Psyche
alle pijlers
Zwanger bij het sterfbed van mijn vader.....
zondag 5 september 2010 om 00:24
Weet niet goed waar ik met m'n emoties heen moet.
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
Schrijf het hier maar even van me af.
Kon het een paar dagen geleden nog mooi onder woorden te brengen.
Nu is het een grote chaos in mijn hoofd.
Was zo bezig met het sterven van mijn vader, en plotseling is daar deze week de ontdekking dat ik zwanger ben........
Het is zo gewenst, maar ook zo overweldigend tegenstrijdig en heftig.Nooit gedacht dat ik zo snel zwanger zou raken. Dacht dat het zeker nog wel een half jaar minstens zou duren, tegen die tijd zou mijn vader al begraven zijn.
Hoe bizar klinkt dat?!
Hoe kan ik dit nu aan mijn ouders vertellen? Terwijl mijn vader zo ziek is, zo wanhopig zoekt naar energie en hoop. M'n moeder zo vol van het verdriet....ik ben bang om met mijn nieuws te komen. Het is tenslotte zo confronterend en hartverscheurend. Zo vol in de rouw en dan plots een toekomstig nieuw leven....
Ik zou blij moeten zijn, maar word vooral keihard geconfronteerd met het besef dat mijn vader nooit een opa zal zijjn voor mijn kind.......
Ik ben volkomen in de war, hoe kan ik al deze heftige emoties in godsnaam hanteren????
zondag 5 september 2010 om 00:29
Allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap. Wat vervelend voor je allemaal. Ik zou het persoonlijk wel vertellen, ze worden toch opa en oma van jouw kind! Mooi dat jouw vader jouw zwangerschap nog mag meemaken. Natuurlijk is het bitterzoet, verschrikkelijk dubbel, maar geef jezelf de kans om het bespreekbaar te maken. Heel veel kracht en sterkte toegewenst
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
zondag 5 september 2010 om 00:31
zondag 5 september 2010 om 00:33
In dat geval: geef hem de kans om nog op je zwangerschap te reageren. Hij weet dan dat jij nieuw geluk bij je draagt, en dat je moeder zich na zijn overlijden ook met positieve dingen bezig kan houden. Best kans dat hem dat juist wat rust geeft omdat hij dan weet dat hij niet alleen maar verdriet achter laat.
zondag 5 september 2010 om 00:33
zondag 5 september 2010 om 00:37
quote:Wytske1914 schreef op 05 september 2010 @ 00:33:
Ik baal er ook gewoon zo van dat het zo loopt. Ik zou het zo graag als vrolijk onbevangen nieuws willen brengen....
Soms lopen dingen anders dat maakt het niet minder mooi alleen maar anders.
Ik baal er ook gewoon zo van dat het zo loopt. Ik zou het zo graag als vrolijk onbevangen nieuws willen brengen....
Soms lopen dingen anders dat maakt het niet minder mooi alleen maar anders.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 5 september 2010 om 00:40
Jee zeg, wat ontzettend dubbel. Ik kan me je aarzeling voorstellen. Maar ik ben het eens met de andere reacties. En ik denk dat het straks voor jouw verwerking ook beter is als je weet dat je vader nog geweten heeft dat hij een kleinkind krijgt. Heel veel sterkte.
Zo. En dan ga ik nu een wijntje inschenken...
zondag 5 september 2010 om 00:41
quote:fleurtje schreef op 05 september 2010 @ 00:35:
Ja, maar vrolijk en onbevangen wordt het toch niet (meer), sorry. Nu niet, en over een maand niet en ook over acht maanden niet.Hier ben ik het ontzettend mee eens. Het wordt niet gemakkelijker en het gaat niet weg. En is het misschien niet juist nog heel erg mooi dat je nog aan je vader kan vertellen dat je moeder wordt?
Ja, maar vrolijk en onbevangen wordt het toch niet (meer), sorry. Nu niet, en over een maand niet en ook over acht maanden niet.Hier ben ik het ontzettend mee eens. Het wordt niet gemakkelijker en het gaat niet weg. En is het misschien niet juist nog heel erg mooi dat je nog aan je vader kan vertellen dat je moeder wordt?
zondag 5 september 2010 om 00:41
@fleurtje, je hebt gelijk, die donderwolk hangt al maanden boven ons. En ik had ook niet verwacht dat die binnenkort zou overwaaien. Maar het is allemaal wel zo tegelijk.
