Psyche
alle pijlers
Weet zelf niet eens wat ik wil?
dinsdag 7 februari 2012 om 16:37
Hey!
Even kort voorstellen : Ik ben een 23 jarige, studerende jongen, woonachtig in Rotterdam...
De situatie is als volgt:
Ik heb eigenlijk altijd een groep vrienden gehad, al vanaf de kleuterschool. Nog altijd zijn we redelijk hecht, we wonen ook samen in een groot studentenhuis in Rotterdam, erg leuk dus!
Verder hebben we ook allemaal ons eigen leven een beetje ; 2 Zijn er erg studentikoos, en erg actief bij hun vereniging.... Ik zelf ken via via ook redelijk wat mensen in de stad, maar ben zelf pas een half jaar geleden bij een studentenvereniging gegaan...
Eind november werd ik op deze vereniging gevraagd voor een ''club''... Dat wordt in studentenkringen gezien als een ''eer'' : Een groep jongens die jou een leuke kerel vinden, en jou dus bij hun groep willen hebben, daar komt het op neer..
Ik voelde destijds wel blijdschap, vond het toch wel fijn dat ze mij als aanvulling zagen. Anderzijds dacht ik ; Wil ik dit wel, wil ik dit ECHT wel?
Ben altijd al een beetje anders geweest dan mijn leeftijdsgenoten. Een stuk meer behoefte aan tijd voor mezelf, uitgaan vind ik leuk 3 x per week, maar soms ook even 3 weken niet. Ik kom nog graag bij mn ouders over de vloer, in het dorp waar ik vandaan kom. Heb daar ook nog vrienden zitten, die ik graag en regelmatig spreek. Ook is daar nog altijd mijn bijbaan...
Inmiddels ben ik dus een tijdje bij die ''club'', maar ik merk, dat het me eigenlijk veel energie kost. Enerzijds levert het me positiviteit op: Ik ben immers bezig, leer nieuwe mensen kennen, en heb altijd wel mensen om mee op pad te gaan, al is het alleen al voor het idee leuk..
Anderzijds, mis ik mijn oude leven een beetje. Heb veel meer verplichtingen, kan doordeweeks niet zomaar even op huis aan, omdat ik toch wel zo' n 2 keer op de vereniging verwacht word...
Ik vraag me af of ik dit eigenlijk nog wel wil... Mijn leven is ( voor buitenstaanders gezien ) een stuk minder ''saai'' dan voorheen, maar anderzijds, ben ik niet gewoon een beetje saai en moet ik dat niet gaan accepteren?
Een voorbeeld van vandaag: Ik ben nu in mijn ''dorp'', waar mijn ouders wonen. Een paar vrienden van me gingen een uurtje geleden het ijs op, en daarna vanavond rookworst eten en bij een vuurkorf en in de dorpskroeg zitten.
Daar heb ik vreselijk veel zin in, MAAR: Ik kon niet mee, moet vanavond om 7 uur weer in rotterdam zijn. Verplichting op de studentenvereniging roept..
Ik weet, dat ik morgen mezelf weer goed voel dat ik het gedaan heb, maar is dat niet een bevestiging voor mezelf? Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in, geen behoefte aan. Mijn leventje met mijn vrienden uit het dorp, af en toe een kroegje, en 1/2 keer in de maand uit in de stad, vind ik dat niet gewoon genoeg eigenlijk?
Mis ik die gala' s, borrels, commissies etc op de studentenvereniging wel? Denk het niet eigenlijk.. Anderzijds, haal ik er ook weer zelfvertrouwen uit ; Ik vergroot er mijn kennissenkring bijvoorbeeld...
Iemand tips? Voor mijn gevoel zweef ik nu tussen 2 manieren van leven, maar kan ik me in beide manieren niet helemaal geven... Vind het vermoeiend!
Groetjes...
Even kort voorstellen : Ik ben een 23 jarige, studerende jongen, woonachtig in Rotterdam...
De situatie is als volgt:
Ik heb eigenlijk altijd een groep vrienden gehad, al vanaf de kleuterschool. Nog altijd zijn we redelijk hecht, we wonen ook samen in een groot studentenhuis in Rotterdam, erg leuk dus!
