Relaties
alle pijlers
Advies gevraagd
dinsdag 25 juli 2017 om 21:35
Ik was op internet aan het zoeken naar vergelijkbare verhalen voor advies maar kon niet veel vinden en kwam hier terecht en daarom mijn situatie maar rechtstreeks.
Ik ben man, getrouwd en vader van 2 beginnende pubers. Ruim 4 jaar geleden heb ik een affaire gehad van een paar maanden en hier zelf een einde aan gemaakt. Mijn vrouw begon daarna vragen te stellen omdat ze vermoedens had, ik ben eerlijk geweest en heb haar de ruimte gelaten om haar eigen keuzes te maken. Zij en ik hebben besloten om voor o.a. de kinderen voor onze relatie te vechten. Het zijn een paar moeilijke jaren geweest maar nu is onze relatie fijner dan ooit, we kijken er soms met humor op terug. Mijn vrouw zegt nu wel eens gekscherend dat zij nog krediet heeft als ze een leuke of mooie man ziet of ik doe dat zelf. Ik ben dom, slecht enz. geweest maar het is gebeurd, verleden en zal niet zomaar weer gebeuren.
Mijn minnares en ik hebben elkaar nooit meer gezien of contact gehad maar een paar weken terug nam ze contact met mij op wat ik afgewezen heb. Van het weekend kreeg ik een mail van haar met de boodschap dat ze een dochter heeft van 4 en dat ze 100% zeker weet dat ik de vader ben en zoals ik haar ken zal ze dit niet zomaar zeggen. Ze heeft mijn keuze om voor mijn vrouw te kiezen gerespecteerd en het me daarom nooit eerder willen melden, nu is ze toch gaan twijfelen omdat ze verwacht dat haar dochter ooit vragen gaat stellen en wil ze mij toch zelf de keuze laten maken hoe ik er mee om wil gaan. Het gaat haar niet om geld o.i.d. maar zelf zou ze het toch wel fijn vinden als haar dochter van jongs af aan weet wie haar vader is.
Bij mij gaan er een paar scenario's door mijn hoofd:
- Negeren maar ik ben bang dat ik toch altijd met onrust en een schuldgevoel blijf lopen. Daarnaast gun ik het kleine meisje niet dat ze er ooit achter komt dat zowel haar moeder en vader wisten hoe het zat maar dat dit voor haar geheim gehouden werd.
- Eerlijk zijn naar mijn vrouw maar ik ben bang dat het haar en de kinderen weer teruggooit in oude pijn en ellende.
- Thuis niets zeggen en zo nu en dan contact houden met het meisje maar ik kan en wil nooit meer liegen.
Heeft iemand nog andere tips? Ik zelf ben redelijk wanhopig omdat ik in mijn eigen scenario's weinig mogelijkheden zie.
Ik ben man, getrouwd en vader van 2 beginnende pubers. Ruim 4 jaar geleden heb ik een affaire gehad van een paar maanden en hier zelf een einde aan gemaakt. Mijn vrouw begon daarna vragen te stellen omdat ze vermoedens had, ik ben eerlijk geweest en heb haar de ruimte gelaten om haar eigen keuzes te maken. Zij en ik hebben besloten om voor o.a. de kinderen voor onze relatie te vechten. Het zijn een paar moeilijke jaren geweest maar nu is onze relatie fijner dan ooit, we kijken er soms met humor op terug. Mijn vrouw zegt nu wel eens gekscherend dat zij nog krediet heeft als ze een leuke of mooie man ziet of ik doe dat zelf. Ik ben dom, slecht enz. geweest maar het is gebeurd, verleden en zal niet zomaar weer gebeuren.
Mijn minnares en ik hebben elkaar nooit meer gezien of contact gehad maar een paar weken terug nam ze contact met mij op wat ik afgewezen heb. Van het weekend kreeg ik een mail van haar met de boodschap dat ze een dochter heeft van 4 en dat ze 100% zeker weet dat ik de vader ben en zoals ik haar ken zal ze dit niet zomaar zeggen. Ze heeft mijn keuze om voor mijn vrouw te kiezen gerespecteerd en het me daarom nooit eerder willen melden, nu is ze toch gaan twijfelen omdat ze verwacht dat haar dochter ooit vragen gaat stellen en wil ze mij toch zelf de keuze laten maken hoe ik er mee om wil gaan. Het gaat haar niet om geld o.i.d. maar zelf zou ze het toch wel fijn vinden als haar dochter van jongs af aan weet wie haar vader is.
Bij mij gaan er een paar scenario's door mijn hoofd:
- Negeren maar ik ben bang dat ik toch altijd met onrust en een schuldgevoel blijf lopen. Daarnaast gun ik het kleine meisje niet dat ze er ooit achter komt dat zowel haar moeder en vader wisten hoe het zat maar dat dit voor haar geheim gehouden werd.
