Hoe overleef ik Tunesië?

Dit topic maakte vele (verhitte) reacties los, niet in de laatste plaats van mezelf. Ik beloofde om even te laten weten hoe de reis naar Tunesië nu daadwerkelijk was verlopen. Vanochtend ben ik teruggekomen, bij dezen mijn bevindingen!



Het viel me allemaal 100% mee. De weersomstandigheden waren inderdaad niet geweldig (grotendeels winterjassenweer, op sommige dagen kon je -mits in de zon- met een shirtje toe). Maar: het was stukken zonniger dan in Nederland.



De mensen waren ronduit aardig. In de toeristische gebieden probeerden ze uit alle macht je aandacht te trekken om je te verleiden tot de aanschaf van spullen of 'frikandellah mit sini sap sap' en dat was niet prettig, maar dat kwam vooral omdat het zo erbarmelijk rustig was. Laagseizoen en slechte toeristenstroom zorgden ervoor dat iedereen ons in het +1000 appartementen tellende complex kende. En wij snapten ook wel dat die lege terrasjes geen zoden aan de dijk zetten v.w.b. de inkomsten. Hebben dus geprobeerd om onze uitgaven en terrasbezoekjes zoveel mogelijk te spreiden over de aanbieders (ik gunde ze allemaal wel verkoop, maar ja, ik heb ook geen zak met geld). Zakkenrollers hebben we niet meegemaakt en we hebben er ook niet over gehoord.



Aangerand ben ik niet. Aangeráákt zelfs niet. En ook beledigende opmerkingen bleven uit. Dat kan te maken hebben gehad met de (wegens de kou) zeer bedekte kleding natuurlijk. Mannen probeerden wel enorm om mijn aandacht te trekken (roepen, fluiten, liefdesverklaringen declameren met hun hand op hun hart en aanzoeken doen voor een overhaast, stormachtig huwelijk in de sahara, omringd door babykamelen) maar daarbij werden ze niet opdringerig. Alleen naast de medina in Tunis was een man wel erg happig en die droop af bij het zien van mijn trouwring. Die ring was overigens nergens nodig, maar voorkwam wel een boel discussie, en is dus een blijvertje op reizen naar Tunesië & co.



We zagen erg veel vrouwen (en mannen) met hoofddoeken, maar volgens de gids was dat vooral tegen de kou. Voor de revolutie waren religieuze hoofddoekjes voor vrouwen zelfs verboden, vertelde ze. Ook nu liepen maar weinig Tunesiërs bedekt, de meeste gesluierde moslima's waren libiërs, als we de gids mogen geloven.



Ook ziek zijn we niet geworden. Van leidingwater worden toeristen niet meer ziek, want er zit een beetje chloor in. Niet lekker, maar tenminste ook niet meer 'gevaarlijk'. Drinken deden we dus nog steeds uit verzegelde flessen, maar het eten van salade die was afgespoeld onder de kraan kon dus geen kwaad. Het eten (vooral het ontbijt) overtrof alle verwachtingen, hoewel de kwaliteit van het avondeten sterk fluctueerde (op een dag dreven er vissegraten en schubben in mijn soep en op een andere dag was het ei in mijn brik (ei-loempia) gewoon hartstikke rauw). Maar dat was niet onoverkomelijk. Oja, we hebben niet één restaurant gevonden dat fatsoenlijke friet kon bakken. Alles was, zonder uitzondering, te zwart, te slap, te rauw of anderszins oneetbaar. En dan serieus, hè. Met friet ben ik namelijk echt niet kieskeurig. Je moet dus wel een week zonder friet kunnen, maar gelukkig vind ik dat dan weer totaal geen ramp. McDo hebben ze niet: die waren iets te goed bevriend met het gevallen regime en krijgen dus geen poot aan de grond. Ook geen andere ketens (zoals Burger King) gezien.