Verder hebben we ook allemaal ons eigen leven een beetje ; 2 Zijn er erg studentikoos, en erg actief bij hun vereniging.... Ik zelf ken via via ook redelijk wat mensen in de stad, maar ben zelf pas een half jaar geleden bij een studentenvereniging gegaan...
Eind november werd ik op deze vereniging gevraagd voor een ''club''... Dat wordt in studentenkringen gezien als een ''eer'' : Een groep jongens die jou een leuke kerel vinden, en jou dus bij hun groep willen hebben, daar komt het op neer..
Ik voelde destijds wel blijdschap, vond het toch wel fijn dat ze mij als aanvulling zagen. Anderzijds dacht ik ; Wil ik dit wel, wil ik dit ECHT wel?
Ben altijd al een beetje anders geweest dan mijn leeftijdsgenoten. Een stuk meer behoefte aan tijd voor mezelf, uitgaan vind ik leuk 3 x per week, maar soms ook even 3 weken niet. Ik kom nog graag bij mn ouders over de vloer, in het dorp waar ik vandaan kom. Heb daar ook nog vrienden zitten, die ik graag en regelmatig spreek. Ook is daar nog altijd mijn bijbaan...
Inmiddels ben ik dus een tijdje bij die ''club'', maar ik merk, dat het me eigenlijk veel energie kost. Enerzijds levert het me positiviteit op: Ik ben immers bezig, leer nieuwe mensen kennen, en heb altijd wel mensen om mee op pad te gaan, al is het alleen al voor het idee leuk..
Anderzijds, mis ik mijn oude leven een beetje. Heb veel meer verplichtingen, kan doordeweeks niet zomaar even op huis aan, omdat ik toch wel zo' n 2 keer op de vereniging verwacht word...
Ik vraag me af of ik dit eigenlijk nog wel wil... Mijn leven is ( voor buitenstaanders gezien ) een stuk minder ''saai'' dan voorheen, maar anderzijds, ben ik niet gewoon een beetje saai en moet ik dat niet gaan accepteren?
Een voorbeeld van vandaag: Ik ben nu in mijn ''dorp'', waar mijn ouders wonen. Een paar vrienden van me gingen een uurtje geleden het ijs op, en daarna vanavond rookworst eten en bij een vuurkorf en in de dorpskroeg zitten.
Daar heb ik vreselijk veel zin in, MAAR: Ik kon niet mee, moet vanavond om 7 uur weer in rotterdam zijn. Verplichting op de studentenvereniging roept..
Ik weet, dat ik morgen mezelf weer goed voel dat ik het gedaan heb, maar is dat niet een bevestiging voor mezelf? Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in, geen behoefte aan. Mijn leventje met mijn vrienden uit het dorp, af en toe een kroegje, en 1/2 keer in de maand uit in de stad, vind ik dat niet gewoon genoeg eigenlijk?
Mis ik die gala' s, borrels, commissies etc op de studentenvereniging wel? Denk het niet eigenlijk.. Anderzijds, haal ik er ook weer zelfvertrouwen uit ; Ik vergroot er mijn kennissenkring bijvoorbeeld...
Iemand tips? Voor mijn gevoel zweef ik nu tussen 2 manieren van leven, maar kan ik me in beide manieren niet helemaal geven... Vind het vermoeiend!
Groetjes...
dinsdag 7 februari 2012 om 22:47
Ik heb een jaar bij een studentenvereniging gezeten, en ben toen gestopt. Het paste gewoon niet bij mij. Ik snap heel goed wat anderen er wel leuk aan vinden, maar doelloos borrelen omdat het borrelavond is, is aan mij niet besteed. Dan zit ik alleen maar op mijn horloge te kijken wanneer ik met goed fatsoen weer naar huis 'mag'. Op het moment dat ik dacht 'bah, het is alweer donderdag, en maandag moet ik weer', wist ik dat het genoeg geweest was. Ik ben blij dat ik het geprobeerd heb, anders had ik denk ik altijd het gevoel gehouden dat ik iets gemist had. Maar ik ben ook heel blij dat ik toen gestopt ben.
