Psyche
alle pijlers
Zwanger bij het sterfbed van mijn vader.....
zondag 5 september 2010 om 00:24
Weet niet goed waar ik met m'n emoties heen moet.
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
maandag 6 september 2010 om 09:28
Om maar meteen ter zake te komen, het is heel goed gegaan.
De knoop is uit mijn maag en de last van m'n schouders.
M'n moeder was blij, maar niet eens zo heel erg verrast. Ze had het al zien aankomen. Niet dat ze wist dat we er mee bezig waren, maar dat we kinderen willen was geen geheim. Het was een van haar eerste gedachten geweest die ze had op het moment dat we de diagnose van m'n vader hoorden, nu een paar maanden geleden. ' Hij zal het nooit meemaken als zijn jongste dochter moeder wordt'
En mijn vader....de schat. Hij is zo moe, zo versuft en een gesprek voeren kost hem zoveel energie. Maar hierbij werd hij erg wakker en op zijn versufte, grauwe gezicht verscheen een hele brede glimlach toen hij zei: 'Wat ontzettend leuk, wat goed en bijzonder!'
Hij wil zijn best doen om er nog iets van mee te maken.
Maar veel zal dat niet zijn.
Het besef dat hij zijn potentiele volgende kleinkind nooit zal zien, was goed voor een potje samen janken. Maar, dat heb ik de afgelopen maanden al geleerd, samen janken is ook heel fijn en mooi.
Een opluchting dus, maar ook weer zo'n heftige dag samen. Wat kunnen emoties toch vermoeiend zijn.
Dankjullie trouwens allemaal heel erg voor jullie medeleven, echt superlief!
De knoop is uit mijn maag en de last van m'n schouders.
M'n moeder was blij, maar niet eens zo heel erg verrast. Ze had het al zien aankomen. Niet dat ze wist dat we er mee bezig waren, maar dat we kinderen willen was geen geheim. Het was een van haar eerste gedachten geweest die ze had op het moment dat we de diagnose van m'n vader hoorden, nu een paar maanden geleden. ' Hij zal het nooit meemaken als zijn jongste dochter moeder wordt'
En mijn vader....de schat. Hij is zo moe, zo versuft en een gesprek voeren kost hem zoveel energie. Maar hierbij werd hij erg wakker en op zijn versufte, grauwe gezicht verscheen een hele brede glimlach toen hij zei: 'Wat ontzettend leuk, wat goed en bijzonder!'
Hij wil zijn best doen om er nog iets van mee te maken.
Maar veel zal dat niet zijn.
Het besef dat hij zijn potentiele volgende kleinkind nooit zal zien, was goed voor een potje samen janken. Maar, dat heb ik de afgelopen maanden al geleerd, samen janken is ook heel fijn en mooi.
Een opluchting dus, maar ook weer zo'n heftige dag samen. Wat kunnen emoties toch vermoeiend zijn.
Dankjullie trouwens allemaal heel erg voor jullie medeleven, echt superlief!
maandag 6 september 2010 om 12:41
donderdag 9 september 2010 om 19:13
Voel me moe, misselijk en vind het leven helemaal niets aan.
Met mijn vader gaat het steeds slechter. Ik ben zo bang dat het moment komt dat ik echt afscheid moet nemen van hem.
Jank de tranen uit m'n kop.
Weet niet waar ik het zoeken moet van verdriet, en denk tussen de ellende door: hoe kan hier nou een vrolijk kind uit geboren worden!?
Met mijn vader gaat het steeds slechter. Ik ben zo bang dat het moment komt dat ik echt afscheid moet nemen van hem.
Jank de tranen uit m'n kop.
Weet niet waar ik het zoeken moet van verdriet, en denk tussen de ellende door: hoe kan hier nou een vrolijk kind uit geboren worden!?
donderdag 9 september 2010 om 19:26
Wytske, zwaar meis huil goed en huil veel en lach als dat kan of op je pad komt. Je emoties beleven is goed. Ook voor je baby. Die emoties horen nu bij je, en dus ook bij hem/haar.
Ik ben zo verdrietig en zo bang geweest tijdens mijn zwangerschap. En heb me net als jij zorgen gemaakt om de invloed op mijn baby. Mijn dochter is een enorm vrolijke baby. Echt zo'n lachebek. Ik durf dus te zeggen dat je je daar niet teveel zorgen om hoeft te maken.
Bovendien kan je er niets aan veranderen nu. Hoe kut ook. Jij bent verdrietig en dat mag.
Heb erg met je te doen en kom niet zo goed uit mijn woorden merk ik. Hoop dat je er toch iets aan hebt. Take care meis...
Ik ben zo verdrietig en zo bang geweest tijdens mijn zwangerschap. En heb me net als jij zorgen gemaakt om de invloed op mijn baby. Mijn dochter is een enorm vrolijke baby. Echt zo'n lachebek. Ik durf dus te zeggen dat je je daar niet teveel zorgen om hoeft te maken.
Bovendien kan je er niets aan veranderen nu. Hoe kut ook. Jij bent verdrietig en dat mag.
Heb erg met je te doen en kom niet zo goed uit mijn woorden merk ik. Hoop dat je er toch iets aan hebt. Take care meis...
vrijdag 10 september 2010 om 09:13
Wytske, ik sluit me helemaal aan bij Sophy. Maak je geen zorgen over je kindje, ook ik heb hetzelfde meegemaakt als jij. Mijn kindje is geboren enkele uren voor het sterven van een van mijn ouders. Ook hier een vrolijk en supergezond kind, direct vanaf de geboorte een heerlijk ventje en een grote bron van troost en liefde.
Ik leef enorm met je mee
Ik leef enorm met je mee
vrijdag 10 september 2010 om 16:46
Wytske, wat verdrietig dat het zo slecht gaat met je vader. Kan me voorstellen dat je je door al die negatieve emoties zorgen maakt om de gezondheid van je kind. Ik had/heb dat ook heel erg. Iedere keer dat ik bij de controle op de echo zie dat ons kind vrolijk rondspartelt vind ik dat weer een wonder.
Ik denk dus ook niet dat jouw verdriet schadelijk is voor je kind. Je mag verdrietig en boos zijn op de situatie. Ik denk dat ook juist beter is om je emoties te uiten ipv op te kroppen, het moet er toch uit.
Heel veel sterkte
Ik denk dus ook niet dat jouw verdriet schadelijk is voor je kind. Je mag verdrietig en boos zijn op de situatie. Ik denk dat ook juist beter is om je emoties te uiten ipv op te kroppen, het moet er toch uit.
Heel veel sterkte
zondag 12 september 2010 om 22:15
Wytske op dit moment zit de baby heerlijk in jouw buik, of jij er nu aan denkt of niet, je kind krijgt alles wat het nodig heeft. En geef jezelf nu dan ook de tijd om te huilen en verdriet te hebben, daar doe je je kind niet mee tekort.
En ook hier is een heel vrolijk meisje geboren na een heleboel verdriet.
En ook hier is een heel vrolijk meisje geboren na een heleboel verdriet.
zondag 12 september 2010 om 22:45
zondag 12 september 2010 om 23:49
maandag 13 september 2010 om 19:23
Een en al herkenbaarheid, ik zit in een zelfde situatie.
Toen ik 13 weken zwanger en ik op het punt stond het iedereen te vertellen kwam als donderslag bij heldere hemel dat mijn vader ernstig ziek was en max. 6 maanden te leven heeft.
Ik vrees dat hij die 6 maanden niet zal halen en dat hij nooit ons kindje zal kunnen zien.
Geen idee hoe ik ermee om moet gaan, soms gaat het redelijk, maar sommige dagen zoals vandaag...
Toen ik 13 weken zwanger en ik op het punt stond het iedereen te vertellen kwam als donderslag bij heldere hemel dat mijn vader ernstig ziek was en max. 6 maanden te leven heeft.
Ik vrees dat hij die 6 maanden niet zal halen en dat hij nooit ons kindje zal kunnen zien.
Geen idee hoe ik ermee om moet gaan, soms gaat het redelijk, maar sommige dagen zoals vandaag...
dinsdag 14 september 2010 om 11:00
Zozo, wat verdrietig dat je vader nog maar zo kort te leven heeft, weet hij dat je zwanger bent?
Mijn schoonvader is vorige maand overleden toen ik 21 weken zwanger was. Het heeft ons erg geholpen om hem zoveel mogelijk bij de zwangerschap te betrekken, (zoveel als hij zelf ook wilde, hij vond het leuk maar ook moeilijk) bv door echo's te laten zien en hem te vertellen hoe zijn kleinkind gaat heten.
Verder weet ik ook nog niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik vind het op dit moment moeilijk om onderscheid te maken tussen wat nog een gezond rouwproces is en stress. Ik maak me bv soms veel zorgen als ik de baby een tijdje minder goed voel.
Wytske, hoe is het nu met jou?
Mijn schoonvader is vorige maand overleden toen ik 21 weken zwanger was. Het heeft ons erg geholpen om hem zoveel mogelijk bij de zwangerschap te betrekken, (zoveel als hij zelf ook wilde, hij vond het leuk maar ook moeilijk) bv door echo's te laten zien en hem te vertellen hoe zijn kleinkind gaat heten.
Verder weet ik ook nog niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik vind het op dit moment moeilijk om onderscheid te maken tussen wat nog een gezond rouwproces is en stress. Ik maak me bv soms veel zorgen als ik de baby een tijdje minder goed voel.
Wytske, hoe is het nu met jou?
woensdag 15 september 2010 om 08:56
Het gaat niet zo goed, mijn vader is eergisteren overleden.
Het voelt als een opluchting dat aan zijn lijdensweg een einde is gekomen. En ik ben blij dat hij heeft geweten dat ik zwanger ben.
Het besef van dat hij er echt nooit meer zal zijn, dringt maar half door.
Het is verwarrend. Mijn lijf zit vol verdriet om mijn vader, en tegelijkertijd voel ik zwangerschapskwalen. Ben misselijk, moe, opgeblazen buik.
Zou deze week naar de verloskundige gaan voor een eerste gesprek. Heb de afspraak maar even afgezegd. Ben nu te druk met het organiseren van de begrafenis.......
Het voelt als een opluchting dat aan zijn lijdensweg een einde is gekomen. En ik ben blij dat hij heeft geweten dat ik zwanger ben.
Het besef van dat hij er echt nooit meer zal zijn, dringt maar half door.
Het is verwarrend. Mijn lijf zit vol verdriet om mijn vader, en tegelijkertijd voel ik zwangerschapskwalen. Ben misselijk, moe, opgeblazen buik.
Zou deze week naar de verloskundige gaan voor een eerste gesprek. Heb de afspraak maar even afgezegd. Ben nu te druk met het organiseren van de begrafenis.......