- Eerlijk zijn naar mijn vrouw maar ik ben bang dat het haar en de kinderen weer teruggooit in oude pijn en ellende.
- Thuis niets zeggen en zo nu en dan contact houden met het meisje maar ik kan en wil nooit meer liegen.
Heeft iemand nog andere tips? Ik zelf ben redelijk wanhopig omdat ik in mijn eigen scenario's weinig mogelijkheden zie.
zondag 6 augustus 2017 om 09:14
Het kan soms gebeuren dat gevoelens vervagen gedurende een relatie. En veel mensen kunnen daar nog wel mee leven en het gebrek sluimert op de achtergrond, of is latent aanwezig.
Totdat er iemand in het leven komt waar alle gevoelens weer opborrelen. Het is héél moeilijk om daar geen gehoor aan te geven.
Mij is het ook overkomen, maar ik ben niet vreemd gegaan. Ik werd verliefd. En dat is veel erger want dat is funester voor je relatie. Ik weet dus dat het kan gebeuren en ik zal een ander daarop niet veroordelen, dat gaat een beetje moeilijk in mijn positie. Het is niet gemakkelijk, ik heb er veel verdriet van gehad en er staat ts dus nog wat te wachten.
want het rotte is, dat hoewel je niet meer bepaalde gevoelens hebt voor je partner, de speciale 'man-vrouw gevoelens ofwel seksuele aantrekkingskracht", houdt dat NIET in dat je niet meer van hem/haar houdt. En dat laatste doet pijn. Want je doet je partner heel veel pijn.
Iemand pijn doen van wie je houdt is jezelf pijn doen.
Totdat er iemand in het leven komt waar alle gevoelens weer opborrelen. Het is héél moeilijk om daar geen gehoor aan te geven.
Mij is het ook overkomen, maar ik ben niet vreemd gegaan. Ik werd verliefd. En dat is veel erger want dat is funester voor je relatie. Ik weet dus dat het kan gebeuren en ik zal een ander daarop niet veroordelen, dat gaat een beetje moeilijk in mijn positie. Het is niet gemakkelijk, ik heb er veel verdriet van gehad en er staat ts dus nog wat te wachten.
want het rotte is, dat hoewel je niet meer bepaalde gevoelens hebt voor je partner, de speciale 'man-vrouw gevoelens ofwel seksuele aantrekkingskracht", houdt dat NIET in dat je niet meer van hem/haar houdt. En dat laatste doet pijn. Want je doet je partner heel veel pijn.
Iemand pijn doen van wie je houdt is jezelf pijn doen.
dinsdag 22 augustus 2017 om 21:49
Jullie hebben mij nuttige adviezen gegeven en kom nog een keer wat vragen.
Het meisje is inderdaad mijn dochter en ik zit met een probleem over het contact. Na mijn eerste "euforie" heb ik voorgesteld om een dag/middag per maand wat met haar te gaan doen maar haar moeder is daar teleurgesteld over en vindt dat te weinig voor een vader/kind band en zij wil dat de zorg beter verdeeld gaat worden. Mijn vrouw gaat nog verder en haalt als voorbeeld aan dat wanneer wij zouden scheiden onze kinderen 50/50 bij vader en moeder horen en dat voor mijn dochter daar ook naar gestreefd moet worden en dat het minimaal om het weekend hoort te zijn. Daar naast haalt zij het belang van een band met halfbroer en -zus erbij, dat mijn dochter invloed heeft op ons gezin hoort ervoor haar bij. Deel zijn van ons gezin lijkt mij voor mijn dochter juist weer verwarrend.
Alvast bedankt voor onafhankelijke ideeën en meningen.
Betreffende mijn gevoelens was en is het maar een stomme verliefdheid en ik besef dat die nooit een basis kan zijn voor een relatie zoals ik die tegenwoordig heb met mijn vrouw en dat mijn "ex" nooit tegen haar op kan. Mijn vrouw heeft aangegeven dat ze onze relatie en de dagelijkse gezamenlijke zorg voor onze kinderen niet zomaar op gaat geven voor een stomme verliefdheid of geiligheid maar dan nog liever een open of zakelijke relatie bespreekt. Met mijn "ex" probeer ik het alleen over onze dochter te hebben en op persoonlijk vlak niet veel anders als met bijvoorbeeld een buurvrouw of collega, ik vermoed wel dat sommige gelijk hadden dat ze meer wil want zij blijft doorvragen en vertellen. Bij de persoonlijke ontmoeting was ze erg vrij en teleurgesteld toen ik afstand hield.
"Dochter" schrijven of zeggen is wel erg raar maar ik hoop dat dit ooit gaat veranderen en een plek krijgt.
