Psyche
alle pijlers
Zwanger bij het sterfbed van mijn vader.....
zondag 5 september 2010 om 00:24
Weet niet goed waar ik met m'n emoties heen moet.
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
woensdag 15 september 2010 om 09:09
Net het hele topic gelezen en wat een verdriet.
Heel veel sterkte met het verlies van je vader maar toch ook heel veel geluk met het wondertje in je buik.
Hoe moeilijk het ook is, probeer er toch een beetje van te genieten al staat je hoofd daar nu absoluut niet naar.
Ik denk dat je vader het toch heel fijn heeft gevonden te weten dat je zwanger was.
Heel veel sterkte de aankomende tijd.
Heel veel sterkte met het verlies van je vader maar toch ook heel veel geluk met het wondertje in je buik.
Hoe moeilijk het ook is, probeer er toch een beetje van te genieten al staat je hoofd daar nu absoluut niet naar.
Ik denk dat je vader het toch heel fijn heeft gevonden te weten dat je zwanger was.
Heel veel sterkte de aankomende tijd.
woensdag 15 september 2010 om 13:35
Wytske, gecondoleerd. Ik denk ook dat je vader het heel fijn heeft gevonden om te weten dat je zwanger bent, hopelijk kunnen jullie daar wat troost uit halen.
Heel veel sterkte voor de komende tijd. Laat het rouwproces maar over je heen komen. En er komt vanzelf een moment waarop je van je zwangerschap kan genieten.
Heel veel sterkte voor de komende tijd. Laat het rouwproces maar over je heen komen. En er komt vanzelf een moment waarop je van je zwangerschap kan genieten.
maandag 20 september 2010 om 11:20
Het gaat matig.
Het afscheid van m'n vader was mooi. Heel veel mensen, bloemen, mooie muziek. Helemaal in zijn stijl.
Ik had gedacht dat ik me nu heel anders zou voelen, nog verdrietiger.
Maar het lijkt of de wereld niet tot me doordringt. Ik was al maanden verdrietig, dat is niet minder, ook niet meer geworden sinds hij is begraven. Ik voel me leeg en apatisch.
Zit al een paar uur op de bank en kom tot niets.
Af en toe een huilbui. Maar toch vooral niets....leeg.
Het afscheid van m'n vader was mooi. Heel veel mensen, bloemen, mooie muziek. Helemaal in zijn stijl.
Ik had gedacht dat ik me nu heel anders zou voelen, nog verdrietiger.
Maar het lijkt of de wereld niet tot me doordringt. Ik was al maanden verdrietig, dat is niet minder, ook niet meer geworden sinds hij is begraven. Ik voel me leeg en apatisch.
Zit al een paar uur op de bank en kom tot niets.
Af en toe een huilbui. Maar toch vooral niets....leeg.
maandag 20 september 2010 om 11:38
maandag 3 oktober 2011 om 19:16
Ik denk dat het ze juist iets moois geeft in deze tijd. Ik weet wat je moet voelen ik was ook zwanger toen 1 van mijn ouders overleed.
Je zal het nog heel moeilijk krijgen zo verscheurd tussen blijdschap en verdriet. Zeker omdat je vader daar niet meer in kn delen. maar echt ik denk dat je ze juist ook een stukje zonneschijn geeft en je moeder zal er de kracht uit halen om door te gaan hierna.
oh sorry, edit. ik reageerde uit emotie en herkennig zo spontaan op het openings bericht en zie nu pas dat het topic al een maand oud is. sterkte!
Je zal het nog heel moeilijk krijgen zo verscheurd tussen blijdschap en verdriet. Zeker omdat je vader daar niet meer in kn delen. maar echt ik denk dat je ze juist ook een stukje zonneschijn geeft en je moeder zal er de kracht uit halen om door te gaan hierna.
oh sorry, edit. ik reageerde uit emotie en herkennig zo spontaan op het openings bericht en zie nu pas dat het topic al een maand oud is. sterkte!
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
