Relaties
alle pijlers
beetje hopeloos
maandag 6 juni 2011 om 02:32
Hoi,
Heb sinds 2 jaar een “echte serieuze” relatie met m’n vriend, enkele jaren daarvoor eigenlijk ook al, maar ik zat toen nog in een niet zo’n goed huwelijk meer. Hij is niet de reden dat ik gescheiden ben maar heeft natuurlijk wel meegespeeld. Ben daar niet trots op maar achteraf gezien had ik veel eerder moeten scheiden maar deed dat vooral niet voor de kinderen. Hij heeft veel moeite gedaan om me te “veroveren” en ben uiteindelijk gezwicht waar ik trouwens tot voor kort blij mee was. We zijn beiden gescheiden, latten en hebben beiden pubers. Dit ging allemaal heel goed, tot een jaar geleden. Hij is toen eigen zaak begonnen, waar ik overigens ook part-time werk, heel spannend allemaal, en een maand na opening zaak, kwam ik erachter dat hij me een jaar daarvoor bedrogen had.
Hij zei dat hij alleen op stap was geweest met die vrouw en dat ze alleen hadden gezoend.
Voor mij is zoenen trouwens gewoon erg intiem, maar goed. Rotperiode, veel verdriet, maar geprobeerd te vergeven. Maanden daarna kwam ik er via via achter dat er toch meer gebeurd was, weer veel verdriet, ook omdat hij blijkbaar zo keihard in m’n gezicht kan liegen, terwijl ik altijd geweten heb in m’n onderbewuste dat er meer was, maar steeds ontkennen en dan komt waarheid boven water. Weer ellendige periode, maar weer vergeven omdat ik blijkbaar toch zo veel van hem hou en ik in ’t verleden ook fouten heb gemaakt. (niet t.o.v. hem trouwens). Hij zei trouwens dat hij na die misstap erachter was gekomen dat ik de liefde van z’n leven was, dat hij veel spijt ervan had maar dat ’t hem ook de ogen geopend had.
Ik was trouwens in die periode niet de gezelligste persoon omdat ik overspannen was door allerlei omstandigheden. Heb hem toen herhaaldelijk gevraagd omdat ik niet meer wist waar ik aan toe was, en erg onzeker over mezelf was geworden, laat me dan alsjeblieft merken door kleine dingen dat ik inderdaad de vrouw van je leven ben. Maar helaas, nee, dat lukt niet, de zaak gaat altijd voor, of er wordt gezegd dat ik geduld moet hebben, en dat ie kapot is, maar heb al een jaar geduld.Ik moet even duidelijk maken dat ik alleen meer tijd samen met hem vraag, we hebben nl. alleen de vrijdagmorgen van 10 tot 14 uur samen en 1 keer in de maand 1 hele donderdag samen. Ik begrijp heus wel dat zaak erg belangrijk is en opgebouwd moet worden en dat ’t financieel allemaal moeilijk is en had me er uiteindelijk bij neergelegd dat ’t er gewoon niet van ging komen en dat zo gauw z’n huis verkocht was er meer rust zou komen en dat ’t dan beter zou gaan. En nu komt mijn probleem, zijn huis is verkocht , maar nu wordt me verteld dat er zeker in ’t begin niets zal veranderen, ik niet meer moet verwachten dan dat er hooguit ’s een keertje in de maand een extra avond erbij komt, een weekje vakantie misschien en dat was ‘t.