Het meisje is inderdaad mijn dochter en ik zit met een probleem over het contact. Na mijn eerste "euforie" heb ik voorgesteld om een dag/middag per maand wat met haar te gaan doen maar haar moeder is daar teleurgesteld over en vindt dat te weinig voor een vader/kind band en zij wil dat de zorg beter verdeeld gaat worden. Mijn vrouw gaat nog verder en haalt als voorbeeld aan dat wanneer wij zouden scheiden onze kinderen 50/50 bij vader en moeder horen en dat voor mijn dochter daar ook naar gestreefd moet worden en dat het minimaal om het weekend hoort te zijn. Daar naast haalt zij het belang van een band met halfbroer en -zus erbij, dat mijn dochter invloed heeft op ons gezin hoort ervoor haar bij. Deel zijn van ons gezin lijkt mij voor mijn dochter juist weer verwarrend.
Alvast bedankt voor onafhankelijke ideeën en meningen.
Betreffende mijn gevoelens was en is het maar een stomme verliefdheid en ik besef dat die nooit een basis kan zijn voor een relatie zoals ik die tegenwoordig heb met mijn vrouw en dat mijn "ex" nooit tegen haar op kan. Mijn vrouw heeft aangegeven dat ze onze relatie en de dagelijkse gezamenlijke zorg voor onze kinderen niet zomaar op gaat geven voor een stomme verliefdheid of geiligheid maar dan nog liever een open of zakelijke relatie bespreekt. Met mijn "ex" probeer ik het alleen over onze dochter te hebben en op persoonlijk vlak niet veel anders als met bijvoorbeeld een buurvrouw of collega, ik vermoed wel dat sommige gelijk hadden dat ze meer wil want zij blijft doorvragen en vertellen. Bij de persoonlijke ontmoeting was ze erg vrij en teleurgesteld toen ik afstand hield.
"Dochter" schrijven of zeggen is wel erg raar maar ik hoop dat dit ooit gaat veranderen en een plek krijgt.
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:13
Jij klinkt als een slappe zak. Maar je vrouw ook. Hoezo sterk. Wat een zelfverloochening. Kind van de minnares om de week in huis willen hebben. Heeft ze geen zelfrespect? Durft ze zo ontzettend hard niet alleen te zijn?
Ik word werkelijkwaar droevig van iedereen in dit verhaal. Ik denk dat als je gewoon bij je vrouw weggaat, dat je haar de grootste gunst van al verleent.
Ik word werkelijkwaar droevig van iedereen in dit verhaal. Ik denk dat als je gewoon bij je vrouw weggaat, dat je haar de grootste gunst van al verleent.
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:14
Bouw het rustig op en doe dit in goed overleg met je vrouw. En natuurlijk ook met de moeder van je dochter.
Je bent de vader van dit meisje, dus UITERAARD is 1 dagje wat leuks doen per maand absoluut niet voldoende. Je dochter heeft recht op een échte vader (-dochter band). Dit is zeer belangrijk!
Opbouwen naar om het weekend bij jullie logeren -of iig leuke dingen doen- en de zorg verdelen is niet meer dan normaal en logisch. Succes.
Je bent de vader van dit meisje, dus UITERAARD is 1 dagje wat leuks doen per maand absoluut niet voldoende. Je dochter heeft recht op een échte vader (-dochter band). Dit is zeer belangrijk!
Opbouwen naar om het weekend bij jullie logeren -of iig leuke dingen doen- en de zorg verdelen is niet meer dan normaal en logisch. Succes.
anoniem_653d64b2a443c wijzigde dit bericht op 22-08-2017 22:21
3.46% gewijzigd
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:17
Wat een rommeltje is het geworden zeg.
Je mag echt in je handjes knijpen met zo'n vrouw als haar, dit is de eerste keer dat ik überhaupt hoor dat een kind van een (ex)minnares welkom is in vrouw haar gezin.
Het contact met je dochter zou ik eerst rustig opbouwen voordat je haar in jouw huis vol onbekenden en halfbroertjes/zusjes + moeder gooit.
Mijn vader was ook hartstikke enthousiast om iedereen te laten zien dat ik en vader weer contact hadden, was ik iets minder blij mee want veel druk.
Je mag echt in je handjes knijpen met zo'n vrouw als haar, dit is de eerste keer dat ik überhaupt hoor dat een kind van een (ex)minnares welkom is in vrouw haar gezin.
Het contact met je dochter zou ik eerst rustig opbouwen voordat je haar in jouw huis vol onbekenden en halfbroertjes/zusjes + moeder gooit.
Mijn vader was ook hartstikke enthousiast om iedereen te laten zien dat ik en vader weer contact hadden, was ik iets minder blij mee want veel druk.
