Bedrog

Ik heb een vrij ingewikkelde situatie en ik zoek eigenlijk lotgenoten. Of mensen om erover te praten en advies. Het is behoorlijk eenzaam zo.
Het is een heel lang verhaal maar zal het proberen in een wat kortere versie te vertellen.

Ik heb een moeilijk jeugd gehad. Ben uit huis gezet . Ben toen mijn vriend tegen gekomen. Als het ware gevlucht. Mijn vriend heeft vanaf het 1e jaar tot en met nu vrij veel gelogen.
We zijn nu 20 jaar verder.
Hebben 2 kinderen van 4 en 6. Veel meegemaakt ook.

Ze zitten beide op andere scholen (sbo) en er is geen familie of netwerk. De zorg komt grotendeels op mij.

Nu is hij 3 jaar geleden vreemdgegaan. Niet fysiek maar wel emotioneel om het zomaar even te noemen. Niet een slippertje maar maandenlang. Deze vrouw heeft geld, cadeaus,sieraden, liefdesbrieven etc gehad. Ook is er online sex aan te pas gekomen. Ik heb dit zelf ondekt. Hij ontkende alles. Ik heb zelf met deze vrouw gesproken en kwam achter alle dingen. Mijn hart was gebroken. Ik was er letterlijk ziek van. Zeker omdat wij toen ook niet ruim zaten financieel was dit een dubbele klap. En het bedrog ook mede naar de kinderen maandenlang zon dubbelleven. Hij vertelde ook dat het door een probleem kwam met seks. Dus hij ging opzoek naar een sexuoloog. Nu 3 jaar later liegt hij over het contact met deze sexuoloog. Zij en haar man zijn een huis aan het bouwen en hij klust daar blijkbaar. Tegen mij zegt hij gewoon op zijn normale werk te zijn. Vorig jaar deed hij dit ook al. Het was een hel zomer. Als hij betrapt wordt op de leugens wordt hij heel gemeen draait alles om en ik krijg de schuld. Want ik doe "moeilijk". Vorig jaar had hij een kast gemaakt. Hij zei dit is voor een collega . Ik had een onderbuikgevoel. En deze kast was inderdaad voor die vrouw. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde heeft hij de kast in de tuin kapot gezaagd waar de kids bij waren. Deze zomer is echt schadelijk geweest. Hij dreigde ook niet mee te gaan op vakantie tot het laatste moment. (Mijn zoon heeft adhd dus alleen gaan is zeer moeilijk hij weet dat). Kortom ik ben er nu wederom achter gekomen dat hij daar is.

Ik weet het allemaal niet meer. Praten heeft geen zin. Ik heb hem niet eens geconfronteerd met dat ik het weet. Het zal ruzie worden en de kids zijn de dupe. Ik ben zelf ook op. Door alle stress en leugens. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt of tips of advies? Liefs en bedankt!

S-Groot schreef: ↑

15-05-2026 15:56

Wat ik met onafhankelijk bedoel is niet zozeer in praktische zin, maar in psychische zin. Je stelt je nu na al die jaren nog steeds afhankelijk op van hem, bent nog steeds bezig met hopen op beter (hij gaat je respecteren en waarderen en zich als een goede ouder gedragen) en telkens weer teleurgesteld worden (hij liegt, gooit geld over de balk en schreeuwt/gooit en dreigt in bijzijn van de kinderen). En je blijft je maar afvragen hoe het komt. Die afhankelijkheid doel ik op.






Okee, maar wat had je dan van ze verwacht? Ik denk: zolang jij in deze situatie blijft zitten kun je niet verwachten dat iemand iets voor je kan doen om de situatie te veranderen. Pas als jij stopt met hopen op verandering bij je man en besluit om van hem los te komen en te scheiden, dan pas kan er iets veranderen.






En dit is gewoon ongelofelijk kutgedrag van hem. Maar wat moet iemand daaraan veranderen? Niemand die dat voor je kan doen en jou lukt het ook niet. Dus dan is er maar één conclusie en dat is accepteren dat dit het is en dáár je consequenties aan verbinden. Zolang jij dat niet doet kan een ander je ook niet helpen, niet meer dan helpen bij het leren in te zien dat dit niet okee is. Niet voor jou maar zeker niet voor de kinderen.






Tja, wat moet je als hulpverlener als iemand bij je komt om diens partner te veranderen en niet wil scheiden? Dan kun je nou eenmaal niet veel, dus dan is er ook niet echt resultaat.

Ik kwam op het moment vorig jaar bij de poh voor hulp. Psychisch en praktisch. Maar als verteld wordt dat je vast zit en niet weg kan wat moet ik zelf dan nog? Het is absoluut niet het niet willen. Het is meer dan ik het allemaal niet mee overzie. En alle hulpverleners zeggen andere dingen. De ene zegt dat een huis moeilijk wordt. De ander zegt dat ik naar familie moet. De ander zegt weer wat anders. Naast dat hele probleem loopt het met de kinderen ook gewoon door. Degene met het so heeft een hele slechte tijd gehad is thuis komen te zitten daar ook veel mee bezig geweest gesprekken voeren etc. Dan is het andere kind ook halve delen thuis. Het is een beetje een wir war. Het is al een heel gedoe om een normaal gesprek te voeren met een zorgverlener en iemand te vinden die ff de zorg overneemt thuis op een rustige manier. Ik snap jouw reacties wel heel goed maar het is niet heel makkelijk.

Pioen00 schreef: ↑

15-05-2026 16:23

De rest van je leven vastzitten

Jouw antwoorden zijn bepaald niet helpend waarom je reageert weet ik ook niet.

Maar om je netjes antwoord te geven ik ben juist doorgegaan nu met andere mensen en andere zorgverleners die wel wat kunnen helpen. Soms kom je er zelf niet meer uit. Het probleem van mij klinkt voor jou misschien simpel maar voor mij is het dat niet.

En ja als ik single zou zijn zonder kinderen zou ik hier niet op dit forum zitten.

Die van 4 inderdaad. Bijna 5 ondertussen (3 maanden). Geen idee of het medisch is tot nu toe in de onderzoeken molen. Daar is nog niks uitgekomen.

Het zou kunnen. De spanning op zich valt mee. Ik weet dat kids vanalles oppikken maar ik ben eigenlijk bijna de hele dag met ze samen en dan is er wel rust. Mijn vriend ziet ze door de week 1 uur en de weekenden wel.

Enige waar die wel last van heeft is zodra mijn vriend uit het oog is hij meteen een soort van bang is dat hij weg is. Dat is gok ik door de ruzies gekomen waarin hij vertrok en ik niet wist wanneer die thuis kwam dus de kinderen daar geen antwoord op kon geven. Al is dit het laatste half jaar niet meer gebeurd dat hun wakker waren.