Ik ben overigens daarna lid geworden van een studenten sportvereniging, en dat vond in wél heel leuk. Moest ik ook twee keer in de week komen, maar dat had voor mijn gevoel een 'doel', anders hadden mijn teamgenoten namelijk een persoon te weinig om een wedstrijd te kunnen spelen. En daarna werd er ook geborreld voor degenen die dat wilden, maar dat was niet het hoofddoel. Voor mij werkte dat veel beter.
Het is altijd verstandig om te weten wat jíj als persoon wilt, en daar achter te staan. Dit soort dingen blijven namelijk komen. Ik heb nu een baan waarvoor we vaak samen op reis moeten, en daar wordt ook heftig gestapt. Ik heb daar lang niet altijd zin in, maar ik ben daar ook heel eerlijk in. Ga wel mee eten en wens ze dan veel plezier met de mededeling dat ik nou eenmaal heel saai ben. Krijg er nooit gezeur over, en het wordt heel makkelijk geaccepteerd, juist omdat ik er zelf heel open en duidelijk in ben. Als je eigenlijk niet wilt, maar dat niet goed durft te zeggen, voelen mensen dat er een opening is om je over te halen, en dan gaan ze zeuren, zeggen dat je niet zo flauw moet doen etc.
Ik ben overigens daarna lid geworden van een studenten sportvereniging, en dat vond in wél heel leuk. Moest ik ook twee keer in de week komen, maar dat had voor mijn gevoel een 'doel', anders hadden mijn teamgenoten namelijk een persoon te weinig om een wedstrijd te kunnen spelen. En daarna werd er ook geborreld voor degenen die dat wilden, maar dat was niet het hoofddoel. Voor mij werkte dat veel beter.
Het is altijd verstandig om te weten wat jíj als persoon wilt, en daar achter te staan. Dit soort dingen blijven namelijk komen. Ik heb nu een baan waarvoor we vaak samen op reis moeten, en daar wordt ook heftig gestapt. Ik heb daar lang niet altijd zin in, maar ik ben daar ook heel eerlijk in. Ga wel mee eten en wens ze dan veel plezier met de mededeling dat ik nou eenmaal heel saai ben. Krijg er nooit gezeur over, en het wordt heel makkelijk geaccepteerd, juist omdat ik er zelf heel open en duidelijk in ben. Als je eigenlijk niet wilt, maar dat niet goed durft te zeggen, voelen mensen dat er een opening is om je over te halen, en dan gaan ze zeuren, zeggen dat je niet zo flauw moet doen etc.
woensdag 8 februari 2012 om 10:28
quote:nausicaa schreef op 07 februari 2012 @ 22:47:
Ik heb een jaar bij een studentenvereniging gezeten, en ben toen gestopt. Het paste gewoon niet bij mij. Ik snap heel goed wat anderen er wel leuk aan vinden, maar doelloos borrelen omdat het borrelavond is, is aan mij niet besteed. Dan zit ik alleen maar op mijn horloge te kijken wanneer ik met goed fatsoen weer naar huis 'mag'. Op het moment dat ik dacht 'bah, het is alweer donderdag, en maandag moet ik weer', wist ik dat het genoeg geweest was. Ik ben blij dat ik het geprobeerd heb, anders had ik denk ik altijd het gevoel gehouden dat ik iets gemist had. Maar ik ben ook heel blij dat ik toen gestopt ben.
Ik ben overigens daarna lid geworden van een studenten sportvereniging, en dat vond in wél heel leuk. Moest ik ook twee keer in de week komen, maar dat had voor mijn gevoel een 'doel', anders hadden mijn teamgenoten namelijk een persoon te weinig om een wedstrijd te kunnen spelen. En daarna werd er ook geborreld voor degenen die dat wilden, maar dat was niet het hoofddoel. Voor mij werkte dat veel beter.