When you hit your lowest point, you are open to the greatest change. ~ Avatar Aang
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:19
Ik vind dit juist een zeer trieste en lage reactie van jou.MiniMe3 schreef: ↑22-08-2017 22:13Jij klinkt als een slappe zak. Maar je vrouw ook. Hoezo sterk. Wat een zelfverloochening. Kind van de minnares om de week in huis willen hebben. Heeft ze geen zelfrespect? Durft ze zo ontzettend hard niet alleen te zijn?
Ik word werkelijkwaar droevig van iedereen in dit verhaal. Ik denk dat als je gewoon bij je vrouw weggaat, dat je haar de grootste gunst van al verleent.
De vrouw van TO is m.i. heel sterk. Een goed persoon. Ze gunt dit kind kennelijk een vader. En stelt haar gezin open. Ik zou precies hetzelfde doen.
Een kind verdient namelijk beide ouders. Als je dat op welke manier dan ook in de weg staat, ben je nogal ziek en egoïstisch bezig.
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:21
Wat een goed idee om de rotzooi die jij hebt veroorzaakt te laten oplossen door het Viva-forum, zeg!
Wat dacht je van relatietherapie met je vrouw, contact met moeder van je kind over wat zíj wil en evt. een bemiddelaar/psycholoog/therapeut voor hulp? In deze verschrikkelijk complexe situatie lijkt het forum wel de minst goede vraagbaak.
Maar blijkbaar ben jij niet zo goed in het gebruiken van je gezond verstand.
Wat dacht je van relatietherapie met je vrouw, contact met moeder van je kind over wat zíj wil en evt. een bemiddelaar/psycholoog/therapeut voor hulp? In deze verschrikkelijk complexe situatie lijkt het forum wel de minst goede vraagbaak.
Maar blijkbaar ben jij niet zo goed in het gebruiken van je gezond verstand.
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:56
Mijn vrouw is beslist niet zwak, heeft totaal geen gebrek aan eigenwaarde en het gaat haar totaal niet om niet of wel alleen te kunnen zijn.MiniMe3 schreef: ↑22-08-2017 22:13Jij klinkt als een slappe zak. Maar je vrouw ook. Hoezo sterk. Wat een zelfverloochening. Kind van de minnares om de week in huis willen hebben. Heeft ze geen zelfrespect? Durft ze zo ontzettend hard niet alleen te zijn?
Ik word werkelijkwaar droevig van iedereen in dit verhaal. Ik denk dat als je gewoon bij je vrouw weggaat, dat je haar de grootste gunst van al verleent.
Ik heb diverse keren voorgesteld om te scheiden maar uiteindelijk is ze daar zo boos om geworden als ik nooit eerder meegemaakt heb.
Rustig opbouwen is sowieso een vereiste.
Mijn vrouw en ik zijn bij een relatietherapeut geweest en die begon ook direct over scheiden en vooral mijn vrouw wil daar beslist niet meer heen.
Met de moeder van mijn kind en evt. mijn vrouw naar een bemiddelaar o.i.d. te gaan had ik niet over nagedacht en is inderdaad een goede tip.
dinsdag 22 augustus 2017 om 23:10
Jee wat heftig allemaal.
Respect voor je vrouw, dat in ieder geval.
Vind het ook goed dat je vrijwel meteen alles hebt verteld.
Dat er weer iets van verliefdheid voor ex minnares is, is niet zo heel gek, wel heel lastig en ongepast terwijl je daar niet zelf over beslist...
Jouw vrouw wil niet aanwezig zijn bij de noodzakelijke ontmoetingen met ex en dat begrijp ik wel.
Dat kan heel pijnlijk voor haar zijn maar ze moet door omdat ze een scheiding niet ziet zitten, ze heeft ook haar eer en lijkt me logisch dat ze die andere vrouw helemaal niet wil zien.
Echter wel erg sterk en fijn dat ze jouw dochtertje graag in jullie gezin wil 'opnemen'.
De ex minnares vindt eens per maand te weinig, nu al...je bent voor het meisje een vreemde man, vind dat opzich een goed begin.
En als je jongste kind je graag ziet en merkt dat ze het fijn vindt met jou waardoor er een mooie band ontstaat kunnen jullie nieuwe afspraken maken.
Vind dat je ex dit zelf ook wel kan bedenken voor nu.
Of topic maar hoe was het toen je je dochter voor het eerst ontmoette?
Hopelijk gaat het ook goed met je andere kids.
Respect voor je vrouw, dat in ieder geval.
Vind het ook goed dat je vrijwel meteen alles hebt verteld.
Dat er weer iets van verliefdheid voor ex minnares is, is niet zo heel gek, wel heel lastig en ongepast terwijl je daar niet zelf over beslist...
Jouw vrouw wil niet aanwezig zijn bij de noodzakelijke ontmoetingen met ex en dat begrijp ik wel.
Dat kan heel pijnlijk voor haar zijn maar ze moet door omdat ze een scheiding niet ziet zitten, ze heeft ook haar eer en lijkt me logisch dat ze die andere vrouw helemaal niet wil zien.
Echter wel erg sterk en fijn dat ze jouw dochtertje graag in jullie gezin wil 'opnemen'.
De ex minnares vindt eens per maand te weinig, nu al...je bent voor het meisje een vreemde man, vind dat opzich een goed begin.
En als je jongste kind je graag ziet en merkt dat ze het fijn vindt met jou waardoor er een mooie band ontstaat kunnen jullie nieuwe afspraken maken.
Vind dat je ex dit zelf ook wel kan bedenken voor nu.
Of topic maar hoe was het toen je je dochter voor het eerst ontmoette?
Hopelijk gaat het ook goed met je andere kids.
woensdag 30 augustus 2017 om 23:10
Ik moet het zelf oplossen maar toch een paar antwoorden en misschien helpt het van mij afschrijven mij.
Donna1971: Met de oudste kinderen gaat het goed, zij weten nog van niets.
Na de test ben ik de problemen steeds meer gaan bedenken, mijn gevoel gaan afsluiten en mij voorgenomen hooguit eens per maand contact te hebben, de ontmoeting was voor mij daardoor redelijk emotieloos. Ex vroeg wanneer ik weer kwam en we of het dan samen konden vertellen en toen heb ik mijn voornemen aangegeven, het hoeft voor haar niet direct intensief maar met mijn voornemen wordt het natuurlijk nooit meer.
Ik heb respect voor mijn vrouw en vooral omdat ze overal zo relax mee omgaat. Ze geeft aan geen moeite te hebben om mijn "ex" te ontmoeten maar nu nergens bij te willen zijn zodat ik de ruimte en vrijheid heb om te ontdekken wat ik wil. Bang dat ik iets doe zonder dat zij het weet is ze niet want schijnbaar geef ik gewoon antwoord als ik slaap en zij iets vraagt.
Wij hebben regelmatig (jonge) kinderen te logeren maar mijn dochter uit een AFFAIRE ZIE IK NIET ZITTEN.
S-Meds: Jouw eerdere reacties en de laatste hebben mij flink laten denken.
Misschien ben ik te lang bij mijn vrouw gebleven maar mij laten leiden door aantrekkingskracht en verliefdheid gaat ook niet werken, dan ben ik om de paar jaar aan een nieuwe relatie toe.
Angst voor alleen zijn is er bij mijn vrouw echt niet, ik zal er meer moeite mee hebben als zij. Mijn vrouw wil de energie die wij er de laatste jaren voor o.a. de kinderen ingestoken hebben niet zomaar weggooien en zij gelooft niet dat scheiden goed is voor mij. Zij weigert te scheiden en als ik wel wil gaat ze niets doen, meewerken en tekenen.
Ik maak wel keuzes maar wanneer het in het belang van kinderen is geeft mijn vrouw geen enkele ruimte. Betreffende contact met mijn kind zet mijn vrouw mij klem, als ik het niet doe dreigt zij haar evt. met haar moeder bij ons uit te nodigen, te laten logeren en zelf weg te gaan. Mijn gedachten vliegen alle kanten op, het liefst verhuis ik naar een onbewoond eiland. Ik kan en wil helemaal geen contact meer en zie wel wat er gebeurt.
Donna1971: Met de oudste kinderen gaat het goed, zij weten nog van niets.
Na de test ben ik de problemen steeds meer gaan bedenken, mijn gevoel gaan afsluiten en mij voorgenomen hooguit eens per maand contact te hebben, de ontmoeting was voor mij daardoor redelijk emotieloos. Ex vroeg wanneer ik weer kwam en we of het dan samen konden vertellen en toen heb ik mijn voornemen aangegeven, het hoeft voor haar niet direct intensief maar met mijn voornemen wordt het natuurlijk nooit meer.
Ik heb respect voor mijn vrouw en vooral omdat ze overal zo relax mee omgaat. Ze geeft aan geen moeite te hebben om mijn "ex" te ontmoeten maar nu nergens bij te willen zijn zodat ik de ruimte en vrijheid heb om te ontdekken wat ik wil. Bang dat ik iets doe zonder dat zij het weet is ze niet want schijnbaar geef ik gewoon antwoord als ik slaap en zij iets vraagt.
Wij hebben regelmatig (jonge) kinderen te logeren maar mijn dochter uit een AFFAIRE ZIE IK NIET ZITTEN.
S-Meds: Jouw eerdere reacties en de laatste hebben mij flink laten denken.
Misschien ben ik te lang bij mijn vrouw gebleven maar mij laten leiden door aantrekkingskracht en verliefdheid gaat ook niet werken, dan ben ik om de paar jaar aan een nieuwe relatie toe.