En ik bang dat dat voor mij niet genoeg is. Wat is een relatie als je 3 dagen per week samenwerkt, dat kan zeker leuk zijn maar ’t is werk, en als zgn. Quality time 4 uur per week hebt, en per maand 1 hele dag? Als ik nu nog jong was, en wist dat ik nog heel leven voor me had, geen probleem, maar ben 46, prille relatie, nu nog verliefd, maar geen tijd om dat om dat op een leuke manier in te vullen, hij zegt, die tijd gaat komen als kinderen huis uit zijn, dus zeg over 8 jaar, maar hoe is’t dan? Hij heeft zo veel moeite gedaan om een relatie met me te krijgen, nu ben ik ervoor gegaan en alles is anders. Hij lijkt zich er zo makkelijk bij neer te leggen, ’t is nu eenmaal niet anders, maar dat is niet wat ik me ervan had voorgesteld. Ik merk dat ik me begin af te sluiten, onverschillig ga worden, en dat wil ik eigenlijk niet. Hij is de love of my life ( we hadden trouwens half jaar verkering als pubers) maar op deze manier werkt ’t gewoon niet voor mij. Ik heb niet meer ’t idee dat ik er echt toe doe, de zaak is alles ( heb hem overigens wel gesteund om die zaak over te nemen, maar had geen idee wat voor impact dat zou hebben, zou nu zeker anders denken),
en weet niet of ik op die manier verder wil of beter gezegd kan. Heb nu ’t idee dat ik wel prettig voor erbij ben op gebied van werk, advies, boodschappen doen en sex, maar ik mis gewoon heel erg de tijd om ’s wat langer met elkaar door te brengen, en ik begin gewoon nu heel erg te twijfelen of ik hier mee moet doorgaan, ik hou veel van hem maar krijg er steeds meer problemen mee dat er gewoon niet veel tijd is voor elkaar en hoewel beloofd (na verkoop huis wat nu het geval is) er ook niet echt zal komen. Heb me voorgenomen ook dit weer af te wachten en de tijd te geven maar weet ’t echt niet meer. Word er beetje hopeloos van.
Heb sinds 2 jaar een “echte serieuze” relatie met m’n vriend, enkele jaren daarvoor eigenlijk ook al, maar ik zat toen nog in een niet zo’n goed huwelijk meer. Hij is niet de reden dat ik gescheiden ben maar heeft natuurlijk wel meegespeeld. Ben daar niet trots op maar achteraf gezien had ik veel eerder moeten scheiden maar deed dat vooral niet voor de kinderen. Hij heeft veel moeite gedaan om me te “veroveren” en ben uiteindelijk gezwicht waar ik trouwens tot voor kort blij mee was. We zijn beiden gescheiden, latten en hebben beiden pubers. Dit ging allemaal heel goed, tot een jaar geleden. Hij is toen eigen zaak begonnen, waar ik overigens ook part-time werk, heel spannend allemaal, en een maand na opening zaak, kwam ik erachter dat hij me een jaar daarvoor bedrogen had.
Hij zei dat hij alleen op stap was geweest met die vrouw en dat ze alleen hadden gezoend.
Voor mij is zoenen trouwens gewoon erg intiem, maar goed. Rotperiode, veel verdriet, maar geprobeerd te vergeven. Maanden daarna kwam ik er via via achter dat er toch meer gebeurd was, weer veel verdriet, ook omdat hij blijkbaar zo keihard in m’n gezicht kan liegen, terwijl ik altijd geweten heb in m’n onderbewuste dat er meer was, maar steeds ontkennen en dan komt waarheid boven water. Weer ellendige periode, maar weer vergeven omdat ik blijkbaar toch zo veel van hem hou en ik in ’t verleden ook fouten heb gemaakt. (niet t.o.v. hem trouwens). Hij zei trouwens dat hij na die misstap erachter was gekomen dat ik de liefde van z’n leven was, dat hij veel spijt ervan had maar dat ’t hem ook de ogen geopend had.
Ik was trouwens in die periode niet de gezelligste persoon omdat ik overspannen was door allerlei omstandigheden. Heb hem toen herhaaldelijk gevraagd omdat ik niet meer wist waar ik aan toe was, en erg onzeker over mezelf was geworden, laat me dan alsjeblieft merken door kleine dingen dat ik inderdaad de vrouw van je leven ben. Maar helaas, nee, dat lukt niet, de zaak gaat altijd voor, of er wordt gezegd dat ik geduld moet hebben, en dat ie kapot is, maar heb al een jaar geduld.Ik moet even duidelijk maken dat ik alleen meer tijd samen met hem vraag, we hebben nl. alleen de vrijdagmorgen van 10 tot 14 uur samen en 1 keer in de maand 1 hele donderdag samen. Ik begrijp heus wel dat zaak erg belangrijk is en opgebouwd moet worden en dat ’t financieel allemaal moeilijk is en had me er uiteindelijk bij neergelegd dat ’t er gewoon niet van ging komen en dat zo gauw z’n huis verkocht was er meer rust zou komen en dat ’t dan beter zou gaan. En nu komt mijn probleem, zijn huis is verkocht , maar nu wordt me verteld dat er zeker in ’t begin niets zal veranderen, ik niet meer moet verwachten dan dat er hooguit ’s een keertje in de maand een extra avond erbij komt, een weekje vakantie misschien en dat was ‘t.