Het is altijd verstandig om te weten wat jíj als persoon wilt, en daar achter te staan. Dit soort dingen blijven namelijk komen. Ik heb nu een baan waarvoor we vaak samen op reis moeten, en daar wordt ook heftig gestapt. Ik heb daar lang niet altijd zin in, maar ik ben daar ook heel eerlijk in. Ga wel mee eten en wens ze dan veel plezier met de mededeling dat ik nou eenmaal heel saai ben. Krijg er nooit gezeur over, en het wordt heel makkelijk geaccepteerd, juist omdat ik er zelf heel open en duidelijk in ben. Als je eigenlijk niet wilt, maar dat niet goed durft te zeggen, voelen mensen dat er een opening is om je over te halen, en dan gaan ze zeuren, zeggen dat je niet zo flauw moet doen etc.
Helemaal mee eens. Ik ben op mijn studentenvereniging ook nooit gaan borrelen omdat het moest. Ik ging naar de activiteiten die ik leuk vond.
En bij mijn werk heb ik soms cursussen en soms wordt daarbij dan ook fors gestapt. Ik geef dan altijd aan dat vermogen tot sociaal gedrag gewoon niet oneindig is. Als ik de hele dag interactie met mensen heb gehad op een cursus en ook nog met ze uit eten geweest ben dan heb ik daarna gewoon een poosje tijd voor mezelf nodig. Dat wordt altijd prima geaccepteerd. Sommigen zullen me wel saai vinden, maar dat zijn dan ook de mensen waar ik geen klik mee heb, dus dat maakt me niets uit.
Ik heb een jaar bij een studentenvereniging gezeten, en ben toen gestopt. Het paste gewoon niet bij mij. Ik snap heel goed wat anderen er wel leuk aan vinden, maar doelloos borrelen omdat het borrelavond is, is aan mij niet besteed. Dan zit ik alleen maar op mijn horloge te kijken wanneer ik met goed fatsoen weer naar huis 'mag'. Op het moment dat ik dacht 'bah, het is alweer donderdag, en maandag moet ik weer', wist ik dat het genoeg geweest was. Ik ben blij dat ik het geprobeerd heb, anders had ik denk ik altijd het gevoel gehouden dat ik iets gemist had. Maar ik ben ook heel blij dat ik toen gestopt ben.
Ik ben overigens daarna lid geworden van een studenten sportvereniging, en dat vond in wél heel leuk. Moest ik ook twee keer in de week komen, maar dat had voor mijn gevoel een 'doel', anders hadden mijn teamgenoten namelijk een persoon te weinig om een wedstrijd te kunnen spelen. En daarna werd er ook geborreld voor degenen die dat wilden, maar dat was niet het hoofddoel. Voor mij werkte dat veel beter.
Het is altijd verstandig om te weten wat jíj als persoon wilt, en daar achter te staan. Dit soort dingen blijven namelijk komen. Ik heb nu een baan waarvoor we vaak samen op reis moeten, en daar wordt ook heftig gestapt. Ik heb daar lang niet altijd zin in, maar ik ben daar ook heel eerlijk in. Ga wel mee eten en wens ze dan veel plezier met de mededeling dat ik nou eenmaal heel saai ben. Krijg er nooit gezeur over, en het wordt heel makkelijk geaccepteerd, juist omdat ik er zelf heel open en duidelijk in ben. Als je eigenlijk niet wilt, maar dat niet goed durft te zeggen, voelen mensen dat er een opening is om je over te halen, en dan gaan ze zeuren, zeggen dat je niet zo flauw moet doen etc.
Helemaal mee eens. Ik ben op mijn studentenvereniging ook nooit gaan borrelen omdat het moest. Ik ging naar de activiteiten die ik leuk vond.
En bij mijn werk heb ik soms cursussen en soms wordt daarbij dan ook fors gestapt. Ik geef dan altijd aan dat vermogen tot sociaal gedrag gewoon niet oneindig is. Als ik de hele dag interactie met mensen heb gehad op een cursus en ook nog met ze uit eten geweest ben dan heb ik daarna gewoon een poosje tijd voor mezelf nodig. Dat wordt altijd prima geaccepteerd. Sommigen zullen me wel saai vinden, maar dat zijn dan ook de mensen waar ik geen klik mee heb, dus dat maakt me niets uit.
zondag 12 februari 2012 om 14:55
Bedankt voor jullie reacties nog!