Angst voor alleen zijn is er bij mijn vrouw echt niet, ik zal er meer moeite mee hebben als zij. Mijn vrouw wil de energie die wij er de laatste jaren voor o.a. de kinderen ingestoken hebben niet zomaar weggooien en zij gelooft niet dat scheiden goed is voor mij. Zij weigert te scheiden en als ik wel wil gaat ze niets doen, meewerken en tekenen.
Ik maak wel keuzes maar wanneer het in het belang van kinderen is geeft mijn vrouw geen enkele ruimte. Betreffende contact met mijn kind zet mijn vrouw mij klem, als ik het niet doe dreigt zij haar evt. met haar moeder bij ons uit te nodigen, te laten logeren en zelf weg te gaan. Mijn gedachten vliegen alle kanten op, het liefst verhuis ik naar een onbewoond eiland. Ik kan en wil helemaal geen contact meer en zie wel wat er gebeurt.
donderdag 31 augustus 2017 om 01:07
Je had je ex toch vier jaar niet gezien en je gevoel was er nog steeds toch? Waarom zou je dan om de paar jaar toe zijn aan een nieuwe relatie? Ik begrijp echt niet dat je in een relatie blijft terwijl er geen gevoel is.
Dan over je relatie: je vrouw gelooft niet dat scheiden goed is voor jou? Zij biedt geen enkele ruimte als het gaat om de kinderen? Wat is dit? is zij je moeder? die machtsverhouding klopt voor geen meter. jij lijkt wel totaal afhankelijk van haar, hebt geen autonomie! En zij gebruikt dit weer om je in de relatie te houden. Word het niet eens tijd dat jij de man gaat uithangen en zelf verantwoordelijkheid gaat nemen voor jezelf (je gevoel) en de gevolgen daarvan (kind). word jij gelukkig van een relatie waarin je behandeld wordt als kind? en wil jij dat jouw kinderen leren dat scheve machtsverhoudingen normaal zijn in een relatie?
Dat onbewoond eiland verhaal is natuurlijk vluchtgedrag. Volgens mij heb je de techniek van het vluchten en lam in een hoekje zitten nu wel genoeg toegepast. neemt verantwoordelijkheid voor jezelf en je eigen geluk. pas dan kan je er ook zijn voor anderen (je kinderen)
Zoek hulp van een psycholoog of coach en kijk eens of je kan leven zonder je moeder en je ex. als jij jezelf een beetje hebt hervonden kan je van betekenis zijn voor je kinderen. En jij maakt uit wat die betekenis inhoudt, niet je vrouw
Dan over je relatie: je vrouw gelooft niet dat scheiden goed is voor jou? Zij biedt geen enkele ruimte als het gaat om de kinderen? Wat is dit? is zij je moeder? die machtsverhouding klopt voor geen meter. jij lijkt wel totaal afhankelijk van haar, hebt geen autonomie! En zij gebruikt dit weer om je in de relatie te houden. Word het niet eens tijd dat jij de man gaat uithangen en zelf verantwoordelijkheid gaat nemen voor jezelf (je gevoel) en de gevolgen daarvan (kind). word jij gelukkig van een relatie waarin je behandeld wordt als kind? en wil jij dat jouw kinderen leren dat scheve machtsverhoudingen normaal zijn in een relatie?
Dat onbewoond eiland verhaal is natuurlijk vluchtgedrag. Volgens mij heb je de techniek van het vluchten en lam in een hoekje zitten nu wel genoeg toegepast. neemt verantwoordelijkheid voor jezelf en je eigen geluk. pas dan kan je er ook zijn voor anderen (je kinderen)
Zoek hulp van een psycholoog of coach en kijk eens of je kan leven zonder je moeder en je ex. als jij jezelf een beetje hebt hervonden kan je van betekenis zijn voor je kinderen. En jij maakt uit wat die betekenis inhoudt, niet je vrouw
donderdag 31 augustus 2017 om 01:31
Pfoe wat een verhaal. Ik vond het in eerste instantie vreemd dat de ex zolang had verborgen gehouden
dat ze een kind van je had gekregen. En op dat moment van de breuk tussen jullie was ze toen dan
al niet zwanger of kwam ze daar later pas achter? Misschien is het het beste om voor ieders rust even alleen te gaan wonen, de huidige relatie met je vrouw klinkt nu ook niet zo best meer. Wat ik overigens goed begrijp van haar dat zij nu de touwtjes in handen wil,
bij mij had je na dat vreemdgaan verhaal er al niet meer ingekomen maar goed. Voor de kinderen is het zoiezo naar,
ik weet niet hoe oud ze zijn maar vroeg of laat zullen ze toch achter het verhaal komen dat papa een ander kind bij een
ander heeft gemaakt. Voor het meisje in spee vind ik het sneu dat ze nu ineens een papa erbij krijgt, na 4 jaar alleen een mama te hebben gehad en dan ook nog eentje die al een vrouw en andere kinderen heeft, verwarrend.
