Psyche
alle pijlers
zwanger, vriend wil het niet
dinsdag 3 januari 2012 om 19:36
Lieve meiden,
Zojuist heb ik ontdekt dat ik zwanger ben. Ik ben 34 jaar en heb sinds 2,5 jaar een vriend die voorlopig nog geen kinderen wil. Daar is hij vrij duidelijk in. Hij ziet dat als het einde van zijn leven, heeft het idee dat hij dan alles moet opgeven en ten onder gaat.
Ondanks deze insteek hebben we een fijne relatie. We hebben het erg leuk met elkaar en genieten volop.
Maar nu deze zwangerschap...
En het is niet de eerste keer. In het begin van onze relatie (toen we elkaar 2 maanden kenden) ben ik ook zwanger van hem geworden. Reden destijds was dat het condoom was geklapt en ik om medische redenen op dat moment geen pil kon slikken. Ik heb toendertijd lang nagedacht of ik het kindje wilde houden, maar ik heb toen besloten dat het voor mij belangrijker is een stabiele relatie te hebben. Met 7 weken heb ik een abortus gehad. In de tijd van het nadenken was mijn vriend duidelijk: het kind of hij maar niet allebei. Het klinkt hier misschien wat cru, maar de toon was niet als zodanig.
Nu, 2,5 jaar verder, weet ik niet wat te doen. Ik heb namelijk wel een kinderwens, heel sterk. Maar ik hou ook ZIELSveel van hem en wil hem absoluut niet kwijt.
We wonen niet samen overigens, want mijn vriend vindt zijn vrijheid belangrijk. Dit voeg ik toe om te benadrukken hoezeer hij op zijn vrijheid is gesteld en door deze zwangerschap echt volledig over de zeik zou zijn. Nou ja, over de zeik, hij zal waarschijnlijk wel zeer duidelijk zijn en dezelfde keuze neerzetten als destijds.
Ik schrijf dit verhaal om het voor mezelf helder te krijgen. ALvast dank als jullie reageren!
Zojuist heb ik ontdekt dat ik zwanger ben. Ik ben 34 jaar en heb sinds 2,5 jaar een vriend die voorlopig nog geen kinderen wil. Daar is hij vrij duidelijk in. Hij ziet dat als het einde van zijn leven, heeft het idee dat hij dan alles moet opgeven en ten onder gaat.
Ondanks deze insteek hebben we een fijne relatie. We hebben het erg leuk met elkaar en genieten volop.
Maar nu deze zwangerschap...
En het is niet de eerste keer. In het begin van onze relatie (toen we elkaar 2 maanden kenden) ben ik ook zwanger van hem geworden. Reden destijds was dat het condoom was geklapt en ik om medische redenen op dat moment geen pil kon slikken. Ik heb toendertijd lang nagedacht of ik het kindje wilde houden, maar ik heb toen besloten dat het voor mij belangrijker is een stabiele relatie te hebben. Met 7 weken heb ik een abortus gehad. In de tijd van het nadenken was mijn vriend duidelijk: het kind of hij maar niet allebei. Het klinkt hier misschien wat cru, maar de toon was niet als zodanig.
Nu, 2,5 jaar verder, weet ik niet wat te doen. Ik heb namelijk wel een kinderwens, heel sterk. Maar ik hou ook ZIELSveel van hem en wil hem absoluut niet kwijt.
We wonen niet samen overigens, want mijn vriend vindt zijn vrijheid belangrijk. Dit voeg ik toe om te benadrukken hoezeer hij op zijn vrijheid is gesteld en door deze zwangerschap echt volledig over de zeik zou zijn. Nou ja, over de zeik, hij zal waarschijnlijk wel zeer duidelijk zijn en dezelfde keuze neerzetten als destijds.
Ik schrijf dit verhaal om het voor mezelf helder te krijgen. ALvast dank als jullie reageren!
dinsdag 3 januari 2012 om 19:40
Doen wat voor jou goed voelt. Als jij het kindje wilt houden moet je ervoor gaan maar dan is er wel het risico dat je vriend bij je weg zal gaan en je dus alleenstaand moeder word.