Inmiddels een paar dagen verder, en het gevoel blijft dubbel..
Enerzijds vind ik het leuk : Merk heel sterk dat ik door de mensen van de studentenvereniging erg ''erin'' getrokken word. Word gevraagd voor allerlei evenementen, om te helpen organiseren etc. Ook aan vrouwelijke aandacht heb ik geen gebrek. Allemaal zijn ze geinteresseerd in wie ik ben, volgens mij wordt er behoorlijk met me geflirt als mijn flirtradar nog een beetje naar behoren werkt...
Anderzijds: Mijn komende week zit nu heel vol met vanalles voor die studentenvereniging. En als ik diep, heel diep in mijn hart kijk, heb ik daar helemaal niet zoveel zin in. Enerzijds is het wel leuk, anderzijds vind ik de opbrengsten van die activiteiten niet de moeite compenseren die ik erin moet stoppen...
Veel mensen op die vereniging leven daar half. Mensen die bezig zijn vanalles te organiseren, vergaderingen, tussen een paar colleges door nog naar allerlei winkels hollen om dingen te kopen, achter mensen aanbellen etc etc...
Die behoefte voel ik niet. Sowiezo heb ik een drukke tijd met mijn opleiding voor de boeg, en heb geen zin om de hele dag van hot naar her te rennen..
Momenteel word ik komende dinsdag, woensdag, donderdag, EN vrijdagavond op enigszinds verplichte activiteiten verwacht. Maar ik ben dat helemaal niet gewend, en de behoefte is er bij mij ook niet echt eigenlijk...
anderzijds: Ik heb nu wel een ''leven''. Waar het voorheen bestond uit een beetje thuis studeren en naar de sportschool gaan, heb ik nu wel iets te vertellen als mensen vragen ''wat heb je gedaan afgelopen week?''. Dat is wel weer goed voor mn zelfvertrouwen..
Inmiddels een paar dagen verder, en het gevoel blijft dubbel..
Enerzijds vind ik het leuk : Merk heel sterk dat ik door de mensen van de studentenvereniging erg ''erin'' getrokken word. Word gevraagd voor allerlei evenementen, om te helpen organiseren etc. Ook aan vrouwelijke aandacht heb ik geen gebrek. Allemaal zijn ze geinteresseerd in wie ik ben, volgens mij wordt er behoorlijk met me geflirt als mijn flirtradar nog een beetje naar behoren werkt...
Anderzijds: Mijn komende week zit nu heel vol met vanalles voor die studentenvereniging. En als ik diep, heel diep in mijn hart kijk, heb ik daar helemaal niet zoveel zin in. Enerzijds is het wel leuk, anderzijds vind ik de opbrengsten van die activiteiten niet de moeite compenseren die ik erin moet stoppen...
Veel mensen op die vereniging leven daar half. Mensen die bezig zijn vanalles te organiseren, vergaderingen, tussen een paar colleges door nog naar allerlei winkels hollen om dingen te kopen, achter mensen aanbellen etc etc...
Die behoefte voel ik niet. Sowiezo heb ik een drukke tijd met mijn opleiding voor de boeg, en heb geen zin om de hele dag van hot naar her te rennen..
Momenteel word ik komende dinsdag, woensdag, donderdag, EN vrijdagavond op enigszinds verplichte activiteiten verwacht. Maar ik ben dat helemaal niet gewend, en de behoefte is er bij mij ook niet echt eigenlijk...
anderzijds: Ik heb nu wel een ''leven''. Waar het voorheen bestond uit een beetje thuis studeren en naar de sportschool gaan, heb ik nu wel iets te vertellen als mensen vragen ''wat heb je gedaan afgelopen week?''. Dat is wel weer goed voor mn zelfvertrouwen..
maandag 13 februari 2012 om 20:40
ik heb alleen je OP gelezen en volgens mij geef je zelf het antwoord al,..je hebt helemaal geen hulp van ons nodig. Doe dat wat voor jou goedvoelt en mss kun je op één of andere manier een compromis sluiten waar iedereen gelukkig mee is. Geniet van deze heerlijke studententijd (of dat nou in je dorp is of in de stad, maakt niet uit)!