Dus advies, alleen gaan wonen, goede bezoeksregelingen maken voor de kinderen en de kinderen nu op de eerste plaats
zetten. Daarna kan je weer verder denken over je relatie met wie dan ook.
dat ze een kind van je had gekregen. En op dat moment van de breuk tussen jullie was ze toen dan
al niet zwanger of kwam ze daar later pas achter? Misschien is het het beste om voor ieders rust even alleen te gaan wonen, de huidige relatie met je vrouw klinkt nu ook niet zo best meer. Wat ik overigens goed begrijp van haar dat zij nu de touwtjes in handen wil,
bij mij had je na dat vreemdgaan verhaal er al niet meer ingekomen maar goed. Voor de kinderen is het zoiezo naar,
ik weet niet hoe oud ze zijn maar vroeg of laat zullen ze toch achter het verhaal komen dat papa een ander kind bij een
ander heeft gemaakt. Voor het meisje in spee vind ik het sneu dat ze nu ineens een papa erbij krijgt, na 4 jaar alleen een mama te hebben gehad en dan ook nog eentje die al een vrouw en andere kinderen heeft, verwarrend.
Dus advies, alleen gaan wonen, goede bezoeksregelingen maken voor de kinderen en de kinderen nu op de eerste plaats
zetten. Daarna kan je weer verder denken over je relatie met wie dan ook.
zondag 3 september 2017 om 21:08
S-Meds: Jouw reactie is weer een echte brain trainer en confronterend voor een man in een midlifecrisis. Je brengt het zwart-wit maar dat is ook wel goed om mijn verstand te stimuleren.
Mijn vrouw lacht mij uit om mijn midlifecrisis, dat ik daardoor geen nuchtere beslissing kan nemen en niet mee gaat werken aan mijn gekheid. Ik denk dat zij nog gelijk heeft ook en dat ze veel te lief is voor mij.
De machtsverhoudingen waren verkeerd maar zijn het laatste jaar juist aan het verbeteren. Alleen als het in het belang van kinderen is geeft mijn vrouw geen strobreed toe en is ze bereid zichzelf weg te cijferen, zij accepteert niet dat ik mijn gevoelens voor mijn dochter uitschakel en als ik eerlijk ben kan ik dat ook niet. De verstoorde machtsverhoudingen zijn beslist niet alleen de schuld van mijn vrouw, ik heb daar minstens een even groot aandeel in en dat zal ik sowieso meenemen en weer niet gelukkig worden. Ik kan er dus net zo goed mee aan de slag zonder te scheiden en anderen pijn te doen. Jaren geleden heb ik al eens gesprekken gehad waarbij het over man zijn ging maar die heb ik nogal verkeerd opgepakt met ingrijpende gevolgen, mijn vrouw en ik hebben afgesproken op zoek te gaan naar iemand om er samen verder aan te werken.
Gevoelens voor mijn vrouw zijn er nog wel en zoveel dat ik haar geen verdeeld ouderschap, verhuizing enz. toewens, hierbij heb ik het nog niet eens over de oudste kinderen. Voor de duidelijkheid: als mijn vrouw het zat is en wil scheiden zal ik volledig meewerken en mijn best doen dat zij en de kinderen er zo min mogelijk last van hebben.
Gevoelens voor ex zijn vooral spanning, romantiek en erotiek, ga ik met het volgen daarvan mijn kinderen een goed voorbeeld geven? Toon ik daarmee respect voor mijn vrouw? Ga ik daar een gelukkige en langdurige relatie uithalen? Rationeel is het 3x nee, gevoelsmatig geef ik het liefst toe aan mijn midlifecrisis.
In het belang van mijn kind en als zij dat wil zal ik mij over mijn gevoelens voor haar moeder heen moeten zetten. Vanmiddag ben ik met mijn dochter en (waar mijn vrouw van weet) haar moeder op stap geweest, met haar moeder besproken hoe het nu tussen ons zit en ook zij heeft gevoelens maar het benoemen lijkt het ook weer eenvoudiger te maken. Voor onze dochter willen we alles op alles zetten het alleen bij vriendschap te houden. Ik hoop dat zij het nu ook af kan gaan sluiten en een leuke vriend kan vinden.
iloveangels: Tot een paar weken geleden wist ik niets af van mijn dochter. Mijn ex was niet bewust zwanger geworden maar had wel een kinderwens, in een eerdere relatie was gebleken dat ze niet eenvoudig zwanger zou worden en dus onvoorzichtig geworden.
De oudsten zijn 12 en 14 en ondertussen op een nette manier geïnformeerd, zij pakten het na de eerste schrik en verbazing verbazend goed op. De oudste (jongen) reageerde dat hij voortaan toch ook best 2 vriendinnetjes mag hebben
, de jongste (meisje) dat ze eindelijk een klein zusje heeft en wanneer ze haar mag zien 
.
