Bang om te gaan..

Hallo forumgenoten,



Ik zit al weer 7 jaar in mijn huidige relatie. We hebben een zoon van anderhalf, de zwangerschap was een verrassing maar welkom. Eigenlijk had ik voordat ik zwanger was al wel eens twijfels over onze relatie. Maar dan bedenk je dat alle relaties wel ups and downs hebben. Zo slecht heb je het toch niet? Hij is jammer genoeg niet een ondernemend type en hecht heeeeel veel waarde aan zn computer, een echte game freak. Op zich was dat nooit een gigantisch probleem want we woonden voorheen vrij klein maar de computer en tv stonden in dezelfde ruimte de je was wel altijd gezellig bij elkaar. We hebben net voordat we wisten dat we zwanger waren een huis gekocht. Een ouder huis wat flink opgeknapt kon worden en ook overwaarde zou opleveren. Tijdens de zwangerschap werden mijn twijfels sterker. Hij was er gewoon niet voor mij tijdens deze periode. Ik was overdag aan het werk(4d pw) en sávonds en op vrije dagen druk aan het klussen. Natuurlijk was ik moe, maar er moet wel gewerkt worden, het komt niet vanzelf klaar. Gelukkig heb ik een hele handige pa en broer die de hele verbouwing zelf hebben gedaan met onze hulp. Maar vaak genoeg waren wij druk bezig en lag mn vriend lekker in bed, want hij was moe. Nooit legde hij even een hand op je buik of haalde even iets lekkers voor je op. Zijn er uberhaupt mannen die dat doen voor hun vrouw? of zie je dat alleen in films..

Anyway.. na de geboorte kon hij er nog steeds niet voor mij zijn. hij was aan het werk, sliep computerde en dat was het. Nooit es even de baby van me overnemen, even met hem spelen of in bad doen. En wel klagen dat we noooit meer sex hebben (was oko zo) maar dat is toch ook niet gek als je alles alleen moet doen. Wij zijn niet 8 uurtjes aan het werk. Wij beginnen sóchtends vroeg en sávonds laat zijn we klaar. Soorry ik ben bekaf.. als mijn hoofd mn kussen raakte was ik in dromenland. Dat doet je relatie geen goed. Tegenwoordig zit ik er steeds vaker aan te denken dat we mischien beter uit elkaar kunnen gaan. Ik weet niet eens of ik hem nog wel aantrekkelijk vind. Mischien ben ik gewoon zo gewend aan hem. Ik weet het gewoon niet. We doen tegenwoordig echt niks meer samen, hij zit achter zn pc die boven staat en ik ben beneden tv aan het kijken. Ik zie hem even als hij thuis komt, we gaan eten en als hij tussen het gamen door beneden komt om een sigaretje te roken. Dat kun je toch geen relatie noemen. Maar ja, we hebben een kleintje hoe moet ik daar voor zorgen zonder inkomen? Ik ben inmiddels alweer 4 maand werkloos, kan op dit moment niet aan werk komen. En dan het huis.. als we dat nu in deze tijd moeten verkopen blijven we allebei met een beste schuld achter..



Graag hoor ik julie ongezoute mening!



PS: kun je lichamelijke / psychische klachten ontwikkelen doordat je te lang ongelukkig bent?

Zoals ik het zie heb je(ik) nu 2 keuzes



Dingen gaan regelen zodat ik en mijn zoon apart gaan wonen



Bij elkaar blijven wonen en dan niet langer erover zeiken