Je kan er ook voor kiezen om de relatie met je vriend belangrijker te vinden en het kindje weg te laten halen. Maar misschien wil je vriend nooit een kind of kinderen, kan jij daarmee leven?
Succes TO!!
Je kan er ook voor kiezen om de relatie met je vriend belangrijker te vinden en het kindje weg te laten halen. Maar misschien wil je vriend nooit een kind of kinderen, kan jij daarmee leven?
Succes TO!!
dinsdag 3 januari 2012 om 19:41
ik zou zeggen praat eerst eens met hem! Voor je hier een topic opent! Want hoe kun je nu weten of hij er zo in staat als je er niet over praat? En daarbij vind ik gezien je leeftijd en je eerdere abortus dat je verantwoordelijk bent voor je eigen daden. Dus als hij zegt dat hij eruit gaat, dan is dat maar zo toch. Alleen snap ik niet zo goed dat het je 2 keer overkomt.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:41
dinsdag 3 januari 2012 om 19:42
dinsdag 3 januari 2012 om 19:42
dinsdag 3 januari 2012 om 19:44
Je zegt dat je hem niet kwijt wil en je een kinderwens hebt. Die twee gaan niet samen. Maar jij hebt al gekozen door zwanger te worden. Daarmee kies je eigenlijk voor je kind en niet voor je relatie. Nog slordig, want als je het netjes had gedaan had je het uitgemaakt en zwanger geworden van een man die wel vader wil worden. Vaag hoor.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:47
Herkenbaar!
Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten en heb het kindje gehouden (een prachtige mannetje van 13 maanden inmiddels).
Ik heb geen spijt van mijn zoontje, sterker nog; hij is het mooiste in mijn leven.
Maar....
Het is toch wel zwaar als je vriend niet wil (weet ik helaas uit ervaring). Wij zijn nog steeds samen, al gaat het niet altijd even goed. Vriend wilde echt geen kinderen en dat krijg ik nog steeds wel eens naar mijn hoofd in ruzies.
Hij is gek op onze zoon hoor, en een lieve vader, maar ik voel me nog altijd schuldig dat ik hem heb 'opgezadeld' met iets dat hij niet wilde (het vaderschap, de verantwoordelijkheid, de zorgen)
Voor mij voelt het verzorgen van mijn zoon niet als werk of klusjes, ik vind het leuk om met hem bezig te zijn, ik heb niet het gevoel dat ik iets in moet leveren. Als de kleine huilt erger ik mij niet, ik wil alleen mijn zoontje troosten. Vriend ergert zich wel, baalt van het gehuil, en vriend ervaart nog steeds een gemis aan vrijheid.
Ik zou in dezelfde situatie weer dezelfde keuze maken, maar misschien zonder vriend. Misschien geen hele vrolijke post van mij, maar ik wilde je toch een realistische inkijk geven in mijn situatie.
veel sterkte, en een voorzichtige felicitatie
Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten en heb het kindje gehouden (een prachtige mannetje van 13 maanden inmiddels).
Ik heb geen spijt van mijn zoontje, sterker nog; hij is het mooiste in mijn leven.
Maar....
Het is toch wel zwaar als je vriend niet wil (weet ik helaas uit ervaring). Wij zijn nog steeds samen, al gaat het niet altijd even goed. Vriend wilde echt geen kinderen en dat krijg ik nog steeds wel eens naar mijn hoofd in ruzies.
Hij is gek op onze zoon hoor, en een lieve vader, maar ik voel me nog altijd schuldig dat ik hem heb 'opgezadeld' met iets dat hij niet wilde (het vaderschap, de verantwoordelijkheid, de zorgen)
Voor mij voelt het verzorgen van mijn zoon niet als werk of klusjes, ik vind het leuk om met hem bezig te zijn, ik heb niet het gevoel dat ik iets in moet leveren. Als de kleine huilt erger ik mij niet, ik wil alleen mijn zoontje troosten. Vriend ergert zich wel, baalt van het gehuil, en vriend ervaart nog steeds een gemis aan vrijheid.