En ik bang dat dat voor mij niet genoeg is. Wat is een relatie als je 3 dagen per week samenwerkt, dat kan zeker leuk zijn maar ’t is werk, en als zgn. Quality time 4 uur per week hebt, en per maand 1 hele dag? Als ik nu nog jong was, en wist dat ik nog heel leven voor me had, geen probleem, maar ben 46, prille relatie, nu nog verliefd, maar geen tijd om dat om dat op een leuke manier in te vullen, hij zegt, die tijd gaat komen als kinderen huis uit zijn, dus zeg over 8 jaar, maar hoe is’t dan? Hij heeft zo veel moeite gedaan om een relatie met me te krijgen, nu ben ik ervoor gegaan en alles is anders. Hij lijkt zich er zo makkelijk bij neer te leggen, ’t is nu eenmaal niet anders, maar dat is niet wat ik me ervan had voorgesteld. Ik merk dat ik me begin af te sluiten, onverschillig ga worden, en dat wil ik eigenlijk niet. Hij is de love of my life ( we hadden trouwens half jaar verkering als pubers) maar op deze manier werkt ’t gewoon niet voor mij. Ik heb niet meer ’t idee dat ik er echt toe doe, de zaak is alles ( heb hem overigens wel gesteund om die zaak over te nemen, maar had geen idee wat voor impact dat zou hebben, zou nu zeker anders denken),
en weet niet of ik op die manier verder wil of beter gezegd kan. Heb nu ’t idee dat ik wel prettig voor erbij ben op gebied van werk, advies, boodschappen doen en sex, maar ik mis gewoon heel erg de tijd om ’s wat langer met elkaar door te brengen, en ik begin gewoon nu heel erg te twijfelen of ik hier mee moet doorgaan, ik hou veel van hem maar krijg er steeds meer problemen mee dat er gewoon niet veel tijd is voor elkaar en hoewel beloofd (na verkoop huis wat nu het geval is) er ook niet echt zal komen. Heb me voorgenomen ook dit weer af te wachten en de tijd te geven maar weet ’t echt niet meer. Word er beetje hopeloos van.
maandag 6 juni 2011 om 06:37
maandag 6 juni 2011 om 07:52
Nu zie je in ieder geval dat het niet leuk is om bedrogen te worden, maar dat terzijde.
Ik denk dat jullie en leukere relatie hadden toen alles nog stiekem was en de geilheid overheerste. Dit is het echte leven en samen zijn is ook hard werken en zie dat hij er nog een liefde op nahoudt en dat is zijn werk dus als jij genoegen neemt met een 2e plaats, alleen dan gaat het lukken en anders zal je voor jezelf moeten kiezen.
Ik denk dat jullie en leukere relatie hadden toen alles nog stiekem was en de geilheid overheerste. Dit is het echte leven en samen zijn is ook hard werken en zie dat hij er nog een liefde op nahoudt en dat is zijn werk dus als jij genoegen neemt met een 2e plaats, alleen dan gaat het lukken en anders zal je voor jezelf moeten kiezen.
maandag 6 juni 2011 om 07:53
quote:carenza schreef op 06 juni 2011 @ 02:53:
Allereerst een
Je twijfelt of je de relatie moet voortzetten, maar als je die verbreekt wordt het ook erg lastig met werken!
Verder geen tips/adviezen.Dus dan maar bij elkaar blijven omdat je samenwerkt? Vind dat echt geen reden hoor om bij elkaar te blijven.
Allereerst een
Je twijfelt of je de relatie moet voortzetten, maar als je die verbreekt wordt het ook erg lastig met werken!
Verder geen tips/adviezen.Dus dan maar bij elkaar blijven omdat je samenwerkt? Vind dat echt geen reden hoor om bij elkaar te blijven.
maandag 6 juni 2011 om 08:02
De verwachtingen waren misschien wat hoog gespannen bij je?
Nu blijkt dat je vriend een gewone man is die jou niet meer hoeft te veroveren omdat 'ie je 'heeft'. Daarbij heeft hij een druk bedrijf wat hij heel serieus neemt.
