diep van binnen. Ik ben stikboos. Het komt er niet uit, maar ik voel me alsof ik een huis zou kunnen afbreken. Ik ben nu vooral zo boos op die andere zus. Die niet als het ware een echt neutrale positie inneemt. Nee, ook zij neemt mijn rotgevoel over de situatie voorlief (kopte m niet in), maar volgt die andere zus. Ik ben gewoon niet belangrijk. Ik voel me niet gewenst. Niet welkom. Bij beiden niet. Tuurlijk kan ik hier objectiever naar kijken. Maar diep van binnen voel ik: wat is dit voor familie? Ene zus is er bijna nooit, ze is 2 weekends bij de andere zus, en in geen van beide weekenden ben ik erbij.
WAAROM? Ik weet t, dit is geen vraag die ik me moet stellen, want het antwoord is nog steeds: omdat ik waardeloos ben voor ze. Maar ik voel die vraag constant en die doet zoveel pijn.
Ik wil dat zo graag zo anders. Ik weet dat ik dat niet heb gekregen en ik zit daar nu niet. Maar diep van binnen heb ik dat altijd gemist, een soort welkom, hartelijk gevoel naar elkaar. Dat is er gewoon niet. En ik was niet anders gewend. Maar soms hoor en zie ik dat het zo anders kan. Dan is er bv een zus van mijn moeder in het land, en dan komen ze allemaal samen, alle broers en zussen. Dan denk ik, nou, dat kan dus ook zo. Niemand wordt weggehouden.
Ik kom weer terug bij vorige post. Past dit bij mij? Nee?
Wat had ik gedaan: weken van te voren beiden uitgenodigd. Fete of niet. Omdat we samen horen, en altijd samen waren als kind. en omdat ik dus niks ermee te maken zou hebben.
Nu zie ik dat het anders kan. En dat doet echte pijn. Het is bijna makkelijker niet beter te weten.
WAAROM? Ik weet t, dit is geen vraag die ik me moet stellen, want het antwoord is nog steeds: omdat ik waardeloos ben voor ze. Maar ik voel die vraag constant en die doet zoveel pijn.
Ik wil dat zo graag zo anders. Ik weet dat ik dat niet heb gekregen en ik zit daar nu niet. Maar diep van binnen heb ik dat altijd gemist, een soort welkom, hartelijk gevoel naar elkaar. Dat is er gewoon niet. En ik was niet anders gewend. Maar soms hoor en zie ik dat het zo anders kan. Dan is er bv een zus van mijn moeder in het land, en dan komen ze allemaal samen, alle broers en zussen. Dan denk ik, nou, dat kan dus ook zo. Niemand wordt weggehouden.
Ik kom weer terug bij vorige post. Past dit bij mij? Nee?
Wat had ik gedaan: weken van te voren beiden uitgenodigd. Fete of niet. Omdat we samen horen, en altijd samen waren als kind. en omdat ik dus niks ermee te maken zou hebben.
Nu zie ik dat het anders kan. En dat doet echte pijn. Het is bijna makkelijker niet beter te weten.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 31 augustus 2012 om 09:38
quote:misia schreef op 31 augustus 2012 @ 01:12:
Het gevoel te hebben vanuit mij na te denken. Te kijken of het past. in plaats van mijn binnenwereld te vergelijken met hoe anderen doen, en dan erop uit te komen dat er iets aan mijn binnenwereld niet deugt, voel ik nu een eerste greintje (en dat bij familie, nb 1 van de moeilijksten om dit bij te voelen omdat je die nooit kwijt wilt, ik tenminste niet, en dat is het risico dat hieraan zit) van iets heel nieuws: het gevoel, zelfs dus tegen mijn familie in (dan is dat maar zo): nee, dit past niet bij mij.
Misschien heeft God, of wie hier ook voor zorg droeg, mij in een familie gegooid, waar gewoon geen match mee is, vanuit de diepste wezens. Misschien is het zo dat dat ook kan. Ik dacht altijd dat er met mij iets mis was, dit denk ik nu ik dit typ helaas nog steeds diep van binnen. Maar er komt, heel gek gevoel dit (alsof er een raam wordt opengetrokken met daarachter oogverblindend licht) ergens, o een nog schimmiger manier ook het besef: misschien ben ik als het ware anders, omdat ik andere normen en waarden en een ander diepste wezen heb, en dat dat niet betekent dat dat niet klopt. Maar dat het niet past. Niet matcht en uiteindelijk ook gewoon niet goed is. Omdat het niet strookt met wie ik van binnen ben.Heel herkenbaar! Dat ben ik eindelijk ook aan het ontdekken, na heel lang gedacht te hebben dat ik 'gek' was..
Dank je voor het delen van je gedachten!
Keep up the good work (en ik weet het, het is hard werken).
Het gevoel te hebben vanuit mij na te denken. Te kijken of het past. in plaats van mijn binnenwereld te vergelijken met hoe anderen doen, en dan erop uit te komen dat er iets aan mijn binnenwereld niet deugt, voel ik nu een eerste greintje (en dat bij familie, nb 1 van de moeilijksten om dit bij te voelen omdat je die nooit kwijt wilt, ik tenminste niet, en dat is het risico dat hieraan zit) van iets heel nieuws: het gevoel, zelfs dus tegen mijn familie in (dan is dat maar zo): nee, dit past niet bij mij.
Misschien heeft God, of wie hier ook voor zorg droeg, mij in een familie gegooid, waar gewoon geen match mee is, vanuit de diepste wezens. Misschien is het zo dat dat ook kan. Ik dacht altijd dat er met mij iets mis was, dit denk ik nu ik dit typ helaas nog steeds diep van binnen. Maar er komt, heel gek gevoel dit (alsof er een raam wordt opengetrokken met daarachter oogverblindend licht) ergens, o een nog schimmiger manier ook het besef: misschien ben ik als het ware anders, omdat ik andere normen en waarden en een ander diepste wezen heb, en dat dat niet betekent dat dat niet klopt. Maar dat het niet past. Niet matcht en uiteindelijk ook gewoon niet goed is. Omdat het niet strookt met wie ik van binnen ben.Heel herkenbaar! Dat ben ik eindelijk ook aan het ontdekken, na heel lang gedacht te hebben dat ik 'gek' was..
Dank je voor het delen van je gedachten!
Keep up the good work (en ik weet het, het is hard werken).
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos