Psyche
alle pijlers
Zwanger bij het sterfbed van mijn vader.....
zondag 5 september 2010 om 00:24
Weet niet goed waar ik met m'n emoties heen moet.
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
zondag 5 september 2010 om 00:50
Ons kind werd geboren op de ochtend nadat een belangrijk persoon in ons leven de avond er voor plots stierf. Leven en (in jouw geval mogelijke ) dood lijkt tegenstrijdig echter mijn ervaring is dat het hoe schizofreen dit ook voelt ,het soulaas biedt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 5 september 2010 om 00:53
quote:fleurtje schreef op 05 september 2010 @ 00:48:
[...]
Maar leren leven is niet altijd hetzelfde als het accepteren...
Klopt, maar in dit geval kijk ik ook naar mijn eigen ervaringen.
Ik ben zo verschrikkelijk boos geweest op de situatie de eerste tijd. Vond het zo vreselijk oneerlijk.
Het vrat zo vreselijk veel energie van me. Energie die ik dus eigenlijk niet had.
Ik had het niet hoeven te accepteren, maar grote kans dat ik zelf aan onderdoor was gegaan als ik dat niet had gedaan.
[...]
Maar leren leven is niet altijd hetzelfde als het accepteren...
Klopt, maar in dit geval kijk ik ook naar mijn eigen ervaringen.
Ik ben zo verschrikkelijk boos geweest op de situatie de eerste tijd. Vond het zo vreselijk oneerlijk.
Het vrat zo vreselijk veel energie van me. Energie die ik dus eigenlijk niet had.
Ik had het niet hoeven te accepteren, maar grote kans dat ik zelf aan onderdoor was gegaan als ik dat niet had gedaan.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 5 september 2010 om 00:57
Gefeliciteerd!
Ik herken het dubbele gevoel heel erg, mijn schoonvader lag op sterven toen ik ontdekte dat ik zwanger was van onze oudste. Wij vonden het juist reden om het meteen te vertellen. En gelukkig maar. Mijn schoonvader overleed helaas sneller dan verwacht. De laatste weken heeft hij ondanks zijn ziekte, samen met ons blij kunnen zijn.
We hebben onze zoon naar hem genoemd.
Sterkte
Ik herken het dubbele gevoel heel erg, mijn schoonvader lag op sterven toen ik ontdekte dat ik zwanger was van onze oudste. Wij vonden het juist reden om het meteen te vertellen. En gelukkig maar. Mijn schoonvader overleed helaas sneller dan verwacht. De laatste weken heeft hij ondanks zijn ziekte, samen met ons blij kunnen zijn.
We hebben onze zoon naar hem genoemd.
Sterkte
zondag 5 september 2010 om 00:57
zondag 5 september 2010 om 00:59
quote:yette schreef op 05 september 2010 @ 00:57:
Gefeliciteerd!
Ik herken het dubbele gevoel heel erg, mijn schoonvader lag op sterven toen ik ontdekte dat ik zwanger was van onze oudste. Wij vonden het juist reden om het meteen te vertellen. En gelukkig maar. Mijn schoonvader overleed helaas sneller dan verwacht. De laatste weken heeft hij ondanks zijn ziekte, samen met ons blij kunnen zijn.
We hebben onze zoon naar hem genoemd.
Sterkte Mijn schoonvader is ook zo snel gestorven, 3,5 maand na de geboorte.
Gefeliciteerd!
Ik herken het dubbele gevoel heel erg, mijn schoonvader lag op sterven toen ik ontdekte dat ik zwanger was van onze oudste. Wij vonden het juist reden om het meteen te vertellen. En gelukkig maar. Mijn schoonvader overleed helaas sneller dan verwacht. De laatste weken heeft hij ondanks zijn ziekte, samen met ons blij kunnen zijn.
We hebben onze zoon naar hem genoemd.
Sterkte Mijn schoonvader is ook zo snel gestorven, 3,5 maand na de geboorte.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 5 september 2010 om 01:00
zondag 5 september 2010 om 01:01
zondag 5 september 2010 om 01:16
Wytske, zo herkenbaar... Als eerste een dikke knuffel voor jou!
Toen ik zwanger raakte van onze oudste, wist ik dat mijn vader ons kind nooit zou zien. Voor mij juist een reden om het snel te vertellen. De kans dat hij het nooit geweten zou hebben, vond ik geen optie.
Eerst zijn blijdschap, en toen het besef. Het bijten op zijn onderlip, de handen voor zijn gezicht en zijn opmerking "Wat fijn. En mama heeft straks iets om naar uit te kijken."
Dat moment vergeet ik nooit meer. Hij overleed toen ik 11 weken zwanger was. Ik schoof letterlijk een generatie op. Dat voelde vreemd.
Omdat we het mijn ouders als eerste verteld hebben, hebben we het mijn schoonvader datzelfde weekend verteld (mijn schoonmoeder was 10 maanden ervoor overleden). Hij overleed totaal onverwachts 2 weken voor mijn eigen vader, toen ik 9 weken zwanger was.
Het was nooit de bedoeling, zoveel namen, maar daarom hebben we onze oudste vernoemd naar alledrie de grootouders die hij nooit zou meemaken.
Je zit in een emotionele achtbaan. Je bent zwanger, maar zit vol verdriet. Probeer toch ook bewust met je zwangerschap bezig te zijn, hoe moeilijk en dubbel ook.
Het is mooi om karaktertrekken, lichaamshoudingen, zelfs voorkeur voor bepaald eten, van de opa's terug te zien in de kinderen. Nu, na zoveel jaar, geeft het mij een warm gevoel in plaats van een verdrietig gevoel. Omdat het aangeeft dat ze doorleven, in de kleinkinderen.
Toen ik zwanger raakte van onze oudste, wist ik dat mijn vader ons kind nooit zou zien. Voor mij juist een reden om het snel te vertellen. De kans dat hij het nooit geweten zou hebben, vond ik geen optie.
Eerst zijn blijdschap, en toen het besef. Het bijten op zijn onderlip, de handen voor zijn gezicht en zijn opmerking "Wat fijn. En mama heeft straks iets om naar uit te kijken."
Dat moment vergeet ik nooit meer. Hij overleed toen ik 11 weken zwanger was. Ik schoof letterlijk een generatie op. Dat voelde vreemd.
Omdat we het mijn ouders als eerste verteld hebben, hebben we het mijn schoonvader datzelfde weekend verteld (mijn schoonmoeder was 10 maanden ervoor overleden). Hij overleed totaal onverwachts 2 weken voor mijn eigen vader, toen ik 9 weken zwanger was.
Het was nooit de bedoeling, zoveel namen, maar daarom hebben we onze oudste vernoemd naar alledrie de grootouders die hij nooit zou meemaken.
Je zit in een emotionele achtbaan. Je bent zwanger, maar zit vol verdriet. Probeer toch ook bewust met je zwangerschap bezig te zijn, hoe moeilijk en dubbel ook.
Het is mooi om karaktertrekken, lichaamshoudingen, zelfs voorkeur voor bepaald eten, van de opa's terug te zien in de kinderen. Nu, na zoveel jaar, geeft het mij een warm gevoel in plaats van een verdrietig gevoel. Omdat het aangeeft dat ze doorleven, in de kleinkinderen.
zondag 5 september 2010 om 07:42
Wow meid, wat een heftigheid. Zulk mooi nieuws terwijl er zo'n enorm verdriet gaande is.
Ik ben het met de anderen eens dat het goed is om te vertellen. Je kunt het nu nog delen. Je kunt er nu nog een herinnering van maken. Makkelijk zal het niet zijn. Jij hebt je vader misschien harder nodig dan ooit en jouw vader heeft ineens nog meer leven om los te moeten laten. Maar dit is hoe het is.
Zelf hoorde ik dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was toen ik 6wk zwanger. Ik heb me gister nog hardop op een ander topic afgevraagd of het misschien niet makkelijker was geweest als ze het niet had geweten. Voor haar. Maar ik heb er over nagedacht en hoe hard het allemaal ook was, het grote geluk bracht inderdaad lucht in het ziekteproces en afscheid nemen.
Maar dat je nu totaal id war bent is heel logisch. Blijf ademen zoals Fleurtje zegt. Je had het liever anders gezien, maar het is nu niet anders. Je hebt het hier mee te doen, moet 'even' afscheid nemen van het ideaalbeeld dat je in je hoofd had. De natuur (of wie/wat dan ook) heeft een andere beslissing gemaakt. Maak daar het mooiste van. En zo te lezen kan jij dat.
Ik ben erg bang geweest dat stress, verdriet, de dood, rouw invloed zou hebben op mijn baby. Zorg goed voor jezelf. Slaap, eet goed, ga minder werken als dat nodig lijkt, breng tijd door bij je vader. Neem je tijd.
Mijn moeder overleed toen ik 24 wk zwanger was. Met wk 30 had ik pas echt door dat ik zwanger was. Toen heb ik een zwangerschapscursus gedaan en me teruggetrokken in mijn 'cocoon'. Met 40 weken werd een prachtig mooi, kerngezond meisje geboren.
Een jaar geleden overleed mijn moeder. Het is een onwaarschijnlijk heftig en indrukwekkend jaar geweest. Het verdrietigste en het mooiste van mijn leven. En nu geniet ik volop van mijn kind, met af en toe een diep verdriet, maar dat mag er zijn.
Ik hoop dat je iets aan dit stukje hebt. Raak niet in paniek. Het komt goed, ook als het niet goedkomt.
Veel sterkte! En gefeliciteerd met je zwangerschap. Een hele bijzondere zwangerschap
fleurtje:
Ik ben het met de anderen eens dat het goed is om te vertellen. Je kunt het nu nog delen. Je kunt er nu nog een herinnering van maken. Makkelijk zal het niet zijn. Jij hebt je vader misschien harder nodig dan ooit en jouw vader heeft ineens nog meer leven om los te moeten laten. Maar dit is hoe het is.
Zelf hoorde ik dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was toen ik 6wk zwanger. Ik heb me gister nog hardop op een ander topic afgevraagd of het misschien niet makkelijker was geweest als ze het niet had geweten. Voor haar. Maar ik heb er over nagedacht en hoe hard het allemaal ook was, het grote geluk bracht inderdaad lucht in het ziekteproces en afscheid nemen.
Maar dat je nu totaal id war bent is heel logisch. Blijf ademen zoals Fleurtje zegt. Je had het liever anders gezien, maar het is nu niet anders. Je hebt het hier mee te doen, moet 'even' afscheid nemen van het ideaalbeeld dat je in je hoofd had. De natuur (of wie/wat dan ook) heeft een andere beslissing gemaakt. Maak daar het mooiste van. En zo te lezen kan jij dat.
Ik ben erg bang geweest dat stress, verdriet, de dood, rouw invloed zou hebben op mijn baby. Zorg goed voor jezelf. Slaap, eet goed, ga minder werken als dat nodig lijkt, breng tijd door bij je vader. Neem je tijd.
Mijn moeder overleed toen ik 24 wk zwanger was. Met wk 30 had ik pas echt door dat ik zwanger was. Toen heb ik een zwangerschapscursus gedaan en me teruggetrokken in mijn 'cocoon'. Met 40 weken werd een prachtig mooi, kerngezond meisje geboren.
Een jaar geleden overleed mijn moeder. Het is een onwaarschijnlijk heftig en indrukwekkend jaar geweest. Het verdrietigste en het mooiste van mijn leven. En nu geniet ik volop van mijn kind, met af en toe een diep verdriet, maar dat mag er zijn.
Ik hoop dat je iets aan dit stukje hebt. Raak niet in paniek. Het komt goed, ook als het niet goedkomt.
Veel sterkte! En gefeliciteerd met je zwangerschap. Een hele bijzondere zwangerschap
fleurtje:
zondag 5 september 2010 om 08:42
zondag 5 september 2010 om 09:02
Mijn oma, overleed heel plotseling twee weken voordat ik uitgerekend was, niemand had het verwacht ze was helemaal alleen. Het was verschrikkelijk alle kracht en vetrouwen stoomden uit me, hoe kon ik nog blij zijn straks als er zoveel te rouwen en te regelen was? Waarom had ze niet nog even een paar weken gewacht, zodat ze mijn dochtertje kon zien?Hoe moest ik me nu concentreren op de bevalling?
Maar niets was minder waar ik werd heel krachtig en denk heel stiekem dat er nu nog een engeltje over ons waakt.
Leven en dood liggen heel dicht bij elkaar. Gun je ouders dit houvast, deze wetenschap en dit kleine wondertje in een moeilijke tijd.
Heel veel sterkte.
Maar niets was minder waar ik werd heel krachtig en denk heel stiekem dat er nu nog een engeltje over ons waakt.
Leven en dood liggen heel dicht bij elkaar. Gun je ouders dit houvast, deze wetenschap en dit kleine wondertje in een moeilijke tijd.
Heel veel sterkte.
zondag 5 september 2010 om 09:13
Vijf dagen na de crematie van mijn moeder had ik een positieve test in mijn handen van mijn oudste dochter. Ik was dus net zwanger toen mijn moeder totaal onverwacht overleed.
Je gevoelens zijn erg herkenbaar voor mij. Maar wat had ik haar graag verteld dat ze oma zou worden, we waren al 8 maanden bezig en juist die maand was het raak, ik heb me vaak afgevraagd waarom nou juist die maand. Juist die maand toen ik er niets mee kon.
Ik heb het wel gelijk aan mijn vader verteld, die er heel blij mee was. Een lichtpuntje in een hele moeilijke tijd. En toen mijn dochter geboren was, was dit het eerste waar hij echt gelukkig mee was. Waar hij echt bij kon ontspannen, lekker knuffelen en lachen.
Ik heb me in het begin vaak schuldig gevoeld over het totaal niet bezig zijn met mijn zwangerschap en met het feit dat ik zoveel verdriet had en niet kon genieten. Maar gelukkig duurt een zwangerschap 9 maanden (als het goed is) en toen ik zo'n 5/6 maanden zwanger was kon ik toch echt ook genieten van de baby in mijn buik en alles wat erbij hoort. Natuurlijk is er ook toen mijn dochter geboren was veel verdriet geweest en dat is er nog. Maar het is natuulijk niet meer zo overheersend als toen, dan zou ik nu nog niet kunnen functioneren. Uiteindelijk gaat het leven door en moet je wel verder.
Nu ben ik zwanger van onze derde dochter en hoewel het er eerst naar uitzag dat mijn schoonvader de geboorte niet meer mee zou maken, krijgen we toch steeds meer hoop dat dat wel gaat lukken en dat zou heel mooi zijn. Nog 3 maanden te gaan, ik hoop dat het gaat lukken.
Je gevoelens zijn erg herkenbaar voor mij. Maar wat had ik haar graag verteld dat ze oma zou worden, we waren al 8 maanden bezig en juist die maand was het raak, ik heb me vaak afgevraagd waarom nou juist die maand. Juist die maand toen ik er niets mee kon.
Ik heb het wel gelijk aan mijn vader verteld, die er heel blij mee was. Een lichtpuntje in een hele moeilijke tijd. En toen mijn dochter geboren was, was dit het eerste waar hij echt gelukkig mee was. Waar hij echt bij kon ontspannen, lekker knuffelen en lachen.
Ik heb me in het begin vaak schuldig gevoeld over het totaal niet bezig zijn met mijn zwangerschap en met het feit dat ik zoveel verdriet had en niet kon genieten. Maar gelukkig duurt een zwangerschap 9 maanden (als het goed is) en toen ik zo'n 5/6 maanden zwanger was kon ik toch echt ook genieten van de baby in mijn buik en alles wat erbij hoort. Natuurlijk is er ook toen mijn dochter geboren was veel verdriet geweest en dat is er nog. Maar het is natuulijk niet meer zo overheersend als toen, dan zou ik nu nog niet kunnen functioneren. Uiteindelijk gaat het leven door en moet je wel verder.
Nu ben ik zwanger van onze derde dochter en hoewel het er eerst naar uitzag dat mijn schoonvader de geboorte niet meer mee zou maken, krijgen we toch steeds meer hoop dat dat wel gaat lukken en dat zou heel mooi zijn. Nog 3 maanden te gaan, ik hoop dat het gaat lukken.
zondag 5 september 2010 om 09:23
Mijn moeder was ook erg ziek en mijn schoonzus heeft gauw,een echo laten maken om de baby te laten zien.
Mijn broer heeft mijn moeder de naam nog verteld hoe het zou gaan heten.
Op deze manier was ze er toch nog een beetje bij betrokken,ik
wens je veel sterkte de komende tijd,en geniet toch van je zwangerschap want deze kan je niet weer overdoen.
Veel sterkte de komende tijd
Mijn broer heeft mijn moeder de naam nog verteld hoe het zou gaan heten.
Op deze manier was ze er toch nog een beetje bij betrokken,ik
wens je veel sterkte de komende tijd,en geniet toch van je zwangerschap want deze kan je niet weer overdoen.
Veel sterkte de komende tijd