De enige nare ervaringen waren dat we in de medina verdwaalden tussen de opeengepakte kraampjes, en de man die ons beloofde naar de uitgang te loodsen eiste dat we eerst in zijn tapijtenwinkel zouden komen kijken. Ook hebben we een aantal toiletten gebruikt die dermate goor en gammel waren dat ik er nu nog misselijk van word. Die rol wc-papier was een razend goeie tip!



Om de tijd te doden (dat was wel nodig, met zijn 4en opeengepakt en zonder zomerhitte) hebben we een 3-daagse tocht naar het zuiden gemaakt en echt de mooiste dingen gezien en gedaan. Dat was absoluut het hoogtepunt in de reis. Mooi zou ik het land overigens niet noemen. Er zijn zat mooie dingen te zien, maar in het algemeen is de boel oud, stoffig (echt, alle auto's zaten onder het stof) en vooral onaf. Een Tunesiër stopt gewoon met bouwen als het geld voor zijn huis even op is. Resultaat: eindeloze rijen halffabrikaten langs de weg, soms vergezeld van een boel plastic troep. De huizen zijn ook slecht geïsoleerd, dus als het een keertje koud is (en dat was het dus wel, deze reis) zetten ze de kachel op roodgloeiend en heb je nog 5 dekens nodig om in slaap te kunnen vallen.



Jordanië gaat misschien uiteindelijk toch niet door, omdat we met zijn 4-en toch een interessante familiedynamiek ontwikkelden (krap op elkaar in een appartementje, terwijl we al jaren zelfstandig wonen). Bovendien hebben we, vooral in de zuidelijke tocht, veel dingen gezien die min of meer vergelijkbaar waren met onze plannen in Jordanië. Maar ik zit er niet meer zo mee: ik boek die reis gewoon een keertje zelf en het was sowieso toch maar de vraag of die door had kunnen gaan met zoveel verschillende werk- en studieroosters.



Zo, dat was een heel verhaal. En ja, ik vind het best genant dat ik me door al die apenverhalen gek heb laten maken! Hopelijk leest een aantal reageerders van weleer dit nog even, zie het maar als een spijtbetuiging.



Ik denk alleen niet dat ik een 2e keer ga, want zo intens boeiend vond ik het niet, maar ik heb deze reis enorm genoten en heb me geen enkel moment echt onveilig gevoeld.



Aan iedereen die nog nooit in Tunesië is geweest en een reis overweegt: doe het gerust! Ik heb in bovenstaand verhaal zo gedetailleerd mogelijk omschreven wat mijn bevindingen zijn. Kun je met die plussen en minnen leven, dan is Tunesië een heerlijk vakantieland. Stukken beter en geciviliseerder dan Egypte, waarmee ik het eerst op dezelfde leest schroeide. En ga dan beslist op een tocht, dat is de moeite (en het geld) dubbel en dwars waard!





Dames! Ik heb even een andere nick aangemaakt (herkenbaarheid privéleven) maar ben een vaste lezer/schrijver op dit forum.



Korte variant:

We gaan naar Tunesië en ik heb daar bij nader inzien helemaal geen trek in. Afhaken is geen optie, dus hoe maak ik er het beste van?



Lange variant:

Over een paar weken ga ik (met ouders en broertje) een week naar Tunesië. Dat is een beetje last minute gegaan. Onze eerdere vakantie naar Jordanië was geannuleerd omdat het Midden-Oosten toen zo rommelig was en ineens konden we allemaal op korte termijn een week vrijmaken. De motivatie om deze kans aan te grijpen is dus groot want we wilden nog steeds graag weg.



Ik werd dus een paar dagen geleden gebeld dat we gingen en er waren precies genoeg plekken over, dus of ik even in 5 minuten kon melden of ik mee ging. Mijn moeder benadrukte dat ik het bij twijfel niet moest doen en dat niemand me dan kwaad zou aankijken, maarja. Het is er warm, dacht ik, en anders heb ik het straks verkloot. Bovendien wist ik niks van Tunesië en klonk het net zo prima als Jordanië.



Inmiddels weet ik beter. Het is er niet warm (tegen de tijd dat wij gaan maximaal 16 graden) en al helemaal niet prima. 99% van de forumsters hier braakt gal over het land met zijn zand en opdringerige mannen die aan je zitten als je hand in hand loopt met je vriend (en dan heb ik dus nog niet eens een vriend bij me). Hele steden schijnen naar riool te stinken en een lezeres meldde dat ze zelfs in India nog niet zo hondsberoerd was geweest als in Tunesië.



Nu ben ik vorig jaar in Egypte geweest en ook dat was een ramp. Zelfs met bedekte kledij en een afwerende houding gedroegen de mannen zich ronduit weerzinwekkend. 'You woman! I talk, you answer!', op amper 4 centimeter van mijn gezicht. Heb toen praktisch de hele vakantie in het resort gezeten en er niks anders durven eten dan smerige doorgekookte troep, want al het lekkere spul was niet veilig (salade gewassen in kraanwater, vis besmet, noem maar op).



Zoiets hoeft van mij dus nooit meer. Maar Tunesië is zelfs nog een tikkeltje erger, las ik. Wc-papier meenemen, oneetbare snacks, etc. Nog beledigender mannen die elke Westerse vrouw als hoer zien. Nou en dat hoef ik me dus niet te laten welgevallen. Als ze aan me zitten mep ik wel, maar wat daar dan weer het gevolg van is weet ik natuurlijk niet.



Intussen is mijn moeder blij dat zij met haar gezinnetje een weekje weg gaat. Zij trakteert en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om af te haken nu er geboekt is, te klagen of anderszins dwars te liggen.



Ik heb al bedacht dat ik een 'trouwring' omdoe en veel bedekte kleding. En dat ik maar bij mijn vader en broertje in de buurt blijf. Maar heeft iemand tips om dit draaglijk te maken?



(en kom niet aan met 's lands wijs, 's lands eer, want als je vrouwen als hoer behandelt ben je niet wijs en verdien je wat mij betreft geen eer)

quote:tbl1966 schreef op 30 december 2011 @ 00:25:

Lieve TO, al ga je de hele week met een glimlach lopen dan nog voelt je moeder aan dat je daar eigenlijk niet wil zijn. En er wordt je advies gegeven, nl. dat je niet zo in de negatieve verhalen moet blijven hangen en er met een 'open mind' heen moet gaan. Ga het vooral niet vergelijken met je ervaringen in Egypte. Dan kan het alleen maar meevallen. Echt het is een heel leuk land met leuke en minder leuke mensen. Maar de leuke mensen zijn echt in de meerderheid, echt waar.



Lieve tbl, dat ga ik ook echt wel proberen. Echt. Ik word wat recalcitrant van dat gehakvit hier door mensen die mij noch mijn familie noch de omstandigheden goed kennen.



Natuurlijk ben ik blij met een reisje. En ik ben nog veel blijer dat we zo wat tijd met het gezin doorbrengen want we wonen ver uit elkaar. En het zal heus niet vreselijk zijn en misschien ook niet geweldig maar zeker ergens daar tussenin.



Maar ik baal gewoon als een stekker omdat het land me niet trekt. En het enige waarvoor ik ging is er dus ook niet. En dat wist ze nota bene van tevoren. En dan moet ik ook nog de hele week in de gaten houden dat de rest van de groep niet ineens omslaat in 'weet je wat, laten we hier de boel maar verbrassen, dan schorten we Jordanie gewoon op'.

quote:dubbelvla schreef op 30 december 2011 @ 00:27:

Ik geloof niet dat een kado van je moeder een schuld opleverd en je houding is echt niet te pruimen.



Als je het niet kan betalen kan je daar toch al helemaal niets gaan doen!



Nee, geen schuld. LEZEN. Ze wil het zelf, op vakante met het hele gezin. Zo graag dat ze ervoor spaart en het wil betalen voor haar studerende kids. Die haar zeker niet met een flauw presentje hebben afgescheept.