Dat hij je zo vroeg in jullie relatie al belazerde zou mij persoonlijk meer bezighouden.
Het is voor hem niet eenvoudig om trouw te zijn lijkt het. Spijt is mooi maar daden zeggen meer dan woorden en al snel nadat jullie samen waren had hij alweer een affaire. Kan hij de spanning van het veroveren niet missen?
Pas op je hart en hou wat reserve zou ik je willen adviseren.
Nu blijkt dat je vriend een gewone man is die jou niet meer hoeft te veroveren omdat 'ie je 'heeft'. Daarbij heeft hij een druk bedrijf wat hij heel serieus neemt.
Dat hij je zo vroeg in jullie relatie al belazerde zou mij persoonlijk meer bezighouden.
Het is voor hem niet eenvoudig om trouw te zijn lijkt het. Spijt is mooi maar daden zeggen meer dan woorden en al snel nadat jullie samen waren had hij alweer een affaire. Kan hij de spanning van het veroveren niet missen?
Pas op je hart en hou wat reserve zou ik je willen adviseren.
dinsdag 7 juni 2011 om 00:51
Dank jullie wel voor jullie reacties.
Bedriegen en bedrogen worden, inderdaad, ik weet er genoeg van, bedrogen door m’n ex, en vriend, en zelf ook bedrogen. Maar dat hoofdstuk heb ik nu eindelijk bijna helemaal afgesloten.
Werken bij hem zou zeker moeilijk worden en is dan ook geen optie, maar ’n andere baan is zeker wel een optie.
En nee, voor mij werkt een stiekeme relatie niet, en voor mijn vriend werkte dat ook niet, dat was zeker niet spannender dan wat we 1e jaar “officieel” hadden, en qua geilheid is er ook totaal geen probleem.
En ja, had zelf ook al gedacht, buit binnen, hoef geen moeite meer te doen, werd “vroeger” overspoeld met smsjes, nu krijg ik er zelden een, zelfs na herhaaldelijk zeggen dat hij er mij met zo’n kleinigheidje groot plezier zou doen, maar nee, helaas, te druk.
Ik denk dat m’n vraag eigenlijk is of ik te veeleisend ben, dat ik ietsje meer tijd met hem wil, want ik ben bang dat ’t anders gewoon verkeerd loopt, je hebt die tijd toch gewoon nodig, wil je een goede relatie hebben, of zie ik dit zo verkeerd. Het kan toch niet alleen om werk draaien??? Vraag ik teveel dat ik heel af en toe boven de zaak verkozen word? Zijn er mensen die in dezelfde situatie zitten en die hier een weg in gevonden hebben?
En Frankie 33, wat bedoel je precies met opstap voor zichzelf?
Bedriegen en bedrogen worden, inderdaad, ik weet er genoeg van, bedrogen door m’n ex, en vriend, en zelf ook bedrogen. Maar dat hoofdstuk heb ik nu eindelijk bijna helemaal afgesloten.
Werken bij hem zou zeker moeilijk worden en is dan ook geen optie, maar ’n andere baan is zeker wel een optie.
En nee, voor mij werkt een stiekeme relatie niet, en voor mijn vriend werkte dat ook niet, dat was zeker niet spannender dan wat we 1e jaar “officieel” hadden, en qua geilheid is er ook totaal geen probleem.
En ja, had zelf ook al gedacht, buit binnen, hoef geen moeite meer te doen, werd “vroeger” overspoeld met smsjes, nu krijg ik er zelden een, zelfs na herhaaldelijk zeggen dat hij er mij met zo’n kleinigheidje groot plezier zou doen, maar nee, helaas, te druk.
Ik denk dat m’n vraag eigenlijk is of ik te veeleisend ben, dat ik ietsje meer tijd met hem wil, want ik ben bang dat ’t anders gewoon verkeerd loopt, je hebt die tijd toch gewoon nodig, wil je een goede relatie hebben, of zie ik dit zo verkeerd. Het kan toch niet alleen om werk draaien??? Vraag ik teveel dat ik heel af en toe boven de zaak verkozen word? Zijn er mensen die in dezelfde situatie zitten en die hier een weg in gevonden hebben?
En Frankie 33, wat bedoel je precies met opstap voor zichzelf?