Ik zou in dezelfde situatie weer dezelfde keuze maken, maar misschien zonder vriend. Misschien geen hele vrolijke post van mij, maar ik wilde je toch een realistische inkijk geven in mijn situatie.
veel sterkte, en een voorzichtige felicitatie
dinsdag 3 januari 2012 om 19:48
Zoals ik schreef kon ik bij de eerste keer geen pil slikken om medische redenen. Het condoom is toen geklapt en ik was direct zwanger.
Deze keer weet ik niet goed waar het door komt. Ik slik namelijk wel de pil. We zijn wel op vakantie geweest waar ik buikloop gehad heb. Het lijkt zeer waarschijnlijk dat het toen is gebeurd.
De reden dat ik het nog niet met mijn vriend bespreek is omdat ik er eerst zelf uit wil komen. Ik weet het namelijk nog maar net en ik weet heel goed hoe hij erover denkt.
@ nokiafan: ik zou het geweldig vinden als we 'gewoon' doorgaan met de relatie maar niet samenwonen. Ik snap waarom hij dat nog niet wilt en dat is voor mij ook prima. Maar ik ben bang dat hij echt helemaal op de vlucht zal slaan.
Deze keer weet ik niet goed waar het door komt. Ik slik namelijk wel de pil. We zijn wel op vakantie geweest waar ik buikloop gehad heb. Het lijkt zeer waarschijnlijk dat het toen is gebeurd.
De reden dat ik het nog niet met mijn vriend bespreek is omdat ik er eerst zelf uit wil komen. Ik weet het namelijk nog maar net en ik weet heel goed hoe hij erover denkt.
@ nokiafan: ik zou het geweldig vinden als we 'gewoon' doorgaan met de relatie maar niet samenwonen. Ik snap waarom hij dat nog niet wilt en dat is voor mij ook prima. Maar ik ben bang dat hij echt helemaal op de vlucht zal slaan.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:50
dinsdag 3 januari 2012 om 19:52
Bespreek het met je vriend.
Geeft hij nu weer aan dat hij niet toe is aan kinderen, dan zou ik er vanuit gaan dat hij nooit kinderen wil of niet met jou.
Dan wordt het kiezen en dan hoop ik dat je voor het kind kiest, want met een kinderwens op je 34e ga je geen abortus laten plegen voor de tweede keer.
Geeft hij nu weer aan dat hij niet toe is aan kinderen, dan zou ik er vanuit gaan dat hij nooit kinderen wil of niet met jou.
Dan wordt het kiezen en dan hoop ik dat je voor het kind kiest, want met een kinderwens op je 34e ga je geen abortus laten plegen voor de tweede keer.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:57
En wanneer mogen die eicellen ontdooid worden ? Op je 89ste ofzo ?
Lieve meid, er zijn zat vrouwen die zich alleen door de zwangerschap, bevalling en de kindertijd heenklooien.
Jullie wonen niet samen, dat maakt het alweer gemakkelijker. Als alleenstaande (full- of parttime) werkende ouder krijg je veel toeslagen. Roep in je kennissen-/vriendenkring dat je zwanger bent, en je wordt bedolven onder de babyspullen.
Ga voor je kindje.
Lieve meid, er zijn zat vrouwen die zich alleen door de zwangerschap, bevalling en de kindertijd heenklooien.
Jullie wonen niet samen, dat maakt het alweer gemakkelijker. Als alleenstaande (full- of parttime) werkende ouder krijg je veel toeslagen. Roep in je kennissen-/vriendenkring dat je zwanger bent, en je wordt bedolven onder de babyspullen.
Ga voor je kindje.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
dinsdag 3 januari 2012 om 19:57
quote:moestuintje schreef op 03 januari 2012 @ 19:50:
Het is niet dat hij in het geheel geen kinderwens heeft en we hebben al eerder gesproken om eicellen in te laten vriezen zodat over een aantal jaar we bewust de keuze kunnen maken. Voor mij een goede reden om bij hem te blijven omdat hij in dat opzicht welwillend is en niet afwijzend.
