Psyche
alle pijlers
Wil graag van me afschrijven
woensdag 23 januari 2013 om 00:35
Dag allen,
Ik wil mijn verhaal zo graag ff kwijt aan iemand anders dan mijn man. Hij helpt me trouwens super goed hoor dus dat is niet de reden...
In juli 2012 kregen we te horen dat mn moeder maagkanker met uitzaaiingen had. Ze is een behandeling begonnen met chemo maar dit mocht niet meer baten, op 19 oktober 2012 is zij helaas overleden. Een paar dagen voordat zij overleed hebben wij nog kunnen vertellen dat we een tweede kindje krijgen! En in januari 2013 ben ik als verpleegkundige begonnen op een nieuwe afdeling.
Achteraf gezien is het geen verstandige keuze geweest om van baan te wisselen maar misschien was dit een beetje mn kop in het zand steken...
De kerstdagen maakten het er allemaal niet makkelijker op. Mijn moeder en ik hebben altijd een goed band gehad en mis haar zo ontzettend veel! Ik droom regelmatig over haar en word soms huilend wakker. En nu met de zwangerschapshormonen is het allemaal nog een tikkie emotioneler. Ik zie ook best op tegen de bevalling en de kraamperiode omdat mn moeder er niet bij zal zijn... Daarbij vind ik mn huidige werkplek niet je van het en heb ik een afdelingshoofd die nogal beroerd reageerde op mn nieuws dat ik zwanger ben.
Afgelopen donderdag had ik controle bij de verloskundige en begon ik enorm te janken. Het zit me allemaal zo hoog en ben gewoon zo vaak down dat ik bang ben dat dat slechte invloed op ons kindje heeft...
Nou, ik zit er dus echt helemaal doorheen en wilde dit graag van me afschrijven... Ik mis mn moeder vreselijk en had zo graag gewild dat ze nog bij ons was... Helaas.... Ze mocht maar 59 jaar worden...
Ik wil mijn verhaal zo graag ff kwijt aan iemand anders dan mijn man. Hij helpt me trouwens super goed hoor dus dat is niet de reden...
In juli 2012 kregen we te horen dat mn moeder maagkanker met uitzaaiingen had. Ze is een behandeling begonnen met chemo maar dit mocht niet meer baten, op 19 oktober 2012 is zij helaas overleden. Een paar dagen voordat zij overleed hebben wij nog kunnen vertellen dat we een tweede kindje krijgen! En in januari 2013 ben ik als verpleegkundige begonnen op een nieuwe afdeling.
Achteraf gezien is het geen verstandige keuze geweest om van baan te wisselen maar misschien was dit een beetje mn kop in het zand steken...
De kerstdagen maakten het er allemaal niet makkelijker op. Mijn moeder en ik hebben altijd een goed band gehad en mis haar zo ontzettend veel! Ik droom regelmatig over haar en word soms huilend wakker. En nu met de zwangerschapshormonen is het allemaal nog een tikkie emotioneler. Ik zie ook best op tegen de bevalling en de kraamperiode omdat mn moeder er niet bij zal zijn... Daarbij vind ik mn huidige werkplek niet je van het en heb ik een afdelingshoofd die nogal beroerd reageerde op mn nieuws dat ik zwanger ben.
Afgelopen donderdag had ik controle bij de verloskundige en begon ik enorm te janken. Het zit me allemaal zo hoog en ben gewoon zo vaak down dat ik bang ben dat dat slechte invloed op ons kindje heeft...
Nou, ik zit er dus echt helemaal doorheen en wilde dit graag van me afschrijven... Ik mis mn moeder vreselijk en had zo graag gewild dat ze nog bij ons was... Helaas.... Ze mocht maar 59 jaar worden...
woensdag 23 januari 2013 om 01:16
Ach jee Annelize, er is ook niet een klein béétje gebeurd in jouw leven in heel korte tijd!
Je valt van emotie in emotie... geloof me: zelfs voor een niet zwangere is dit heel veel op psychisch gebied hoor.
Door alle veranderingen kom je niet aan het verwerken van het overlijden van jouw mam toe, logisch dat jouw onderbewustzijn juist s'nachts daarmee bezig is: overdag wordt je door alle veranderingen zo in beslag genomen dat je geen tijd hebt om er veel bij stil te staan en s'nachts komt het eruit door heftige dromen helaas.
Jouw mam is jouw basis en zo elementair... haar juist nu zo te moeten missen is zo kut. Je bent een stuk van je oorsprong en je veiligheid kwijt. Moeders zouden niet dood mogen gaan!
Denk nu goed om jou en de kleine in jouw buik! Jouw gezin is het allerbelangrijkste, door goed voor jezelf te zorgen en te erkennen dat er veel is gebeurd met je, en gebeurt, creeër je ruimte voor verandering.
Ja, het is véél: ziekte mam, sterven mam, nieuwe zwangerschap, nieuwe baan, tel daar nog bij het kind dat jullie al hebben... je mág rouwen en verwerken. Je kunt jezelf niet delen. Het feit is er dat er een kindje op komst is dus het is zaak om nu te handelen.
Wat je zou kunnen doen:
-zit je nog in jouw proeftijd en kún je nog terug naar jouw vorige functie?
Of bestaat de mogelijkheid er dat je het aantal werkuren terugbrengt? Kun je financieel een stap terug doen? Werk is 'maar' werk. Je leven is nú! Het verdriet is nu, en de baby is nu onderweg.
- zoek op korte termijn hulp in de vorm van gesprekken voor jouw psyche: wellicht bij iemand die gespecialiseerd is in rouwverwerking? Google daar maar eens op in jouw beurt. Of bij een vertrouwenspersoon: het is zaak om er niet aan onderdoor te gaan nu.
-zoek bewust ontspanning, zoals een verkwikkende badsessie en bewuste me-time. Rustgevende muziek doet ook wonderen.
- vraag een gesprek aan bij jouw leidinggevenden en leg uit waar je meezit.
Stel jezelf de vraag: hoe zorg ik het beste voor mezelf en voor mijn gezin?? Wat wil en kan ik daar zelf aan veranderen?
Sterkte en een warme knuffel.
Je valt van emotie in emotie... geloof me: zelfs voor een niet zwangere is dit heel veel op psychisch gebied hoor.
Door alle veranderingen kom je niet aan het verwerken van het overlijden van jouw mam toe, logisch dat jouw onderbewustzijn juist s'nachts daarmee bezig is: overdag wordt je door alle veranderingen zo in beslag genomen dat je geen tijd hebt om er veel bij stil te staan en s'nachts komt het eruit door heftige dromen helaas.
Jouw mam is jouw basis en zo elementair... haar juist nu zo te moeten missen is zo kut. Je bent een stuk van je oorsprong en je veiligheid kwijt. Moeders zouden niet dood mogen gaan!
Denk nu goed om jou en de kleine in jouw buik! Jouw gezin is het allerbelangrijkste, door goed voor jezelf te zorgen en te erkennen dat er veel is gebeurd met je, en gebeurt, creeër je ruimte voor verandering.
Ja, het is véél: ziekte mam, sterven mam, nieuwe zwangerschap, nieuwe baan, tel daar nog bij het kind dat jullie al hebben... je mág rouwen en verwerken. Je kunt jezelf niet delen. Het feit is er dat er een kindje op komst is dus het is zaak om nu te handelen.
Wat je zou kunnen doen:
-zit je nog in jouw proeftijd en kún je nog terug naar jouw vorige functie?
Of bestaat de mogelijkheid er dat je het aantal werkuren terugbrengt? Kun je financieel een stap terug doen? Werk is 'maar' werk. Je leven is nú! Het verdriet is nu, en de baby is nu onderweg.
- zoek op korte termijn hulp in de vorm van gesprekken voor jouw psyche: wellicht bij iemand die gespecialiseerd is in rouwverwerking? Google daar maar eens op in jouw beurt. Of bij een vertrouwenspersoon: het is zaak om er niet aan onderdoor te gaan nu.
-zoek bewust ontspanning, zoals een verkwikkende badsessie en bewuste me-time. Rustgevende muziek doet ook wonderen.
- vraag een gesprek aan bij jouw leidinggevenden en leg uit waar je meezit.
Stel jezelf de vraag: hoe zorg ik het beste voor mezelf en voor mijn gezin?? Wat wil en kan ik daar zelf aan veranderen?
Sterkte en een warme knuffel.
vrijdag 1 februari 2013 om 22:26
Shalimar, wat een ontzettend lief mooi bericht! Doet me echt heel goed
Soms heb ik het gevoel alsof mn hersenen het allemaal nog niet verwerkt hebben. Maar dan kom ik het keihard weer tegen in mijn dromene. Zoals vannacht, omstreeks de tijd dat ze 15 weken geleden overleed ging ze in mijn dromen dood...
Wat betreft mijn werk, ik zing het nog wel even uit. Officieel gezien nog 3 maanden tot mijn verlof, maar ga eerder stoppen en n de ziektewet... Zo heb ik de rust om lichamelijk wat aan te sterken maar ook om mn gedachten te ordenen en me voor te bereiden op alle emotie wat komen gaat...
Soms heb ik het gevoel alsof mn hersenen het allemaal nog niet verwerkt hebben. Maar dan kom ik het keihard weer tegen in mijn dromene. Zoals vannacht, omstreeks de tijd dat ze 15 weken geleden overleed ging ze in mijn dromen dood...
Wat betreft mijn werk, ik zing het nog wel even uit. Officieel gezien nog 3 maanden tot mijn verlof, maar ga eerder stoppen en n de ziektewet... Zo heb ik de rust om lichamelijk wat aan te sterken maar ook om mn gedachten te ordenen en me voor te bereiden op alle emotie wat komen gaat...