Maar tja, als ik een maand na z'n overlijden zwanger zou blijken...geen idee hoe ik me dan zo voelen.
Dat is ook het vermoeiende en verwarrende aan de hele situatie. Dat mijn vader binnenkort doodgaat is duidelijk. Ik zit nu al vollop in de rouw, aan de andere kant, er is toch niet echt een goede voorstelling te maken van hoe het is als hij er echt niet meer is.
Hetzelfde geldt voor een baby, er groeit iets in mijn buik, ik merk het aan van alles in mijn lijf. Ik begin me in te stellen op een zwanger leven, een leven met een kind. Tegelijkertijd, het is nog pril dus er kan nog van alles misgaan.
Zoveel onzekerheid in combinatie met allerlei keiharde feiten en verandering.....
Maar tja, als ik een maand na z'n overlijden zwanger zou blijken...geen idee hoe ik me dan zo voelen.
Dat is ook het vermoeiende en verwarrende aan de hele situatie. Dat mijn vader binnenkort doodgaat is duidelijk. Ik zit nu al vollop in de rouw, aan de andere kant, er is toch niet echt een goede voorstelling te maken van hoe het is als hij er echt niet meer is.
Hetzelfde geldt voor een baby, er groeit iets in mijn buik, ik merk het aan van alles in mijn lijf. Ik begin me in te stellen op een zwanger leven, een leven met een kind. Tegelijkertijd, het is nog pril dus er kan nog van alles misgaan.
Zoveel onzekerheid in combinatie met allerlei keiharde feiten en verandering.....
zondag 5 september 2010 om 00:42
Niet helemaal hetzelfde maar ook erg heftig.
Toen ik net bevallen was lag ik gelukzalig met een uur oude tweeling in mijn armen terwijl mijn man zijn vader belde. Het gesprek ging zo:
"hey paps, met mij. Hoe istie?"
Om daarna te willen vertellen dat onze kinderen waren geboren (bij 37 weken, dus niet bepaald onverwacht).
"Ja, niet goed. Ik heb longkanker."
En dan sta je daar terwijl je kinderen net geboren zijn...
Jouw gevoelens kan ik me voorstellen, ze zijn bijna te heftig om een plek te kunnen geven. En toch gaat het je lukken. Dat weet ik zeker.
Mijn advies aan jou: vertellen.
Het zal je vader nieuwe hoop en energie geven. Het zal je moeder een reden geven om mooie dingen in het leven te (blijven) zien.
Wens jullie heel veel sterkte en toch, ook al is het midden in je verdriet: van harte proficiat met je zwangerschap!
Toen ik net bevallen was lag ik gelukzalig met een uur oude tweeling in mijn armen terwijl mijn man zijn vader belde. Het gesprek ging zo:
"hey paps, met mij. Hoe istie?"
Om daarna te willen vertellen dat onze kinderen waren geboren (bij 37 weken, dus niet bepaald onverwacht).
"Ja, niet goed. Ik heb longkanker."
En dan sta je daar terwijl je kinderen net geboren zijn...
Jouw gevoelens kan ik me voorstellen, ze zijn bijna te heftig om een plek te kunnen geven. En toch gaat het je lukken. Dat weet ik zeker.
Mijn advies aan jou: vertellen.
Het zal je vader nieuwe hoop en energie geven. Het zal je moeder een reden geven om mooie dingen in het leven te (blijven) zien.
Wens jullie heel veel sterkte en toch, ook al is het midden in je verdriet: van harte proficiat met je zwangerschap!
Ja, dat vind ik echt.
zondag 5 september 2010 om 00:44
Stel je voor dat je besluiten zou om het stil te houden, dan zou je later denken: hij heeft nooit geweten dat hij opa wordt....
In jouw kindje zit ook een stukje van hem. In welke situatie dan ook, dit is een fijn bericht om te brengen. Ik weet zeker dat je vader heel blij voor jullie en je moeder zal zijn. Het besef dat hij het allemaal niet meer mee zal maken is heel hard, maar weten dat jullie gelukkig kunnen zijn ook als hij er niet meer is, zal hem rust geven.
In jouw kindje zit ook een stukje van hem. In welke situatie dan ook, dit is een fijn bericht om te brengen. Ik weet zeker dat je vader heel blij voor jullie en je moeder zal zijn. Het besef dat hij het allemaal niet meer mee zal maken is heel hard, maar weten dat jullie gelukkig kunnen zijn ook als hij er niet meer is, zal hem rust geven.
zondag 5 september 2010 om 00:46