Mijn vrouw houdt de touwtjes niet echt in handen, ze stimuleert/dwingt juist contact en wil daar niet bij zijn om mij te laten ontdekken wat ik wil.
Mijn dochter heeft een tijd een stiefvader gehad maar nadat de relatie uitgegaan is geen contact meer wat ze mist. Haar moeder hoopt dat ik als biologische vader haar nooit in de steek laat. Hoe het verder gaat zien we wel op dat moment, het eenvoudigst zal zijn als het mij en mijn dochter lukt haar in mijn gezin op te nemen en anders kan ik op dat moment een soort LAT relatie met mijn vrouw proberen.
Mijn vrouw lacht mij uit om mijn midlifecrisis, dat ik daardoor geen nuchtere beslissing kan nemen en niet mee gaat werken aan mijn gekheid. Ik denk dat zij nog gelijk heeft ook en dat ze veel te lief is voor mij.
De machtsverhoudingen waren verkeerd maar zijn het laatste jaar juist aan het verbeteren. Alleen als het in het belang van kinderen is geeft mijn vrouw geen strobreed toe en is ze bereid zichzelf weg te cijferen, zij accepteert niet dat ik mijn gevoelens voor mijn dochter uitschakel en als ik eerlijk ben kan ik dat ook niet. De verstoorde machtsverhoudingen zijn beslist niet alleen de schuld van mijn vrouw, ik heb daar minstens een even groot aandeel in en dat zal ik sowieso meenemen en weer niet gelukkig worden. Ik kan er dus net zo goed mee aan de slag zonder te scheiden en anderen pijn te doen. Jaren geleden heb ik al eens gesprekken gehad waarbij het over man zijn ging maar die heb ik nogal verkeerd opgepakt met ingrijpende gevolgen, mijn vrouw en ik hebben afgesproken op zoek te gaan naar iemand om er samen verder aan te werken.
Gevoelens voor mijn vrouw zijn er nog wel en zoveel dat ik haar geen verdeeld ouderschap, verhuizing enz. toewens, hierbij heb ik het nog niet eens over de oudste kinderen. Voor de duidelijkheid: als mijn vrouw het zat is en wil scheiden zal ik volledig meewerken en mijn best doen dat zij en de kinderen er zo min mogelijk last van hebben.
Gevoelens voor ex zijn vooral spanning, romantiek en erotiek, ga ik met het volgen daarvan mijn kinderen een goed voorbeeld geven? Toon ik daarmee respect voor mijn vrouw? Ga ik daar een gelukkige en langdurige relatie uithalen? Rationeel is het 3x nee, gevoelsmatig geef ik het liefst toe aan mijn midlifecrisis.
In het belang van mijn kind en als zij dat wil zal ik mij over mijn gevoelens voor haar moeder heen moeten zetten. Vanmiddag ben ik met mijn dochter en (waar mijn vrouw van weet) haar moeder op stap geweest, met haar moeder besproken hoe het nu tussen ons zit en ook zij heeft gevoelens maar het benoemen lijkt het ook weer eenvoudiger te maken. Voor onze dochter willen we alles op alles zetten het alleen bij vriendschap te houden. Ik hoop dat zij het nu ook af kan gaan sluiten en een leuke vriend kan vinden.
iloveangels: Tot een paar weken geleden wist ik niets af van mijn dochter. Mijn ex was niet bewust zwanger geworden maar had wel een kinderwens, in een eerdere relatie was gebleken dat ze niet eenvoudig zwanger zou worden en dus onvoorzichtig geworden.
De oudsten zijn 12 en 14 en ondertussen op een nette manier geïnformeerd, zij pakten het na de eerste schrik en verbazing verbazend goed op. De oudste (jongen) reageerde dat hij voortaan toch ook best 2 vriendinnetjes mag hebben
, de jongste (meisje) dat ze eindelijk een klein zusje heeft en wanneer ze haar mag zien .Mijn vrouw houdt de touwtjes niet echt in handen, ze stimuleert/dwingt juist contact en wil daar niet bij zijn om mij te laten ontdekken wat ik wil.
Mijn dochter heeft een tijd een stiefvader gehad maar nadat de relatie uitgegaan is geen contact meer wat ze mist. Haar moeder hoopt dat ik als biologische vader haar nooit in de steek laat. Hoe het verder gaat zien we wel op dat moment, het eenvoudigst zal zijn als het mij en mijn dochter lukt haar in mijn gezin op te nemen en anders kan ik op dat moment een soort LAT relatie met mijn vrouw proberen.
onverwachts wijzigde dit bericht op 03-09-2017 21:10
Reden: Verkeerde smiley
Reden: Verkeerde smiley
0.06% gewijzigd