Over een aantal jaar? Wanneer is dat? 10 jaar? Dat kan niet meer. 5 dan? Of 2? En voor die paar jaar zou je nu een vrucht laten aborteren en het spuiten en slikken-traject ingaan zodat je straks op je 40e met een slagingspercentage dat maar een paar procent boven normale bevruchtingen ligt alsnog een kind te verwekken omdat dat je partner beter uitkomt?
Het klinkt wat omslachtig. Maar als je de gok wil nemen dat je ingevroren eicellen tegen die tijd nog aanslaan, kun je dan natuurlijk doen.
Het is niet dat hij in het geheel geen kinderwens heeft en we hebben al eerder gesproken om eicellen in te laten vriezen zodat over een aantal jaar we bewust de keuze kunnen maken. Voor mij een goede reden om bij hem te blijven omdat hij in dat opzicht welwillend is en niet afwijzend.
Over een aantal jaar? Wanneer is dat? 10 jaar? Dat kan niet meer. 5 dan? Of 2? En voor die paar jaar zou je nu een vrucht laten aborteren en het spuiten en slikken-traject ingaan zodat je straks op je 40e met een slagingspercentage dat maar een paar procent boven normale bevruchtingen ligt alsnog een kind te verwekken omdat dat je partner beter uitkomt?
Het klinkt wat omslachtig. Maar als je de gok wil nemen dat je ingevroren eicellen tegen die tijd nog aanslaan, kun je dan natuurlijk doen.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:57
Hij is nu 36 en ziet het de eerstkomende jaren (ca 2-3 nog niet zitten). Hiervan uitgaan zou hij dan mogelijk kinderen willen als ik 37 ben.
Dat is inderdaad laat en daarom hebben we het over het invriezen gehad. Mede omdat zijn oudere zus problemen heeft om zwanger te worden en we dat willen voorkomen.
Dat is inderdaad laat en daarom hebben we het over het invriezen gehad. Mede omdat zijn oudere zus problemen heeft om zwanger te worden en we dat willen voorkomen.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:58
Tjonge, lekker volwassen. Twee keer per ongeluk zwanger worden. Bijna iedereen weet dat een lekkende condoom en diarree i.c.m. sex een zwangerschap kan veroorzaken. Kom op zeg. Ik denk dat jij heel goed weet wat jij wilt en dat je daarom zo onvoorzichtig bent geweest. En hij kan (baseer ik op wat jij over hem verteld), nu wel weer zeggen dat hij geen kind wil, maar jij hebt natuurlijk niet eeuwige vruchtbaarheid. Ik zou voor het kind gaan, desnoods zonder hem.
dinsdag 3 januari 2012 om 19:58
Natuurlijk moet je wel samen kiezen voor een kind maar nu ben je eenmaal zwanger en jij wilt dat kind houden, begrijp ik. Moet je dan nu je eigen wensen opzij zetten en doen wat je vriend wil omdat je bang bent dat hij dan niet bij jou blijft. Hij moet je wensen ook respecteren. Bovendien, als hij zo duidelijk geen kinderen wou moest hij zich maar laten steriliseren. Nu is jou zwangerschap ook deels zijn verantwoordelijkheid. Stel dat je voor een abortus gaat, zou je dan net zo gelukkig met je vriend zijn?
Ik zou tegen je vriend praten en duidelijk je wensen kenbaar maken. Ik kan me wel voorstellen dat hij na 2 maanden relatie geen kind met je wou maar nu zijn jullie een tijdje samen. Misschien is zijn reactie deze keer anders. Heb je enig idee waarom hij zo resoluut over kinderen is?
Ik zou tegen je vriend praten en duidelijk je wensen kenbaar maken. Ik kan me wel voorstellen dat hij na 2 maanden relatie geen kind met je wou maar nu zijn jullie een tijdje samen. Misschien is zijn reactie deze keer anders. Heb je enig idee waarom hij zo resoluut over kinderen is?