Zo liggen de zaken. Ik ga geen geld betalen dat ik niet heb voor tochtjes in een land waar ik oorspronkelijk toch al niet dolgraag heen wilde. Jordanie is een ander verhaal, daar was ik van plan wel wat geld voor te reserveren. Maar dat wist ik ook al een half jaar van tevoren.

quote:dubbelvla schreef op 30 december 2011 @ 00:26:

En als jou moeder dat niet aan jou merk dan kent ze je niet goed genoeg óf dan speel je blijkbaar vaker toneel.



Ik zou het mijn moeder niet aandoen, dik geld laten betalen en net als of doen dat ik het leuk vind.



Het is niet DIK geld. Het was een aanbieding. Een spotgoedkope.En daarom moesten we zo a la minute weten of we meegingen.



Tja, en ze had het, als ik het niet kan maskeren, zelf kunnen weten. Want zij beloofde warmte terwijl ze wist dat het 16 graden zou worden. Dus als ik de teleurstelling niet kan verbergen, is het ook niet mijn fout. Ik hoop alleen dat dat niet gebeurt.

quote:dubbelvla schreef op 30 december 2011 @ 00:31:

[...]





Nou nou, dat is niet iets voor jou om op te letten. Het zijn de centen van je ouders ze mogen die uitgeven aan wat ze maar willen. Dat je het alleen al durft om daar commentaar over te geven. Dat snap ik dus echt niet he!



Weer niet goed gelezen. De belofte was dat Jordanie (en dan uitgebreid, tochtjes, zoals gepland) alsnog een keer zou komen. Ik heb duidelijk aangegeven dat Jordanie me veel meer trok, en ik dus geen trek had in Tunesie als Jordanie daarmee zou vervallen.



Mijn moeder gaf toen aan dat Jordanie gewoon doorging. Maar niet als we in Tunesie teveel zouden uitgeven. En ik zie zomaar gebeuren dat mijn broertje ineens een duikcursus wil en ze ineens besluiten om het toch maar bij Tunesie te houden.



M.a.w. het is wel degelijk ook mijn zaak.

quote:dubbelvla schreef op 30 december 2011 @ 00:35:

[...]





Betaal jij de reis naar Jordanië zelf dan? Nee..?



Dan heb je dus geen recht van spreken want het is niet JOUW geld.De reis is ons beloofd en mijn moeder vond het belangrijk dat we inspraak hadden. Weer zoiets waar jij je dus niet tegenaan dient te bemoeien.

quote:tbl1966 schreef op 30 december 2011 @ 00:35:

TO, ik probeer begrip voor je op te brengen maar je doet niet sympathiek.



Beggars can't be choosers.



Mijn moeder vond het belangrijk voor haar verjaardagsbestemming dat iedereen het een geweldig idee vond. Jordanie kwam na lang zoeken, mailen en voorpret als winnaar uit de bus. En die zit nog altijd in het vat.



Ik snap dus niet waarom er dan zo op me wordt gehakvit. Als de reis niet was geannuleerd, hadden we hem er al op zitten. Dus dan vind ik het niet eerlijk als de rest nu zou besluiten om het er maar helemaal bij te laten zitten. Ik had me er echt op verheugd en was er bijna ziek van dat het niet doorging.



Oja, en voor iedereen die me verwend vindt: die mag mijn moeder vragen hoe het was toen ze er nog alleen voor stond. En ik elke dag (van mijn 12e tot mijn 16e) als ik thuiskwam een huilende moeder aantrof terwijl ik al het huishouden deed en er ALLES voor over had om een harmonieus gezinnetje te zijn.



Als iemand hier niet verwend is ben ik het. Ik heb er een ijzersterk beschermingsmechanisme voor mijn moeder aan overgehouden.En daarom kan ik niet leven met de wetenschap dat ik haar straks misschien teleurstel. Ik durf haar er niet eens op aan te spreken dat ze me met de verkeerde redenen heeft overgehaald.